ผู้เป็นนิรันดร์ (ชื่อชั่วคราว) - นิยาย ผู้เป็นนิรันดร์ (ชื่อชั่วคราว) : Dek-D.com - Writer
×

ผู้เป็นนิรันดร์ (ชื่อชั่วคราว)

ความอ่อนโยน ความปรารถนาอันลึกซึ้ง ซ่อนเร้นในดวงตา ไร้เจ้า โลกใบนี้ก็บกพร่อง ไร้สมบูรณ์...

ยอดวิวรวม

30

ยอดวิวเดือนนี้

1

ยอดวิวรวม


30

ความคิดเห็น


0

คนติดตาม


0
จำนวนตอน : 1 ตอน
อัปเดตล่าสุด :  1 ก.ค. 65 / 15:54 น.

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้

ทักทายรีดเดอร์ทุกท่าน  นิยายเรื่องนี้แต่งขึ้นจากจินตนาการของผู้เขียนมีแรงบันดารใจมาจากนิยายหลายเรื่อง

แต่แน่นอนว่ามิได้คัดลอกนิยายของท่านอื่นมาแน่ๆ   เพียงแต่การเลือกคำเลือกภาษาบางท่อนมาใช้เพื่อความลื่นไหลของประโยค  เพราะยังเป็นมือใหม่อยู่ ภาษาการบรรยายอาจจะแปลกๆไปบ้างสามารถให้คำแนะนำติชมกันได้แบบพอหอมปากหอมคอนะจ้ะ555

ความถี่ในการอัปยังไม่แน่นอน  แต่จะมาเรื่อยๆจนจบเล่ม ( คำผิดยังไม่ได้ตรวจทานโปรดใช้วิจารณญานในการอ่าน..ผิดตรงไหนแจ้งได้จะกลับมาแก้ให้จ้า)   พร้อมแล้วอ่านตอนเกริ่นนำด้านล่างได้เลย…

 

 

 

……………..ตอนที่1.จุดเริ่มต้น

 

“อ้ากกกก!!” เสียงร้องโหยหวนหวีดขึ้นท่ามกลางบรรยากาศอันเงียบสงบ  ปราศจากมนุษย์ไร้ซึ่งหมู่สัตว์  

  “อือออ…อาาาา…อ้ากกกกก” เสียงครวญครางโหยหวนสั้นยาวสลับกันไปมาแทบฟังไม่ได้สรรพ  เบื้องล่างหุบเหวลึกไม่ทราบเขตแดนอันเย็นเยียบ ชื้นและวังเวง ร่างแกร่งบึกบึนปรากฏใต้โซ่ตรวนเส้นใหญ่  เสื้อผ้าที่สวมใส่ขาดรุ่งริ่งมองเห็นผิวเนื้อที่เต็มไปด้วยรอยแผลเป็นน้อยใหญ่  ส่วนของใบหน้าปกคลุมไปด้วยหนวดเคราและเส้นผมสีรัตติกาล มิอาจทราบว่าภายใต้นั้นมีหน้าตาเป็นอย่างไร  

 

   รัศมีแห่งความอาดูร  โศกศัลย์แผ่ออกมาบดบังรัศมีความสง่าจนเกือบมิด  ในรัตติกาลอันมืดมิดปรากฏพระจันทร์สาดแสงนวลลอยเด่นเหนือศรีษะ ทันทีที่แสงจันทร์อาบไล้นั่นคือช่วงเวลาแห่งความเจ็บปวด  รอบด้านไม่มีสิ่งมีชีวิตใดนอกจากต้นไม้และใบหญ้า  เสียงลมและเสียงไหลของธารน้ำ

 

  การถูกจองจำเนิ่นนานนับแสนปีทำให้เจ้าของร่างไร้การแยแสต่อสิ่งใด เขามักจะอยู่นิ่งแทบคล้ายหินก้อนนึง เว้นแต่คืนที่พระจันทร์ทอแสงเต็มดวงถึงจะทราบว่านี่คือสิ่งมีชีวิตที่ยังสามารถเคลื่อนไหว เจ็บปวดเป็นไปตามกลไกของกายหยาบ

 

  ค่ำคืนยังล่วงเลยผ่านวันแล้วคืนเล่า จากทิวาเปลี่ยนเป็นราตรี  หากแต่ราตรีนี้มีบางอย่างกำลังเกิดขึ้น บางอย่างที่จะเป็นจุดเริ่มต้นที่จะเปลี่ยนแปรงเรื่องราวต่อแต่นี้ไปอย่างที่ไม่เคยคาดคิด…..

 

 

 

……………………

บนฟากฟ้าที่มีมวลหมูดาวประดับระยิบระยับ อสูรเหยี่ยวเวหาขนาดมหึมากับเหยื่อของมันกำลังบินผ่านเหนือปากหุบเหว ช่วงจังหวะเสี้ยวเวลาที่สายตาสองคู่สบอยู่ในจุดเดียวกัน  ลูกจิ้งจอกน้อยที่บาดเจ็บหนักจวนเจียนจะสิ้นลม ความสิ้นหวังในแววตาฉ่ำน้ำ ดลจิตให้ผู้อยู่เบื้องล่างใช้อิทธิฤทธิช่วยเหลือ ร่างน้อยร่วงหล่นสู่เบื้องล่างทันทีที่จะกระแทกพื้น  ก็มีสายลมบางเบาโอบอุ้มอย่างอ่อนโยน

 

 พลังงานอันแสนอบอุ่นเยียวยารักษาบาดแผล ทั้งภายนอกและภายในหายปลิดทิ้งในชั่วอึดใจ ก่อนจะถูกทิ้งเอาไว้เช่นนั้น และท่าทีที่เหมือนไม่เคยมีสิ่งใดเกิดขึ้นไม่สนใจใยดีอีก  สายตาถูกพับเก็บลงท่าทางนิ่งสงบไร้การเคลื่อนไหว จวบจนแสงสว่างมาเยือน 

 

   จิ้งจอกน้อยก็ลืมตาขึ้นมาพบกับผู้มีพระคุณที่มีภาพลักษณ์น่าเกลียดน่ากลัวมากๆในสายตามัน  ขนสีขาวนวลลุกชันด้วยตื่นกลัว  แต่เพียงไม่นานก็เริ่มสงบลงด้วยสำนึกถึงความอ่อนโยนที่สำผัสได้ในค่ำคืนเป็นตายที่ผ่านมา

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

0 ความคิดเห็น