fic seventeen « whirlpool » วังวนซวท

ตอนที่ 3 : Ch.2 #วังวันซวท 100 per.

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 29
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    10 มี.ค. 60











*ร้อยเปอร์จริงๆไม่ได้โม้555555555





Whirlpool

#วังวนซวท



Ch 2


            หลังจากแยกกับเพื่อนแล้ว ซึงชอลรีบก็บึ่งรถยนต์คันหรูไปจอดรอที่หน้าประตูฝั่งตะวันออกของมหาลัยเรียกเสียงซุบซิบให้กับเหล่านักศึกษาอย่างมาก ไม่ใช่เพราะไม่มีใครไม่รู้จักเจ้าของรถตรงกันข้ามเขากลับเป็นคนที่ทุกคนล้วนรู้จักในฐานะนักศึกษาปีสองของฝั่งตะวันตก ไหนจะรถหรูคันใหม่ไม่คุ้นตาของชายผู้เปลี่ยนรถเหมือนกระดาษชำระ


            ถามว่าเขาคนนั้นคือใคร?


            ชเว ซึงชอล


            ใช่ คนๆนี้นี่แหล่ะ



“ซึงชอล!” เสียงหวานดังมาจากฝั่งในม.แต่ก็ไม่ได้มีใครแปลกใจซักเท่าไหร่เพราะ ใครๆก็รู้ว่านางฟ้าปี3 ยุนจองฮัน ของฝั่งตะวันออกเป็นแฟนของซึงชอลฝั่งตะวันตก คนๆเดียวที่ชายหัวรุนแรงอย่างซึงชอลยอมให้ทุกอย่าง จนใครๆต่างก็พากันอิจฉาเขาทั้งนั้น ง่ายๆเพราะทั้งคู่ก็เปรียบเหมือนความรักในนิยายอย่างไงอย่างงั้น ที่ผู้ชายคนนึงที่เลวกับทุกคนแต่ก็อ่อนกับคนรักเพียงคนเดียว

“ไปยัง” เสียงทุ้มเอ่ยถามชายหน้าสวยที่เดินเข้ามาพร้อมกลุ่มเพื่อนทั้งหลายที่เคยเห็นหน้าอยู่บ่อยครั้งแต่จำไม่ได้สักที จำได้แค่ว่ามีตุ๊ดเยอะ สมุนตุ๊ดเล็กตุ๊ดน้อย แล้วก็ผู้ชายตาขีดอีกคนที่อยู่ด้วยกันบ่อยๆ

“ไงจ๊ะน้องซึงชอล” เสียงแจ้นแล้นของจีซูทักซึงชอลอย่างเป็นมิตรขัดกับหน้าของผู้ที่ถูกทักซึ่งทำหน้าเนือยอย่างแรงกับคำทักทายของจีซู

“น้องไรของมึงอีตุ๊ด อายุก็เท่ากัน” เสียงแข็งสวนกลับไปทันควัน เขาล่ะเบื่อหน่ายกับการที่โดนผู้ชายผมสีส้มเลื่อมบ้าเลื่อมบออะไรของมันซักอย่างแซวตลอดทั้งที่ก็รู้อยู่แก่ใจว่าเขาทั้งสองอายุเท่ากัน


            ใช่ชเวซึงชอลปี 2 อายุเท่ากับยุนจองฮันและฮงจีซูนี่แหล่ะ เพียงแต่วีรกรรมของเขามีปัญหานิดหน่อยทำให้เขาโดนไล่ออกมาจากมหาวิทยาลัยเก่ามาเข้าปี1ใหม่ที่มหาวิทยาลัยแห่งนี้และได้มาเจอกับจอนวอนอูเพื่อนของเขานี่แหล่ะ ส่วนคนรักของเขา ยุนจองฮัน ที่เขาเทียวรับเทียวส่งทุกวันจนเด็กฝั่งตะวันตกชินหน้า ไม่ได้เป็นเพียงแต่คนรักเท่านั้นแต่เป็นถึงคู่หมั้นคู่หมายกันเลยทีเดียว



