Medicine พี่หมอปากร้ายกับยัยน้องสาวตัวแสบ

ตอนที่ 11 : แฟน? (100%)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 6,890
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 38 ครั้ง
    28 ก.ย. 60



--------------------------------------------------------------------------

บทที่ 10

แฟน?


เมื่อตอนผมอยู่ปีหนึ่ง ออมยังเรียนอยู่ม.6 ตอนนั้นความรู้สึกของเราทั้งคู่เริ่มเปลี่ยนแปลงไปในทางที่ดีขึ้น จากตอนแรกที่ไม่ค่อยชอบกัน แต่พอพ่อกับแม่ชอบพาเธอมาบ้านบ่อย ๆ ผมก็เริ่มรู้สึกแปลก ๆ กับเธอ

ไม่รู้สิ เจอกันทุกวัน กินข้าวด้วยกัน ถึงจะบอกไม่ชอบ แต่ก็ต้องมีรู้สึกอะไรบ้างล่ะ ไม่ได้เพิ่งรู้จักกัน แต่เรารู้จักกันมานานมากแล้ว อีกอย่างช่วงนั้นเป็นช่วงวัยเปลี่ยนผ่านของผมด้วย ผมเริ่มมองเธอเหมือนมองผู้หญิงทั่วไปไม่ใช่ยัยเด็กข้างบ้านที่จ้องเขม่นกันทุกครั้งที่เจอกันแล้ว ออมโตขึ้นไม่ใช่เด็กผู้หญิงเหมือนเมื่อก่อนแต่เป็นผู้หญิงที่ผมเองก็ยอมรับเลยว่า...เธอสวย

มันมีหลายเหตุการณ์ที่ทำให้ผมมั่นใจว่าตัวเองคงรู้สึกกับเธอมากกว่าที่เคยรู้สึก เอาที่จำได้เลยคือช่วงออมขึ้นม.ปลาย เธอเริ่มเป็นที่รู้จักของเด็กโรงเรียนเดียวกับผม ออมเรียนโรงเรียนหญิงล้วนซึ่งตั้งอยู่ฝั่งตรงข้ามกับโรงเรียนชายล้วนที่ผมเรียนอยู่ ทุกครั้งหลังเลิกเรียนเธอมักจะมาซื้อขนมหน้าโรงเรียนกับเพื่อน ๆ ในกลุ่มของเธอ นั่นทำให้เด็กผู้ชายที่อยู่อีกฝั่งเริ่มสนใจ ที่ผมรู้ก็เพราะว่ามันมีรุ่นน้องคนหนึ่งใจกล้าเดินมาขอให้ผมช่วยเป็นพ่อสื่อให้มัน เพราะมันเห็นว่าผมอยู่บ้านติดกันกับออมและยังเป็นเพื่อนกับไผ่พี่ชายของเธออีกด้วย แต่...

ผมไม่ได้จีบออมแบบออกนอกหน้า ไม่อยากให้ใครรู้ ไม่อยากให้คนแซว ผมก็เขินเป็นนะ และอีกอย่างผมยังไม่รู้ว่าออมรู้สึกยังไงด้วยเลย แต่พอเวลานานไปเธอก็เหมือนตอบรับผมดีขึ้น เราตกลงลองคบกันเป็นแฟน

เรื่องนี้ไม่มีใครรู้ แค่ลองคบกันดู ไม่รอดก็คือเลิก

สร้อยเงินเส้นนั้นผมซื้อให้เธอในวันครบรอบ 1 เดือนของเรา และถัดจากนั้นอีก 1 เดือน ออมก็ซื้อแหวนเงินให้ผม แต่...ผมกลับใส่มันได้แค่สามเดือนเท่านั้น

พอคบกันไปได้สักพักผมรู้เลยว่าเราต้องปรับตัวกันอีกเยอะ บางอย่างเราแทบเข้ากันไม่ได้ เราเหมือนกันมากเกินไป ผมร้อนออมก็ร้อน เรื่องเล็กน้อยเราก็ทะเลาะกัน แต่ทุกครั้งเราต่างก็พยายามประคับประคองมันมาโดยตลอด

หลายครั้งที่เราทะเลาะกันเรื่องที่ผมไม่มีเวลาให้ ผมเพิ่งเข้าเรียนมหาวิทยาลัย แล้วเรียนคณะแพทย์ฯ ที่ต้องใช้ทั้งแรงกายแรงใจทุ่มเทให้กับมัน ผมเรียนหนักมาก ทั้งกิจกรรมด้วย ผมยอมรับว่าไม่มีเวลาจริง ๆ แต่ผมก็พยายามแล้ว ชีวิตปีหนึ่งมันวุ่นวายและลำบากมาก การปรับตัวให้ได้เป็นสิ่งสำคัญ แต่...ออมไม่เข้าใจ

จนวันหนึ่งออมทนรับกับสภาวะนี้ไม่ไหว เพราะครั้งนั้นเราทะเลาะกันนานมาก นานจนเราแทบไม่ยอมคุยกัน ผมคิดว่าผมจะไม่ง้อแล้ว เพราะเราทะเลาะกันเรื่องเดิม ๆ ออมบอกเลิกผมในวันที่เรานัดกันมาเคลียร์เรื่องทุกอย่าง

วันนั้นทำให้ผมรู้เลยว่าไม่อยากปล่อยเธอไป รู้เลยว่าเธอสำคัญกับผมขนาดไหน ออมอาจงี่เง่าแต่มีคนเคยบอกผมว่าผู้หญิงจะงี่เง่าเฉพาะกับคนที่เธอรัก แต่มันก็ทำให้ผมได้คิดว่าเรารักกันไม่มากพอที่จะผ่านช่วงเวลาเลวร้ายแบบนี้ไปด้วยกันได้เลยหรอ

