Mischievous Kiss : Love LeoN

ตอนที่ 4 : Mischievous Kiss #04

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 80
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    26 ส.ค. 61

Mischievous Kiss  #04







"คนที่ติดหนึ่งในร้อยส่วนมากจะเรียนห้องA กับห้องB ถ้าเกิดนายทำได้ขึ้นมาเนี่ย ปาฏิหาริย์เลยนะ" ฮัคยอนยังคงพูดด้วยสีหน้าจริงจัง


"อืม" แทคอุนเม้นปากแน่นและพยักหน้าให้ฮัคยอนอย่างเข้าใจ และจะไม่ยอมแพ้เด็ดขาดด้วย


"งั้น เย็นนี้เจอกัน" พูดทิ้งท้ายแค่นั้น แล้วฮัคยอนก็หันหลังเดินจากไปทันที (รอบนี้ไปจริงๆ)



Mischievous Kiss #04


ฮัคยอนก็ยังคงทำตัวเหมือนเดิมหลังจากแทคอุนเริ่มมาอยู่ที่บ้านสกุลชา แต่แม่ของเธอยินดีและเอารูปสมัยเด็กของฮัคยอนที่สวมชุดเด็กผู้ชายให้แทคอุนดู




-บ้านสกุลชา-


ที่โต๊ะอาหารค่ำกับสมาชิกทั้งห้าคน (ขาดยุนโฮเพราะต้องอยู่ที่ร้านอาหาร)


"กินให้หมดนะ ชิอง อย่าให้เหลือ" คุณแม่คนสวยกำชับกับลูกสาวคนเล็ก


"ค่ะ" ชิองพยักตอบ


"จริงด้วยนะ แทคอุน เด็กน่ะมีหน้าที่กินก็กินไป กินของดีๆ" แจจุงบอกกับแทคอุน


"ครับ^^"  แทคอุนตอบรับอย่างขันแข็งและกินข้าวด้วยสีหน้ามีความสุขกับการกิน


ง่ำๆ เคี้ยวข้าวไปเคี้ยวข้าวมาสายตาของแทคอุนก็เลือนไปหยุดที่ใบหน้ากลมๆน่ารักๆของฮัคยอนที่นั่งก้มหน้าก้มตากินข้าวเงียบๆไม่พูดไม่จาไม่สนใจใครเหมือนเดิม


แทคอุนมองหน้าฮัคยอนแล้วก็อดเผลอยิ้มออกมาไม่ได้เลย 

อ่า คืนนี้เราสองคนจะได้อ่านหนังสือด้วยกันล่ะ รู้สึกตื่นเต้น หัวใจมันเต้นแรงไม่หยุดเลยตอนนี้



"แทคอุนจ๊ะ คืนนี้เดี๋ยวน้าทำของว่างให้อีกนะ" จิเอลหันไปบอกกับแทคอุนอย่างเอ็นดู


"ขอบคุณครับ^^"  แทคอุนพูดขอบคุณแล้วทั้งสองคนก็ยิ้มให้กันอย่างสนุก


"แม่คะ ขอเพิ่มเป็นสองที่นะคะ เอาไปที่ห้องของแทคอุนเลย" ฮัคยอนหันไปบอกกับคุณแม่


กึก


พึ่บๆๆ


ทั้งโต๊ะ(พ่อ แม่และน้องสาวของฮัคยอน)ต่างหยุดชะงักแล้วพากันหันไปมองที่ฮัคยอนกันอย่างอึ้งๆ ที่ได้ยินฮัคยอนพูดแบบนั้นขึ้นมา


"สองเลยเหรอ?" คุณแม่ทวนถามฮัคยอนให้แน่ใจอีกที "นี่ลูกจะอ่านหนังสือกับแทคอุนเหรอเนี่ย?"


"ใช่ค่ะ"


"เยี่ยมไปเลย" จิเอลยิ้มกว้างอย่างดีใจ "การที่พี่สาวเตรียมตัวสอบแบบนี้  ต้องเป็นเพราะแทคอุนแน่ๆ เนอะ ที่รัก" จิเอลหันไปพูดกับทั้งแทคอุนที่นั่งข้างๆและแจจุงที่นั่งอยู่ที่หัวโต๊ะตรงข้ามด้วยความสุขสันต์


"อ่า" แจจุงหันไปยิ้มให้ภรรยาอย่างคล้อยตาม


"คิดว่าเป็นความผิดของใครล่ะ" ฮัคยอนพูดขึ้นมาอย่างนั้นก่อน จะหันไปมองคุณแม่คนสวยด้วยสายตาเคืองๆ


