เล่ห์รักจำแลง

ตอนที่ 7 : ความบังเอิญ ที่ทำให้ชิดใกล้

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,357
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 42 ครั้ง
    31 ม.ค. 61



‘เลขาฯ คนแรกของท่านประธานอย่างงั้นเหรอ? ทำไมเราถึงรู้สึกไม่ปลื้มกับตำแหน่งใหม่ที่ได้รับนี่เลยนะ’

คนที่กำลังถูกปรับเปลี่ยนให้ไปทำงานตำแหน่งใหม่ได้แต่นึกเซ็งขณะก้มหน้าก้มตาเคลียร์งานให้เสร็จอย่างขะมักเขม้น

“โชคดีที่คุณไม่ได้ติดตามคุณกรณ์กับคุณสุออกไปข้างนอก”

ประสิทธิ์ที่เพ่งความสนใจให้งานอยู่สะดุ้งตัวเล็กน้อยก่อนละสายตาจากหน้าจอคอมพิวเตอร์ เพื่อมองเจ้าของเสียงเข้มที่เดินมาหยุดหน้าโต๊ะทำงานพร้อมพูดทำลายความเงียบนั่นแหละ เธอถึงได้รู้ตัว

“คุณ...เอ่อ สวัสดีค่ะท่านประธาน”

การเปลี่ยนแปลงของน้ำเสียงจากคนตรงหน้าที่พูดทำความเคารพขณะยกมือขึ้นไหว้ สร้างความแปลกประหลาดใจให้หม่อมราชวงศ์หนุ่มไม่น้อย แต่เจ้าตัวก็ต้องรีบปัดผ่าน เพราะงานที่เร่งรีบยังวางค้างอยู่บนโต๊ะทำงานรอให้สะสางอีกมากมาย

“ครับคุณประสิทธิ์ ตอนนี้ผมต้องการความช่วยเหลือ ขอเวลาคุณแค่หนึ่งชั่วโมงเท่านั้น”

“ได้ค่ะท่านประธาน”

“งั้นคุณตามผมไปที่ห้องทำงานตอนนี้เลยนะ”

ประสิทธิ์พยักหน้ารับพลางขยับลุกเดินตามร่างสูงผึ่งผายของประธานกรรมการบริหารของอินทราแกรนด์ฯ เข้าไปในลิฟต์อย่างรวดเร็ว

“ผมเพิ่งประชุมทีมงานเสร็จ และอยากให้คุณช่วยสรุปผลการประชุมครั้งนี้พร้อมเอกสารฉบับแปลให้ด่วนที่สุด”

คุณชายอนลพูดอธิบายขณะเดินอ้อมโต๊ะทำงานขนาดใหญ่เข้าไปนั่ง พร้อมเชื้อเชิญอีกฝ่ายให้นั่งตาม

“ข้อมูลการประชุม ผมเรกคอร์ดมาให้แล้วพร้อมเอกสารฉบับนี้ ว่าแต่คุณเอาโทรศัพท์มือถือติดตัวมาด้วยรึเปล่า”

มือใหญ่เลื่อนหนึ่งในเอกสารจากหลายๆ แฟ้มที่สั่งให้ทีมงานที่เข้าร่วมประชุมด้วยนำมาวางไว้บนโต๊ะส่งให้ประสิทธิ์เมื่อพูดจบ

“ไม่ได้เอามาค่ะ”

ดวงหน้าเคร่งขรึมพยักหน้าเข้าใจ ก่อนหยิบเครื่องมือสื่อสารของตัวเองขึ้นมาปลดล็อก แล้วเปิดเข้าไปยังแอปพลิเคชันที่ได้ทำการบันทึกเสียงการประชุมมาด้วย ส่งให้คนตรงหน้า

“นี่ครับเสียงการประชุม รบกวนคุณสรุปงานที่ห้องนี้เลยนะครับ”

บอกพลางยื่นโทรศัพท์มือถือและขยับโน้ตบุ๊กส่วนตัวส่งให้ว่าที่เลขาฯ ทำงานตามที่สั่ง ประสิทธิ์มองโทรศัพท์มือถืออย่างชั่งใจ ก่อนเอ่ยขออนุญาต

“เอ่อ ดิฉันขอกลับไปเอาโทรศัพท์มือถือมาใช้เองดีกว่าค่ะท่านประธาน”

“ครับ”

ตอบรับสั้นๆ แล้วหันไปให้ความสนใจกับข้อมูลบนหน้าจอคอมพิวเตอร์จอใหญ่อีกเครื่องหนึ่งซึ่งตั้งอยู่อีกมุมหนึ่งของโต๊ะทำงานต่อ ปล่อยให้ประสิทธิ์ขยับลุกจากเก้าอี้ รีบก้าวออกจากห้องทำงานไปอย่างเงียบๆ