            มือของจองฮันเลื่อนไปจับมือซึงชอลพร้อมเขย่าเบาๆ ใบหน้าสวยยู่อย่างออดอ้อน มืออีกข้างลูบท้องตัวเองก่อนจะบอกซึงชอลว่าเจ้าตัวหิวข้าวมากแล้ว โดยทั้งหมดอยู่ในสายตาของบรรดาผองเพื่อนของจองฮันทั้งหมด จีฮุนที่ยืนอยู่หลบสายตาลงต่ำเหมือนไม่อยากเห็นภาพตรงหน้าแม้แต่นิดเดียว ซูนยองเองที่เห็นท่าทีของเพื่อนตัวเล็กในใจเองก็เจ็บไม่แพ้กัน



            ไม่อยากให้คนตัวเล็กต้องเจ็บไปมากกว่านี้อีกแล้ว จีฮุนไม่ควรที่จะเจ็บแบบนี้



“อืม” ซึงชอลขานรับก่อนจะเปิดประตูรถเข้าไปนั่งตรงส่วนคนขับ

“พี่ไปก่อนนะ จีฮุน บูบู ซูนยอง บายนะจีซู” จองฮันโบกมือบ้ายบายบรรดาผองเพื่อนทีละคน ก่อนจะเดินอ้อมขึ้นไปเปิดประตูรถหรูและเข้าไปนั่ง ไม่ช้ารถหรูก็เคลื่อนออกไปจากหน้าบริเวณมหาวิทยาลัย อีจีฮุนมองตามจนสุดสายตา แววตาร้อนผ่าวหนักอึ้งจนน้ำตาแทบจะไหล ไหล่เล็กสั่นเบาๆเหมือนพยายามจะระงับอารมณ์ไว้ไม่ให้ระเบิดร้องไห้ออกมา เขาไม่เคยทำใจได้เลย 2 ปีที่อีจีฮุนแอบชอบซึงชอลแม้จะรู้ว่าเขามีเจ้าของแล้วทำให้ตายยังไงจีฮุนคนนี้ไม่เคยตัดใจจากซึงชอลได้เลย

“ตัวเล็กโอเคมั้ย?” ซูนยองแตะไหล่ของจีฮุนเบาๆเพื่อให้กำลังใจอีกฝ่าย จีฮุนส่ายหน้าเล็กน้อยก่อนจะหันไปยิ้มบางๆให้ซูนยองเพื่อให้อีกฝ่ายสบายใจว่าเขานั้นไม่เป็นไรจริงๆ


            แต่ดูยังไงก็รู้ ว่าตัวเล็กของซูนยองไม่โอเคและไม่เคยโอเคทุกครั้งที่เห็นรุ่นพี่จองฮันและรุ่นพี่ซึงชอลอยู่ด้วยกัน

 

 



“ซึงชอล ทำไมไม่เปิดประตูรถให้เรา” เสียงหวานของจองฮันคนเดิมแต่โทนเสียงแข็งขึ้นกว่าเดิมพูดกับผู้ชายคนข้างๆที่ขับรถอยู่ด้วยสีหน้าเรียบนิ่ง

“ทำไม” ซึงชอลตอบเสียงเรียบอย่างไม่อยากจะใส่ใจกับอีกฝ่ายเท่าไหร่นัก

“คนอื่นจะคิดยังไงที่นายไม่เปิดประตูให้เรา ภาพลักษณ์เราเสียหายนะ”

“เรื่องมากมารับก็บุญแล้ว”


            ซึงชอลพูดติดเหวี่ยงก่อนที่เหวี่ยงเพราะเบื่อกับการที่ต้องมารับคู่หมั้นของตัวเองตามคำสั่งของแม่เต็มที

 พวงมาลัยรถหรูหักเข้าซ้ายอย่างแรงจนจองฮันถึงกับผงะคว้าหาที่ยึดแทบไม่ทัน ใบหน้าสวยแสดงสีหน้าฉุนอย่างชัดเจน ชเวซึงชอลทำอะไรไม่เคยจะถูกใจเขาซักที

“แต่นายเป็นคู่หมั้นฉัน นายต้องเทคแคร์ฉันสิ!


            ซึงชอลไม่ได้พูดอะไรให้อีกฝ่ายโวยวายเป็นบ้าอยู่ฝ่ายเดียว รถหรูซิ่งเร็วขึ้นจนเกินเกณฑ์เหมือนอยู่ในสนามรถแข่งเลย จองฮันเริ่มมองซ้ายมองขวาเมื่อพบว่าเส้นทางที่ควรจะไปร้านอาหารในย่านหรูหรือละแวกบ้านของเจ้าตัวกลับเป็นเส้นทางที่มีต้นไม้หนาแน่นมากขึ้นและความเจริญเริ่มหายไปจากบริเวณสองข้างทาง

“นายจะพาฉันไปไหนซึงชอล!

