Yakiimo Host Club คลับลับเฉพาะคนรักมันเผา [Fic C.N.BLUE]

ตอนที่ 5 : Yakiimo Host Club ::: ตอน3 งานเลี้ยง?[FridayNight2/2]155%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 107
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 31 ครั้ง
    4 ก.ย. 55


           

 

ตอน3 งานเลี้ยง? [FridayNight2/2]




            ภายในตึกร้างแห่งหนึ่ง มีห้องหนึ่งที่กำแพงบุด้วยแผงรองไข่ซึ่งโดนกว้านซื้อมาเพื่อทำเป็นห้องเก็บเสียง แม้ภายนอกจะดูซอมซ่อ แต่ในห้องนี้กลับเต็มไปด้วยเทคโนโลยีทันสมัย ชายหนุ่มผิวขาวละออสะอาดตานั่งไล่เสียงโน้ตกีตาร์โปร่งอยู่บนเก้าอี้นวม ก่อนจะลุกมาเปลี่ยนเป็นกีตาร์ไฟฟ้าที่ต่อกับแอมป์ตัวเล็ก จากนั้นเขาก็ลองเล่นเพื่อทดลองเสียง เนื่องจากกีตาร์สองตัวนี้เพิ่งโดนเปลี่ยนสายมาใหม่ แล้วอีกอย่างทางต้นสังกัดต้องการให้เขาเตรียมความพร้อมของวันพรุ่งนี้  ทำให้วันนี้ทั้งวันชายหนุ่มง่วนอยู่กับกีตาร์และเสียงเพลง จนพระอาทิตย์เริ่มคล้อยเขาถึงออกจากห้องซ้อมของสังกัด

            จงฮยอนสะพายกระเป๋ากีตาร์เดินไปยังจัตุรัสบลูฟลาวเวอร์เพื่อชมบรรยากาศยามเย็น เขาชอบตลาดตอนเย็นมาก ไม่ว่าจะเพราะแสงแดดไม่จัด หรือ ผู้คนต่างยิ้มแย้มแจ่มใส รวมทั้งเด็กๆที่เลิกเรียนแล้วมาวิ่งเล่นกันตามทางเดิน บางครั้งก็มาฟังเขาร้องเพลงขณะในมือถือไอศกรีมกันคนละแท่ง

            แต่วันนี้ยังอยู่ในช่วงเทศกาลมันเผาแถมเป็นวันศุกร์ ผู้คนจึงคับคั่งมากเป็นพิเศษ ไม่ว่าเขาจะเดินไปทางไหนก็ต้องเจอคนหิ้วถุงมันเผาหรือทาร์ตมันเผามันม่วงตลอดทาง  จงฮยอนเดินผ่านซุ้มปาลูกโป่งที่มีตุ๊กตาตัวใหญ่ตั้งอยู่หน้าร้าน มีเด็กๆหลายคนยืนต่อคิวซึ่งรวมทั้งเด็กชายหญิงคู่หนึ่งที่ดูน่าจะเล่นไปหลายรอบแล้ว           

            ครั้นเจ้าของซุ้มเห็นจงฮยอนเดินมาใกล้จึงเอ่ยทักทาย

            “สวัสดีครับ จะลองเล่นดูมั้ยครับ?

            “ครับชายหนุ่มตอบรับทันที เพราะเขาก็อยากรู้ว่าตนเองยังปาแม่นอยู่รึเปล่า หลังจากไม่ได้เล่นมาเป็นสิบปี ทันใดนั้นเด็กชายหญิงที่ดูเหมือนเล่นจนท้อก็หันมามองจงฮยอน

            “พี่ชายเอาตุ๊กตาให้ได้นะคะเด็กหญิงเอ่ย

            “สู้ๆนะครับเด็กชายกล่าว

          จงฮยอนจึงคลี่ยิ้มละมุนให้เด็กน้อยทั้งสองก่อนจะปาลูกดอกเจ็ดดอกติดต่อกัน ซึ่งแต่ละดอกโดนลูกโป่งอย่างแม่นยำแถมยังแตกเรียงกันอย่างสวยงามเสียด้วย  เจ้าของซุ้มจึงอุ้มตุ๊กตาหมีตัวใหญ่ให้จงฮยอน ชายหนุ่มหันมายิ้มให้เด็กน้อยทั้งสองก่อนจะส่งตุ๊กตาให้