ผมอยากยื้อแต่ปากดันพูดอะไรออกไปไม่รู้ พูดคำพูดที่ทำร้ายจิตใจเธอ ก็แค่แว๊บเข้ามาในหัวว่าอะไรที่ทำให้เธอยอมเลิกกับผมง่าย ๆ ทั้ง ๆ ที่ผ่านมาเราอดทนด้วยกันมาตลอด ผมดันคิดไปว่าเธออาจมีคนอื่น

เวลาแค่ห้าเดือนออมทำให้ผมรักเธอมากขนาดนี้เลยหรอ ไม่สิ ผมอาจรักเธอมานานกว่านี้แล้วก็ได้

ทุกอย่างระหว่างเรามันจบลงวันนั้น หลังจากนั้นมาเราแทบจะมองหน้ากันไม่ติด ทุกครั้งที่ออมมาบ้านผมเราไม่สามารถคุยกันได้เหมือนเดิม แต่มันก็เหมือนปกติสำหรับคนอื่นเพราะต่อหน้าทุกคนผมกับออมก็เป็นแบบนี้อยู่แล้ว แต่ลึก ๆ เราต่างรู้ดีว่ามันไม่ใช่

จากที่เราพยายามบอกอีกฝ่ายตลอดว่าเลิกกันแล้วก็ยังเป็นพี่น้องกันได้ แต่สุดท้ายเราก็ทำอย่างที่พูดไม่ได้ เรื่องของเราเลยกลายเป็นแค่ช่วงเวลาหนึ่งของกันและกัน เลิกกันไปก็เกลียดกันเหมือนเดิมตามสเต็ป ออมทำให้ผมไม่กล้ามีแฟนอีก

เกลียดตัวเองที่พยายามลืมแต่กลับจำ รูปที่เคยถ่ายด้วยกันตอนเด็กผมก็ยังเก็บไว้ สร้อยเส้นนั้นที่เธอคืนให้ก็ยังเก็บไว้อย่างดี ปากบอกว่าเกลียดทั้ง ๆ ที่ใจก็ยังรักอยู่ หลอกตัวเองมาตลอดว่าเกลียดแต่ก็ยังใส่ใจเหมือนเดิม บอกให้ตัวเองออกห่างแต่ก็ยังไปวนเวียนอยู่ใกล้ ๆ

ผ่านมาเกือบสองปีแล้วก็ยังลืมไม่ได้ จนกระทั่งได้เห็นแหวนเงินที่ออมเอาห้อยไว้กับพวงกุญแจรถในวันนั้นเมื่อปีที่แล้ว หัวใจของผมมันรู้สึกมีหวังขึ้นมา ตั้งใจจะพามาห้อง พามาเคลียร์ทุกอย่าง ถ้ามีโอกาสก็อยากให้กลับมาเหมือนเดิม แต่ออมกลับโวยวายทำเหมือนไม่อยากอยู่กับผม ซ้ำยังขว้างรูปของเราทิ้งอย่างไม่ใยดี ทั้ง ๆ ที่คิดว่ายังมีโอกาสแต่สุดท้ายก็โอกาสนั้นกลับริบหรี่แทบมองไม่เห็น

ผมพลั้งมือทำให้เธอเจ็บอีกครั้งแต่เธอดื้อกับผมก่อน ตอนเธอสลบไปในใจตอนนั้นเป็นห่วงมาก แต่อีกใจก็บอกว่าไม่ต้องสนใจแล้ว เขาไม่รักผมแล้ว สุดท้ายเลยปล่อยไว้ทั้งอย่างนั้น ปล่อยให้เราเป็นแบบนี้เรื่อยมาจนถึงตอนนี้

ความจริงเรื่องที่ฉวยโอกาสกับเธอ ถ้าเธอจะฟ้องไอ้ไผ่หรือฟ้องใครก็ทำได้แต่เธอไม่ทำ เหตุผลคงเพราะอายที่จะพูดแต่อีกเหตุผล...ถ้าไม่ได้คิดเข้าข้างตัวเอง ออมน่าจะยังมีความรู้สึกดี ๆ กับผมอยู่บ้าง หลายครั้งที่เธอเหมือนขัดขืนแต่สุดท้ายก็สมยอม หลายครั้งที่เธอมีท่าทีเป็นห่วงผม

เธอยังรักผมอยู่หรือเปล่า?

“ทิว” เสียงของเธอครางเรียกผม ทำให้สติผมกลับมาอีกครั้ง

“ออม” ผมเงยหน้าขึ้นไปให้ใบหน้าอยู่ในระดับเดียวกัน

“ทำไร” ออมแทบไม่มีแรงจะพูด แรงขัดขืนก็ไม่มี

“ไม่ได้ทำไร” คำพูดกับการกระทำมันสวนทางกัน ฝ่ามือผมลูบไล้ต้นขาของเธอ

“อะ...ออกไป” ร่างเล็กพยายามยกมือขึ้นมาดันแผงอกผมให้ออกห่าง แต่ทำได้แค่แตะเบา ๆ เท่านั้น

“ไปไหน ไม่ไปหรอก ไม่ต้องไล่” ผมก้มลงกระซิบที่ใบหูก่อนจะขบเม้มอย่างมันเขี้ยว

“อื้อ...” สีหน้าออมตอนป่วยนี่เหมือนกำลังยั่วกันชัด ๆ ผมจะทนได้ไหมนะ อยากรู้จัง

“ยังเก็บไว้อยู่หรอ” ถามไปงั้นไม่ได้อยากให้เธอตอบหรอกเพราะรู้อยู่แล้วว่าคำตอบคือใช่

“ทิวปะ...ปล่อย” ผิวกายเธอร้อนผ่าวมันยิ่งทำให้ผมอยากสัมผัส

“กลับมาคบกันเหมือนเดิม” ช่วงเวลานี้เป็นโอกาสที่ดีที่สุดแล้ว “ได้มั้ย?”

