Vie you ประสบการณ์รัก…คณะสี

ตอนที่ 2 : 1st Math

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 14
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    7 เม.ย. 59

   




         1st Math



เบื่อชิบหายเลย ร้อนก็ร้อน เหนื่อยก็เหนื่อย…..

แล้วกูมาทำอะไรที่นี่วะ…..

         เสียงในใจเล็กๆแต่มีผลกระทบกับสภาพอารมณ์ของร่างขาวสูงโปร่งอย่างมากมาย ดวงตาจ้องกลุ่มรุ่นน้องตรงหน้า ในวันนี้ วันหาเสียงประธานสีเป็นวันแรก พวกผู้หญิงในห้องก็กรี๊ดกร๊าดดูตื่นเต้นกันดี….แต่มันไม่ใช่สำหรับเขาไง นายปารวัตร กำลังนั่งรอฝ่ายควบคุมแสง สี เสียง ที่กำลังต่อนู่นเชื่อมนี่ บรรยากาศโดยรวมครึกครื้นใช้ได้ แต่เขาก็ยืนยันอีกนั่นแหละ ใครจะ มีความสุข สนุกสนานเฮฮาปาจิงโกะ อะไรก็ทำช่างพวกเขาไปเถอะ แต่ฟูยังคงยืนยันว่าไม่เอาไม่อิน มันไม่ใช่สำหรับเขาแน่นอนล่ะ

คุณชาย ไอ้กันต์บอกว่าใกล้เสร็จแล้วนะ เตรียมตัวขึ้นแสดงด้วยล่ะนั่นไงตัวเริ่มเรื่องนี้ขึ้นมา เพื่อนสาวหน้าตาน่ารัก แต่นอกจากเขาคงยากจะรู้ว่านั่นน่ะ สร้างเพื่อภาพอันสวยงามปกปิกความเลวร้ายขั้นเดียวกับฮิตเลอร์เลยทีเดียวเชียว

นี่หน้าตาจะออกเยอะไปแล้วมั้งคะ คุณชายเหมือนความรู้สึกทุกอย่างจะแสดงออกมาทางสีหน้ามากไป….มั้งนะ แม่คุณเล่นประทานหมัดล้วนๆให้เขาซะเซ

“…..”แต่จะทำไรได้ ไอ้ทาสในเรือนเบี้ยอย่างเขาทำได้มากที่สุดก็แค่กรอกตามองบนแล้วถอนหายใจ

ฟู ตามึงแล้วเพื่อนร่วมระดับชั้นเดินเข้ามาวางมือบนไหล่เชิงให้กำลังใจ


เออ…..เอาก็เอาทำให้มันจบๆไปป่ะวะ




มึงทำเหี้ยมากไอ้ฟู

ก็กูโดนบังคับมา จะให้กูทำยังไง

แต่มันงานห้องนะเว้ย คะแนนห้องเลยเนี่ยนะ!”

แล้วใครใช้ให้มึงเอาชื่อกูไปใครใช้ให้มึงบังคับกูมาวะ กูก็บอกแล้วบอกอีกว่าไม่อยากทำผลมันจะเป็นไงล่ะ ก็แบบนี้ไงฟูยักไหล่เมื่อการแสดงจบลง เขาถูกยัยนี่ลากมาหลบจากพวกเพื่อนๆ เขาบอกเลยว่าเขาไม่แคร์ ก็แล้วไงวะ คนมันโดนบังคับให้ทำ คนมันไม่อยากทำไง แค่คะแนนนิดๆหน่อยๆก็ช่างมันไปเถอะ เขาแค่ทนยืนฟังไม้เรียวมาแง้วๆด่าๆก็พอ

ฟู!ทำไมมึงปัดความรับผิดชอบได้สั่วขนาดนี้วะ!”


กรี๊ดดดดดด!


ไม้เรียว!มึงมาดูนี่!นั่นมันฮายห้องหกนี่ เห้ย!นี่มันงานดีอ่ะ!”ไม้เรียวกัดริมฝีปากพยายามห้ามไม่ให้หมัดมันลอยไปกระทบหน้าไอ้ผู้ชายเฮงซวยข้างหน้านี่ หน้าของเธอมุ่ยลงปากก็ขมุบขมิบด่าความเหลาะแหละของเขาเล็กน้อยก่อนเดินสะบัดบ๊อบตามเพื่อนเธอไป ฟูมองตาม ไหนวะอะไรที่บอกดูดี คือไม่ได้อยากจะดูนะเว้ย!แค่อยากรู้ว่าห้องหกมีดีขนาดไหน จำเป็นต้องกรี๊ดกันขนาดนี้มั้ยเท่านั้นเอง!