            “พี่ให้”          

            “ขอบคุณมากคะ หนูมีอะไรตอบแทนพี่ชายด้วยนะเด็กหญิงรับตุ๊กตาทันทีก่อนจะจับมือชายหนุ่มให้เดินไปกับเธอ แล้วเด็กชายก็มาจูงมือจงฮยอนอีกข้าง

            “พวกเธอเป็นฝาแฝดเหรอ?” จงฮยอนเอ่ยถาม เขาสังเกตว่าเด็กสองคนนี้มีส่วนคล้ายกันมาก

            “แม่บอกว่าหนูกับเซโร่ น้องชายเป็นแฝดต่างไข่คะเด็กหญิงตอบ

            “ใช่ครับ ซายน์เกิดก่อนผมแค่ไม่กี่นาทีเซโร่กล่าวก่อนเสริมและชี้นิ้วไปข้างหน้า

            “ถึงซุ้มของพวกเราแล้วครับ”

            จงฮยอนมองซุ้มขายทาร์ตมันม่วงที่มีต้นตำรับจากในวัง กลิ่นหอมของมันเทศกับแป้งทำทาร์ตนั้นชวนให้รู้สึกว่า ทาร์ตร้านนี้ต้องอร่อยมากแน่

            “ทาร์ตเราไม่ได้มีแค่มันม่วงนะคะ มันเผาก็มี มันหวานก็อร่อยมากคะซายน์รีบบรรยายทันที

            “แล้วยิ่งได้ทานคู่กับชาชั้นดีของทางร้าน มันเป็นอะไรที่ลงตัวสุดๆเลยล่ะครับ เดี๋ยวผมเป็นคนทำให้พี่ทานนะครับเซโร่กล่าวก่อนจะวิ่งเข้าไปในซุ้ม

            ซายน์ก็จะทำด้วย เซโร่รอด้วยสิเด็กหญิงว่าแล้วก็รีบวิ่งตามเด็กชายเข้าไปในร้านทันที ขณะหญิงชรายกถ้วยน้ำชามาให้จงฮยอน

            “ต้องขอโทษแทนคุณหนูทั้งสองด้วยนะจ้ะ

            “ไม่เป็นไรครับ เป็นเด็กร่าเริงจังนะครับจงฮยอนเอ่ยขณะมองเซโร่กับซายน์แข่งกันทำทาร์ตให้เขา

            “คุณหนูๆมักจะเป็นแบบนี้ล่ะจ้ะ ชอบแข่งขันกันเพื่อความสนุก แต่จริงๆแล้วนั่นคือความมุ่งมั่นที่พวกเขามีโดยไม่รู้ตัว จริงมั้ยจ้ะ?” หญิงชรากล่าว

            “ความมุ่งมั่นที่ไม่รู้ตัวเหรอครับ?” จงฮยอนทวนคำหญิงชรา

            “ฮ่าๆ ฉันพูดอะไรไปเนี่ย คนแก่ก็แบบนี้ล่ะจ้ะ อย่าถือสาเลยนะ พ่อหนุ่มลองดื่มชาหน่อยดีกว่านะจ้ะ” หญิงชราส่งถ้วยชาดินให้ชายหนุ่ม  เพียงแค่จิบเล็กๆจงฮยอนก็รู้สึกถึงความหอมนุ่มละมุนของชาขณะไหลผ่านลำคอ จนเขารู้สึกว่าหากได้ทานทาร์ตด้วย คงเป็นอะไรที่ลงตัวอย่างเซโร่บอกจริงๆ

            “เป็นชาที่หอมและนุ่มมากครับ” ชายหนุ่มเอ่ยกับหญิงชรา

            “ชาชั้นดีจากภูเขาหิมะจ้ะ พ่อหนุ่มลองทานทาร์ตด้วยสิจ้ะ” หญิงชรากล่าวขณะบริกรเสิร์ฟจานทาร์ตรูปเรือซึ่งหน้าทาร์ตมีทั้งสีม่วงและสีเหลือง

