เล่ห์รักจำแลง

ตอนที่ 18 : จับจ้อง

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,154
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 33 ครั้ง
    22 ก.พ. 61

ด้านคนที่ถูกกล่าวถึงโดยไม่รู้ตัวลอบถอนหายใจด้วยความโล่งอกเมื่อกดวางสายโทรศัพท์ได้ทันก่อนประตูบ้านเช่าจะถูกผลักให้เปิดกว้าง จากนั้นน้ำเสียงเจื้อยแจ้วของภัทรพลก็ดังนำมาก่อนร่างอันแสนอ้อนแอ้น ที่ก้าวพรวดตามมาหยุดยืนเท้าสะเอวค้ำหัวของเธอในสภาพเหงื่อท่วมตัวจนแทบหมดสภาพหน้าตาตื่น

นังหญิง! เล่าเรื่องที่เกิดขึ้นทั้งหมดมาเดี๋ยวนี้เลยนะ”

พอออกจากงานเลี้ยงการกุศล ภัทรพลก็รีบกลับมาเค้นเอาความจริงกับเพื่อนสาว ที่อยู่ๆ วันนี้ก็ไปปรากฏตัวพร้อมเจ้านายที่ขึ้นชื่อเรื่องความฮอตและทรงเสน่ห์งานเดียวกับที่ตนไปรอทำข่าวอยู่

ครั้งแรกที่เห็นหน้าเพื่อนในงานเลี้ยง ตนก็แทบจะพุ่งร่าง พาตัวเข้าไปประชิดเพื่อถามให้หายข้องใจเสียเดี๋ยวนั้น ครั้นพอตั้งสติได้ จึงเปลี่ยนเป็นส่งข้อความไปถามผ่านแอปพลิเคชันไลน์ทิ้งไว้ก่อน ด้วยเพราะกลัวเพื่อนๆ นักข่าวจากสำนักอื่นจะรู้ว่าเธอสองคนรู้จักกัน

พักหายใจหายคอก่อนพอลล่า ที่แกเห็นฉันไปร่วมงานเลี้ยงกับคุณชายอนลในวันนี้ก็เพราะท่านสั่ง”

แล้วทำไมคุณชายถึงสั่งให้แกไปด้วยเล่า ในเมื่อสาวๆ สวยๆ ที่ต้องการควงท่านไปออกงานด้วยมีออกเยอะแยะ ฉันคิดว่าเรื่องนี้ต้องมีเงื่อนงำ”

ภัทรพลพูดแย้งพลางทรุดลงนั่งบนโซฟาตัวที่ว่างข้างๆ หญิงสาว โดยไม่สนใบหน้างอคว่ำของคนที่นั่งอยู่ก่อนเลย

เงื่อนงงเงื่อนงำอะไร ในเมื่อเจ้านายสั่งให้ไปด้วย ฉันก็ต้องไปไม่เห็นจะแปลกตรงไหนเลย”

แปลกสิ! แล้วไอ้ที่บอกว่าไม่มีอะไร แกรู้รึเปล่า พรุ่งนี้ตามหน้าข่าวซุบซิบหรือแม้กระทั่งข่าวหน้าหนึ่งของหนังสือพิมพ์บางปกก็อาจมีใบหน้าสวยๆ ของแกปรากฏอยู่ในนั้นด้วยก็ได้”

จริงเหรอพอลล่า!”

ประสิทธิ์ถามด้วยใบหน้าตื่นตกใจและเริ่มกังวล “ซวยแล้วไง! ชีวิตอันแสนสุขของฉันกำลังจะถูกสื่ออย่างพวกแกตามมาคุกคามแล้วใช่ไหม”

คนที่ไม่อยากตกเป็นเหยื่อของสื่อบ่นร่ายยาวราวกับหมีกินผึ้ง เมื่อคิดถึงภาพนักข่าวนับสิบชีวิตกรูรุมล้อมเข้ามาสัมภาษณ์

ใช่! เวลานี้ใครๆ ต่างก็อยากรู้ประวัติของแกกันทั้งนั้น”

นอกจากจะไม่ปลอบใจแล้ว ภัทรพลยังมีแก่ใจพูดผสมโรงสนับสนุนความคิดที่ยุ่งเหยิงของเพื่อนอีกด้วย

แล้วฉันควรทำยังไงดีพอลล่า” ประสิทธิ์ทำหน้าเซ็ง เอ่ยถามเพื่อนเสียงอ่อย

ทำใจสิยะ”

พอลล่า!”

ประสิทธิ์ปรามเพื่อนเสียงหลงเมื่อยังมีแก่ใจมาเย้าเธอเล่น มันใช่เวลาที่ไหนเล่า!