อะไรอ่ะ ผิงคนตัวเล็กข้างหน้าหันมาส่งยิ้มกว้างให้เขา ร่างบอบบางนั่นดูตื่นเต้นเสียจนเขาสัมผัสมันได้

ก็โชว์ของพวกห้องหกอ่ะดิ สนุกนะ แบบเจ๋งฮายดูมีออร่ามากเลย

แหน่ะ ชอบฮายป่ะวะคือเอ็ฟเฟ็กของผิงทำให้เขาอดไม่ได้ที่จะแซวจริงๆ จนผิงหน้าแดงขึ้นมา

….บ้าสิฟูแล้วผิงก็เงียบไปไม่ได้ต่ออะไรต่อ เอาแล้วสิฮายมึงโชคดีนะเนี่ย ผิงเป็นผู้หญิงน่ารักทั้งเรื่องหน้าตาแล้วก็นิสัย ฟูปัดความคิด เลิกสนใจคนตรงหน้าเปลี่ยนเป้าสายตาไปที่ที่ว่างไว้ให้เป็นเวทีโชว์


เหมือนสายตาของฟูถูกสะกดไปที่ตรงนั้น เอนเนอร์จี้ ความตั้งใจ ความสดใสที่เขาสัมผัสมันได้คงไม่ต่างจากน้องๆที่นั่งดูการแสดงโชว์นี้อยู่ พวกเขาหัวเราะ….พวกน้องๆมีความสุข….มันตรึงสายตาเขาไม่ให้ไปไหน วินาทีที่ฮายหันมาสบตาเขาริมฝีปากยกขึ้นเล็กน้อย ชิบหาย ลมหายใจเขารู้สึกเหมือนจะสะดุดไปเฉยๆแบบนั้น เป็นอะไรของกู….เนี่ยเหรอวะ ออร่าอะไรนั่นที่ผิงบอก….

ไง เงียบไปเลยนะ ฟู

“…..”

รู้สึกยังไงบ้างล่ะ

อืม ก็ไม่ไงอ่ะ

อืมแล้วไงล่ะ นั่นแหละคนทำเต็มที่ไง ดูดีมั้ยล่ะ

ก็ดีอ่ะ

น้องไม่มีใครหาวตอนดูการแสดงห้องหกเลยนะ

ใช่

กูไม่ได้คาดหวังถึงขนาดให้ห้องเราชนะเว้ย กูแค่อยากเห็นความพยายาม ความที่สุดของห้องกูคนที่ได้รับความเชื่อใจจากเพื่อนๆในห้อง คนคนนั้นคือมึงมึงจะทิ้งพวกเขาเหรอ

กูไม่ได้คิดแบบน…”

อืม กูเข้าใจไง ที่ผ่านมาแล้วก็ผ่านไปว่ะยังมีครั้งหน้า มันไม่ได้สายเกินไป ก็มาพยายามด้วยกันอีกแล้วกัน

“…..”ความรู้สึกตอนนี้ แม่งรู้สึกแย่เลยว่ะ

เห้ย!ตรงนั้นฟูห้องหนึ่งป่ะวะฟูที่กำลังชั่งความรู้สึกแย่ๆกับความรู้สึกผิดในใจ ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าการแสดงจบไปตอนไหน ก่อนคนที่เพิ่งแสดงบนเวทีจบเรียกเขานั่นแหละ เขาถึงได้เงยหน้าขึ้นมอง

