[SF] HKS special...รวมเรื่องสั้นพี่น้องสองหมี ^o^

ตอนที่ 3 : Bite Me...EP.03 - รัก คิดถึง และคนขี้หวง [END]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 350
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    22 ก.ย. 56

 Bite 3 – รัก คิดถึง และคนขี้หวง

 

ดวงหน้าหวานหลับพริ้มทอดตัวยาวบนโซฟาหน้าโทรทัศน์ให้คนเป็นพี่ต้องหาผ้าห่มมาห่มให้เพราะเป็นบริเวณที่แอร์ลงพอดี ห่มผ้าให้เด็กในปกครองแล้วก็ต้องไปปรับแอร์ให้ทิศทางลมเปลี่ยนไปทางอื่น

ยิ่งเป็นภูมิแพ้อยู่ก็ชอบนอนให้แอร์มันลงหัวนะ ไม่รู้จักห่วงตัวเองซะบ้างเลย

เอาล่ะ เด็กดื้อหลับแล้ว คราวนี้อิสริยะจะได้เตรียมการอะไรได้สะดวกหน่อย... อิอิ

 

 

ธนทัตงัวเงียตื่นมาท่ามกลางความมืดของห้องภายในคอนโด เขาหรี่ตามองดูนาฬิกาเหนือโทรทัศน์พบว่าเป็นเวลาทุ่มกว่าแล้ว ภายในห้องเงียบสนิท พลางกวาดสายตามองหาคนที่อยู่ด้วยกันก่อนเขาจะหลับไป

หายไปไหนของเขานะ

หรือว่าจะอยู่ในห้องนอน ลุกไปดูหน่อยดีกว่า

ธนทัตเดินไปทางประตูห้องนอนโดยไม่ได้เปิดไฟ เพราะคุ้นชินกับห้องของตัวเองเป็นอย่างดี

ไม่มีใครอยู่...

เมื่อเห็นไม่มีใครอยู่ ร่างโปร่งจึงเข้าไปล้างหน้าล้างตาในห้องน้ำให้หายงัวเงีย

ไปไหนนะ ไหนบอกว่าจะอยู่ด้วยทั้งวันไง หรือมีงานด่วนเลยออกไปก่อน อาจจะทิ้งโน้ตไว้ก็ได้

เมื่อคิดได้เช่นนั้น ธนทัตเลยเดินออกมาด้านนอกห้องนอนเพื่อเปิดไฟ หวังว่าจะเห็นโน้ตที่พี่ชายฝากทิ้งไว้

ขณะที่มือกำลังจะขยับเปิดไฟนั้น แสงจากโทรทัศน์ก็สาดสว่างขึ้นหน้าจอแสดงว่ากำลังเล่นไฟล์วีดีโอจากแผ่นดีวีดีอยู่ภาพจากวิดีโอเป็นเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นภายในบ้านเดอะสตาร์ ภาพพวกนี้เขาเคยเห็นอยู่บ้างตามยูทูบที่แฟนคลับแชร์กัน แต่นึกไม่ถึงว่าสายตาของเขาที่มีให้พี่ฮั่นนั้น...มันจะชัดเจนขนาดนี้...

เขินแฮะ

ดูๆไปก็ชักเขิน แล้วก็นึกขึ้นได้ว่าคู่กรณีในคลิปวิดีโอก็ต้องอยู่ในห้องนี้ด้วยกันอย่างแน่นอน เลยจะรีบเดินไปปิดเพราะเดี๋ยวจะต้องโดนแซวแน่ๆ

เล่นอะไรก็ไม่รู้ จะแกล้งกันหรือยังไง

พอจะเดินเข้าไปปิดเครื่องเล่นดีวีดี เสียงเกากีต้าร์ก็ลอยเข้ามาในโสตประสาทเป็นทำนองคุ้นหู และตามมาด้วยเสียงร้องของคนที่เขาคุ้นใจเป็นอย่างดี

 

บอกฉันสักคำว่าเธอทำได้อย่างไร

เพราะฉันรู้สึกดีทุกครั้งที่อยู่กับเธอ

ที่จริงนับตั้งแต่ที่เรานั้นแรกเจอ

ไม่คิดว่าจะรักได้มากมาย”

