อุ่นไอปฏิปักษ์

ตอนที่ 2 : ตอน1 (50%)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 58
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2 ครั้ง
    22 ธ.ค. 57

       
 
 ตอน1 

 

"ตั้งแต่เย็นนี้ เราต้องเป็นคนไปรับส่งยัยนั่น!"

            เสียงณเรศประกาศกร้าวยังดังก้องอยู่ในหัวพิณฟ้าแม้จะผ่านมาเกือบครึ่งชั่วโมง หญิงสาวใช้ส้อมเขี่ยเบคอนไข่ดาวอาหารเช้าที่ป้าใจจัดให้ขณะสงสัยเจตนาของณเรศที่สั่งเธอแบบนี้ ถึงพิณฟ้าจะพอเข้าใจนิสัยไม่ชอบเปิดเผยเจตนาแท้จริงของญาติผู้พี่ แต่บางครั้งเธอก็สับสนและอยากคิดว่าณเรศไม่มีเหตุผลใดนอกจากความชอบไม่ชอบส่วนตัว

            พลันเสียงแม่บ้านที่เป็นเสมือนญาติผู้ใหญ่ของเธอก็ดังขึ้น

            "ป้าไม่เข้าใจ ทำไมคุณเรนต้องสั่งแบบนั้น ไม่สงสารคุณพิณบ้างเลย งานที่โรงแรมก็หนักจะแย่ บางวันก็เลิกดึก แล้วจะเอาเวลาที่ไหนไปรับส่งคุณเพียง..." เธอหน้ามุ่ยลง พอนึกถึงเส้นทางโรงแรมCloud Paradiseกับมหาวิทยาลัยโรซานเน่

            "...ที่ทำงานคุณเพียงกับคุณพิณอยู่คนละทางเลยนะคะ แถมรถติดอีก คุณพิณจะไหวเหรอคะ ป้าอย่างให้คุณเรนเปลี่ยนใจจังค่ะ" ป้าใจมองหญิงสาวที่เธอเลี้ยงมาตั้งแต่เด็กอย่างห่วงใย

            "ป้าใจไม่ต้องห่วงพิณหรอกค่ะ" พิณฟ้าคลี่ยิ้มแล้วลุกไปกอดแม่บ้านที่มักเป็นห่วงเธอเสมอ

            "จะไม่ห่วงได้ไงคะ คุณพิณน่ะ หายใจเข้าออกไม่เป็นเรื่องงานก็ครอบครัว ป้าทราบว่าคุณพิณทำตามคำคุณเรนได้ แต่คุณพิณจะเหนื่อยนะคะ"

            ทันใดนั้นคำพูดของแม่บ้านก็จุดประกายความคิดให้พิณฟ้า เธอรู้แล้วว่าณเรศต้องการอะไร ยิ่งบวกกับสิ่งที่เคยเห็นตอนเธอกับเพียงฝนไปเยี่ยมณดลน้องชายณเรศซึ่งเป็นเจ้าชายนิทราอยู่โรงพยาบาลโรซานเน่

            แม้พวกเธอจะเดินสวนกันกับณเรศ แต่สีหน้าที่เพิ่งออกจากห้องพักฟื้นของณดลก็บ่งบอกว่าเขาห่วงน้องชายมากแค่ไหน แล้วยิ่งได้ยินจากพยาบาลว่าณเรศมาเยี่ยมและซักถามอาการณดลหลังเลิกงานทุกวัน ทำให้พิณฟ้ามั่นใจว่าเธอคิดถูกที่เชื่อมาตลอดว่าทุกการกระทำของณเรศมีเหตุผลแฝงอยู่เสมอ

             พิณฟ้าส่งยิ้มให้แม่บ้านวัยกลางคนก่อนปรารภ

            "ป้าใจค่ะ พิณไม่เหนื่อยหรอกค่ะ ตอนนี้พี่เพียงต้องการกำลังใจ ต้องการคนดูแล แม้พี่เพียงจะเก่งแต่บางครั้งถ้าบอบช้ำมากๆก็อาจทำอะไรขาดสติเหมือนเมื่อคืนได้นะคะ

พิณจะดูแลพี่เพียงเองค่ะ ไปทำงานก่อนนะคะ"

             พิณฟ้ากอดแม่บ้านอีกครั้งแล้วรีบสาวเท้าออกจากบ้าน ขณะได้ยินเสียงป้าใจตะโกนเรียกเธอเรื่องกินอาหารเช้า แต่หญิงสาวยังคงเดินไปที่รถโตโยต้าเครมรีสีขาวมุก ก่อนจะยิ้มกว้างอย่างมีความสุข

