ฉันขอโทษนะ คาโล - ฉันขอโทษนะ คาโล นิยาย ฉันขอโทษนะ คาโล : Dek-D.com - Writer

    ฉันขอโทษนะ คาโล

    โดย jinglebelle

    เมื่อเฟรินหนีหัวซุกหัวซุนเข้ามาหลบในเดมอสได้สำเร็จ เจ้าหล่อนกลับสะดุ้งคิดถึงคาโลที่จากไป เฟรินจะทำอย่างไร???

    ผู้เข้าชมรวม

    2,247

    ผู้เข้าชมเดือนนี้

    1

    ผู้เข้าชมรวม


    2.24K

    ความคิดเห็น


    10

    คนติดตาม


    2
    หมวด :  รักดราม่า
    เรื่องสั้น
    อัปเดตล่าสุด :  4 ก.ค. 48 / 18:23 น.


    ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้
    ตั้งค่าการอ่าน

    ค่าเริ่มต้น

    • เลื่อนอัตโนมัติ
      “คาโล วาเนบลี” เสียงพึมพำจากอาเธอร์

      คาโล วาเนบลี?

      “น่าเสียดายแทนป้อมอัศวินนัก” ประโยคเปรียบดังแส้ที่ฟาดลงกลางใจ

      ตายแล้ว… งั้นหรือ… ?

      “เขตอาคมของผู้ปกป้อง” คำปรารภจากอาเธอร์

      ปกป้อง…

      … ขอเป็นผู้ปกป้องแม้ในยามสุดท้ายของชีวิตสินะ …


      คาโล!!!

      “เจ้าหญิง! เป็นอะไรรึเปล่าเพคะ!?” เสียงจากนางกำนัลที่เข้ามาอยู่เป็นเพื่อนเจ้าหญิงในห้องบรรทม เอ่ยถามอย่างตกใจ เมื่อองค์หญิงที่นอนอยู่ดีๆ ก็ลุกพรวดขึ้น พร้อมกับน้ำตาที่รินไหลอาบสองแก้ม จากเจ้าหญิงผู้ไม่เคยกรรแสง

      เจ้าหญิงหันมาตามเสียงเรียก ตอบคำถามเสียงสั่นเครือ

      “ไม่เป็นไรหรอกพี่สาว ขอผมอยู่คนเดียวได้ไหมฮะ”

      ถึงแม้อยากจะคัดค้านสักเพียงใด แต่คำสั่งก็ยังเป็นคำสั่ง หญิงสาวเหลือบมองใบหน้าซีดเซียวของคนเป็นเจ้าหญิง ก่อนจะค่อยๆล่าถอยออกมาอย่างไม่ใคร่เต็มใจนัก

      ทันทีที่ได้ยินเสียงประตูปิด หยาดน้ำตาที่เริ่มแห้งเหือด กลับไหลพร่างหรูลงมาอีกครั้งจนกระทั่งเสื้อผ้าและผ้าห่มเปียกชื้น แต่เฟรินไม่สนใจ สายตาเหลือบมองบาดแผลตามร่างกายที่บัดนี้เริ่มสมานตัว ถึงแม้จะไม่ใช่ด้วยฝีมือของคนที่จากไป

      พลันความคิดกระหวัดถึงคนที่คอยปกป้อง รอยยิ้มก็แย้มขึ้นบนริมฝีปาก

      บัดนี้… ไม่มีอีกแล้ว

      ภาพความทรงจำเก่าๆ ผุดขึ้นมาเป็นระลอกดั่งสายน้ำเชี่ยวกราก วันที่เคยร่วมทุกข์ ร่วมสุขกันมา ตั้งแต่ในเอดินเบิร์ก เดมอส หรือแม้แต่เมื่อครั้งที่หนีการตามล่าของเหล่ากษัตริย์ในเอเดน มัน…ก็คอยช่วยเหลือ คอยปกป้อง…

      ความคิดคิดถึงหนี้ที่ติดค้าง รอยยิ้มแย้มบนริมฝีปากที่สั่นระริก

      ไอ้คนไม่รักษาสัญญา

      ทั้งๆ ที่เธอ… ทั้งๆ ที่เธอบอกมันไปแล้ว แต่มันกลับ… กลับไม่รักษาสัญญา

      ‘แกเป็นหนี้ฉัน คาโล วาเนบลี เป็นหนี้อย่างที่มีแต่ฉันเท่านั้นที่จะเอาชีวิตของแกได้’

      พอความคิดหยุดอยู่ตรงนี้ รอยยิ้มเหยียดก็ขยับบนริมฝีปากบาง

      จะไปว่ามันฝ่ายเดียวก็ไม่ถูก เพราะเธอเอง… เธอเองก็สัญญาไว้เหมือนกัน…

      ‘ฉันจะไม่ทำให้นายเสียใจ คาโล นับแต่นี้และตลอดไป’

      ความคิดกระหวัดถึงคำสัญญา น้ำตาที่แห้งเหือด กลับไหลรินอาบสองแก้ม

      สัญญา… ที่เคยให้ไว้

      สัญญา… ที่บอกจากใจ

      สัญญา… ที่เธอไม่เคยจะรักษา

      บัดนี้… ไม่มีอีกแล้ว

      ไม่มีอีกแล้ว… คนที่เธอเคยสัญญา จากไป… อย่างไม่มีวันหวนกลับ

      นัยน์ตาสีน้ำตาลเหม่อมองไปนอกหน้าต่าง ภาพใบหน้าขาวๆ ของคนที่แสนคิดถึง กำลังขยับรอยยิ้มน้อยๆ อย่างอ่อนโยน ซ้อนทับดวงจันทร์กลมโตที่กำลังส่องแสงนวลกลางฟากฟ้ายามรัตติกาล เฟรินปรือนัยน์ตาลงอย่างรู้สึกสั่นสะท้าน ประโยคหนึ่งหลุดจากริมฝีปากบางที่กำลังสั่นระริก

      “ฉันขอโทษนะ… คาโล”

      ขอโทษ... ที่ทำให้นายต้องเสียใจ

      ขอโทษ... ที่ดีแต่ทำเรื่องยุ่ง

      ขอโทษ... ที่ฉันไม่อาจ... รักษาสัญญาได้

      A/N:อ๊ากกกกกกกก เรื่องแรกที่แต่งนะเนี่ย ^^\" เคยเอาลงในบอร์ดบารามอสแล้ว แล้วก็เอามาลงในเด็กดีอีกรอบค่ะ

      ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ ดูทั้งหมด

      loading
      กำลังโหลด...

      คำนิยม Top

      ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

      คำนิยมล่าสุด

      ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

      ความคิดเห็น

      ×