หญิง ฉันจะบอกแกยังไงดี”

ภัทรพลถอนหายใจยาว ใบหน้าล้อเลียนเมื่อครู่แปรเปลี่ยนเป็นครุ่นคิดขณะเหล่มองดวงหน้าสวยน่ารัก ที่เวลานี้เปลี่ยนเป็นงอง้ำแข่งกับม้าหมากรุกไปแล้ว

คืองี้นะ ก็ตอนที่คุณชายอนลหันไปคว้ามือแกให้เดินตามเข้าไปในงานเลี้ยงพร้อมท่านนั่นแหละ ที่ทำให้พวกนักข่าวตั้งข้อสังเกตเรื่องความสัมพันธ์ของแกกับเจ้านาย”

มันไม่ใช่อย่างที่พวกนักข่าวเห็นนะ! ที่คุณชายทำแบบนั้น ก็เพราะกลัวนักข่าวจะมาเซ้าซี้ถามฉันในเรื่องที่ไม่เป็นเรื่องต่างหาก ท่านก็เลยหันมาคว้าฉันติดมือเข้าไปในงานเลี้ยงด้วย”

ใครเขาจะเชื่อ! ในเมื่อร้อยวันพันปีคุณชายไม่เคยควงสาวๆ ที่ไหนออกงานด้วยเลย นอกจากจะบังเอิญไปเจอกันในงานเลี้ยงเอง”

อีกฝ่ายพยักหน้ารับรู้ เพราะถึงเรื่องที่ภัทรพลเล่ามานั้นจะเป็นความจริง แต่ก็ไม่เห็นจะเกี่ยวกับเธอเลยนี่นา

ถ้าเรื่องมันจะบานปลายแบบนี้ ฉันควรลาออกจากงานเลยดีไหม แกช่วยฉันคิดหน่อยสิพอลล่า”

ไม่นะ! โนๆ ห้ามลาออกเป็นอันขาดเลยนังหญิง อย่ามาป๊อดแบบนี้สิยะ! มันก็แค่ข่าวซุบซิบ เมาท์กันไปวันๆ สักพักทุกคนก็ลืมกันไปเอง เชื่อฉันสิ”

แต่ฉันไม่อยากตกเป็นขี้ปากของคนทั่วทั้งประเทศนี่”

เอาน่า เรื่องมันก็มาถึงขั้นนี้แล้ว อีกเดี๋ยวนักข่าวก็ลืม แล้วก็เลิกตามประเด็นนี้กันเองแหละ”

แล้วเมื่อไหร่พวกนักข่าวอย่างแกจะลืมเรื่องนี้กันล่ะ”

ก็คงอีกไม่นานหรอก...มั้ง”

ภัทรพลตอบไม่ค่อยเต็มเสียง แถมสีหน้ายังดูลังเลไม่มั่นใจ เพราะเป็นที่ทราบกันดีในแวดวงสื่อด้วยกัน ข่าวของหม่อมราชวงศ์อนลฤทธิ์สามารถสร้างรายได้ให้ทุกช่องทาง เทียบเท่าข่าวของดาราชื่อดังอันดับต้นๆ ของเมืองไทยได้เลยทีเดียว

แกอย่ามามั้งสินังพอลล่า คนยิ่งใจคอไม่ดีอยู่ด้วย"

ประสิทธิ์บ่นกระปอดกระแปดด้วยความขัดใจ ขณะที่ภัทรพลเองก็ได้แต่ส่งรอยยิ้มจืดๆ ให้คนที่นั่งตีหน้ามุ่ยกังวลไปตามเรื่องที่เล่า

เฮ้อ! ฉันเข้าใจแกนะหญิง”

ร่างกระตุ้งกระติ้งค่อยๆ ขยับลุกขึ้นยืน แล้วเอื้อมมือไปบีบเบาๆ ที่หัวไหล่ข้างหนึ่งของเพื่อนด้วยความเห็นอกเห็นใจ

เอาเป็นว่าช่วงนี้ ถ้าจะออกไปไหนแกก็ควรระวังเนื้อระวังตัวให้มากๆ อย่าไปในที่ที่มีผู้คนพลุกพล่านและจำแกได้ จะได้ไม่ตกเป็นข่าวอีก ทนรออีกสักพักนะหญิง รอให้ประเด็นนี้มันเงียบก่อนก็แล้วกัน”

จบคำพูดปลอบที่พยายามปั้นแต่งเพื่อความสบายใจของเพื่อนรักแล้ว ภัทรพลก็รีบเยื้องย่างพาร่างของตนก้าวขึ้นบันไดบ้านหลบเข้าห้องพักไปอย่างรวดเร็ว

จะทำได้ยังไงล่ะพอลล่า! ในเมื่อไปทำงาน ฉันก็ต้องขึ้นรถเมล์ ข้าวฉันก็ต้องไปกินที่แคนทีนสวัสดิการของบริษัทตามปกติ”

ประสิทธิ์โอดครวญเสียงดังลั่นบ้าน เมื่อคนที่ช่วยหาทางออกรีบเดินตัวปลิวหลบเข้าห้องพักของตัวเองไปแล้ว โอ๊ย! ยิ่งคิดก็ยิ่งเครียด

ทำไมฉันต้องมาเจอเรื่องแบบนี้ด้วยนะ!

พร่ำบ่นอีกครั้งอย่างนึกท้อใจ ขณะลุกเดินไปปิดประตูลงกลอน ปิดสวิตช์ไฟชั้นล่าง ก่อนสาวเท้าก้าวตามขั้นบันไดกลับเข้าห้องพักของตนด้วยความรู้สึกที่ทั้งพะวง กังวล หลากหลายอารมณ์ตีกันเต็มหัวไปหมดตลอดค่ำคืน


รูปเล่มเป็นแบบอีบุ๊คที่ meb นะจ๊ะ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 33 ครั้ง

34 ความคิดเห็น