อ้าว ฮาย

มึงจำกูได้เหรอ ดีจังพูดจบริมฝีปากของฮายก็ยกขึ้นเป็นรอยยิ้มกว้างอีกครั้ง

จำได้ดิ ตอนมอต้นมึงก็ดังนี่

ดีๆ นี่บอกตรงๆว่ากูดีใจนะเนี่ยที่มึงอุตส่าห์จำกูได้

?ดีใจเหรอ เอ้อ แปลกคน

แสดงห้องกูเป็นไงบ้างวะถามทำเชี่ยไร ต้องให้กูร้องไห้เลยมั้ย ย้ำกันเข้าไป

ดีนี่ ดีเลยแหละ

จริงป่ะ เฮ้อ จริงๆกูกลัวพลาดแทบตาย

อืม ไม่มีอะไรเว้ยมันดีแล้ว

ไอ้กิ๊ฟท์มันจริงจังมากเลยอยากจะเป็นประธานสี ทำเอากูจริงจังไปด้วยเลยมันว่ายิ้มๆ

ทำไมวะ

ห๊ะ? เรื่องอะไร

มึงลงสมัครประธานสีเองเหรอ

ก็เปล่านะ ไอ้กิ๊ฟท์มันบอกว่ากูหล่อไงเลยให้กูมา

แล้วทำไมต้องจริงจังขนาดนี้ด้วยวะ

เป็นไรวะ มึงดูซึมๆเสียงที่มีแววล้อเล่นในตอนแรกจริงจังขึ้นมา

กูแค่คิด มึงตอบมาดิที่กูถามมึงไปอ่ะ

เออๆ ก็คือกูคิดไงว่ากิ๊ฟท์กับเพื่อนๆในห้องมันเชื่อใจกูไงเลยให้กูมาเป็นตัวแทนห้อง กูก็ต้องทำส่วนของกูให้เต็มที่ดิ

แล้วถ้า….กูขอถามอะไรหน่อยได้ป่ะวะ

เอาดิ

ถ้ามึงไม่ได้เป็นประธานสี….”

ก็กิ๊ฟท์มันคงเฟล แต่เอาจริงๆแล้วกูคงเฟลตามมันแหละ แต่กูคิดว่ากูท้เต็มที่แล้วไง

“…..”ฟูคิดว่าเขาเริ่มจะเป็นบ้าที่คิดว่าคนตรงหน้าเขาแม่ง เท่ชิบหาย….

          

        “อ้าว คุณชายคะทำไมวันนี้ไม่รีบไปร่อนอยู่ที่ร้านเกมคะ ลมอะไรหอบมาซ้อมสีคำประชดของคนหน้าเดิมๆทำเอาเขาแทบสะดุดเท้าที่เดินเท่ๆเข้ามาในห้องที่ดันโต๊ะถอยหลังชิดกำแพงเหลือพื้นที่ตรงกลางไว้ซ้อมการแสดง ที่สำคัญนะเสียงไอ้ไม้เรียวมันเบาๆซะที่ไหนทำเอาคนทั้งห้องหันมามองตางี้เต็มไปด้วยประกายความสงสัยแรงมากอ่ะ

ก็วันนี้หล่อ อยากซ้อมอ่ะทำไมวะ

หึ อย่าหล่อแค่วันเดียวล่ะ ดีแล้วค่ะคุณชายเสียงหัวเราะของยายนี่ทำเขากลัวนี่บอกเลย

เหี้ย!ไม่เอานะเว้ย ไม้เรียว!”

ไม่เอาไม่ได้ดิ กูซื้อมาแพงนะเว้ยลายดอกด้วยเนี่ย เทรนกำลังมาเลยนะเทรนอะไรรรรร แจ๊สชวนชื่นดีเจต้นหอมรึเปล่าไม่แน่ใจ

ไม่!เอาคนอื่นมาใส่ดิ ไม่ใช่กูแน่นอน!”

ก็ใส่กันตั้งหลายคน เนี่ยกูซื้อมาเจ็ดสีตามวันเลยฟูมองเสื้อ….ไม่สิ….เรียกเศษผ้าจะบรรยายลักษณะของมันได้ง่ายกว่า คือมองด้วยความรู้สึกขยะแขยงเต็มทน ไอ้เศษผ้าสีแดงลายชบาอันเบอเริ่มดีไซน์ไฉไลราวอิมพอร์ตมาจากฝรั่งเศสตัดแบบรูปร่างคล้ายชุดว่ายน้ำก้ไม่ปาน คิดดูดีชายหนุมวัยฉกรรณ์อายุ 17 สูงเกือบๆ 180 อย่างเขากับไอ้ชุดสายเดี่ยวยัดลูกโป่ง! โอ๊ย! แค่คิดก็จะบ้า!

มึงใส่แล้วคงเข้ากับมึงดิไอ้มาร์คพูดออกมาแต่สีหน้านิ่งๆที่พอดูออกว่ากลั้นขำเอาไว้ขนาดไหน เออดิวะ! คนใส่ไม่ใช่มึงนี่!

ไปเปลี่ยนมาให้กูดูหน่อยไม้เรียวย้ำอีกครั้ง ก่อนหันไปง่วนกับชุดแบบเดิมแต่อีกหลายสีตรงหน้า

เหี้ยแล้วมั้ย ให้กูใส่ว่าแย่แล้วนี่มึงจะให้กูโชว์คนทั้งตึกเลย กูไม่เอา!”

จะช้าจะเร็วก็เห็นกันทั้งโรงเรียน

ไอ้เรียว!ไม่เอานะเว้ย!”

อื้ม มึงจะเปลี่ยนตรงนี้ก้ได้นะ หัวนมดำๆมึงกูก็ไม่ได้พิสวาส

ไม่!”