"พูออะไรเหรอ แม่ไม่รู้เรื่อง" จิเอลพูดแล้วก็ทำไปเป็นก้มหน้าก้มตาทานอาหารอย่างไม่รู้ไม่ซิ 


"ไม่ยุติธรรมเลย" ชิองพูดขึ้นอย่างไม่ยอมน้อยหน้า "หนูก็อย่างให้พี่ช่วยสอนหนังสือหนูบ้าง"


"ชิองน่ะเรียนได้ที่หนึ่งตลอดอยู่แล้ว ไม่มีอะไรที่พี่ต้องสอน" ฮัคยอนหันไปพูดกับน้องสาว


"....." ชิองหันไปมองจิกแทคอุนอย่างไม่พอใจ 


ฮัคยอนเก็บตะเกียบลงไว้เหมือนเดิมแล้วก็พูดขึ้นว่า


"ขอบคุณสำหรับอาหารค่ะ" ก่อนจะหันไปทางแทคออุนแล้วพูดขึ้นนิ่งๆว่า "ได้เวลาเริ่มกันแล้ว"


"ได้ครับ"


ฮัคยอนลุกขึ้นเลือนเก้าอี้เข้าไว้ข้างในเหมือนเดินแล้วเดินนำแทคอุนออกไปจากห้องอาหารทันที


"ขอบคุณสำหรับอาหารมื้อนี้ครับ" แทคอุนเองรีบขอบคุณคุณน้าที่ทำอาหารอร่อยๆให้ทาน จากนั้นก็ลุกขึ้นเก็บเก้าอี้เข้าที่ไว้เหมือนเดิม แล้วรีบตามฮัคยอนไปอีกคน


ตึก ตึก


ฮัคยอนเดินขึ้นบันไดมาบนชั้นสองที่เป็นห้องนอนของพวกเค้า โดยมีแทคอุนเดินตามหลังขึ้นมาด้วยสีหน้าและท่าทางของคนทีเก็บอาการสุดๆ


ก็มันรู้สึกตื่นเต้นมากๆเลยนี่น่า


ไม่ใช่เรื่องง่ายๆเลยนะที่เขาจะได้อยู่ใกล้ๆฮัคยอน และใช้เวลาร่วมกัน(ติวหนังสือ)แบบนี้


ตึก ตึก


ฮัคยอนเดินมาถึงห้องแทคอุน เห็นประตูเปิดอ้าอยู่ก็เผลอตัวก้าวเท้าเดินเข้าไปก่อนก้าวหนึ่ง แต่ก็นึกขึ้นมาได้ว่าตัวเองไม่ควรจะเดินเข้าไปห้องคนอื่นก่อนเจ้าของห้องแบบนี้ ฮัคยอนจึงรีบถอยกลับออกไปยืนรอแทคอุนที่หน้าประตูห้องก่อน


"หือ?" แทคอุนหยุดมองหน้าฮัคยอนที่ถอยกลับออกมานอกห้องอย่างงงๆ ว่าเธอถอยออกมาทำไม?


"...." ฮัคยอนยกมือขึ้นชี้ไปทางในห้องแทนคำพูดว่า นี่ห้องนาย และนายก็ควรเข้าไปก่อน


"...." แทคอุนมองตามมือฮัคยอนเข้าไปในห้องอย่างงงๆ และก็หันหน้ากลับมายิ้มซื่อๆให้ฮัคยอนอย่างไม่เข้าใจสิ่งที่ฮัคยอนต้องการสื่อ


"...." ฮัคยอนก็จ้องมองแทคอุนนิ่งโดยไม่พูดอะไร แต่สายตาของเธอก็บงบอกว่า จองแทคอุนนายนี่มันซื่อบื้อจริงๆ 


 แล้วแทคอุนก็เข้าใจในสิ่งที่ฮัคยอนต้องการสื่อ ก็เลยรีบผายมือเชิญฮัคยอนเข้าไปในห้องด้วยท่าทางเด๋อๆ "โอ๊ะ  อ่า แหะๆ เข้ามาสิๆ"


"...." ฮัคยอนเดินตามแทคอุนเข้าไปในห้อง และเป็นคนปิดประตูห้องให้ด้วย


"ตามสบายเลยครับ" แทคอุนผายมือเชิญฮัคยอนให้เลือกที่นั่งได้ตามที่ความสะดวกเลย


ฮัคยอนเดินเข้ามาหยุดอยู่ที่ข้างเตียงแล้วมองดูกองหนังสือของแทคอุนที่วางอยู่เต็มโต๊ะเตี๊ยข้างๆก่อนจะหันหน้าไปถามแทคอุนว่า