“...” เธอเงียบ นั่นยิ่งทำให้ผมเริ่มหงุดหงิด แค่เรื่องที่เธอคุยกันกับไอ้ตั้งผมก็วุ่นใจมากพอแล้ว ผมขี้หวง กันใครออกจากเธอได้ก็ทำ ขนาดไอ้ดิวน้องรหัสของผมก็ไม่เว้น

“เป็นแฟนกันนะ” ผมต้องชิงลงมือก่อนที่ไอ้ตั้งจะได้เธอไป มันหล่อ พ่อรวย สาวชอบ ผมไม่ไว้ใจเท่าไหร่

“หืม...” เหมือนออมยังไม่เข้าใจในสิ่งที่ผมพูด

“ตลอดเวลาที่ผ่านมาฉันลืมเธอไม่ได้ ไม่เคยลืมเลยด้วยซ้ำ ตอนเจอหน้าอยากรั้งเข้ามากอดแต่ก็ทำได้แค่คิด”

“...”

“แค่เห็นเธออยู่กับคนอื่นฉันก็ทนไม่ได้แล้ว”

“...”

“จะเป็นบ้าเพราะเธออยู่แล้วรู้ตัวบ้างหรือเปล่า”

“...” ไม่รู้ว่าผมไปเอาความกล้าจากไหนมาพูดเรื่องพวกนี้

“ถ้าไม่ตอบจะไม่ได้เป็นแฟนนะ” ผมพูดก่อนจะก้มลงไปเลิกเสื้อยืดตัวโคร่งของเธอขึ้นแล้วก้มลงใช้ริมฝีปากไล้จูบหน้าท้องแบนราบ “เป็นเมียเลยแล้วกัน”

“มะ...ไม่” เธอเสียงสั่น ไม่รู้ว่าเพราะคำพูดหรือการกระทำของผมกันแน่

“เลือกเอา” ผมใช้ปากเลิกเสื้อของเธอขึ้นไปกองอยู่บนเนินอกก่อนจะก้มลงจูบบริเวณใต้ราวบราเซีย “จะเป็นเมีย...หรือแฟน”

“หนาว” เธอพูดคำที่ไม่ใช่คำตอบออกมา คงเพราะผมเลิกเสื้อเธอขึ้น

“เดี๋ยวกอด” ผมได้แต่ถอนหายใจแล้วเลื่อนใบหน้าขึ้นไปจูบหน้าผากของเธอก่อนจะลงไปนอนตะแคงข้างดึงเธอเข้ามาไว้ในอ้อมกอด “หายหนาวยัง”

“อื้อ” คนตัวเล็กซุกใบหน้าเข้ากับอกของผมพลางขยับเข้ามาใกล้มากขึ้นจนสัมผัสได้ถึงจังหวะการเต้นของหัวใจ

“รักพี่ไหมครับ” ผมจูบเส้นผมของเธอ ผมชอบแทนตัวเองว่าพี่กับเธอเวลาจะอ้อน

“...” เธอไม่ตอบเอาแต่กำเสื้อของผมแน่น

“ไม่ตอบพี่จูบนะ แล้วจะไม่หยุดแค่จูบด้วย” ขู่ไปงั้นแหละ

“อื้อ” แสงจากโคมไฟตรงหัวเตียงทำให้ผมมองเห็นว่าใบหูของเธอกำลังแดง

“พี่รักออมนะ ยังรักพี่อยู่หรือเปล่า” เป็นคำถามที่อยากถามมานาน แต่ไม่กล้าเพราะกลัวคำตอบ ออมในตอนนี้แทบไม่มีแรงต้านทานผมเลยหรือไม่ก็เพราะเธอรู้สึกกับผมอย่างนั้นจริง ๆ

“อะ...อื้อ” เธอขยุกขยิกอยู่ในอ้อมแขนของผม มือเล็กกำเสื้อนักศึกษาของผมไว้แน่น

“หืม พูดไรไม่ได้ยิน”

“อื้อ”

“อื้ออะไร” ผมแกล้ง แค่อยากได้ยินว่ารักจากปากเธอ “ไหนพูดว่าน้องออมรักพี่ทิวซิ”

“...”

“พูดมา ไม่งั้นปล้ำนะ” ผมดันร่างของเธอออกก่อนจะพลิกตัวไปคร่อมร่างเธออีกครั้ง

“นะ...น้องออมรักพี่ทะ...ทิว”

“ไม่ได้ยิน” ก้มลงจูบพวงแก้มเธออย่างรักใคร่

“น้องออมรักพี่ทิว”

วินาทีนั้นผมไม่สามารถควบคุมตัวเองได้อีกแล้ว ผมแนบริมฝากปากลงไปทาบทับริมฝีปากบางของเธออีกครั้ง แล้วขบเม้มดูดดึงริมฝีปากล่างก่อนจะย้ายไปริมฝีปากบน ทวีความรุนแรงมากขึ้นตามอารมณ์ของตัวเองที่เพิ่มสูงขึ้น

คิดถึง โหยหามาตลอด อยากกอด ทุกอย่างที่ทำในวันนี้มันเหมือนความต้องการที่อยากจะทำมานานมันกำลังทะลักออกมา

“คบกับพี่นะ” ผมกระซิบข้างหูของเธออีกครั้ง

“อื้อ”

[End Tiw Talk]

 

ปวดหัว ปวดตัวอย่างแรงงงง

เมื่อคืนเกิดอะไรขึ้น ตอนนี้ฉันรู้สึกตัวหลังจากที่คิดว่าตัวเองหลับไปนานมาก รู้สึกหนัก ๆ และอึดอัดเหมือนกำลังโดนกอด แสงแดดที่ส่องลอดหน้าต่างเข้ามาภายในห้องบ่งบอกว่านี่เป็นเวลาเช้าแล้ว

ฉันขยับตัวจะลุกออกจากเตียง อาการเบลอ มึน ๆ ยังมีอยู่ แต่ไม่มากเท่าเมื่อวาน

ฟึ่บ!

