I just a normal one ( ผมก็แค่คนธรรมดา )

ตอนที่ 14 : ตอนที่ 14 หมอหน้ากากไม้

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,123
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 244 ครั้ง
    17 พ.ย. 62

ตอนที่ 14 หมอหน้ากากไม้ 

"สวัสดีครับหมอซุน" เสียงของคนไข้กล่าวขึ้น 

ฉันมองไปยังคนไข้ที่มารักษาเป็นประจำ อาการของเขาคือขาที่ไม่สามารถเดินได้แบบปกติ ทั้งๆที่มีวิธีการรักษาให้หาย แต่ก็แพงเกินไปสำหรับคนที่ไร้งานทำแบบเขา 

เธอทำได้เพียงถอนหายใจ เอาเข้าจริงๆ เธอก็รู้สึกท้ออยู่ลึกๆ 

ทั้งๆที่ตะกูลซุนยิ่งใหญ่ขนาดนี้ แต่กลับไม่มีใครทำเพื่อส่วนร่วมจริงๆ 

ในวันที่มีกฎการรักษาฟรีนั้น แทบจะเกิดสงครามในห้องประชุม ว่าใครจะเป็นคนผิดชอบ 

เธอในตอนนั้นมองไปยังเหล่าผู้อาวุโสในตะกูลด้วยแววตาผิดหวังในตัวพวกเขา 

หมอ มีหน้าที่รักษา ไม่ว่าจะชีวิตใคร เพื่ออะไร แต่ขึ้นชื่อว่าหมอ ถ้ามีคนไข้อยู่ตรงหน้าก็ต้องรักษาไว้ก่อน อย่างน้อยเธอก็เชื่อเช่นนี้ 

แต่เมื่อมองไปที่พวกเขา เธอรู้สึกเหมือนกับไม้ที่โดนปลวกกิน 

พวกเขาสนเพียงชื่อเสียง เงินทอง อำนาจ 

พวกเขาเห็นเพียงหมอนั้นคืออาชีพที่สูงส่ง ไม่ใช่ใครก็จะได้รับการรักษาได้ 

เธอกลับเห็นต่างและวันนี้เองที่เธอลุกขึ้นมากล่าวว่าเธอจะรับงานนี้ 

ทั้งห้องไม่มีใครห้ามเธอ ทั้งๆที่ตอนนั้นเธอเป็นเพียงหมอขั้น 1 เท่านั้น 

หมอมี 5 ขั้นแบ่งตามความสามารถ 

ก่อนจะเป็นหมอระดับขั้นก็ต้องผ่านการเป็นหมอฝึกหัดมาก่อน  

และตอนนั้นเธอก็พึ่งเลื่อนขั้นมาได้ไม่นาน 

แต่ปณิธานของเธอนั้นดังก้องอยู่ 

'ฉันต้องทำ และฉันต้องทำได้' เธอกล่าวกับตัวเองในตอนที่ลุกขึ้นมา 

นี้ก็ผ่านมา 3 ปีแล้วตั้งแต่วันนั้น 

3 ปีนี้ เธอไม่เคยไปเลื่อนขั้นเลยสักครั้ง เธอทำเพียงรักษาแล้วก็รักษา 

การฝั่งเข็มกลายเป็นการรักษาหลักของเธอ เนื่องจากยามีราคา 

ถึงจิตใจและปณิธานจะแรงกล้าแค่ไหน แต่ถ้าร่างกายไม่ไหว ก็ไปต่อไม่ได้ 

ในพริบตาที่เธอเตรียมจะฝั่งเข็มคนไข้ อาการเวียนหัวก็เกิดขึ้น  

'อ่า ร่างกายของฉัน' ฉันรู้ได้ทันทีว่าเข็มที่พุ่งไปไม่สามารถหยุดได้ด้วยแรงกายของฉันที่หมดลงไปแล้วได้ 

หมับ 

แต่แล้วมันกลับ... 

ตาของฉันสว่างขึ้น แรงที่เคยหายกลับมาอีกครั้งถึงจะเล็กน้อยก็ตาม 

"นายเป็นใคร" ฉันมองเห็นบุคคลในหน้ากากไม้สีน้ำตาล ที่มีลวดลายประหลาด ดวงตาของเขาจ้องมองมาที่ดวงตาของฉัน 

"เธอกำลังจะฆ่าคนไข้" เขากล่าวออกมา 

สายตาของเขายังคงมองมาที่ฉัน ฉันรู้สึกได้ถึงความผิดหวังในสายตาของเขา

"ถ้าเธอเหนื่อย ทำไมไม่พัก" เขากล่าวต่อก่อนจะหยิบเข็มในมือของฉันไป ในพริบตาเขาก็ปักมัน 

ฉันมองมันที่เคยอยู่บนมือของเขา แต่ในพริบตามันกลับไปอยู่บนร่างกายของไข้แล้ว 

เร็ว 

นั้นคือสิ่งที่ฉันรู้สึกได้ มันเร็วมาก 

"นายเป็นใครออกไป พยา..." ฉันที่กำลังจะตะโกนเรียกพยายาม แต่ราวกับว่าร่างกายไม่ยอมฟังคำสั่ง เสียงที่ควรจะออกมากลับไม่ออก 

"อยู่นิ่งๆ ดูและเรียนรู้" เขาใช้นิ้วกดลงมาบนร่างกายของฉัน 

สกัดจุด!! 

