ตอนที่ 3 : 2nd Math

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 7
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    8 เม.ย. 59





2nd Math




ฟูกระชากประตูห้องน้ำให้เปิดออกอย่างแรง ก่อนชะงักไปเมื่อประจันหน้ากับ

อ่า….หวัดดีไอ้ฮาย เด็กห้องหกเมื่อวาน!

“……”

คือแบบ ไอ้แบงค์มันปวดขี้อ่ะ กูเตะบอลอยู่แถวนี้พอดีมันเลยฝากของไว้กับกูฮายเอ่ยทำลายความเงียบขึ้นมาก่อน

“……” ฟูยังพูดอะไรไม่ออก สมองตอนนี้มันโล่งๆ อายก็อาย เซ็งไอ้แบงค์ก็เซ็งทำได้แค่ยืนอึ้งๆอยู่ตรงนั้น

คือแบบ….มึงตัวบางดีเนอะ เอวนิดเดียวเอง เหมือนเอวผู้หญิงฮายมองเขาตั้งแต่หัวจรดเท้าก่อนเบือนหน้าไปทางอื่น แต่เขาเห็นนะเว้ย! ใบหูแม่งแดง

 

แม่งเขินกู

กูเลยเขินเลยไง

งงป่ะ

 

เพราะฉะนั้นที่กูเขินเพราะมันเขินก่อน!กูชนะ!

“……”

แล้วเอาไงต่อดีวะ…..”

เชี่ยฮาย!พูดอะไรของมึง!” สติจงกลับคืนสู่ฟู มือคว้าประตูห้องน้ำปิดอย่างว่องไว

ฮายแค่จะบอกกับฟูว่าถ้าจะปิดขนาดนี้เอาให้โดนหน้าเลยก็ได้มั้ง

   ฮายรู้สึกกลืนน้ำลายลงคอได้อย่างยากลำบากรู้สึกฝืดๆในลำคอขึ้นมาซะเฉยๆ บาง….ขาว…. ดูบาง บางมากจริงๆเหมือนมันเปราะบาง แบบนั้นมั้ง ที่สำคัญขาวด้วย แม่งทำเขาเขินไปไม่เป็นทั้งๆที่อยู่ตรงหน้ามัน ต้องโกรธแน่ๆอ่ะ แต่จะว่าคุ้มไหมแม่งก็คุ้มนะไอ้หน้าที่ตอนปกติจะกวนโอ๊ยตลอดเวลานั่นแดงจนลามไปถึงลำคอ ก็ดูกันอีกทีว่ามันออกมาจากห้องน้ำแล้วจะเป็นยังไง โดนสักหมัดสองหมัด….ก็โอเคอ่ะ ยังคุ้มอยู่

ไอ้ฮาย!!!”

ครับ ครับ? ครับอะไรของเอ็ง!

มาทางไหนกลับไปทางนั้นเลย เลว
ห๊ะ? มีอะไรกันวะ แบงค์ที่เพิ่งเดินออกมาจากห้องน้ำด้วยความโล่งและมีความสุขมองซ้ายทีขวาที แบงค์รู้สึกเหมือนเห็นลำแสงชิ้งๆออกมาจากตาของฟูเลยอ่ะ

มึงอ่ะเงียบไปแบงค์ ทิ้งกูนะสัส

ปวดขี้มันผิดมากไหมวะ เสียงพึงพำในลำคอทำฟูคิ้วกระตุก

กูไม่กลับไม่ได้เหรอวะ

มึงว่าไงนะ!?!” ต๊าย!ดูมันหน้าด้านหน้าทน

กูว่างไงกูเตะบอลอยู่แล้วเพื่อนมึงก็เรียกกูมาถือของเนี่ย ตอนนี้กูว่าแล้วกูขอไปดูมึงซ้อมสีหน่อยดิ

…..

เอาดิ!” เหมือนเสียงถูกกลืนหายไปในลำคอเมื่อเพื่อนตัวเล็กกว่าข้างๆโพล่งขึ้นมาแทน เขาจะไม่อะไรเลยถ้าทำที่มันพูดกับคำที่กูต้องการจะพูดมันคนละความหมายเลยเว้ย!