เมื่อพลิกตัวกำลังจะลงจากเตียงก็เห็นว่าตัวเองกำลังโดนกอดอยู่ในอ้อมแขนของคนคนหนึ่ง จังหวะที่หันหน้ามาฉันก็สบตากับเขาทันที

“ตื่นแล้วหรอ” เสียงทุ้มเอ่ยถามขึ้น

“ทะ...ทิว” บ้าจริง เขามาอยู่ที่นี่ได้ยังไง อย่าบอกนะว่าเมื่อคืนไม่ใช่ฝันน่ะ ฉันถามออกไปด้วยน้ำเสียงแข็งกร้าวทันที “มาได้ไง”

“เดินมาไง”

ตายๆๆๆๆ

เมื่อคืนก็เบลอนึกว่าฝัน ตอนนี้ภาพทุกอย่างกำลังฉายซ้ำให้ฉันนึกถึงอีกครั้ง

เขาขอให้ฉันกลับไปคบกับเขาเหมือนเดิม จากนั้นเราก็จูบกัน จูบจนฉันลืมไปเลยว่าต่อจากนั้นเกิดอะไรขึ้นอีก

ทิวคงไม่ได้ทำอะไรฉันใช่ไหมเนี่ย

เรื่องของเรามันผ่านมานานมากแล้ว ฉันกับเขาเราเคยคบกันมาก่อน ก็แค่แป๊บเดียว เหมือนตอนนั้นฉันก็แค่อยากรู้อยากลอง เราไม่ค่อยชอบขี้หน้ากันเท่าไหร่ แต่แบบเข้าใจไหมว่าผู้หญิงหลาย ๆ คนชอบเขามาก มันเลยทำให้ฉันพยายามมองหาว่าเขามีดีอะไรที่ทำให้ผู้หญิงชอบนักหนา

มองไปมองมาก็ดันไปชอบเขาเข้าจนได้

แรก ๆ ก็แค่ชอบแหละแต่พอนานเข้าก็กลายเป็นรักซะได้ ไม่รู้หรอกว่ามันคืออะไรรู้แค่ว่ามันมากกว่าตอนชอบเท่านั้นเอง ซื้อแหวนซื้อสร้อยให้กันตามประสาคู่รักทั่วไป

เราคบกันได้แค่ 5 เดือนก็ต้องเลิก เหตุผลง่าย ๆ คือเข้ากันไม่ได้ ไม่มีเวลาให้บ้างล่ะ ทำนู่นทำนี่ไม่ถูกใจบ้างล่ะ ทะเลาะกันบ่อยมากจนฉันคิดว่าเขาตั้งใจชวนฉันทะเลาะเพื่ออยากเลิกหรือเปล่า แต่ก่อนจะเลิกกันฉันพยายามแล้ว พยายามจะไปง้อแต่ตอนนั้นดันไปเจอ...เขานอนกับผู้หญิงคนอื่น!

ฉันตัดสินใจวันนั้นเลยว่าจะต้องเลิก ได้ยินมาบ่อยครั้งว่าเขาควงผู้หญิงอีกคน ก็นะ ฉันกับเขาคบกันก็ไม่ได้เปิดเผยให้ใครรู้ เขาจะควงอีกคนก็ไม่แปลก ฉันก็แค่อยู่ในความลับ

ตอนนั้นมันเจ็บมาก มากจนฉันไม่สามารถทนได้อีกต่อไปแล้ว คิดมาตลอดว่าที่บอกไม่มีเวลานี่เพราะเอาเวลาที่ควรให้ฉันไปแบ่งให้คนอื่นหรือเปล่า สุดท้ายความจริงจะเป็นยังไงก็ช่าง ฉันรู้แค่ว่าฉันจะไม่ทนแล้ว

เลิกกันแล้วก็กลับไปเป็นเหมือนเดิมไม่ได้ แต่ก็ไม่เป็นไร ฉันทำใจไว้แล้ว    แต่ที่แย่กว่านั้นคือทิวร้ายกับฉันมากขึ้น เขาทำร้ายฉันทั้งทางกายและวาจา จนมันทำให้ฉันไม่อยากอยู่ใกล้เขาอีกแล้ว

รักนะ...แต่เราทนไม่ไหว เคยเป็นกันไหม

“อย่ากวนตีน” ฉันบอกเขาด้วยเสียงแหบพร่า ยังเจ็บคออยู่แต่ก็พยายามจะด่าเขา

“พูดแบบนี้กับแฟนตัวเองได้ไง”

“อย่ามามั่ว”

“มั่วไร ความจริง”

ฉันจำคำพูดเมื่อคืนของเขาได้ เขาบอกว่าลืมฉันไม่ได้ ฉันเองก็ไม่ต่างกัน ก็รักแรกและเป็นแฟนคนแรกของฉันอ่ะ อยากกอด อยากเจอเหมือนกัน แต่ก็ต้องพยายามห้ามใจ บอกตัวเองตลอดว่าให้เลิกรักเลิกสนใจได้แล้ว แต่ทิวก็ยังมาวนเวียนอยู่ใกล้ ๆ เหมือนต้องการจะปั่นหัวฉันเล่น

