I just a normal one ( ผมก็แค่คนธรรมดา )

ตอนที่ 6 : ตอนที่ 6 ชนชั้น

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3,100
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 323 ครั้ง
    8 พ.ย. 62

ตอนที่ 6 ชนชั้น  

"ให้ตายสิ"ผมอดบ่นไม่ได้เมื่อเห็นสภาพตัวเองในกระจกห้องน้ำ

เสื้อผ้าที่เต็มไปด้วยคราบดินและรอยรองเท้าที่ดูไปไม่ต่างอะไรกับขอทานที่อยู่ตามท้องถนนเลย 

"ในมิติของเราก็ไม่มีเสื้อผ้าสะด้วย" เขาพูดออกมาพร้อมกับทำใจ เพราะยังไงวันนี้ก็ไม่ใช่วันของเขาอยู่ 

การทดสอบพลังเวทและพรสวรรค์นั้น คือการทดสอบที่ชี้ชะตาของใครหลายคน แต่ไม่ใช่สำหรับผม 

พลังเวทเป็นศูนย์ พรสวรรค์อะไรก็ไม่สำคัญหรอกถ้าพลังเวทเป็นศูนย์ 

"เอาเถอะ" ผมกล่าวกับตัวเองในกระจกก่อนจะเดินออกไป 

โดนโซนแรกจะเป็นการตรวจร่างกายว่าไม่มีการนำอุปกรณ์เวทเข้ามา 

"เห้ย ไอขอทานนี้มาจากไหน"

"นั้นมันชุดนักเรียนไม่ใช่เหรอ"

"แล้วทำไมสภาพเป็นแบบนั้น" 

"ดูรอยเท้านั้นสิ ฮ่าๆ ไออ่อน" 

เสียงนินทาดังไปตลอดทางที่เขาเดินจนมาถึงแถวของนักเรียน 

"ราอู?" โทมัสเดินเข้ามากล่าวมองผมตั้งแต่หัวจรดเท้า ผมทำให้ได้เพียงยิ้ม 

"ไอบัดซบพวกนั้นมันจะมากไปแล้ว" โทมัสอดโกรธออกมาไม่ได้ เพราะพวกที่แกล้งราอูก็คือพวกที่แกล้งเขาเช่นกัน 

"ไม่ใช่พวกเขาหรอก เป็นพวกข้างนอก" ผมกล่าวอธิบาย 

"พวกข้างนอก?" โทมัสงง ก่อนจะเห้นว่าสายตาของผมไปตกที่ลูอิส 

"เขา?" โทมัสกล่าวถามยืนยัน เพราะตั้งแต่ลูอิส ได้ชื่อว่า ว่าที่ลูกศิษย์ผู้วิเศษก็มีแต่คนคอยเอาใจเข้า 

ต้องเข้าใจก่อนว่าผู้วิเศษนั้นเป็นได้ยากขนาดไหน 

คุณอาจมีพลังเวทย์ในตัว แต่ถ้ามีไม่ถึงเกณฑ์ก็หมดสิทธิ ซึ่งกลุ่มนี้ยังคงใช้อุปกรณ์เวทได้เพราะมีพลังเวทในตัว ส่วนพวกไม่มีก็ไม่มีแม้แต่จะมีสิทธิใช้อุปกรณ์เวท 

โดยผู้ที่จะเป้นผู้วิเศษได้นั้นมีเพียง 1 ใน 10,000 ทำให้หมู่บ้านหนึ่งอาจมีเพียง คนสองคนเท่านั้นที่จะผ่านการทดสอบ 

"ไอเชี้ยนี้" โทมัสอดขึ้นไม่ได้ เพราะเมื่อก่อนราอูมักปกป้องลูอิสเสมอ ถึงจะปกป้องด้วยการรับตีนแทนก็ตาม 

"เกิดอะไรขึ้น ทำไมเขาถึงลงมือ เรื่องเซลิน่า?" โทมัสถาม 

ราอูยิ้มพยักหน้า ก่อนที่จะเล่าเรื่องเมื่อตอนหน้านี้ให้ฟัง ร่วมถึงเรื่องที่เซลิน่า ไม่ชอบลูอิสด้วย 