 

เจ้าของเสียงร้องเดินออกมาจากในครัวพร้อมกีต้าร์ตัวเก่ง  พอร่างโปร่งหันไปมอง สายตาคมก็สบตาสู้อย่างสื่อความหมาย

 

“เธอรู้วิธีดูแลคนที่ห่วงใย

จนฉันแปลกใจความรู้สึกที่ฉันมี

เคยรักมากเท่าไหร่ก็ยังรักได้อีก

ไม่รู้ว่าเป็นได้อย่างไร”

 

ร่างสูงยังคงร้องไปยิ้มไป ยิ้มทั้งปากและตา ส่งผ่านความรู้สึกอบอุ่นให้แผ่ซ่านในหัวใจใครบางคน

“ตั้งแต่พบกันวันนั้น

ใจก็รู้ว่าเราจะมีกันวันนี้

เธอเติมเต็มสิ่งดีๆ ให้ทุกวันที่มี

กลายเป็นวันที่มีความหมาย”

 

เสียงร้องที่แม้จะแปร่งๆอยู่บ้าง แต่ทำไมไม่รู้ ธรชนทัตถึงคิดว่ามันเพราะกว่าเวอร์ชั่นไหนๆที่เขาเคยฟัง น้ำใสเอ่อท้นคลอหน่วยตาของคนเป็นน้อง คนเป็นพี่วางกีต้าร์ลงบนโซฟาก่อนเดินเข้ามาใกล้ ดวงตายังสบกันตลอด

มือใหญ่ประคองแก้มใสไล้หัวมือแม่ซับน้ำตาให้อย่างอ่อนโยน

 

“ไม่ใช่แค่วันพรุ่งนี้...” เสียงทุ้มค่อยๆเปล่งเสียงอย่างแผ่วเบา

“แต่จากนี้แม้นานเท่านานสักเพียงไหน

จะมีเธอ เธอมีฉัน มีกันตลอดไป

ยิ่งพบเจอยิ่งได้รู้จักยิ่งรักเธอหมดใจ

ขอบฟ้าไม่เคยจะเหมือนเดิมเลยสักวัน

มีสีสันชวนให้มองดูอยู่เรื่อยไป

ก็คงเหมือนตัวเธอที่มีเรื่องราวใหม่

มาทำให้ประทับใจทุกที”

 

เสียงร้องเริ่มช้าลงกว่าจะหวะ และเครือใกล้เคียงกับเสียงพูดเข้าทุกที บ่งบอกว่าเจ้าของเสียงร้องก็ซึ้งกับความหมายทุกคำของบทเพลงที่ร้องออกมา

“ชีวิตของคนคนหนึ่งได้อบอุ่นใจ

และได้รู้ตัวว่าเป็นคนที่โชคดี

ขอบคุณนะที่ทำให้ทุกๆ นาที

ได้มีความหมายที่สำคัญ...”

 

วงแขนใหญ่รั้งร่างโปร่งเข้ามาใกล้ แนบจูบลงบนหน้าผากนวลของคนรัก

“ขอบคุณนะแกง ขอบคุณสำหรับทุกๆอย่าง” เสียงทุ้มกระซิบกับเปลือกตา ที่หลับพริ้มรับจุมพิตที่จูบซับน้ำตาให้อย่างอ่อนโยน และซึมซับความรู้สึกที่ร่างสูงต้องการถ่ายทอดให้

“พี่รักแกงนะ” ว่าพลางกอดกระชับร่างนิ่มมาอยู่ในอ้อมกอด

“ผมก็รักพี่ฮั่น” ร่างโปร่งกระซิบกับอกหนาที่เขาใช้เกราะกำบังความเขินอาย

“ขอบคุณนะแกง ที่มาเติมเต็มชีวิตของพี่”

“...” แขนนิ่มกอดตอบกระชับร่างหนาสื่อความหมายเดียวกัน

ร่างสูงเดินไปเปิดไฟก่อบจับจูงมือนิ่มให้มานั่งด้วยกันบนโซฟาหน้าโทรทัศน์ คนเป็นน้องยอมอยู่บนตักและถูกขังอยู่ในอ้อมกอดอุ่นแต่โดยดี