ฉันตกใจมาก วิชาสกัดจุดคือวิชาแพทย์ขั้นสูง มีเพียงแพทย์ขั้น 4 ขึ้นไปเท่านั้น แถมเขายังใช้ได้คล่องอีกต่างหาก 

ฉันรู้ได้ทันทีว่าเขาไม่ธรรมดา

ฉันมองไปที่เขา มองไปยังการกระทำของเขา ด้วยความโกรธและความสงสัย 

เขากำลังทำอะไร 

คนไข้เดินเข้ามา เขามอง สังเกตุ และพูดคุยกับคนไข้ 

ฉันคงไม่ได้คิดไปเอง เหมือนคำพูดของเขานั้นมีจังหวะเสียงสูงต่ำที่ผิดธรรมชาติ มันไม่ใช่การพูดธรรมดาแน่ๆ 

และเมื่อฉันมองไปที่คนไข้ อาการเกรงของคนไข้นั้นลดน้อยลง 

และเมื่อเขาจับไหล่ของคนไข้ อาการเกรงก็หายไป เมื่อคนไข้นั่งลง มันราวกับว่าเขากำลังพูดคุยกับเพื่อนสนิทที่ไว้ใจ 

ไม่มีการปิดบัง พูดตรงไปตรงมา 

มันทำให้หมอวินิจฉัยได้อย่างถูกต้อง 

เธอทั้งตกใจ ตื่นเต้น และดีใจ 

'ดูไว้แล้วเรียนรู้' เธอจำคำพูดของเขาได้ 

และการฝั่งเข็มก็มาถึง 

คนแรก

คนที่สอง 

คนที่สาม 

เขาใช้เวลาเพียงไม่นานคนก็หมดลง 

เขาหันมามองเธอ ดวงตาของเขาราวกับน้ำลึก 

จากตอนแรกที่ตกใจและโกรธ เปลี่ยนเป็นเคารพและยอมรับ 

ของจริง 

เธอรู้สึกได้ว่าเขาคือของจริง บุคคลที่มีความสามารถพอจะเป็นตำนาน เธอไม่ได้พูดเวอร์ไปเลย เพราะความสามารถของเธอในตอนนี้คือหมอขั้น 3 ถ้าเธอไปสอบเลื่อนขั้น 

แต่เธอเลือกที่ทำงานที่นี้ต่อ 

เขาจ้องนิ่งมาที่เธอ ไม่มีการขยับ เหมือนว่าเขามองเข้าไปในจิตวิญญาณของเธอ 

"ผมหวังว่าคุณจะเก็บไว้เป็นความลับ" เขาลุกขึ้นพร้อมสบัดเสื้อของเขา 

เขามองไปยังพนังห้อง 

"ห้องข้างๆ พรุ่งนี้เวลาเดิม ถ้าคุณต้องการเตรียมมันไว้ให้พร้อม" กล่าวจบเขาก็เดินออกไป พร้อมกับพยาบาลที่เดินเข้าไป และเมื่อเธอเห็นว่ามีบุคคลปริศนาใส่หน้ากากไม้อยู่ เธอทำหน้าตกใจ 

"เหนื่อยหน่อยนะ" เขาตบไหล่เธอแล้วเดินผ่านไป 

และไม่ถึง 5 วินาที เธอก็หลุดออกจากการสกัดจุด 

ฉันรีบลุกขึ้นแล้ววิ่งออกไป แต่เขาก็หายไปแล้ว 

"ใครกันค่ะ" พยาบาลทำหน้าสงสัย 

"ผู้มีพระคุณนะ" เธอตอบก่อนจะหันไปมองห้องตรวจอีกห้องที่อยู่ข้างๆห้องของเธอ 

"พรุ่งนี้เตรียมห้องอีกห้องไว้ด้วย" ฉันหันไปบอกพยาบาล 

"เอ๋ จะมีคนมาเพิ่มหรือค่ะ ดีไปเลย ในที่สุดเบื้องบนก็ยอมรับแล้วสินะ" พยาบาลกล่าว 

ฉันนิ่งไม่ตอบ พร้อมมองไปยังความมืดเบื้องหน้า

***








ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 244 ครั้ง

142 ความคิดเห็น

  1. #108 Fikusa (@famedragonoy) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 8 ธันวาคม 2562 / 12:38
    ฝึกทักษะให้ลูกศิษย์
    #108
    0
  2. #58 ฮิซาโอะ (@Hisao) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 24 พฤศจิกายน 2562 / 22:50
    อ้าวปักธงเฉย
    #58
    0
  3. #35 หิวข้าวนะฮ่ะ (@pino000006) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 17 พฤศจิกายน 2562 / 12:58

    อ่านเพลิน
    #35
    0
  4. #34 kacu (@mucu) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 17 พฤศจิกายน 2562 / 11:30
    รออ่านนะคะ
    #34
    0
  5. #33 chok213 (@chok213) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 17 พฤศจิกายน 2562 / 08:25
    สั้นจุง ต่ออิกนิดนะไรท์
    #33
    0