            “หน้าทาร์ตสีม่วงทำมาจากมันม่วง ส่วนสีเหลืองมาจากมันหวานจ้ะ แล้วก็ที่คุณหนูช่วยกันทำนั้นเป็นทาร์ตมันเผาจ้ะ” หญิงชราเสริม

            จงฮยอนตักทาร์ตมันม่วงเข้าปากก่อนตามด้วยทาร์ตมันหวานแล้วสุดท้ายก็เป็นทาร์ตมันเผาที่เด็กน้อยสองคนวิ่งมาเสิร์ฟ รสชาติกรุบกรอบของแป้งทาร์ตผสานกับความนุ่มละมุนของมันเทศเป็นสิ่งที่ลงตัวมาก แล้วยิ่งได้ทานคู่กับชาชั้นดีหอมๆ มันช่างไร้คำบรรยายเสียจริง

            “เป็นทาร์ตที่อร่อยมากๆครับ ผมไม่เคยทานทาร์ตอะไรอร่อยเท่านี้เลยครับ ผมขอซื้อกลับบ้านด้วยนะครับ” จงฮยอนเอ่ยขณะนัยน์ตายังเปล่งประกายความอร่อย

            “ไม่ต้องซื้อหรอกจ้ะ คุณหนูๆจัดไว้ให้แล้วล่ะจ้ะ” หญิงชรากล่าวพลางคลี่ยิ้ม           เมื่อซายน์กับเซโร่ที่จัดทาร์ตมันให้จงฮยอนได้ยิน ก็ถึงกับร้องขึ้นพร้อมกัน

            “คุณป้านมรู้อีกแล้ว!!


            ขณะรอทาร์ตที่เด็กน้อยสองคนเตรียมห่อให้จงฮยอน หญิงชราจึงชวนชายหนุ่มไปที่มุมชิงรางวัลของทางร้าน

            “ร้านเรามีชิงรางวัลไปน้ำพุร้อน ทะเล หรือ ภูเขาด้วยนะจ้ะ พ่อหนุ่มจะลองดูมั้ย?” หญิงชรายิ้ม

            “จะลองดูนะครับ โชคผมจะเป็นยังไงนะจงฮยอนเอ่ยพลางยิ้มละมุนให้หญิงชรา ขณะเซโร่กับซายน์ก็วิ่งมายืนลุ้นด้วย ครั้นแล้วหนุ่มผิวลออก็โยกคันโยกเพื่อหมุนให้ลูกกลิ้งข้างในเครื่องไหลลงมา เขาหมุนไปไม่นานนัก ลูกกลิ้งสีแดงก็หล่นลงมาบนถาด แล้วผู้คนบริเวณนั้นก็ปรบมือให้เขายกใหญ่

            “พี่ได้รางวัลด้วยล่ะครับเซโร่เอ่ยอย่างดีใจ ขณะซายน์หยิบตั๋วที่พักตากอากาศให้จงฮยอนก่อนกล่าว

            “พี่จะไปพักที่ไหนตามนี้ก็ได้นะคะ แต่เลือกได้ที่เดียวนะคะจงฮยอนยิ้มก่อนรับบัตรที่พักและถุงขนม จากนั้นเขาก็เอ่ยขอบคุณและลาหญิงชรากับเด็กน้อยทั้งสองเพื่อจะเดินชมงานในมุมอื่นๆต่อ        

   

            ทว่าเมื่อเขาเดินมาถึงบริเวณวงเวียนน้ำพุ จึงอดไม่ได้ที่จะแวะอุดหนุนมันเผาของชายแก่จักรยานเงินซึ่งช่วงนี้ถือได้ว่าเขาเป็นลูกค้าประจำ           

