Yakiimo Host Club คลับลับเฉพาะคนรักมันเผา [Fic C.N.BLUE]

ตอนที่ 9 : Yakiimo Host Club ::: ตอน7 ท่วงทำนองสุดวิเศษ 45%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 68
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 11 ครั้ง
    19 มิ.ย. 56




ตอน7 ท่วงทำนองสุดวิเศษ

            แสงแดดยามก่อนเที่ยงร้อนแรงสาดกระทบแก้วตาหญิงสาวที่ยืนอยู่บนชั้น16 ของตึกสูงไม่ใกล้ไม่ไกลจากจัตุรัสบลูฟลาวเวอร์นัก หญิงสาวถอดเสื้อคลุมแขนยาวมาผูกไว้ที่เอวตรงขอบกางเกงยีนส์สีฟอกเผยให้เห็นเสื้อกล้ามสีขาวและท่อนแขนที่ดูแข็งแรง ก่อนจะเอ่ยกับชายตรงหน้า

            “มีอะไรอีกมั้ย?

            “เธอตกลงยอมทำตามใช่มั้ย” ชายหนุ่มที่เหม่อมองท้องฟ้าจากระเบียงเสียนาน หันหน้ามาหาหญิงสาว ก่อนจะขยับแว่นสายตาเล็กน้อย

            “ถ้าฉันปฏิเสธล่ะ” หญิงสาวยืนกอดอกขณะรอคำตอบ ทว่าจู่ๆชายตรงหน้าที่ดูขึงขังก็ทรุดเข่าลงกับพื้น หญิงสาวรีบพยุงเขาขึ้นทันที

            “ขอร้องล่ะนะ เคลเซ่น ฉันไม่รู้จะพึ่งใครแล้วจริงๆ” ชายหนุ่มอ้อนวอนขณะขืนตัวไม่ให้ลุกตามแรงหญิงสาว

            “เรย์ นายก็รู้ว่าฉันไม่ชอบตกเป็นเป้าสายตา โดยเฉพาะข่าวลือต่างๆนานาที่ทำให้ฉันต้องพักจากวงการ แล้วหันไปเรียนต่อที่ฝรั่งเศสแทน”

            “ฉันรู้ดี แต่สปอนเซอร์ของเราขอให้เป็นเธอเท่านั้น ไม่งั้นเขาจะถอนสปอนเซอร์ ถือว่าช่วยเพื่อนเก่าหน่อยนะ” เรย์กำมืออ้อนวอน

            “เหอะ! เพื่อนเก่าเหรอ?” เคลเซ่นยืนกอดอกอย่างไม่พอใจ

            “เจ้านายเก่าก็ได้” เรย์ต่อรอง

            “นายมันไม่สมควรเป็นเจ้านายฉันเลย” ประโยคนี้ทำให้เรย์คอตก เขาเคยทำความผิดไว้กับเธออย่างมหันต์ ตอนนี้มาบากหน้าขอความช่วยเหลือ ก็สมควรแล้วที่เคลเซ่น ซีลอน ครูดนตรีมือหนึ่งของเลอซิเอล ผู้หญิงคนเดียวที่ได้หัวใจเขาจะปฏิเสธอย่างไม่ใยดี  ทว่าจู่ๆเสียงริงโทนมือถือของเคลเซ่นก็ดังขึ้น

            ~nothing better  nothing better than you     nothing better  nothing better than you~[1]

            หญิงสาวรีบกดรับโทรศัพท์ทันทีก่อนจะหายเข้าไปข้างใน ชายหนุ่มที่คุกเข่าอยู่ก็รีบลุกขึ้นอย่างมีความหวัง อย่างน้อยเธอก็ยังคงใช้ริงโทนเพลงนี้ เพลงที่เขาเคยร้องให้เธอฟังเมื่อสามปีก่อน

           


            “เฮ้อ! ได้เวลาพักสักที” จองชินบิดขี้เกียจเล็กน้อยก่อนจะทรุดลงบนเก้าอี้หลังซุ้มอย่างหมดแรง

            “อะไรกัน! ไปเดินแบบหน่อยเดียว เจองานเก่าแบบนี้หมดสภาพเลยหรือ” แกรนดี้ยืนกอดอกพลางหัวเราะ เมื่อเห็นสภาพจองชินที่เอาหัวซบกับไหล่ยงฮวาก่อนจะเรียกหนุ่มตาหยีมาช่วยนวดบ่าให้

            “แล้วแบบนี้ตอนบ่ายจะไหวมั้ยเนี่ย” มาสเตอร์สาวปรารภขณะส่งยานวดให้มินฮยอก

            “ผมไหวอยู่แล้ว แต่ตอนนี้ขอพักเอาแรงก่อนดีกว่า” หนุ่มร่างสูงเงยหน้าขึ้นมาพูดก่อนจะพิงไหล่ยงฮวาอีกครั้ง

            “ถ้าใครมาเห็นสเตฟาน นายแบบสุดฮอตสภาพนี้จะเป็นยังไงเนี่ย ฮ่าๆ” แกรนดี้หัวเราะอย่างสนุกเมื่อคิดถึงแฟนคลับมากมายเห็นสภาพหมดแรงของหนุ่มร่างสูง

            “ผมไม่ค่อยเป็นแบบนี้สักหน่อย แต่วันนี้ลูกค้าเยอะมากจนผมแทบจะทำไม่ทันอยู่แล้ว แถมยังเบียดเสียดแย่งชิงจนที่กั้นต่อคิวแทบพังลงมา ถ้าผมส่งมันย่างไม่ระวัง พวกเธอคงโดนมันร้อนๆหกใส่แน่เลย” จองชินร่ายยาวพลางเป็นห่วงลูกค้าทั้งหลายที่เขาเกือบทำมันย่างในจานหกใส่  ทว่าจู่ๆมินฮยอกก็ยื่นหลอดยานวดมาให้เขา

            “นวดให้ฉันบ้าง” หนุ่มตาหยีเอ่ยก่อนจะนั่งแทนจองชิน นัยน์ตาสะลึมสะลือของหนุ่มร่างสูงเบิกกว้างอย่างงุนงง แต่ก็ยอมนวดขาให้เพื่อนโดยดี

            “ยอดขายสูงสุดยังคงเป็นของพี่ยงฮวาใช่มั้ยฮะ มาสเตอร์” หนุ่มตาหยีถามขึ้น แกรนดี้ฉีกยิ้มเล็กน้อยก่อนจะหันไปหายงฮวาที่นั่งให้มินฮยอกพิงหลัง

            “จากที่ดูคร่าวๆ ยอดขายสูงสุดน่าจะเป็นของยงฮวานะ แต่ไม่ว่ายังไงยงฮวาก็ฮอตที่สุดในร้านเราอยู่ดี” แกรนดี้ยิ้มแล้วมองเลยพวกเขาทั้งสามไป ยังมีสาวน้อยสาวใหญ่มากมายยืนรออยู่หน้าซุ้ม แม้พวกเธอจะได้สินค้าแล้ว แต่ก็ยังคงตะโกนเรียก วินเซนไม่หยุด

            “ขอบคุณครับ” หนุ่มตาโตเอ่ยก่อนจะเรียกจองชินให้มานวดบ่าเขาบ้างขณะมินฮยอกนวดแขน




 

[1] เพลง Nothing Better - ศิลปิน Brown Eyed Soul

 

 

 
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 11 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

18 ความคิดเห็น