งั้นไปที่ห้องน้ำ เชิญ

ไม้เรียวครับ….”

อยากจะไปเปลี่ยนที่ไหนก็ไป

แต่….”

ถ้ามึงยังไม่หยุดอีกกูจะให้ไอ้นี่มึงมือบางโชว์จีสตริงสีแดงขึ้นมาแบบไม่อาย เดี๋ยว!มึงจะเอามาทำอะไร ให้ใครใส่ ตอบ!

เออ!กูไปห้องน้ำแป๊บนึงเดี๋ยวมา ไอ้แบงค์ลุก!”ฟูลุกขึ้นเดินกระฟัดกระเฟียดไปหาเพื่อนสนิทในกลุ่ม

กูคิดไม่ออกเลย อย่างมึงใส่มันจะฮาขนาดไหนหน้าขาวๆของแบงค์แดงเถือกจากการหัวเราะติดต่อกันยาวนาน

ก็ไม่ต้องคิดไหมล่ะ

นี่ก็ไม่แย่นี่ มึงต้องใส่คนเดียวซะที่ไหน กูก็ใส่ไอ้ปลื้มไอ้กันต์อีก คนตั้งเยอะแยะ

กูแมน

กูก็แมน

เออ ไอ้มนุษย์แมนหัวนมชมพู

พ่อง!”

น้องแบงค์คะ หัวนมชมพูมากเลยค่ะฟูขำ เรื่องมันมีอยู่ว่าตอนมอหนึ่งเรียนว่ายน้ำไงแล้วชุดมันแบบเป็นกางเกงว่ายน้ำตัวเดียวใช่ป่ะแล้วคือนมไอ้แบงค์ครับมันชมพูมากอ่ะแบบสีนมเย็นวิ๊งๆแบบนั้นเลย

อย่าให้กูพูดถึงรูปตอนมึงแต่งหญิง

กูไม่เคยคิดเลยว่าตั้งแต่ผ่านช่วงเวลานั้นมาเขาต้องมาสัมผัสมันอีก

รูปออกจะน่ารัก พี่โฟมยังเคยเอามาโชว์พวกกูเลย

ไปดูทำไม เรื่องมันนานมาแล้ว อ่ะ ฝากฟูยื่นโทรศัพทืกับกระเป๋าเงินให้เพื่อนสนิท ก่อนปิกประตูดังปัง

ฟูไม่เคยคิดว่าจะมีวันที่ลำบากใจที่จะเดินออกจมาจากห้องน้ำมากกว่าการขี้แล้วลืมเอาทิชชู่เข้าไป ไอ้ตัวของเขามันมีดีแค่ความสูงจริงๆแต่เอวเพรียวบางจะพอๆกับพวกผู้หญิง ผิวขาวเนียน กับกล้ามเนื้อที่ไม่ว่าจะฟิตเท่าไหร่ก็ไม่มีวี่แววของกล้ามสักที มันก็ไม่เป็นปัญหาหรอกถ้ามันอยู่ในเสื้อนักเรียนเสื้อตัวใหญ่ ไม่ใช่รัดซะแทบหายใจไม่ออกแบบนี้!ไม่ได้อยากยอมรับมามันสาว!

ไอ้แบงค์ ยังอยู่ป่ะวะ

“…..”

ไอ้แบงค์ ตอบดิ!”

“…..”

ไอ้แบงค์!”

“……”

แบงค์....


พรึบ!



--------------------------------------------------

               อ่ะช๊ะอ่ะหัวนมสีชมพู 555555 เราเคยอ่านการ์ตูนเล่มนึงที่นำเสนอแต่เรื่องนี้ค่ะ 55555 ฟูดูเป็นคนหัวดื้อเนอะ ฮายดูแบบเเสนดี แต่นะคะฮายไม่ใช่คนดีค่ะนางเป็นคนเห็นแก่ตัวนิดๆนะคะ และฟูก็ไม่ใช่คนดี เก็ทมั้ย ไม่มีใครดี 100 เปอร์ค่ะนิยายเรื่องนี้ ยกเว้นพ่อมนุษย์หัวนมสีชมพูของเราเราชอบเขามาก 55555

              ถ้ามีคำพิมพ์ผิดเเจ้งได้นะคะ ถ้าชอบก็กดเฟบไว้อ่านเม้นได้ไม่ว่ากันจะติจะชมเเนะนำได้เลยค่ะเรารับฟังและจะพยายามแก้ไขนะคะ <3

*เรื่องนี้เป็นเรื่องที่แต่งเพื่อความบันเทิงและมาจากจินตนาการของเรานะคะ*


2 ความคิดเห็น