             “ลุง! ขอมันเผาหัวหนึ่งครับจงฮยอนกล่าวอย่างกันเอง

            “ได้เลยพ่อหนุ่ม พรุ่งนี้ก็วันสุดท้ายแล้วอย่าลืมมาอุดหนุนลุงอีกนะลุงขายมันเผายิ้ม

            “พรุ่งนี้ผมมา ลุงก็คงขายหมดแล้วล่ะครับจงฮยอนเอ่ยพลางหัวเราะ

            “อ่า! ลุงลืมไปเลย พรุ่งนี้พ่อหนุ่มต้องขึ้นแสดงนี่ลุงขายมันเผาปรารภขณะชายหนุ่มส่งยิ้มละมุนให้

            “เอางี้! ลุงแถมให้อีกหัว เพื่ออวยพรให้โชคดีชายแก่หยิบมันเผาสองหัวใส่ถุงก่อนส่งให้หนุ่มผิวละออ

           “ขอบคุณครับจงฮยอนรับพร้อมรอยยิ้มก่อนจะเดินหายเข้าไปในซอยบริเวณนั้นขณะที่แสงอาทิตย์สุดท้ายกลืนหายไปกับเส้นขอบฟ้า ทว่าฝั่งของตลาดกลางคืนแสงไฟเพิ่งจะเริ่มสว่างไสว แล้วหนึ่งในนั้นก็เป็นไฟกะพริบสีแดงของเลขหนึ่งตัวยักษ์บนตึกแถวสุดหรู


            ทุกอย่างเรียบร้อยดีใช่มั้ย?” มาสเตอร์สาวเอ่ยพร้อมขยับแว่นให้เข้าที่ก่อนเดินตรวจความเรียบร้อยเป็นครั้งสุดท้าย เมื่อเธอเห็นร้านเรียบร้อยดีก็หันมาตรวจเครื่องแต่งกายของพนักงานทุกคนซึ่งเป็นเสื้อเชิ้ตเข้ารูปกับกางเกงสีเข้ม

            “อืม! เปิดร้านได้มาสเตอร์สาวให้สัญญาณแล้วพนักงานทุกคนก็รีบประจำที่ของตน ส่วนยงฮวา มินฮยอกและจองชินที่จะออกมาจากหลังร้านเพื่อไปช่วยงานด้านหน้าก็โดนหญิงสาวคว้าตัวพวกเขาไว้ก่อน

            “พวกเธอล้างจานเสร็จแล้วหรือ?” เสียงดุดันกล่าว

            “ส่วนของผมเสร็จแล้วครับ มาสเตอร์มินฮยอกยิ้มละไมทำเอาหัวใจมาสเตอร์สาวแทบเต้นผิดจังหวะ แม้เธอจะพยายามข่มใจก็อดเอ่ยเสียงหวานไม่ได้

            “ดีมากจ้ะ แล้วยงฮวาล่ะจ้ะ

            “ทำไมวันนี้มาสเตอร์ถึงให้ผมล้างจานล่ะครับ?” ยงฮวาสงสัย เพราะปกติเวลานี้เขาต้องต้อนรับลูกค้าที่หน้าร้าน แล้วก็แทบจะไม่เคยได้ทำงานครัวสักครั้ง

            “แสดงว่านายยังล้างไม่เสร็จสินะ รีบกลับไปทำเลยมาสเตอร์สาวออกคำสั่งทันที ก่อนจะหันมาหาหนุ่มร่างสูง

            “ส่วนของผมเหลือแค่จานที่มาสเตอร์ถือครับ แล้วมาสเตอร์จะบอกผมเรื่องหนี้ได้ยังครับจองชินทวงสัญญาณที่หญิงสาวให้ไว้ว่าหากเขาช่วยพี่ยงฮวากับมินฮยอกล้างจานแล้ว เธอถึงจะบอก           

            “เรื่องหนี้ก็ที่ฉันฝากนายกับซึงแท ผู้จัดการส่วนตัวนายไงมาสเตอร์สาวกล่าวอย่างอารมณ์ดี