ไม่ถึงสิบนาทีเสียงเคาะประตูเบาๆ เพื่อขออนุญาตก็ดังขึ้นก่อนประตูบานใหญ่จะถูกผลักเข้ามา และก็เป็นจังหวะเดียวกับใบหน้าหล่อเหลาเงยหน้าขึ้นจากแฟ้มงานที่เปิดอ่าน นัยน์ตาคมกล้าเหลือบมองร่างเล็กบอบบางอยู่เพียงครู่ แล้วก้มอ่านข้อมูลในเอกสารตามเดิม

‘เธอคงคิดมากอย่างที่พอลล่าพูดไว้จริงๆ เพราะคุณชายอนลที่เธอรู้จักในยามนี้ดูจริงจังกับงาน ไม่มีเค้าของผู้ชายเจ้าชู้อย่างที่เคยคิดกังวลให้เห็นเลยสักนิด’

หญิงสาวลอบถอนหายใจออกมาเบาๆ พลางย้ำบอกกับตัวเองเมื่อยังมีอาการประหม่าหลงเหลืออยู่

“รบกวนคุณประสิทธิ์ เปิดสัญญาณในโทรศัพท์รอรับไฟล์เสียงจากผมด้วยครับ”

ประสิทธิ์รีบทำตามคำสั่ง แล้วหลังจากนั้น ห้องทั้งห้องก็ตกอยู่ในความเงียบ ต่างคนต่างพุ่งความสนใจให้งานตรงหน้า กระทั่งคุณชายอนลอ่านรายละเอียดในแฟ้มงานจบ นัยน์ตาคมกริบจึงเหลือบขึ้นมองคนที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามซึ่งกำลังพิมพ์งานด้วยความขะมักเขม้นอยู่เงียบๆ อย่างลืมตัว

ครั้นพอมีโอกาสได้พิจารณาอีกฝ่ายใกล้ๆ คุณชายอนลก็ไม่อยากเชื่อในสิ่งที่ณัฐวัฒน์พูดไว้เลย ทั้งเครื่องหน้ารูปไข่ที่น่ารักกระจุ๋มกระจิ๋มแลดูเป็นธรรมชาติ ไม่ว่าจะเป็นคิ้ว ดวงตา จมูก และริมฝีปากจิ้มลิ้มอวบอิ่มที่มองเห็น ทุกสัดส่วนที่ประกอบขึ้นบนดวงหน้าของอีกฝ่าย ไม่น่าเคยผ่านมือหมอที่ไหนมาก่อน ที่สำคัญน้ำเสียงหวานใสที่เธอพูดในวันนี้ก็ดูแตกต่างจากครั้งแรกที่ได้พูดคุยกันก่อนด้วย เหล่านี้ยิ่งตอกย้ำให้คนที่เจนจัดในเรื่องผู้หญิงเริ่มไขว้เขว ก่อนรีบปัดไล่ความคิดฟุ้งซ่านออกจากหัว พลางขยับลุกเดินตรงไปยังชั้นเก็บเอกสารที่อยู่ทางด้านหลังเพื่อค้นหาแฟ้มงานที่ต้องการต่อ

“งานที่สั่งเสร็จแล้วค่ะ ท่านประธานจะตรวจเช็กดูก่อนไหมคะ”

เจ้าของน้ำเสียงหวานใสเงยหน้าขึ้นบอกอีกฝ่ายให้มาตรวจความเรียบร้อยของงานที่เพิ่งทำเสร็จ ทว่าแว่วน้ำเสียงหวานใสที่เอื้อนบอกนั้น ส่งผลให้คนที่ได้ยินแอบนึกชมชอบอยู่ในอก

ช่างเป็นเสียงที่เพราะและน่าฟังดีพิลึก!

อยู่ๆ ความคิดนี้ก็ผุดขึ้นมาในหัวของหม่อมราชวงศ์หนุ่ม แต่พอรู้ตัว เจ้าตัวจึงรีบบอกอีกฝ่ายเพื่อกลบเกลื่อนความคิดเพี้ยนๆ นั้น ขณะก้มๆ เงยๆ ค้นหาแฟ้มงานที่ต้องการอยู่ตามเดิม

“ครับ ผมขอค้นเอกสารที่ต้องการสักครู่”

ประสิทธิ์ครางรับเสียงเบา พลางมองไปยังร่างสูงสง่าที่ยืนหันหลังไล่สายตามองหาแฟ้มงานที่ต้องการอยู่ด้วยความสงสัย

‘แปลกจริง! งานก็ออกจะล้นมือ แต่ทำไมคุณชายอนลถึงเพิ่งคิดอยากมีเลขาฯ ส่วนตัวในยามนี้นะ’

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 42 ครั้ง

34 ความคิดเห็น