ว่าด้วยวันเด็ก

วันนี้วันที่เท่าไหร่?

วันที่10(ถูก)

แล้วเป็นวันอะไร?

วันเสาร์(ก็ถูกอีก)

แล้วมีความสำคัญยังไง?

อืม...วันเด็กนั่นเอง(ถูกต้มนะคร้าบบบบ)

วันนี้วันเด็กใช่ม้า เรายังเด็กก็ไปงานวันเด็กสิ

เราก็ไปงานวันเด็กเหมือนกัน ไปที่บึง(บึงอะไรไม่บอก)

ไปเปิดงาน แล้วก็เลยเดินเที่ยวต่อ

วันเด็กก็ไม่มีอะไรมาก แต่คนเยอะมาก หาที่เดินแทบจะไม่มีเลย

มีแต่ซุ้มของโรงเรียนต่างๆ แล้วก็หน่วยงานราชการ

ตอนเช้าออกไปช้า ไปตอนเจ็ดโมงครึ่ง นึกว่าจะไปสายซะอีก

ที่ไหนได้ ไปถึงมีห้องเราอยู่ไม่ถึงสิบคน

อีกห้องมีเกือบสิบเหมือนกันแต่เยอะกว่า

นึกไปนึกมามันก็เป็นธรรมดาของห้องเรา ครูนัดรวมแปดโมงมันจะออกจากบ้านตอนแปดโมง ไม่ว่าจะเป็นวันธรรมดาหรือเสาร์อาทิตย์ไม่เว้นวันหยุดราชการ โดยเฉพาะวันธรรมดา เข้าแถวแปดโมง เหลืออีกห้านาทียังมาไม่ถึงครึ่งห้อง พอออดดังไปซักพักก็จะเริ่มทยอยมาเรื่อยๆ ไปเข้าแถวก็ช้าสุดในชั้นแถมพอไปถึงก็ไปยืนจับกลุ่มคุยกันจนเพลงชาติดังนั่นแหละถึงจะมีแถว

อากาศยามเช้าหนาวบาดใจมากๆ เสื้อกันหนาวยังเอาไม่อยู่ คงจะประมาณ15-20องศานี่แหละมั้ง พวกที่มาแล้วขี้เกียจรอเพื่อนเลยเดินไปซื้อของที่เซเว่น ที่แต่ละคนซื้อช่างเข้ากับบรรยากาศเสียจริงๆ อาทิ นมเย็น ไอติม น้ำอัดลม(เย็น)และอีกมากมาย มันช่างเข้ากับบรรยากาศยามเช้าที่แสนจะอบอุ่นดีแท้ -_-