“นี่!

“ชเวซึงชอล! จะพาฉันไปไหน หยุด!จอด!


            เอี๊ยดด!!


            เสียงล้อรถหรูบดถนนจนเสียงดังไปทั่วบริเวณจากการเบรกอย่างกะทันหัน จนจองฮันถึงกับเสียหลักตัวพุ่งจนหัวไปโขกกับคอนโซลของรถอย่างจัง ใบหน้าสวยหันขวับมามองหน้าคนขับข้างกายอย่างทันทีด้วยอารมณ์ที่โมโหขั้นสุดกับการกระทำของซึงชอล

“นี่นายตั้งใจจะแกล้งฉันใช่ไหม!

“เออ”



ซึงชอลพูดจบก็ลงจากรถไปเปิดประตูฝั่งผู้นั่งก่อนจะกระชากตัวของจองฮันให้ออกมาจากรถอย่างแรง มือหนากำแขนของอีกฝ่ายแน่นมุมปากของซึงชอลกระตุกยิ้มอย่างเย้ยหยันจนหน้าหวานเริ่มวิตกกับท่าที ไม่พูดพร่ำทำเพลง ซึงชอลสะบัดร่างของจองฮันให้ล้มลงไปกองกับพื้นถนนที่เต็มไปด้วยกรวดหินเต็มพื้นจนหน้าสวยถึงกับยู่ด้วยความเจ็บปวด


“ทำบ้าอะไรของนาย!

“เปิดประตูให้แล้วนี่ไง แล้วก็เชิญกลับไปคนเดียวแล้วกัน” ซึงชอลเดินอ้อมไปขึ้นรถพร้อมสตาร์ทเครื่อง ไม่ทันที่จองฮันจะชิงลุกขึ้นมาเปิดประตูรถเข้าไปนั่งซึงชอลก็จัดการล็อครถไปซะก่อน สีหน้าสะใจของซึงชอลมีมากขึ้นไปอีกครั้งเมื่อปลายเท้าของซึงชอลเร่งเครื่องจนฝุ่นที่ท้องถนนซึ่งไร้ความเจริญคละคลุ้งไปหมดและไม่รอช้ารถหรูก็พุ่งตัวออกไปจากบริเวณนั้นโดยเร็วชนิดที่ว่าไม่รอช้าให้คนที่ถูกปล่อยทิ้งตามได้ทัน



“ซึงชอล! ชเวซึงชอล ไอ้บ้า!!!!!!”







จองฮันยืนหัวฟัดหัวเหวี่ยงกับเหตุการณ์ที่พึ่งเกิดขึ้น เกิดมาไม่เคยมีใครหน้าไหนกล้าทำแบบนี้กับเขาทั้งนั้น ชเวซึงชอลนายคนนั้นก็ต้องเป็นอีกคนที่ยอมก้มหัวให้ ไม่ใช่มาทำตัวทรามแบบนี้


มือสวยกดโทรศัพท์เพื่อโทรเรียกคนมาช่วย ไม่นานปลายสายก็รับตีไม่ทันที่อีกฝ่ายจะได้พูดอะไรนิสัยส่วนตัวของเจ้าตัวที่ใจร้อนเอาแต่ใจก็แผลงฤทธิ์ชิงพูดออกไปซะก่อน


“มัวทำบ้าอะไรอยู่ ทำไมรับสายช้า!”

“ไม่ต้องมาพูดมาก ออกมารับเราเดี๋ยวนี้!!!”