จมูกคมสันไล้ไปตามแก้มใสอย่างออดอ้อน

“อย่างอนพี่เลยนะ ที่ไม่ค่อยได้มาหา อยากให้รู้ว่าพี่รักแกงทุกๆวินาที แต่หน้าที่และเวลาของเราสองคนมันไม่เอื้ออำนวย”

“อึก...” ร่างในอ้อมกอดพยักหน้า

“ไม่ค่อยได้อยู่ด้วยกันไม่ได้แปลว่าไม่รัก ไม่ได้ติดต่อมาก็ไม่ได้แปลว่าไม่คิดถึง”

“...”

“ตอนนี้ยังไงเรื่องงานก็สำคัญที่สุดสำหรับเราสองคน อยากให้แกงคิดไว้เสมอว่าพี่ยังอยู่ข้างๆแกงเสมอ ไม่ได้หายไปไหน ตั้งใจทำงานนะเด็กดี”

“อื้อ..”

“แล้วที่สำคัญ...” ลมหายใจร้อนที่รินรดข้างแก้มเริ่มไล้เรื่อยมามายังซอกคอและเริ่มต่ำลงไป

“นอกจากพี่จะรักแกงมาก คิดถึงมากแล้วเนี่ย พี่ก็...หวงมากด้วย” ฟันคมขบลงบนเนื้อนิ่มบริเวณแผงคอที่โผล่พ้นเสื้อคอกว้างที่เด็กดื้อชอบใส่ประจำจนเป็นรอยแดง

“อื้อ...อย่ากัด”

“ก็พี่หวง ไม่ชอบให้ใส่เสื้อแบบนี้รู้หรือเปล่า”

“ก็มันใส่สบายหนิ” คนเป็นน้องยู่หน้าอย่างขัดใจ

“ถ้าใส่อีกก็จะกัดอีก คอยดูสิ” ไม่ทันขาดคำริมฝีปากหน้าก็เม้มย้ำรอยฟันคมลงไปอีก

“คนบ้า” ร่างโปร่งทุบบ่ากว้างไม่แรงนัก พลางทำปากยื่นอย่างไม่พอใจ

“จะใส่อีกไหม?”

“เออ ไม่ใส่แล้วก็ได้”

“ดีมาก” ฟอดดด... ให้รางวัลคนเก่งซะหน่อย

ธนทัตอมยิ้ม เขาไม่ได้เคืองอะไรจริงจังหรอก มีคนคอยหวงแบบนี้ก็ดีเหมือนกันน้า

รู้สึกเหมือนกำลังได้รับความรักตลอดเวลา

พวกคุณว่าไหมครับ?

 

..............................................................END....................................................................................................

 

จบแล้วววววว เย่!!!!

ขอโทษทุกคนจริงๆที่ค้างไว้นานมาก

ส่งมาเป็นดอกเบี้ยก่อนนะคะ เรื่องหลักจะตามมาทีหลัง

ไม่คิดจริงๆว่าชีวิตป.โทมันจะหนักกว่าชีวิตป.ตรีสามสิบแปดล้านเท่าแบบนี้ >.< (เว่อร์ไป)

ขอบคุณทุกคนที่ยังรอค่ะ ขอบคุณมากๆจริงๆ

รักทุกคนเลยยยยย เย้!!!! J

 

@Jinapo

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

59 ความคิดเห็น

  1. #46 เด๋กดี (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 24 กันยายน 2556 / 17:25
    หมีทำซึ้ง ซึ้งน่ารักสุดๆ
    #46
    0
  2. ความเห็นนี้ถูกลบแล้ว :(
  3. #42 bull (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 23 กันยายน 2556 / 16:54
    โรแมนติกอะ ชอบบบบ หวานๆๆ
    #42
    0
  4. #38 พี่ก้อยจ้า (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 23 กันยายน 2556 / 00:19
    ขอบคุณน้องเจี๊ยบนะจ๊ะ ที่ไปตามมาอ่าน 55555



    ชอบโมเมนต์แบบนี้นะ อ่านแล้วอบอุ่นในหัวใจ



    เชียนมาอีกนะ พี่จะรออ่านจ้า
    #38
    0