ตอนที่ 1 : 0th Math

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 29
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    4 เม.ย. 59







0th Math




                    กีฬาสี เป็นประสบการณืที่นักเรียนมัธยมปลายต้องเคยผ่านกัน เทศการณ์ที่เปลืองงบ เหนื่อย และแอบมีผลต่อคะแนน งานที่เปลี่ยนจากมิตรเป็นศัตรูกันได้ง่ายๆ หรือถ้าคุณเป็นคนหน้าตาดีก็จะโดนเพื่อนคะยั้นคะยอให้เป็นหลีดบ้างล่ะ ดรัมเมเยอร์บ้างล่ะ คนถือป้ายคณะสีบ้างล่ะ ซึ่งแต่งละงานซ้อมกันปานจะเป็นจะตายเหมือนจะเป็นงานระดับชาติ แต่จริงๆแล้วมันไม่ใช่ไง ทั้งๆที่มีแต่เสียกับเสียแบบนี้ก็ยังมีคนจำนวนหนึ่งทุ่มเทเอนเนอร์จี้ให้กับมันจะจะตายกันไปข้าง เราเรียกพวกนั้นว่า ‘เด็กกิจกรรม’ ผูเป็นตัวตั้งตัวตีตั้งแต่ระบายสีฉากจนกระทั้งโชว์ของคณะสี ทำตัวตื่นเต้นทุ่มเทให้กับงานไร้ผลตอบแทนนี่ตลอดเวลา เป็นคนเข็ญจนงานจบทั้งๆที่ตัวเองก็ได้คะแนนเท่ากับเพื่อนที่ไม่ได้ทำเชี่ยอะไรเลยนอกจากนั่งสวยๆ เคสของเขาไม่ได้เป็นเด็กกิจกรรมหรืออะไรทั้งสิ้นเป็นแค่คนหล่อๆคนนึงที่นั่งอยู่เฉยๆและโดนเพื่อนในห้องยัดเยียดความเป็น ‘ผู้สมัครประธานคณะสี’ ให้โดยไม่รู้ตัวเพียงเพราะมีรุ่นน้องกรี๊ดเขานิดหน่อยเท่านั้น!

“ฟูอยู่ห้องเดียวกันอีกแล้วเหรอวะ เบื่อหน้าว่ะ”

“คิดว่ากูอยากเจอหน้ามึงมากนักดิ?”

“เห้ยฟู โชคดีว่ะ ได้อยู่ห้องเดียวกันเว้ย!”

“โชคดี?มึงคิดอย่างนั้นเหรอวะ”

ห้องของคุณมีคนแบบนี้ไหม? คนที่เปรียบเสมือนศูนย์กลางของทุกคน คนที่มีรอยยิ้มที่ดูสว่างไสว…..

“เห้ย!”มือปริศนาฟาดลงกลางหลัง ทำเอาคนที่กำลังนั่งทักทายเพื่อนในห้องชุดใหม่สะดุ้งโหยง ก่อนหันไปทางทิศทางของแรงแทบจะทันที

“เชี่ย บอกกูว่าที่มึงใช้ตีกูเมื่อกี๊มือหรืองวง”

“เห็นหน้ากูครั้งแรกก็พูดอย่างนี้เลยเหรอวะ”

“เจอกันครั้งแรกไรล่ะ มึงอยู่กับกูมาตั้งแต่เพิ่งเข้ามอต้น”

“อ้าวเชี่ย มึงจะได้อยู่กับกูต่อไปนานๆไงจร๊ะ”

“จร๊ะพ่อง เอียนหน้ามึงจะตายแล้วไอ้กันต์”ฟูหัวเราะมองหน้าง่วงๆแต่แต่ละคำที่เอ่ยออกมานี่กวนชิบหาย หายากนะเว้ยที่ไอ้นี่จะแสดงความรู้สึกทางสีหน้าแบบนี้ปกติเห็นแต่ทำหน้าเมากัญชา

“มีใครคุ้นหน้าคุ้นตาอีกมั้ยวะ”อีกคนที่เพิ่งวางกระเป๋าเข้ามาแจม

“ก็มีพวก ไอซ์ เรียว ผิง แบงค์ มาร์ค ปลื้ม”

“เห้ย เยอะอยู่ๆ”

“ดีละแม่งรู้สึกเหมือนอยู่ห้องเดิมเลย”

“สาวๆแจ่มๆที่มาจากโรงเรียนอื่นเพียบ”

“ฮั่นน้อววววว”

“อ้าวฟู ห้องเดียวกัน”

“กูเอียนหน้ามึงที่สุดละไม้เรียว”

“เหรอ กูออกจะรักมึง”หน้าเรียบๆกับคำบอกรักนั่นช่างไม่เข้ากันอย่างแรง

“ครับแม่ แหม ดูรักผมมาก”

“อืม ว่าแต่คณะสีปีนี้ห้องเรามีคนลงแล้วนะพวกแก”

“ใครวะเรียว”

“มึงอ่ะ”

“มึงไหน”

“นายปารวัตร มึงไง”

“บ้า! กูยังไม่เห็นใบสมัครสักใบ!”

“กูสมัครให้มึงแล้วไม่ต้องเป็นห่วง เพื่อนๆทั้งห้องรักมึงมากนะ พอกูถามเท่านั้นแหละ เขาเรียกกันแต่มึง”

“เฮ้ยกันต์ ใครสมัครคณะสีวะ มึงป่ะ?”

“เคยตายป่ะวะฟู!”……



----------------------------------------

              สั้นเท่าหางจิ้งเหลน 555555 เชื่อว่าหลายๆคนมีโมเม้นต์นี้ค่ะ 555 โมเม้นต์โดนมัดมือชก แหม ก็คนมันไม่อยากทำอ่ะเนอะ โดนแบบนี้ฟูจะทำยังไงต่อไป 5555 

              ชี้เเจงก่อนว่ามุมมองกีฬาสีที่ข้างบนเป็นมุมมองของฟูแค่คนเดียวนะคะ ในความจริงก็มีทั้งคนชอบและไม่ชอบเนอะ

              *เรื่องนี้เป็นเรื่องที่แต่งเพื่อความบันเทิงและมาจากจินตนาการของเรานะคะ*
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

2 ความคิดเห็น

  1. #2 GeMiNiioo (@Ge_MiNii) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 16 เมษายน 2559 / 19:46
    ไรท์ อย่าลืมแต่งต่อเรื่อยๆนะเอาให้จบ สนุกดีแต่ทำไมตอนมันสั้นจังอ่าาาา T^T เค้าจะมาอ่านเรื่อยๆนะ สู้ๆ
    #2
    0
  2. #1 29012546 (@29012546) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 5 เมษายน 2559 / 21:42
    โดนบ่อยเลยย โดนมัดมือชกเนี่ย
    .
    ไรท์เเต่งต่อไปเรื่อยนะ สนุกดี
    สู้ๆนะะ
    #1
    0