จองฮันวีนใส่คนปลายสาย มือสวยกดส่งโลเคชั่นไปให้อีกฝ่ายให้มารับตน ให้ตายทำไมใครๆถึงได้ทำอะไรก็ขวางหูขวางตาไปหมด คิ้วขมวดขมวดอยู่ไม่นานระหว่ายืนรอให้เพื่อนที่ตัวเองเพิ่งโทรหามารับก็ค่อยๆคลายออกเมื่อนึกอะไรสนุกๆขึ้นมาได้ โทรศัพท์มือถือที่อยู่ในมือถูกกดโทรออกทันที ยิ้มเหยียดของคนที่เพิ่งคิดแผนถูกเปลี่ยนเป็นปากเบะเหมือนจะร้องไห้เพื่อที่จะคุยกับคนปลายสายให้เสียงเนียนที่สุด


“สวัสดีครับคุณแม่ ซึงชอล ฮึก.. ซึงชอบเค้ารังแกผมอีกแล้วครับคุณแม่”

//แม่ของซึงชอล.....


    ขอโทษนะครับคุณป้าที่ต้องรบกวน แต่ลูกชายคุณป้ามันทำผมก่อนถ้าผมจะฟ้องมันก็ไม่ผิดใช่มั้ยครับ


“ซึงชอลเค้าแกล้งเอาผมมาปล่อยไว้นอกเมือง ตอนนี้ผมไม่รู้จะกลับยังไงเลยครับมองไปทางไหนทางมันก็มีแต่ป่ากับต้นไม้เต็มไปหมด คุณแม่ครับ ผมกลัว”

ตายแล้ว ตาซึงชอลลูกบ้า ไม่ต้องห่วงนะลูกเดี๋ยวแม่จะส่งคนไปรับหนูแชร์โลเคชั่นมาเลยนะ ส่วนซึงชอลไว้กลับมาแม่จะจัดการให้’

“ขอบคุณครับคุณแม่”

‘จ่ะลูก ส่งมาเลยนะคะ เดี๋ยวแม่จะรีบส่งคนไปรับ’

“ครับ”

เอี๊ยด....


        ไม่ทันจะวางสายดี เสียงรถก็มาจอดด้านหน้าของจองฮันเรียบร้อย แต่ไม่ใช่คนของแม่ซึงชอลแต่อย่างใด แต่เป็นเสียงรถของคนๆแรกที่เขาโทรหาไปต่างหาก

“เป็นไงบ้าง”

“ไม่เป็นไร นายไม่มีประโยชน์แล้วกลับไปซะ” จองฮันไล่คนที่พึ่งมาถึงอย่างไม่แคร์ว่าอีกฝ่ายจะรู้สึกอย่างไรเลยซักนิด

“แต่นาย...”

“พูดไม่รู้เรื่องรึไง ฉันมีอะไรสนุกๆกว่ารออยู่ รีบกลับไปซะก่อนที่คนของคุณแม่จะมาเห็น”

“คุณแม่?”

“แม่ของอิตาบ้าซึงชอลไงล่ะ” จองฮันยิ้มมุมปากอยู่คนเดียวเมื่อคิดถึงเหตุการณ์ข้างหน้าว่าซึงชอบจะโดนแม่ของตัวเองว่ายังไงบ้าง

“........”

“เอ้ายืนบื้ออะไรอยู่ กลับไปสิถ้าคนของคุณแม่เห็นฉันก็ซวยกันพอดี”

“อืมได้ ดูแลตัวเองดีๆนะ” อีกฝ่ายพยักหน้าเข้าใจก่อนจะเปิดประตูขึ้นรถแล้วขับออกไปตามคำสั่งของเพื่อนตัวเองทันที

 




“คุณจองฮันครับ ผมคนของคุณนายที่ให้มารับครับ” ไม่นานมากหลังจากที่เพื่อนของจองฮันขับออกไป คนของบ้านซึงชอลก็มารับเจ้าตัวพอดี จองฮันยิ้มให้กับคนรถของบ้านคู่หมั้นตัวเองก่อนจะก้าวเข้าไปในรถที่คนขับเปิดให้ ใบหน้าที่ยิ้มแย้มของจองฮันไม่ได้ทำให้คนขับรู้สึกดีเลยสักนิด มันไม่ใช่ยิ้มแบบที่ปกติเจ้าตัวจะทำเวลาอยู่กับคุณนาย คนๆนี้ไม่ได้ดีแบบที่เจ้าตัวพยายามจะบอกใครต่อใคร แต่ยังไงก็พูดอะไรไม่ได้มากอยู่ดี คนใช้ก็คือคนใช้อย่าไปยุ่งเรื่องเจ้านายจะดีกว่า

“จะให้ผมไปส่งคุณจองฮันที่บ้านเลยไหมครับ”

“ไม่ต้อง พาฉันไปที่บ้านนายนั่นแหล่ะ” จองฮันบอกกับคนขับรถทันทีหลังอีกฝ่ายบอกว่าตะไปส่งที่บ้าน


        ไปนั่งทำหน้าน่าสงสารให้ซึงชอลโดนว่าซักแปบน่าจะดีกว่า น่าสนุกกว่าตั้งเยอะ หึ




“ตัวเล็ก”

“......”