สุดท้ายมันไม่มีอะไรก็เลยเดินไปงานกาชาดที่ฝั่งตรงข้าม แล้วก็ไปเล่นรถไปเหาะ อ้อมอยู่เกือบสิบรอบ มันก็เสียวอยู่นะ ขึ้นที่สูงแล้วลงต่ำกระทันหันน่ะ มีตะแคงด้วยแต่ไม่มีอะไรมาก ที่น่าเสียวน่าจะเป็นเสียงรถเสียดสีกับรางอ่ะ มันฝืดมากเลยได้ยินเสียงครืดๆตลอด เพื่อนที่ไปด้วยกันถามว่าไม่เสียวเหรอเพราะลงแล้วก็เฉยๆแต่เพื่อนอีกคนเซจนเกือบล้ม ก็ตอนไปว่าเสียวตอนแรกรอบหลังๆก็เฉยๆ
แล้วก็ไปเล่นคาร์บั๊มต่อ เล่นสองรอบขอสารภาพเลยว่าบังคับไม่เป็น ปล่อยให้มันไปของมัน ตอนเพื่อนชวนบอกว่าจะนั่งให้เพื่อนขับ เอาเข้าจริงๆเพื่อนมันนั่งให้เราขับซะงั้น มันน่านัก
สุดท้ายก็เข้าบ้านผีสิง ตอนเข้าไปมันมืดมาก มองไม่เห็นเลยเค้าไม่ได้ให้ไฟฉายมา ก็อาศัยแสงจากมือถือ เดินไปรู้สึกว่ามีอะไรมาโดนหัว พอมองขึ้นไปก็จับหมับเข้าให้ เราจับนะ เลยส่องไฟขึ้นไปพอมองดูดีๆมันเป็นแขนที่ทำจากหมอนดูเหมือนแขนคนที่ใส่ชุดทหารมีเชือกบังคับให้ยกขึ้นลง เดินไปเรื่อยๆคราวนี้มาเป็นตัวเลย แต่ก็ไม่กลัวเพราะรู้ว่ามันคืออะไร มีแค่เนี้ย
คงจะจริงที่ว่าความมืดไม่ได้น่ากลัว เราก็ความมืดก็เพราะว่าเรามองไม่เห็นว่ามีอะไรซ่อนอยู่ พอเรารู้ว่ามีอะไรมันก็ไม่ได้น่ากลัวอย่างที่คิด แต่เรากลัวก็เพราะว่าเราคิดไปเอง จินตนาการเองทำให้รู้สึกว่าน่ากลัว ตอน ป.5ก็มีงานแล้วจัดบ้านผีสิง อันนี้น่ากลัวกว่าเยอะ มันก็กลัวอะนะเพราะใช้คนจริงมาแต่งผีแล้วอยู่ที่มืดๆเข้าไปครั้งละประมาณยี่สิบคน แล้วให้หาสมบัติ แต่ก็ทำเหมือนจริงๆถึงจะไม่มืดเท่าที่งานแต่ก็น่ากลัวกว่า เราก็กลัวนะแต่อยากเล่น พอเข้าไปมีผีมาจับแขนก็ตกใจทั้งที่รู้ว่าไม่ใช่ของจริง แต่ถ้าดูดีๆก็คือรุ่นพี่นั่นเอง แทนที่เราจะวิ่งหนีเราหันมาหาพี่เขาแล้วพูดว่า"หวัดดีค่ะพี่ พี่แต่งเป็นผีอะไร"งงเลย เราไม่ใช่คนกล้านะแต่ก็ไม่ได้วิ่งหนีหรือแหกปากเรียกเพื่อนถึงจะกลัวก็เถอะ พี่เขาก็เลยบอกให้หาสมบัติ มันอยู่แถวๆมุมห้อง แล้วก็มาเล่นอีกแต่ก็ไม่ได้หา พี่ผีต่างๆต้อนรุ่นน้องให้อยู่รวมกันกลางห้อง ถึงจะรู้แต่ก็กลัวพี่เขาเดินไปเดินมาจับแขนบ้าง ฉุดบ้างละ สยองมากโดยเฉพาะที่เป็นโลงศพแล้วมีคนลุกขึ้นมา
เอาเหอะ จบเรื่องวันเด็ก

เราอยากแต่งนิยาย แต่ภาษาห่วยแตกมากมายเลยอยากลองแต่งฟิคดูก่อน เคยลองแต่งให้เพื่อนอ่านเล่น มันก็ไม่ได้เลวร้ายอะไรยังพออ่านรู้เรื่อง แต่การบรรยายเนี่ยห่วยมาก คิดว่าจะแต่งฟิคบารามอสลงที่นี่แต่ยังไม่มีพล็อต แล้วก็เขียนพล็อตไม่เป็นด้วย ลองอ่านหลายๆเรื่องแล้วเอามาปรับแต่ก็ยังเหมือนเดิม
ใครที่เข้ามาอ่านอยากให้ช่วยแนะนำด้วย เข้าเฉยๆก็ไม่ว่ากันเพราะไดเรามันหาสาระไม่เจอ

ว่าแล้วก็ขอแวบไปอ่านนิยาย พบกันใหม่เมื่อไอต้องการ

(~~อย่าเจอกันอีกเลย อาเมน~~)

ว่าด้วยวันเด็ก

ความคิดเห็น