"แล้วมันรู้ไหม" โทมัสถาม 

"นายใจเย็นลงก่อน นายโกรธไปก็ทำอะไรไม่ได้ หรอกจริงไหม" ราอูตบไหล่ของโทมัส 

โทมัสถอนหายใจก่อนจะสงบสติลง 

ไม่นานก็ถึงคิวของพวกเขา 

"เธอเป็นนักเรียนจริงๆ?" ผู้ตรวจร่างกายมองราอูที่เสื้อผ้าเต็มไปด้วยคราบดิน 

ผมยิ้มฝืดๆให้ ก่อนจะพยักหน้า 

"เสื้อผ้าไปโดนอะไรมา มีคนรังแกเธอ" ผู้ตรวจยังคงถามต่อในขณะที่ตรวจ 

"ผมแค่ล้มนะครับ" ราอูกล่าวออกมา 

เมื่อได้ยินคำตอบผู้ตรวจสอบกลับหยุดมือแล้วมองไปที่ใบหน้าของราอู ราวกับว่าเขากำลังจดจำใบหน้าของราอู 

"ไป ไปร่วมกับเพื่อนๆของเธอ ช่วงแรกจะเป็นการตรวจพลังเวท" ผู้ตรวจสอบกล่าวก่อนจะไล่ให้ราอูเข้าไป 

ผมทำหน้างงก่อนจะเดินเข้าไป 

'รู้สึกไปเองหรือป่าวว่าเมื่อกี้เหมือนมีตัวอะไรวิ่งผ่านร่างกายเรา' คิดแล้วก็ขนลุก เขารีบเดินเข้าไปข้างใน 

"ราอู" เซลิน่าที่รออยู่กับโทมัสโบกมือ 

ผมโบกมือกลับ 

"เอ๋~" เซลิน่ามองไปยังเสื้อผ้าของราอู 

"พวกมันทำนายในวันนี้เนี้ยนะ" เซลิน่ากล่าว 

"ฮ่าๆ สบายๆนะ ฉันไม่ได้บาดเจ็บตรงไหน" ราอูกล่าว 

"ฉันจะต้องสั่งสอนพวกนั้นแน่" เซลิน่ากำหมัด 

"ไม่ต้องเลย นี้มันเรื่องของฉัน เข้าใจไหม" ราอูจ้องหน้าของเซลิน่า 

เธอมองตาของผมก็รุ็ว่าเอาจริงจึงสะบัดหน้าหนีก่อนจะเดินไปนั่งลงในจุดที่เตรียมไว้ตามหมายเลข 

โดยนักเรียนจะได้รับสิทธิในการทดสอบก่อน เรียงตามหฒายเลขไป 

"ไป กันเถอะ" โทมัสกล่าวก่อนจะเดินนำผมไป 

เมื่อนักเรียนเข้ามากันครบ โดยไม่รอคนนอก พวกเขาก็เริ่มทดสอบทันที 

หญิงสาววัย 30 ต้นๆคนหนึ่งเดินขึ้นมาบนเวทีที่ตั้งไว้เบื้องหน้า เธออยู่ในชุดสีขาวเสื้อคอกลมแขนยาวพร้อมกับกางเกงที่ยาวสี้หมือนเสื้อทรงขาม้า 

"สวัสดีนักเรียนทุกคน ฉันสกาเล็ต มูน" สิ้นเสียง ความตกตะลึงไปก็ดังไปทั่ว 

"นี้มันอัฉริยะ มูน"

"ผู้วิเศษหญิงที่ไปถึงขั้น 4 ได้เร็วที่สุดในประวัติศาสตร์" 

"อ่า นี้มันตัวตนระดับตำนาน ไม่แน่ว่าตอนนี้เธออาจเป็นผู้วิเศษระดับ 5 ไปแล้ว"

มูน กวาดตามองไปรอบห้องราวกับมีดที่จ่องไปคอของผู้ที่พูดคุย ความเงียบสงบกลับมาอีกครั้งเมื่อเธอหยุดการจ้องมอง 

"งั้นก็เริ่มกันเถอะ การทดสอบจะแบ่งความสามารถออกเป็น ผ่านกับไม่ผ่าน" เธอหยุดล็กน้อย 

"ถ้าผ่าน พวกเธอก็จะมีสิทธิได้เข้าเรียน โดยผู้ที่ผ่านจะต้องมีพลังเวทมากพอจะทำให้ลูกแก้วนี้รอยสูงขึ้น 1 ไม้บรรทัด" 