“ตัวเล็กครับ”

“.......”

“จีฮุน”

“ห้ะว่าไงซูนยอง?” ใบหน้าเล็กผงะเล็กน้อยหลังรู้สึกตัวจากเสียงเรียกของซูนยอง ทั้งสองคนปลีกตัวมานั่งในคาเฟ่หลังจากที่แยกกับเพื่อนๆที่หน้าม.เพราะซูนยองชวนเจ้าตัวเล็กมานั่งกินขนมหวานแก้เครียด แต่ดูเหมือนว่าอาการจะไม่นิดสักเท่าไหร่


     ซูนยองเข้าใจดี เข้าใจความรู้สึกทุกอย่างของจีฮุน  เพราะตัวเขาเองก็รู้ความรู้สึกนี้ดี ว่าคนแอบชอบแล้วเห็นว่าคนที่ตัวเองชอบไปชอบคนอื่นมันเป็นยังไง


       ใช่


ควอนซูนยองชอบอีจีฮุน......



“กินเค้กหน่อยสิ คุณเค้กนั่งรอนานเเล้วนะครับ” ซูนยองเลื่อนจานเค้กไปตรงหน้าจีฮุนพร้อมกับทำเสียงสองเหมือนตัวเองเป็นขนมเค้กยังไงยังงั้น

“ฮ่าๆๆๆๆ เห็นจี้เป็นเด็กอนุบาลหรอซูน” จีฮุนนึกขำกับท่าทางของซูนยองที่ทำท่าทางแอ็บแบ๊วหนักมากเพื่อให้เขาอารมณ์ดีขึ้น

“ไม่อยากเป็นเด็กอนุบาลก็กินสิครับ ผู้ใหญ่แล้วเขาไม่กินทิ้งกินขว้างนะ”

“โอเคๆ กินแล้ว”


     ซูนยองนั่งมองอีกฝ่ายเคี้ยวขนมตุ้ยๆจนแก้มใสป่องขึ้นบวกกับเลือดฝาดสีชมพูอ่อนๆทำให้อีกฝ่ายดูน่ารักน่าถะนุถนอมมากขึ้นไปอีก


.....อีจีฮุนน่ารัก


.....อีจีฮุนน่าบีบ


.....อีจีฮุนน่าถะนุถนอม


.....และอีจีฮุน ไม่เหมาะสมกับคนอย่างชเวซึงชอลคนนั้นด้วยซ้ำ



“นี่ซูนยอง” จีฮุนเงยหน้าขึ้นมาจากงานเค้ก แววตาเล็กกลับมาหดหู่อีกครั้งจนซูนยองสังเกตได้ ไม่เคยจะหายเศร้าได้นานเลยจริงๆ

“ว่าไงครับ”

“แอบชอบคนอื่นยังไงให้ไม่ต้องเจ็บหรอ?” คนโดนถามจุกในอกแปลบๆเมื่อฟังคำถามจบ ก่อนจะทำหน้ายิ้มแย้มเหมือนไม่รู้สึกอะไร

“แอบชอบมันไม่มีทางที่ไม่เจ็บหรอกนะตัวเล็ก”


ตัวเล็กเจ็บ เราก็เจ็บ


“แต่รู้ไหมว่าคำว่าเห็นคนที่เราชอบมีความสุขมันจริงนะ มันสุขมากแต่มันก็เจ็บ แต่ถึงอย่างนั้นเราก็ยังเจ็บเพราะเขามีความสุข ไม่ใช่เพราะเขาทุกข์ ถูกมั้ย?”