เมื่อวานไม่มีสติพอจะคิดอะไรมาก เหมือนสมองมันไม่อยากโกหกหัวใจอีกต่อไปแล้ว เลยตอบเขาออกไปแบบนั้น ไม่รู้เพราะอะไรทิวถึงได้มาพูดแบบนี้กับฉันทั้งที่ก่อนหน้านี้ไม่มีทีท่าว่าจะทำอะไรแบบนี้เลย

พอเวลานานไปความโกรธเหล่านั้นก็ค่อย ๆ จางหายไปเอง เหลือแค่ความรู้สึกดี ๆ ที่ยังมีต่อเขา

ฉันรักเขา...นั่นคือสิ่งที่ไม่อยากโกหกตัวเองอีกแล้ว

“ยังจะแถอีก”

“เธอสิแถ”

“นี่!” ฉันจิ๊ปากทำเสียงไม่พอใจ แรงก็ไม่ค่อยมีหรอก แต่พยายามดันเขาออกเพราะรู้สึกอึดอัด คงไม่ใช่ว่าเขานอนกอดฉันทั้งคืนหรอกนะ

“จะไปไหน” วงแขนแข็งแกร่งรั้งร่างฉันไว้ก่อนจะก้มลงจูบเรือนผมของฉัน

“ทิว...อย่า”

ตื้อดึ่ง!

ขณะที่กำลังห้ามเขาไม่ให้ลามปามเสียงแจ้งเตือนข้อความไลน์ก็ดังขึ้น ทิวหันไปมองโทรศัพท์ของฉันที่วางอยู่หัวใจใกล้ ๆ กับพวงกุญแจรถก่อนจะเอื้อมมือผ่านหน้าฉันเพื่อหยิบมันมา

“ทิว เอามานี่” เสียงก็ไม่ค่อยจะมีแต่ก็ยังพูดมากอีก เขาทำเกินไปแล้วนะ

“ก็เผื่อเป็นไอ้ตั้ง จะได้บอกมันให้เลิกยุ่งกับแฟนคนอื่นสักที” 

“ใครแฟนนาย”

“เธอไง เมื่อคืนก็ตอบตกลงไปแล้วด้วย” เขายักคิ้วให้ฉันก่อนจะยกโทรศัพท์ขึ้นมาดู เขาดูแค่รายการแจ้งเตือนแต่ไม่ได้กดปลดล็อกเพราะไม่รู้รหัส “ไอ้ไผ่กำลังจะมา”

ฉันนิ่งไปครู่นึงก่อนจะตัดสินใจแย่งโทรศัพท์จากเขามาแล้วกดเข้าไปดูข้อความ

พี่ไผ่ : ตื่นยัง กำลังจะกลับบ้าน อยากกินไรมั้ยเดี๋ยวแวะซื้อไปให้

ฉันหายใจติดขัดเหมือนยังตั้งสติไม่ได้เลยไม่ได้ตอบเขาไป

“รีบกลับไปสิ เร็ว” ฉันบอกทิว เขาลุกขึ้นแล้วจัดแจงเสื้อผ้าของตัวเอง

จะว่าไปตอนที่เราเคยคบกัน มันก็มีช่วงเวลาแบบนี้อยู่บ่อยครั้ง เขามักเข้ามาหาฉันตอนที่ทุกคนไม่อยู่บ้าน

ไม่ทันไรเสียงข้อความก็ดังขึ้นมาอีก

พี่ไผ่ : อ่านแล้วไม่ตอบ -_-

พี่ไผ่ : จะเอาไร อยู่ตลาดแถวบ้านเราแล้ว รีบบอกมา

โอ้ยตาย ตลาดมันอยู่ใกล้ ๆ แค่นี้เอง มีแต่เรื่องให้ปวดหัว ทิวก็รีบเก็บข้าวของของเขาแล้วแต่ยังไม่ยอมออกจากห้องไป ฉันตัดสินใจกดส่งข้อความหาพี่ไผ่

ออม : เอาน้ำเต้าหู้ ปลาท่องโก๋ มะม่วง กล้วย แก้วมังกร เครปญี่ปุ่น เค้กกล้วย โจ๊กร้านยาย ข้าวเหนียวหมูปิ้ง

ออม : อย่าลืมแวะซื้อชาไม่ใส่น้ำตาลให้ด้วย

พี่ไผ่ : กินเยอะจังวะ

ฉันพิมพ์อะไรไปบ้างไม่รู้ รู้แค่ว่าเอาเยอะที่สุดเท่าที่จะทำได้ ถ่วงเวลาพี่ไผ่ไว้ก่อน

“รีบไปดิ” ฉันพูดเมื่อเห็นเขายืนอยู่อย่างนั้น

“จูบก่อน” ฉันถลึงตาใส่เขาเมื่อเห็นว่ายังพูดอะไรไม่เข้าท่า “ไม่จูบไม่ไป”

“ป่วยอยู่ เดี๋ยวก็ติด” พูดแก้ตัวไปงั้นแหละ ไม่อยากจูบเขา

“ห่วงด้วยหรอ”

“อย่ามโน”

“ถ้าจะติด มันติดตั้งแต่เมื่อคืนแล้ว” พอเขาพูดแบบนั้นใบหน้าของฉันก็ร้อนฉ่าขึ้นมาทันที “มานี่มา”

มือข้างหนึ่งที่ไม่ได้ถือหนังสือกวักมือเรียกฉันให้เข้าไปหา คือแรงจะลุกมาเถียงกับเขายังไม่มี นี่ยังจะให้เดินไปหาอีกหรอ พอเห็นว่าฉันไม่ยอมลุกเขาก็เดินเข้ามาหาแล้วก้มหน้าลงมาแตะริมฝีปากของเขากับริมฝีปากของฉันเบา ๆ ก่อนจะผละออกไป