กูว่ามึงพูดผิดละเห้ย มึงต้องพูดว่าไม่ดิ!”

กูพูดถูกแล้วนะกูจะพูดว่าได้เนี่ยแหละอย่าไอ้แบงค์!อย่ามาทำหน้าอินโนเซนต์ใส่กู!

ไม่ๆๆๆๆ แบงค์ฟังกูนะไอ้เนี่ยมันอาจจะเป็นสายของห้องหกจะมาก็อปโชว์เราก็ได้นะเว้ย

สนใจด้วยเหรอเรื่องห้องน่ะฉึก!จัดไปหนึ่งดอก

…..แบงค์ก….กู

ปกติเห็นสนในแต่เรื่องตัวเองฉึก!ดอกที่สองตามมาติดๆ อย่านะมึงอีกนิดเดียวกูพลังชีวิตหมดแล้วนะเว้ย

….คือก็ไม่ขนาดนั้นมั้งงงง

คิดอะไรเหมือนเด็กอนุบาลนี่มอห้าละนะ สติหน่อยอ่ะ! ….ตายครับ

….ขอโทษได้ป่ะล่ะ

เหอะ อ้าว!แล้วนายชื่ออะไรอ่ะ ฮายป่ะ เราแบงค์นะ

ใช่ๆ เราฮายเรียกกูกับมึงเลยได้ป่ะ มึงถือมั้ย

เฮ้ยไม่ๆ ดูสนิทกันดีๆ มึงมาดูห้องกูซ้อมได้เว้ยตามมาดิเดี๋ยวไอ้ฟูต้องใส่ชุดว่ายน้ำนั่นให้ไม้เรียวดูอ่ะนี่ได้ข่าวเพิ่งเจอกัน เห้ยยยยย ทำงี้ได้ไงเหมือนรู้จักกันมาแล้วชาติเศษ

กูเห็นมึงตอนมอต้นได้เหรียญเรียนดีเกือบทุกปี คิดว่าจะหยิ่งซะอีก

….ไม่ถึงขนาดนั้น แหะๆ เหย นี่คิดว่าตัวเองน่ารักมากสิมายืนทำหน้าแดง ขณะนี้นายปารวัตรกลายเป็นหมาหัวเน่าโดยสมบูรณ์ที่สุด สองคนเดินคุยกันโดยมีไอ้ฟูเดินตามต้อยๆนี่ไง!

เรียวๆนี่ฮายห้องหกจะมาดูเราซ้อมอ่ะ ไม่เป็นไรใช่ป่ะแบงค์ตะโกนเข้าไปในห้อง อย่านะไม้เรียวมันเป็นสปายนะเว้ย มันจะมาก็อปโชว์ห้องเรานะเว้ย เชื่อกันดิ

หืม ฮายเหรอเข้ามาดิหาที่นั่งเลยเหอะ!เบ้ปากแรง!

เธอๆตรงนี้มีใครนั่งป่ะอ่ะ

….ไม่มีนนั่งเลยๆ  ผิงคือเขาก็ไม่รู้เลยเว้ยดูไม่ออกเลยว่าเนี่ยมึงชอบเขาอยู่ แล้วไอ้ฮายนี่ก็ขายอ้อยจริงๆ แหม มีความแรดนะเนี่ย

ไหนฟูถอดเสื้อนักเรียนออกสิ

ไม้เรียวมึงต้องเอาไอ้ฮายออกไปก่อนเว้ย!”

เสียมารยาทน่ะฟู ฮายอย่าไปสนใจนะไอ้ฟูมันก็ไม่เต็มแบบนี้แหละ

เรียว!” ดู!ไอ้ฮายแม่งยิ้มเยาะ!

ถอดไม่ถอด

เรียว จริงๆนะ

จะถอดมั้ย ไม่! ไอ้ฟูคนนี้จะไม่กลัวผู้หญิงที่ชื่อไม้เรียวอีก!

ไม้เรียว…..”

ฟู!ถอด!”