             “แต่เรื่องนี้นานมากแล้วนะครับ มาสเตอร์ แล้วพี่ซึงแทก็เป็นคนอยากได้จองชินเข้าสังกัดนะครับ และตอนนี้ HappyHours ต้นสังกัดของจองชินก็ทำเรื่องส่งเขาไปซินเดอร์แลนด์ด้วยนะครับมินฮยอกเอ่ยอย่างจริงจัง ทั้งยงฮวากับจองชินต่างมองหน้ามินฮยอกอย่างนับถือที่กล้าแย้งมาสเตอร์

            “อืม! ก็จริงนะ แต่เพราะเหตุทั้งหมดนั่นแหละจองชินถึงต้องมาที่นี่จ้ะเธอตอบเสียงหวานขณะยงฮวาล้างจานเสร็จ จึงมายืนสมทบกับน้องสองคนซึ่งทุกคนยังคงงงกับคำตอบมาสเตอร์ ทันใดนั้นหญิงสาวก็ปรบมือเรียกพนักงานในร้าน จากนั้นชายหนุ่มสองคนก็ถือสูทประจำตัวของพวกเขาเข้ามา

            “ใส่เสร็จแล้ว รีบตามขึ้นไปชั้นบนล่ะมาสเตอร์สาวสั่งสามพี่น้องก่อนเดินออกจากห้องครัว ชายหนุ่มทั้งสามได้แต่ยืนมองหน้ากันอย่างอ่อนใจกับนิสัยมาสเตอร์ ก่อนจะสวมสูทสีฟ้าและติดป้ายชื่อนามแฝงที่พวกเขาใช้ทำงาน

            และแล้วชายหนุ่มทั้งสามก็เดินขึ้นบันไดเวียนสู่ชั้นบน ทว่าพอถึงบันไดขั้นสุดท้ายพวกเขาก็ต้องชะงัก เพราะมีฉากกั้นลายฉลุสีทองกับบริกรสาวสองคนยืนต้อนรับ พอพวกเธอเห็นยงฮวา มินฮยอก จองชินก็รีบกล่าวอย่างนอบน้อม

            “ยินดีต้อนรับคะคุณวินเซน คุณแมทธิว คุณสเตฟานเพียงบริกรสาวเลื่อนฉากกั้นออกชายหนุ่มทั้งสามทั้งตกใจระคนแปลกใจกับภาพตรงหน้ามาก

            โต๊ะหรูตัวยาวประดับเชิงเทียนไขส่องสว่างเต็มไปด้วยจานมันเผาร้อนๆเรียงเป็นตับ พวกเขาจึงรีบวิ่งไปหามาสเตอร์ที่ยืนอยู่ด้านในสุดเพื่อขอคำตอบทันที แล้วที่นั่นก็ทำให้ทั้งสามได้พบกับคู่สามีภรรยาผู้จะจ้างจองชินเป็นพรีเซ็นเตอร์เมื่อสาย

            “ต้องขอบคุณคุณแกรนดี้มากนะคะที่ช่วยพวกเราหญิงวัยกลางคนกล่าวพร้อมกับโค้งอย่างนอบน้อม เมื่อเธอเห็นชายหนุ่มทั้งสามก็รีบหันมาเอ่ยอย่างสุภาพทันที

            “ป้าขอบคุณทุกคนมากนะจ้ะ โดยเฉพาะจองชิน

            “ขอบคุณมากจริงๆครับ ผมกับภรรยาเป็นหนี้บุญคุณพวกคุณแล้วสามีคุณป้าโค้งคำนับ ทำให้ชายหนุ่มทั้งสามรีบโค้งกลับทันที

            “ไม่ต้องถือเป็นบุญคุณหรอกครับ คุณลุงคุณป้าปลดหนี้ได้ ผมก็สบายใจครับจองชินเอ่ยพร้อมรอยยิ้ม สามีภรรยาจึงยิ้มอย่างยินดีก่อนขอตัวกลับเพราะต้องรีบเอาเงินห้าหมื่นบลูไปใช้หนี้ แต่คุณป้าก็ยังไม่วายหันมาเอ่ยกับชายหนุ่มทั้งสาม