“อรุณสวัสดิ์” ร่างสูงหมุนตัวหันไปยังประตูก่อนจะโบกมือให้

ฉันเอามือขึ้นมาแตะริมฝีปากของตัวเองเบา ๆ กำลังสับสนวุ่นวายในใจหลายอย่าง

รู้สึกยังไงก็บอกแน่ชัดไม่ได้ แต่ที่แน่ ๆ คืออยากลองให้โอกาสกันและกันอีกครั้ง หัวใจเรียกร้องโหยหาวันนี้มานาน

นี่เรา...กลับมาคบกันเหมือนเดิมแล้วใช่ไหม

 

ตอนเย็นวันเดียวกัน

หิววววววววววววววววว

โอ้ย! หิวจนไส้กิ่วหมดแล้ว ของที่พี่ไผ่ซื้อมาให้ก็กินหมดตั้งแต่เช้า เวลาป่วยนี่ทุกคนกินเยอะเหมือนฉันหรือเปล่า

ฉันถอนหายใจฟึดฟัดก่อนจะยกมือถือขึ้นมาดูอีกครั้ง ทิวส่งข้อความมาหาตอนเที่ยง ๆ

ไอ้หมอหน้าหมา : ตอนบ่ายมีสอบ เสร็จแล้วจะรีบกลับไปหา อย่าเพิ่งกินไรล่ะ

ไอ้หมอหน้าหมา : รอกินพร้อมกัน เดี๋ยวซื้อเข้าไป

นี่ก็พาซื่อรอเขาจริง ๆ แล้วเมื่อไหร่จะสอบเสร็จเนี่ย เดี๋ยวนะ เขามีสอบแต่มานอนกับฉันเนี่ยนะ?

นึกถึงเรื่องเมื่อคืนทีไรแล้วใจเต้นแรงทุกที เราไม่ได้มีอะไรกัน แต่แค่เกือบ ๆ เหมือนเขาคงคิดได้ว่าฉันกำลังป่วยอยู่ก็เลยหยุด

มั้งนะ!

คงใช่แหละ เพราะถ้าเรามีอะไรกันจริง ๆ มันก็มีอะไรสักอย่างในร่างกายฉันผิดปกตินี่นา ก็ใช่ว่าไม่รู้ว่าครั้งแรกมันจะเป็นยังไงบ้างหลังจากตื่นขึ้นมา

แต่ฉัน...ก็ปกติดีทุกอย่าง แค่เพลีย ๆ จากอาการป่วยเท่านั้น

โอ้ย! ไม่รอละ

ตื้อดึ่ง!

เสียงแจ้งเตือนข้อความไลน์ เป็นไลน์กลุ่มของฉันกับพวกฟ้า

มะนาว : ยู้ฮูวววว ได้ข่าวว่าป่วยหายยังออม

น้ำหวาน : นั่นดิ ๆ พวกเราว่าจะไปเยี่ยมแต่ไม่มีเวลาเลย

ออม : หายละ ไม่ต้องมาหรอก

มะนาว : งี้ต้องฉลอง วันนี้วันหยุดฉัน เลิกเรียนเราไปกินข้าวกัน

ฟ้า : ไม่ว่าง ต้องไปรับฟาง โทษทีนะ

น้ำหวาน : ฉันต้องทำรายงานอ่ะ ใกล้เดดไลน์แล้วด้วย

มะนาว : ออมล่ะ

ฉันครุ่นคิดอยู่นานเพราะไม่รู้จะตอบว่ายังไงดี ทิวบอกให้รอแต่ก็ไม่รู้ว่าจะกลับมาเมื่อไหร่ แต่พลันนึกถึงเหตุการณ์นึงเข้ามันเลยทำให้ฉันตัดสินใจได้

ออม : ไปกันสองคนนี่แหละ ฉันหิวพอดี

เมื่อก่อนตอนช่วงที่เริ่มมีปัญหากันกับทิว มันเกิดจากการที่เขานัดฉันไปทานข้าวที่ร้านอาหารด้วยกัน ฉันเลิกเรียนปุ๊บก็มายืนรอเขาที่หน้าโรงเรียนทันที เพื่อนชวนไปกินขนมก็ไม่ไปเพราะรอไปกินข้าวกับเขา ยืนรอนานมากจนเวลาผ่านไปหนึ่งชั่วโมงเขาถึงไลน์มาบอกฉันว่าไม่ได้แวะมารับให้ไปเจอกันที่ร้านเลย

ฉันเฟลมากเพราะไม่คิดว่าเขาจะทำแบบนี้ พอไปถึงร้านเขาก็ยังไม่มาจนฉันได้เข้าไปจองโต๊ะรอ รอจนผ่านไปอีกหนึ่งชั่วโมง สุดท้ายเขาก็โทรมาบอกฉันว่าไม่ได้มาแล้ว ติดกิจกรรมที่คณะฯ ออกมาไม่ได้

ถึงเขาจะขอโทษฉันและบอกว่ารู้สึกผิดยังไงมันก็ไม่ได้ทำให้ฉันรู้สึกดีขึ้นเลย

ฉันหยุดคิดถึงเรื่องที่ผ่านมาก่อนจะลุกขึ้นไปอาบน้ำแต่งตัวรอเวลามะนาวเลิกเรียน เธอบอกฉันว่าวันนี้เลิกบ่ายสาม ตั้งใจว่าจะขับรถไปรับเธอที่คณะฯ แล้วออกมากินข้าวด้วยกันเลย

นอนจมอยู่แต่ในห้องก็ใช่ว่าอาการป่วยจะดีขึ้น บางทีออกไปข้างนอกอาจทำให้อาการดีขึ้นก็ได้

เมื่อแต่งตัวเสร็จฉันก็มานั่งเล่นโทรศัพท์ฆ่าเวลา ลองส่งข้อความไปหาเขาดูดีกว่าว่าใกล้เสร็จยัง