“……” ไม่ได้กลัวนะแต่เขาเป็นผู้หญิงไง ต้องให้เกียรติตามวิถีลูกผู้ชายที่ดี

 

       “น้องสาว ขาวจังคร่ะ

จังคร่ะ พ่อมึงมั้ยมาร์ค

น้องสาวมีแฟนยังค่ะ ขาวๆแบบนี้พี่เห็นแล้งจี๊ด

อะไรของมึงห๊ะ ปลื้ม

เอวบ๊างบาง น่ากอดนุ่มนิ่ม~”

ให้พูดใหม่ กอดตีนมั้ยไอ้นนท์

แซวได้แซวไปอย่าก่อนที่วันนึงจะอ้าปากแซวไม่ได้อีก ฟูไม่ใช่คนใสๆที่จะอยู่ให้ไอ้พวกนี้เชือกนิ่งๆ

โหฟูเอวเล็กกว่าเราอีกมั้ง

ไม่ดีใจหรอกนะผิง

ใช้ได้นี่

เรียว!มึงมันเลือดเย็น!”

“…..”  แน่ะ แม่คุณยิ้มแล้วยักไหล่ทำนองไม่สนใจ หือ!ขึ้น!ขึ้นเลย!

แบงค์ กันต์ นนท์ ปลื้ม ไอ้คุณชาย มึงมาฟังเพลงที่จะใช้เต้นไอซ์ตัดเสร็จแล้ว

การแต่งตัวแบบนี้แม่งเดาสไตล์เพลงได้ไม่ยากเลยจริงๆ คงไม่เต้นหล่อใสสไตล์บอยแบร์นหรอก กูว่า….

Call me baby   거리는 완전 난리야

Call me baby 사람들 사이는 남이야

Call me baby 함께하는 순간이

Like BOOM BOOM BOOM BOOM BOOM What up

จังหวะเพลงที่ฟูรู้ว่าสัญชาติเกาหลีดังขึ้น เดี๋ยวนะชุดนี้กับเพลงเอ็กโซเนี่ยนะ มันไม่ใช่ป่ะวะ….

ขอดูเธอหน่อย ฉันเองอ่ะเปิดละ ใจเธอยังไม่เปิด oh oh oh

เดี๋ยวๆๆๆไม่ใช่เพลงเกาหลีแล้วป่ะวะ ชิบหายแม่งคุ้นเหี้ยๆเลยอ่ะ คุ้นจนน่ากลัวอ่ะแม่ง….

มันแน่นอก ก็ยกออก ให้แบกเอาไว้ นานไป เดี๋ยวใจถลอก มันแน่นอก

………………

เชี่ย!!!!!!!!

ผิง ฟูมันดูสนิทกับไม้เรียวดีเนอะ

….อืมไม้เรียวเป็นคนเดียวที่เอาฟูอยู่เลยนะ ฟูก็ดูเกรงใจไม้เรียวมากๆเลยด้วย

เหรอ….แล้ว….สองคนนั้นไม่ได้เป็นแฟนกันใช่ป่ะ

หืม? เอ๊ะ เรื่องนี้เราไม่รู้หรอก แต่ก็น่าคิดดีเหมือนกันเนอะ

“……”

เขาก็อยู่ด้วยกันมาตั้งแต่มอต้น ผูกพันธ์อะไรมันก็ต้องมีอยู่แล้วแหละ

“……”

ทำไมเหรอ….….ชอบไม้เรียวเหรอฮาย ฮายหันไปมองหน้าหวานที่เริ่มก้มลงต่ำอย่างน่าสงสาร

เปล่าๆ เราแค่ถามดู

จริงๆนะ ไม่ได้ชอบไม้เรียวจริงๆนะดวงตากลมโตที่เริ่มพราวดวงหยดน้ำกับใบหน้าแดงระเรื่อตรงหน้าเริ่มมีความหวังขึ้นมา ทำให้ฮายทำได้แค่ส่งยิ้มบางๆแล้วตอบกลับไป

อืม เราไม่ได้ชอบไม้เรียวเเน่ๆ

อะไรบางอย่างกระซิบกับฟูเบาๆว่า งานงอกเยอะด้วย

 

      ไม้เรียว! ทำไมมึงทำกับกูแบบนี้! ปล่อยตอนสามทุ่ม!” อย่างเลวร้ายอ่ะ!