            "จริงๆ พี่เรนเป็นห่วงน้องทุกคนสินะคะ"

---------------------------

            ประตูกระจกใสของร้านเบเกอรี่"ทีลัค"เปิดออก ขณะชายหนุ่มสูงโปร่ง ผมสีดำปัดข้าง นัยน์ตาสีนิลมองหญิงสาวร่างเล็กที่เดินผ่านประตูกระจกเข้ามาในร้าน แล้วเสียงใสๆของเธอก็เรียกรอยยิ้มจากชายหนุ่มเจ้าของร้าน

              "พี่กานต์ วันนี้เกศกลับบ้านด้วยนะ"

             “จะให้พี่พาไปไหนล่ะ” ชายหนุ่มคลี่ยิ้มให้น้องสาวที่ร้อยวันพันปีอยากรอกลับบ้านพร้อมเขา

            “รู้ทันเกศตลอดเลยอ่ะ” วรันดาทำแก้มป่องใส่พี่ชายก่อนเสริม

            “เกศจะไปซื้อของขวัญวันเกิดให้คุณย่า พี่กานต์ไปเป็นเพื่อนเกศหน่อยนะ” จบประโยคหญิงสาวก็กุมมือขึ้นแล้วทำตาเป็นประกายวิบวับอย่างออดอ้อน

            “วันนี้คงไม่ได้” กานต์ปรารภแล้วเหลือบมองต้นเหตุที่เขาต้องปฏิเสธน้องสาว วรันดาจึงหันไปมองหลังโต๊ะแคชเชียร์ก็เห็นบ้านหลังเล็กแสนคุ้นเคย

            “พี่กานต์พาแบมบี้มาด้วยเหรอคะ”

            “แล้วใครสั่งให้ลุงสมนำบ้านหลังนี้มาให้พี่ล่ะ” ชายหนุ่มเอ่ยถึงคนขับรถรับส่งวรันดา

            “แหะๆ” วรันดาได้แต่หัวเราะแห้งๆ แล้วเฉไฉไปหานักศึกษาชายใส่แว่นตัวเล็กผู้มาทำงานพิเศษกับกานต์ซึ่งยืนอยู่หลังตู้เบเกอรี่ ทำให้กานต์ได้แต่ยืนอมยิ้ม

            “ชินนี่! เราขอเค้กสตอเบอรี่แล้วก็น้ำสตอเบอรี่ปั่นหน่อยสิ”

            “ขอสตอเบอรี่เยอะๆนะ” เธอสำทับขณะเตฌินทร์ตักสตอเบอรี่สดใส่เครื่องปั่น

            “ต้องถามพี่กานต์” เตฌินทร์เอ่ยพลางปิดฝาเครื่องปั่นเมื่อตักส่วนผสมเสร็จแล้วกดปั่นทันทีโดยไม่รอคำตอบจากเจ้าของร้าน ทำให้วรันดาหน้ามุ่ย

            “แบบนี้ก็ได้เท่าปกติน่ะสิ”

            กานต์ได้ยินเสียงน้องสาวบ่นก็ได้แต่ขำที่เตฌินทร์ไม่เคยยอมตามใจวรันดาเรื่องเพิ่มสตอเบอรี่สักครั้ง ซึ่งเขาก็เข้าใจคนหนึ่งก็ชอบสตอเบอรี่มากจนทานได้เป็นหลายๆกิโลกรัม ขณะอีกคนก็ต้องการรักษาสัดส่วนให้ได้ความอร่อยตามเกณฑ์ของร้าน

            จากนั้นเตฌินทร์ก็วางแก้วสตอเบอรี่บนถาดแล้วหันไปตักเค้กสตอเบอรี่ใส่จาน ก่อนจะยกถาดมาส่งให้วรันดาพลางกล่าว

            “บริการตัวเองนะครับ”

            “ได้ไงอ่ะ นายมีหน้าที่เสิร์ฟด้วยนี่”

            “งานหลังร้านยังรอผมอีกเพียบ ปกติเธอก็ช่วยพี่กานต์เสิร์ฟอยู่แล้ว เสิร์ฟตัวเองคงไม่เป็นอะไรหรอก” ชายหนุ่มเอ่ยแล้วหมุนตัวเดินเข้าหลังร้าน ทำให้วรันดาได้แต่กรีดร้องอยู่ในใจ จนเริ่มรู้สึกว่านักศึกษาชายรอบตัวเธอนิสัยคล้ายกันหมดเลย        ไม่ว่าจะเป็นเตฌินทร์ หรือศตวรรษ เพื่อนสนิทของเธอ