ออม : สอบเสร็จยัง หิว

คิดว่าทิวคงไม่เปิดอ่านเพราะสอบอยู่ แต่ที่ไหนได้มันกลับขึ้นว่าอ่านแล้ว

ไอ้หมอหน้าหมา : โทษทีนะ พอดีมีธุระต่อ หาไรกินก่อนเลย

ฉันนั่งนิ่งมองหน้าจอโทรศัพท์อยู่อย่างนั้นโดยที่ไม่ได้ตอบอะไรเขากลับไป ความรู้สึกนี้คืออะไรกัน น้อยใจหรอ ขนาดไม่คิดจะรอกินข้าวกับเขาแล้วนะ แต่ก็ยังหน่วง ๆ ในใจอยู่ดีที่เห็นข้อความนี้อยู่ดี

ถ้าฉันไม่ส่งไลน์ไปถามเขาจะบอกฉันหรือเปล่า หรือจะปล่อยให้รอเหมือนวันนั้น

แล้วถ้ายังไม่แน่ใจแล้วจะบอกให้รอทำไมวะ

ไอ้หมอหน้าหมา : โกรธหรอ?

เหมือนเขาจะรู้ว่าฉันโกรธคงเพราะเห็นว่าอ่านแล้วแต่ไม่ตอบ

เออโกรธ โกรธมากด้วย ไม่รู้ว่าเพราะโมโหหิวหรือเพราะอะไรแต่ฉันโกรธเขามากจริง ๆ

เบื่อ! แค่วันแรกแห่งการเริ่มต้นใหม่ของเราก็พังไม่เป็นท่าแล้ว วันต่อ ๆ ไปจะอยู่ได้อีกนานแค่ไหน คงไม่เป็นวนลูปเดิมหรอ

---------------------------------------------------------------------------------------------------------------

หนังสือมาละน้าาา เค้าจะรีบแพ็คส่งให้อย่างไวเลยจ้าาา



หนึ่งคอมเมนท์เท่ากับหนึ่งกำลังใจนะคะ

ไม่สะดวกเมนท์ก็กดโหวตหรือแอดแฟนเค้าไว้ก็ได้น้าาา

ขอบคุณค่าาา







ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 38 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,450 ความคิดเห็น

  1. #1436 ETUAN000 (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 28 กันยายน 2560 / 19:10
    ออมกับทิวกลับมาคบกันแล้วววว ><
    #1,436
    0
  2. #1435 min_miso (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 26 กันยายน 2560 / 18:20
    รอค่าาาฮืออออ ต่อเถอะน้าาพลีสสรีไรท์เถอะพลีสสสสฮืออออรออ่านอยู่งื้อ
    #1,435
    0
  3. #1417 1300201222014 (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 12 มิถุนายน 2560 / 20:19
    กำลังสนุกเลย เปิดให้อ่านหน่อยได้ไหมคะ
    #1,417
    1
    • #1417-1 Y2E-Jaa(จากตอนที่ 11)
      12 มิถุนายน 2560 / 20:21
      เค้าวางขายแบบอีบุ๊คแล้วน้าา ต้องขอโทษด้วยค่าาา
      #1417-1
  4. #1173 PPloypimolKwann (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 20 ธันวาคม 2559 / 18:42
    ติดตามๆค้ะ กำลังสนุกเลยยย
    #1,173
    3
    • #1173-2 dow2558(จากตอนที่ 11)
      20 มีนาคม 2560 / 12:46
      เปิดให้อ่านไม่ได้เหรอไรท์ อยากอ่านอ่า
      #1173-2
    • #1173-3 Y2E-Jaa(จากตอนที่ 11)
      20 มีนาคม 2560 / 17:08
      เรื่องนี้มีวางจำหน่ายแบบอีบุ๊คแล้วนะคะ ^^
      #1173-3
  5. #928 maipie (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 3 พฤศจิกายน 2559 / 20:55
    เอาใจช่วยยยย
    #928
    1
    • #928-1 Y2E-Jaa(จากตอนที่ 11)
      4 พฤศจิกายน 2559 / 10:10
      แอร๊ยยยย
      #928-1
  6. #524 YulSica (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 20 ตุลาคม 2559 / 00:45
    หมอทำงี้ไม่น่ารักเลย หึ้ย
    #524
    1
    • #524-1 Y2E-Jaa(จากตอนที่ 11)
      20 ตุลาคม 2559 / 09:11
      ไม่รักหมอแล้วววว
      #524-1
  7. #505 Minrt (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 19 ตุลาคม 2559 / 17:25
    เออ งี้แหละ ออมแม่ง ไม่ต้องเป็นละ ดีนะที่ออมไปกับเพื่อน ไม่เชียร์อีหมอ-ละ จะไปเชียร์ตั้ง(ถ้าหากมันเป็นคนดีและตามจีบออม)
    #505
    1
  8. #500 -Kato_Megumi- (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 19 ตุลาคม 2559 / 14:49
    อีหมออ
    #500
    1
    • #500-1 Y2E-Jaa(จากตอนที่ 11)
      19 ตุลาคม 2559 / 16:15
      อีหมออ
      #500-1
  9. #489 alyjitranut (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 19 ตุลาคม 2559 / 12:02
    ทิวผิดนัดออม
    #489
    1
    • #489-1 Y2E-Jaa(จากตอนที่ 11)
      19 ตุลาคม 2559 / 16:13
      ทิวนิสัยไม่ดี
      #489-1
  10. #475 bawornrat_toey (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 19 ตุลาคม 2559 / 08:56
    จะทำเปนเล่มป่าว