ก่อนกูจะกักตัวมึงเพิ่มอีกสองชั่วโมง หรือ กลับบ้านเที่ยงคืนเป็นไง? มึงควรหุบปากนะ

เออครับแม่ แม่งมึงแม่ง ให้กูไปยืนเต้นแน่นอกอีกสองชั่วโมง โอ้จอร์จ! กูเลือกหุบปาก

กูกลับก่อนนะฟู คนสุดท้ายในห้องเดินออกไปทิ้งปารวัตรสุดหล่อไว้ลำพัง อย่าถามถึงไม้เรียวที่เผ่นด้วยความสุขกลับไปตั้งแต่เถียงกับเขาเสร็จนั่นแหละ

ฟูมองซ้ายขวา เงียบ มืด และที่สำคัญ หิว! รถเมลล์ดึกขนาดนี้แล้วจะยังเหลือป่ะวะหรือจะแท็กซี่….ไม่อยากขึ้นเลยว่ะเดือนนี้เงินย่งใช้ไม่ค่อยจะพออยู่ พอล้วงกระป๋าตังค์ขึ้นมาดูนี่ลมแทบจับไม่ถึงสามร้อยกับอีกห้าวันที่เหลือ แต่ถ้าไม่แท็กซี่จะทำยังไงนอนโรงเรียนไม่ใช่ทางเลือกที่โอเค

อ้าวฟู ยังไม่กลับบ้านอ่ะเสียงเรียกที่ทำเอาฟูสะดุ้งขนท้ายทอยพร้อมตัวกันลุกชัน สติ! ฟูสูดหายใจแรงๆก่อนถอนหายใจอย่างโล่งอกเมื่อมันคือคนครับ

สัสฮาย!มึงทำกูแทบช็อกเนี่ยกูคิดว่าจะถูกเล่นแล้วเนี่ย!”


กลัวขนาดนั้นเลยเหรอวะ? แล้วมันก็หัวเราะ ดูหน้ากูสิขำกับมึงป่ะล่ะ

เออดิ โรงเรียนนี้กับบรรยากาศตอนสามทุ่มครึ่งชิวๆที่ไหน

เออไม่ชิวจริงว่ะ แล้วนี่กลับไงอ่ะ

ว่าจะกลับแท็กซี่ มึงอ่ะ

ดึกๆคนเดียวอ่ะนะ

กูผู้ชาย มึงสับสนอะไรป่ะกรอกตาขึ้นบนแรง แม่กูยังไม่ห่วงขนาดนี้เลยอ่ะ

กูเอารถมา

ก็สบายอ่ะดิ กะจะชวนมาหารแท็กซี่ด้วยกันซะหน่อย เงินยิ่งไม่ค่อยพออยู่

ไม่ดิ มึงอ่ะ…..”

มึงมีอะไรก็รีบๆพูดมาเร็วๆดิ เสียเวลาตีดอทกูมั้ยล่ะ

กลับรถกูมั้ย

เห้ย ลำบากมึงป่ะบ้านมึงอยู่แถวไหน

บ้านมึงอยู่แถวไหนล่ะ

บ้านกูไกลอยู่นะเว้ย แถวบางนาเลยนะ

ไม่หรอกได้ๆทางผ่าน

“’งั้นดี นำทางเลยไอ้ฮาย!” เหยด!ประหยัดค่าแท็กซี่ไปอีก!



------------------------------------------


      จบบบบบ 2nd Math เเต่งไว้เยอะนะคะแต่ยากที่สุดคือพิมพ์ใส่คอม ฮืออออออ ไม่รู้ว่าเนื้อเรื่องเป็นยังไงบ้างนะคะ แต่ผิงชอบฮายนี่คือเรื่องจริง อ่านยากกันมั้ยอ่ะคะ คือ เราเเต่งแล้วก็จัดหน้าในเวิร์ดก่อนค่ะเเล้วก็อปวาง คำไหนผิดต้องขอโทษด้วยนะคะ บางที่มันขัดอรรถรสเนอะคะ ขอบคุณสำหรับคอมเม้นต์ เห้ย รักมากจริงๆเราดีใจมากกับเม้นแรก 555555

        *เรื่องนี้เป็นเรื่องที่แต่งเพื่อความบันเทิงและมาจากจินตนาการของเรานะคะ*

2 ความคิดเห็น