            “ขอให้สนุกกับงานเลี้ยงนะจ้ะ

            “งานเลี้ยงเหรอ???” ทั้งสามร้องพร้อมกันก่อนจะมองจานมันเผาสลับกับใบหน้าเปื้อนยิ้มของมาสเตอร์

            นี่คือหน้าที่พวกเธอของวันนี้กินให้หมดนะจ้ะ อ๋อ! วันนี้ฉันเลี้ยงเครื่องดื่มพวกเธอเอง เพื่อฉลองให้จองชินที่จะได้ไปซินเดอร์แลนด์จ้ะ

            “ขอบคุณครับมาสเตอร์มินฮยอกกล่าว

            “ทำไมถึงเลี้ยงล่ะครับ? มีอะไรรึเปล่าครับ?” ยงฮวาที่ทำงานกับแกรนดี้มานาน รู้ดีว่าคนอย่างเธอจู่ๆไม่จัดงานเลี้ยงขึ้นแน่

            “นั่นสิเนาะ! งานเลี้ยงมันเผากับเครื่องดื่มสีหวาน!”หญิงสาวกล่าวอย่างครุ่นคิด ก่อนเอ่ย

            “ค่ามันเผาก็ได้เงินจองชินจ่ายไปแล้ว แล้วค่าเครื่องดื่มล่ะ? เอางี้แล้วกัน... จองชิน! พรุ่งนี้เธอช่วยมาทำพิเศษด้วยนะจ้ะ

            “ว่าแล้ว!!” ยงฮวากับมินฮยอกร้องขึ้นพร้อมกัน พวกเขารู้ดีว่าแกรนดี้กำลังหาคนมาช่วยงาน แต่แค่คิดไม่ถึงว่าเธอจะใช้วิธีนี้บังคับจองชิน

            ผมปฏิเสธไม่ได้สินะครับหนุ่มร่างสูงปรารภ

            “ก็รู้นี่จ้ะ ฉันบอกกับเจ้าของบ้านเช่าให้เลื่อนวันจ่ายเงินของพวกเธอแล้วนะ หากเธอปฏิเสธก็คงรู้ว่าจะเกิดอะไรขึ้นนะจ้ะมาสเตอร์สาวกล่าวพร้อมรอยยิ้มที่ฉาบไว้ด้วยรัศมีบางอย่างซึ่งทำให้ชายหนุ่มทั้งสามขนลุกเกรียวทีเดียว

            ครั้นแล้วมินฮยอกที่ได้กลิ่นมันเผาหอมยั่วน้ำลายก็กล่าวขึ้นอย่างร่าเริงขณะแกรนดี้เดินลงไปข้างล่าง    

            “ไปกินมันเผากันเถอะ!” แล้วหนุ่มตาหยีก็กระโดดลงนั่งบนโซฟา ก่อนจะลากชายหนุ่มทั้งสองที่ยังยืนนิ่งมานั่งด้วย และแล้วงานเลี้ยงมันเผาก็เริ่มต้นขึ้นท่ามกลางเสียงเพลงบรรเลงในคลับของคืนวันศุกร์กับรอยยิ้มอันแสนสุขของมินฮยอกที่ได้กินมันเผาอย่างไม่จำกัด 

 






Fashionable//Fab-Fabulous//Charismatic//Genial
 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 31 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

18 ความคิดเห็น

  1. #13 จีร่า (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 10 ธันวาคม 2555 / 01:54
    สำนวนไรเตอร์เอกลักษณ์จังนะ



    เปิดตัวนายจงอย่างเท่ คิดว่าจะพาไปกินซุปหมูซะอีก
    #13
    0
  2. #8 gentleshiine gin (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 26 ตุลาคม 2555 / 17:10
    I would like to press Like your word many times >///<

    แก้ไขครั้งที่ 1 เมื่อ 26 ตุลาคม 2555 / 17:14
    แก้ไขครั้งที่ 2 เมื่อ 26 ตุลาคม 2555 / 17:14
    #8
    0
  3. #7 BlueSky (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 20 กันยายน 2555 / 04:00
    My teeruk is so cool!!! My lovely bro is really cute ^________^
    #7
    0