     แต่ตอนนี้ตัวเล็กไม่มีความสุข เรายิ่งเจ็บ เจ็บเข้าไปอีก


“เพราะฉะนั้น อย่างน้อยคนที่ตัวเล็กชอบมีความสุขดี ก็ดีแล้วไม่ใช่หรอ”


     อย่าเสียใจอีกเลยนะจีฮุน


“ยิ่งเราเอาใจไปผูกกับเขาเท่าไหร่ เราจะยิ่งเจ็บ เป็นสิ่งที่คนแอบชอบต้องเจอกันทุกคน”


      เราเองก็เอาใจเราออกมาจากตัวเล็กไม่ได้ซักที


“รักเขาเท่าที่เราอยากรัก แต่อย่าให้เขามาทำให้เราเจ็บ”


           เหมือนที่เรารักตัวเล็ก


“เพราะเขาไม่มีทางที่จะรู้ความรู้สึกเรา สุดท้ายมีแต่เราที่จะเจ็บอยู่ฝ่ายเดียว”


            ควอนซูนยอง คนดีแต่ปาก.......


แปะ ๆ ๆๆๆๆๆๆๆ


“โคตรหล่ออ่ะ!”

         เสียงปรบมือถี่รัวของจีฮุนค่อยๆดังขึ้นหลังจบประโยคของซูนยอง ตาตี่ชี้ขึ้นบ่งบอกถึงรอยยิ้มของเจ้าตัวที่ค่อยๆยิ้มออกมา จีฮุนดูอารมณ์ดีขึ้นแล้ว แค่นี้ก็พอแล้วกับใจซูนยอง..






................ 

“ชเวซึงชอล!!” เสียงดังของคุณผู้หญิงประจำบ้านดังลั่นทันทีหลังลูกชายของตนเดินเข้าบ้านมา

        ซึงชอลหันไปตามเสียงก็ต้องขมวดคิ้วเมื่อเห็นแม่ตัวเองยืนทำหน้าโมโหและข้างๆยังมีชายผมยาวหน้าสวยนั่งไขว่ห้างยิ้มเหยียดสะใจอยู่ที่โซฟาข้างหลังแม่ตัวเอง

“ยุนจองฮัน มึงนี่มัน”

“นี่หยุดพูดจาแย่ๆแบบนี้ใส่หนูจองฮันซักที แล้วนี่อะไรทำไมวันนี้ไปปล่อยเค้าไว้คนเดียวแบบนั้น”

“มันมาฟ้องแม่สินะ ขี้สำออย” ซึงชอบเค่นยิ้มใส่คนที่นั่งทำหน้าเหมือนผู้ชนะอยู่ข้างหลังผู้เป็นแม่อย่างนึกฉุน

“แกกล้าว่าคู่หมั้นแกแบบนี้ได้ยังไง!”

“คู่หมั้นไม่ใช่แม่ อีกอย่างผมไม่อยากได้มันมีแต่มันที่มาเสนอตัว”

“ซึงชอล!”

“แม่ครับ พอเถอะครับอย่าให้แม่ลูกทะเลาะกันเพราะผมเลยนะครับ” จองฮันลุกขึ้นมากอดแขนคุณผู้หญิงของบ้าน ใบหน้าที่ใครๆต่างมองว่าสวยเหมือนนางฟ้าตอนนี้ทำไมมันน่ารำคาญลูกตาขนาดนั้น สีหน้าน่าสงสารที่เจ้าตัวทำอยู่มันไม่ได้ทำให้เขารู้สึกสงสารเลยด้วยซ้ำ ตรงกันข้ามกลับดูน่ารังเกียจจนไม่อยากจะมอง

“จองฮันเขาไปทำอะไรให้ลูก ฐานะ หน้าตา เข้ากันทุกอย่างกับเรา อย่างน้อยถ้ายังไม่เปิดใจก็ควรให้เกียรติกันบ้าง”

“ไม่ให้แล้วแม่จะทำไม”

“ซึงชอล อย่าพูดกับคุณแม่แบบนั้นเลย เราขอโทษที่เราเป็นต้นเหตุแต่อย่าทะเลาะกันเลยนะ มีอะไรก็โทษเราเถอะ” จองฮันบอกซึงชอลแต่มันกลับยิ่งทำให้ร่างสูงโมโหหนักขึ้นไปอีก

“เป็นคนดีดีนักใช่มั้ยมึง มานี่!” มือหนากระชากจองฮันที่เกาะผู้เป็นแม่ของตนอยู่แรงจนอีกฝ่ายเดินเซ

“จะพาจองฮันไปไหน ซึงชอล!”