ผู้คนต่างคิดในใจว่าทำไมมันง่ายจัง 

"งั้นก็เริ่มเลยมหายเลข 1 เชิญ" กล่าวจบนักเรียนคนแรกก็ขึ้นไป 

เขาเอามือวางไว้ก่อนจะทำตามที่มูนบอก พลังกำหนดจิตไปไว้ในลูกแก้ว และจากนั้นเอง ลูกแก้วก็ลอยขึ้นมา แต่น่าเศร้ามันลอยขึ้นมาเพียง 10 เซนติเมตรเท่านั้น 

"ไม่ผ่าน คนต่อไป" หลายเลขหนึ่งทำหน้าเศร้าก่อนจะเดินลงไป 

เขารู้ว่าคงเป็นผู้วิเศษไม่ได้แล้ว ถึงแบบนั้นเส้นทางนี้ก็ยังมีอีกไม่ใช่เพียงผู้วิเศษอย่างเดียว 

โดยการทดสอบพรสวรรค์จะทำให้ คนผู้นั้น สามารถเข้าเรียกสถาบันกริม์หรือวิทยาลัยกริมม์ได้ในสาขาที่ต่างออกไป เช่น ปรุงยา รักษา ตีอาวุธ ทำแผนที่ และอื่นๆที่ตรงตามสายพรสวรรค์ของคนผู้นั้น 

ไม่นานคนต่อไปก็ขึ้นไป และก็เพียงแค่ 10 เซนเหมือนเดิม 

เวลาเดินผ่านไป ไม่มีใครได้ถึงหนึ่งไม้บรรทัดเลย จนกระทั่งลูอิส 

"ผ่าน" มูนมองลูกแก้วที่ลอยขึ้นก่อนจะพยักหน้าให้ 

ลูอิสยิ้มอย่างผู้ชัยชนะ ก่อนจะมองไปที่ราอูและเซลิน่า ด้วยแววตาหยิ่งผยอง 

"คนต่อไป" และเซลิน่าก็เดินขึ้นไป 

"ผ่าน!!!" ลูกแก้วที่ลอยสูงเกือบหนึ่งเมตร มูนปรากฎรอยยิ้มออกมา เพราะนี้คือเพชรที่เธอกำลังตามหา เธอตัดสินใจทันทีว่าเซลิน่าจะเป็นลูกศิษย์เธอ 

"คนต่อไป" โทมัสนั้นเอง 

"ผ่าน" และเช่นเดียวกัน โทมัสก็ผ่านด้วย 

"ต่อไป" และคนก็ไปก็คือผมเอง 

และตามคาดมันไม่ขยับเลย 

มูนมองมาที่ผม "ไม่ผ่าน คนต่อไป" เธอไม่ได้แปลกใจ ถึงแม้ผู้วิเศษจะหาง่ายกว่าผู้ที่ไม่มีพลังเวท แต่ก็ใช่ว่าจะมีประโยชน์กว่าผู้วิเศษ ส่วนคนที่ไม่มีพลังเวทจะทำงานที่ไม่ต้องใช้พลังเวท คนจำพวกนี้ ก็มักจะมีงานที่เหมาะสมกับเขา 

และเธอก็รู้ดี 

มูนหันสายตาจากราอูไปมองไปยังเก้าอี้ที่ตั้งอยู่ข้างหลังเธอ มันคือเก้าอี้ของตัวแทนสาขาในสถาบันกริมม์ที่มาคัดเลือก ตอนนี้มีผู้เฒ่าสองคนที่กำลังตาเป็นประกายอยู่

ปรุงยาก็จำเป็นต้องมีขั้นตอนที่ห้ามมีพลังเวทป่นลงไป 

ตีเหล็กก็ด้วย จะบอกว่า เจ้าหนูนี้อาจมีอนาคตสดใสกว่า ผู้ที่ไม่ผ่านอีกก็ว่าได้ ถึงจะไร้พลังเวทก็ตาม

***












ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 323 ครั้ง

163 ความคิดเห็น

  1. #100 Fikusa (@famedragonoy) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 8 ธันวาคม 2562 / 11:36
    เหอๆๆ มีมิติส่วนตัวที่เวลาเร็วกว่าโลกภายนอก 1,000 เท่า โคตรมีประโยชน์กว่าเยอะ
    #100
    0
  2. #13 kacu (@mucu) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 8 พฤศจิกายน 2562 / 20:28
    รออ่านนะคะ
    #13
    0
  3. #12 chayen1243 (@ayanokira) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 8 พฤศจิกายน 2562 / 13:10
    ต่ออีก
    #12
    0