    #475
    1
    • #475-1 Y2E-Jaa(จากตอนที่ 11)
      19 ตุลาคม 2559 / 10:37
      กำลังดู ๆ อยู่ค่าาาา
      #475-1
  11. #474 ssploy (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 19 ตุลาคม 2559 / 04:37
    ออมน้อยใจแล้วนะพี่ทิว
    #474
    1
  12. #473 somsomjirapapa (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 18 ตุลาคม 2559 / 23:56
    หมอนี้ยังไงมีไรปิดบังน้องแง๋มมมมมมมมมมมมมมจะไม่เชียร์แล้วนะเดียวก้อยุน้องออมมีใหม่เลยนิ
    #473
    1
    • #473-1 Y2E-Jaa(จากตอนที่ 11)
      18 ตุลาคม 2559 / 23:57
      พี่ทิวน่างอนมากเยยยยย
      #473-1
  13. #470 somsomjirapapa (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 18 ตุลาคม 2559 / 22:24
    น่ารักมากมายคู่นี้#เมื่อไหร่เซนกับศิวาของเจ้จะมาสักทีอ่ะคิดถึงแรงงงงงงงงง
    #470
    1
    • #470-1 Y2E-Jaa(จากตอนที่ 11)
      18 ตุลาคม 2559 / 22:38
      ต้องรอก่อนนะเคอะ เพราะตอนนี้เรื่องเดียวก็จะไม่ไหวแล้วค่าาาา ฮ่าๆๆๆ
      #470-1
  14. #469 yanggi (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 18 ตุลาคม 2559 / 19:47
    อิหมอ คือโหดเกินไปอ่ะ รักแล้วทำไมต้องรุนแรงอ่ะ จริงๆ แค่เห็นคนที่เรารักเจ็บก็น่าจะทนไม่ไหวป่ะ แต่นี่แบบ เหมือนไม่สนใจเท่าไร เหมือนทั้งรักทั้งแค้นแบบนี้อ่ะ สงสารออม
    #469
    1
    • #469-1 Y2E-Jaa(จากตอนที่ 11)
      18 ตุลาคม 2559 / 21:20
      พี่ทิวใจร้ายยยย
      #469-1
  15. #468 LiDear'sDream (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 18 ตุลาคม 2559 / 19:10
    หมอทิว ไม่ไปได้ไหมมมม
    #468
    2
    • #468-1 Y2E-Jaa(จากตอนที่ 11)
      18 ตุลาคม 2559 / 21:19
      งือออออ
      #468-1
    • #468-2 Y2E-Jaa(จากตอนที่ 11)
      18 ตุลาคม 2559 / 21:19
      งือออออ
      #468-2
  16. #467 apple_pk (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 18 ตุลาคม 2559 / 14:16
    กลับมาคบกันอีกครั้ง ชีวิตจะมีสีสันแล้ว
    #467
    1
    • #467-1 Y2E-Jaa(จากตอนที่ 11)
      18 ตุลาคม 2559 / 16:29
      เย่ๆๆๆๆ
      #467-1
  17. #466 Yuni Magareat~ (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 18 ตุลาคม 2559 / 09:24
    ขอความหวานหลังจากนี้เยอะๆเลยนะคะ ไม่เอาดราม่าแล้ววว
    #466
    1
  18. #465 ssploy (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 18 ตุลาคม 2559 / 02:56
    ตามเข้ามาอ่านแล้วค่ะ สนุกมากๆเลยหนูชอบพี่แต่งมากๆเลยค่ะ น่ารักกกกก>< เป็นกำลังใจให้นะคะ^^
    #465
    3
    • #465-2 taew-onwara(จากตอนที่ 11)
      18 ตุลาคม 2559 / 09:03
      คบกันแล้ว. เย้ๆ555
      #465-2
  19. #464 soddd2 (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 17 ตุลาคม 2559 / 23:06
    น่ารักกกกก555
    #464
    1
    • #464-1 Y2E-Jaa(จากตอนที่ 11)
      17 ตุลาคม 2559 / 23:11
      แอร๊ยยยย
      #464-1
  20. #463 bawornrat_toey (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 17 ตุลาคม 2559 / 23:03
    รอจ้า????????????????????
    #463
    1
    • #463-1 Y2E-Jaa(จากตอนที่ 11)
      17 ตุลาคม 2559 / 23:07
      ขอบคุณค่าาา
      #463-1
  21. #461 pppornnipa (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 17 ตุลาคม 2559 / 22:18
    ง่าาาา พี่ทิวววว รอออ
    #461
    1
    • #461-1 Y2E-Jaa(จากตอนที่ 11)
      17 ตุลาคม 2559 / 22:37
      ขอบคุณค่าาา
      #461-1
  22. #460 _K_T (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 17 ตุลาคม 2559 / 21:40
    รอบสองจงมาาาา
    #460
    1
    • #460-1 Y2E-Jaa(จากตอนที่ 11)
      17 ตุลาคม 2559 / 22:02
      รอๆๆๆ อิอิ
      #460-1
  23. #459 MoMomind67 (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 17 ตุลาคม 2559 / 21:32
    เปิดเลยจร้ารอยุ่นะ
    #459
    1
    • #459-1 Y2E-Jaa(จากตอนที่ 11)
      17 ตุลาคม 2559 / 22:02
      ขอบคุณค่าาา
      #459-1
  24. #458 LiDear'sDream (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 17 ตุลาคม 2559 / 21:30
    รออออออออ
    #458
    1
    • #458-1 Y2E-Jaa(จากตอนที่ 11)
      17 ตุลาคม 2559 / 22:02
      ขอบคุณค่าาา
      #458-1
  25. #457 Nattyhyun (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 17 ตุลาคม 2559 / 21:23
    วู้ย์ๆๆรอน้าา
    #457
    1
    • #457-1 Y2E-Jaa(จากตอนที่ 11)
      17 ตุลาคม 2559 / 21:29
      ขอบคุณค่าาา
      #457-1