“แม่ไม่ต้องตามมา เรื่องนี้ต้องคุยกันสองคน ตามประสาคู่หมั้น


พูดจบร่างสูงก็กระชากแขนของจองฮันให้เดินตามแรงขึ้นไปอีก ซึงชอลเหวี่ยงตัวของจองฮันให้กระแทกบานประตูกระจกตรงทางออกไปสระว่ายน้ำอย่างแรงจนใบหน้าสวยแสดงอาการเจ็บ


“ไหนคนดี ขอดูหน้าชัดๆหน่อยดิ้ ว่ามันน่าสงสารมากมั้ย?” มือหนาบีบหน้าของจองฮันแรงแถมยังล็อคคอไว้ให้อีกฝ่ายสะบัดหน้าออกจากฝ่ามือหนาได้

“จะทำ...บ้าอะไร!”

“ทำไม ทำมาเป็นหวงตัวงี้หรอทั้งที่ตัวเองเสนอตัวเข้ามาให้ท่าจนตัวสั่น”

“ชเวซึงชอล!”

“ให้ตายกูก็ไม่อยากจะเอามึงมาทำพันธุ์หรอก จำไว้”

“ฉันสู้อะไรไอ้เด็กคนนั้นไม่ได้ตรงไหน นายถึงได้ไม่เปิดใจกับฉันซักที!” จองฮันตวาดกลับใส่หน้าซึงชอล สรรพนามที่หลุดออกมาจากปากสวยทำเอาซึงชอลคิ้วกระตุกเพราะไม่คิดว่าอีกฝ่ายจะเอาเรื่องเก่าๆมาพูด

“พูดไปแล้วจะได้อะไรขึ้นมา”

“ทำไม ปวดใจหรอที่รักแรกของนายหายไปแล้วกลายเป็นฉันที่เห็นคู่หมั้นนาย!” จองฮันตะคอกกลับใส่หน้าซึงชอล ถึงรักแรกของอีกฝ่าย ที่ต่อให้เวลาผ่านไปนานแค่ไหนซึงชอลก็ยังไม่สามารถลบรอยยิ้มสดใสของเด็กผู้ชายตัวเล็กๆคนนั้นออกไปจากสมองได้ซักที

“เงียบ! กูลืมเด็กคนนั้นไปแล้ว”

“ไม่! จำไว้นายไม่มีวันจะได้สมหวังกับเด็กคนนั้น แม้แต่เจอก็ไม่มีวัน หรือแม้แต่ใครหน้าไหนก็ไม่มีวัน!”

“พูดมากดีนักใช่มั้ย ได้”

“อะไร...นี่!!!” ไม่ทันขาดคำร่างของจองฮันก็โดนเหวี่ยงลงสระว่ายน้ำอย่างแรงโดยที่ไม่ทันได้ตั้งตัว ซึงชอลเดินหันหลังกลับเข้าบ้านก่อนจะเลื่อนประตูกดล็อคทิ้งให้คู่หมั้นของตนหัวฟัดหัวเหวี่ยงเป็นครั้งที่เท่าไหร่แล้วก็ไม่รู้ของวันนี้

"ไอ้ซึงชอล! กล้าทำกันแบบนี้ใช่มั้ย! ได้เราจะได้เห็นดีกัน!"







talk

มาแล้วเด้อ กราบขอโทษเด้อ

กราบหนึ่งดอง

กราบสอง กราบพี่จองฮันที่ทำพี่เป็นนางร้ายราคาถูก

กราบแรง ;;


 


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

10 ความคิดเห็น

  1. #10 Snookwrk (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 11 มีนาคม 2560 / 12:10
    จองฮันทำไมร้ายอย่างนี้ คุปส์กะจี้เคยคบกันใช่มั้ยฮืออออออแต่เราสงสารซูนซูนเจ็บเราก็เจ็บ
    TT
    #10
    0
  2. #9 ZaiiSVT (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 11 มีนาคม 2560 / 02:37
    เชียร์ซูนฮุนเลยน่ารัก นางฟ้าทำไมร้ายอย่างนี้หล่ะรอน่าๆ
    #9
    1
    • #9-1 honey42205(จากตอนที่ 3)
      30 พฤษภาคม 2560 / 21:04
      เห็นด้วยๆ เชียร์ซูนฮุนกันเถอะ
      #9-1