            ทันใดเสียงมอเตอร์ไซค์จอดก็ดังขึ้นหน้าร้าน นักศึกษาชายร่างสูงเจ้าของรถมอเตอร์ไซค์สีน้ำเงินเข้มกำลังจะถอดหมวกกันน็อกออก แต่เมื่อสบตาวรันดาที่ยืนถมึงทึงในร้านทีลัค เจ้าของรถก็รีบบิดมอเตอร์ไซค์ออกจากหน้าร้านด้วยความเร็วสูงทันที

            “นายร้อยปี!” วรันดารีบเปิดประตูร้านแล้วตะโกนเรียกศตวรรษที่หายไปดุจสายลม ทำให้หญิงสาวได้แต่เดินกลับเข้าร้าน แล้วคว้าแก้วน้ำปั่นดูดรวดเดียวจนเกือบหมดแก้ว

            “เย็นพอยัง” กานต์หัวเราะ

            “ก็มันโมโหนี่ นายร้อยปีต้องรู้ตัวแน่ๆว่าเกศจะต่อว่ามัน ถึงได้รีบหนีขนาดนี้”

            “แบมบี้มาพอดีเลย” กานต์รีบเปลี่ยนเรื่องเมื่อเห็นสุนัขพันธุ์ชิสุสีขาวที่ติดโบว์สีชมพูวิ่งนำหน้าหญิงสาวร่างระหง เรือนผมยาวสีน้ำตาลประกายทองเข้ามาในร้าน

            “สวัสดีค่ะพี่เพียง” วรันดารีบยกมือไหว้เพียงฝนลูกค้าประจำของร้านทีลัค ก่อนจะกางแขนรับสุนัขชิสุที่กระโดดเข้าอ้อมกอดเธอ

            “ไงคะแบมบี้ คิดถึงแม่ไหม”

            “เพิ่งรู้ว่าแบมบี้ชอบเดินมากขนาดนี้” เพียงฝนปรารภพลางนั่งลงบนโซฟาอย่างล้า    “แบมบี้ชอบเดินเล่นมากค่ะ พี่เพียงคงเมื่อยแย่เลย” วรันดาเหลือบมองรองเท้าส้นเข็มสูงสี่นิ้วของเพียงฝน

            “แต่แบมบี้ช่วยทำให้พี่หายเครียดเยอะเลยนะ ต้องขอบคุณคุณกานต์ที่แนะนำให้พาแบมบี้ไปเดินเล่นมากนะคะ แล้วขอบใจเกศด้วยนะจ๊ะ”

            “ผมยินดีครับ” กานต์ตอบพลางวางเมนูลงบนโต๊ะ

            “ไม่เป็นไรค่ะ พี่เพียงจะรับอะไรดีคะ เดี๋ยววันนี้เกศบริการพี่เพียงเอง” วรันดาเอ่ย

            “งั้นพี่ขอคาปูชิโน่ร้อน” เพียงฝนกล่าว

            “คุณเพียงหายแฮงค์แล้วหรือครับ” กานต์ถามขึ้น

            “ยังรู้สึกมึนอยู่ค่ะ” เพียงฝนตอบ

            “รับชาสมุนไพรร้อนจะดีกว่านะครับ ตอนนี้คุณเพียงไม่ควรดื่มเครื่องดื่มที่มีคาเฟอีนผสมนะครับ” กานต์ยิ้มละมุนให้ลูกค้าประจำ

            “ได้ค่ะ”

            “เกศว่าพี่เพียงควรทานผลไม้หรืออะไรหวานๆเพื่อเพิ่มน้ำตาลด้วยนะคะ จะได้สดชื่นขึ้น”

            “จ้า พี่น้องคู่นี้เหมือนกันเลยนะ” เพียงฝนคลี่ยิ้มให้วรันดา


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

5 ความคิดเห็น

  1. #5 B_MILK♔ (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 3 กุมภาพันธ์ 2558 / 18:43
    เรามาจากกระทู้ เรื่องบรรยายดีนะคะ เดี๋ยวจะมาอ่านต่อค่ะ เรายังหาจุดบกพร่องไม่ได้เลย
    #5
    0
  2. #3 บุ้ง in book (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 21 ตุลาคม 2557 / 07:58
    ขอเม้นต์รวบทั้ง 2 ตอนเลยนะ ขอบคุณสิ่งดีๆที่มอบให้คนอ่านอย่างเรา
    #3
    0