"จะเริ่มจากอะไรก่อน นายอ่อนวิชาไหน?" ฮัคยอนยืนถามนิ่งๆ


"อ่า คิดว่าเป็นเลขนะ" แทคอุนคิดอยู่ครู่หนึ่งก็ตอบขึ้น


"งั้นก็มาเริ่มเลย"


"อื้มๆ ได้เลย วิชาเลข ....เลข" แทคอุนพยักหน้ารับทราบรัวๆ แล้วจึงรีบก้มลงไปค้นหาวิชาเลขในกองหนังสือมากมายบนโต๊ะเตี้ย


"เลข..." แทคอุนพยายามพลิกหาวิชา แต่ก็ไม่เจอสักที เพราะว่าลนลานและก็ตื่นเต้นมากเกินไป


"...." ฮัคยอนยืนมองอยู่นานก็ถอนหายใจออกมา แล้วจึงก้มลงไปหยิบวิชาเลขที่เธอเห็นมันซ้อนอยู่ใต้วิชาอื่นขึ้นมา 


"....." แทคอุนมองฮัคยอนอย่างงงๆ ก่อนจะหาสมุดโน้ตของตัวเอง


"เรื่องอะไร" ฮัคยอนถามพร้อมทั้งเดินไปยกเก้าอี้ว่างอีกตัวมานั่งที่โต๊ะทำการบ้านของแทคอุน


"ก็เรียนเหมือนกันไม่ใช่เหรอ" แทคอุนตอบกลับอย่างงงๆ ว่าทำไมฮัคยอนถามอย่างนั้น


"ไม่รู้สิ" ฮัคยอนตอบเรียบๆ พร้อมทั้งเอาวิชาเลขขึ้นมาเปิดดูเนื้อหาคราวๆ ระหว่างรอให้แทคอุนหยิบสมุดแล้วเดินเข้ามานั่งดูด้วยกัน


"ก็เรื่อง....อยู่ไหนเนี่ย" แทคอุนบ่นออกมา เพราะยังหาสมุดโน้ตของตัวเองไม่เจอสักที แต่แล้วสุดท้ายก็เจอ "โอ๊ะ นี่เอง"


แทคอุนเจอสมุดโน้ตแล้วก็รีบเดินเข้าไปหาฮัคยอน


วืด


แค่จะยกเก้าอี้ออกมานั่งก็วืดแล้ว

จองแทคอุน ไอ้ซื่อบื้อเอ๊ย ทำไมถึงชอบทำตัวน่าอายต่อหน้าฮัคยอนอยู่เรื่อยเลย ไม่ได้เรื่องเลยจริงๆ


ฮัคยอนหันมองแทคอุนอยู่แวบหนึ่ง ถึงจะเห็นแทคอุนทำเรื่องเปิ่นๆอย่างนั้น ฮัคยอนก็ไม่ได้แสดงท่าทีอะไรออกมาเลย นอกจากสายตาที่มองแทคอุนว่า ซื่อบื้อ


"คำถามก็จะเป็น...." พอได้เปิดดูเนื้อหาข้างในดูเพียงคราวๆตามที่แทคอุนบอกแล้ว ฮัคยอนก็รู้ได้ทันทีว่าตรงไหนบ้างที่สำคัญ แล้วจึงหันไปขอดินสอจากแทคอุน


"นี่ครับ" แทคอุนส่งดินสอที่วางอยู่ข้างๆให้ฮัคยอนด้วยท่าทางเกร็งๆ จริงๆเห็นฮัคยอนทำหน้าจริงจังแบบนี้มันทำให้เขารู้สึกกลัวขึ้นมาแปลกๆน่ะ


ฮัคยอนรับดินสอจากแทคอุนมาแล้ว ก็วงกลมข้อสำคัญๆให้แทคอุน "นี่ ตรงนี้...." พั่บๆ(เปลี่ยนหน้าหนังสือ) "อันนี้..." 


 แทคอุนนั่งตัวตรงมองฮัคยอนอย่างตั้งใจ แล้วจึงถามขึ้นมาอย่างอดไม่ได้ว่า "รู้ได้ยังไงเนี่ย?"


"...." ฮัคยอนเงยหน้าขึ้นมามองแทคอุนนิ่งๆ แล้วตอบเรียบๆว่า "ก็แค่สรุปๆเอา" แล้วก็กลับไปดูโจทย์ในหนังสือต่อ


"...." แทคอุนเม้มปากแน่นอย่างไม่รู้จะพูดต่อยังไง เพราะคำตอบตัดบทแบบนั้นของฮัคยอนมันทำให้เขาต้องเงียบ และต้องตั้งสติอยู่พอสมควร ก่อนจะรวบร่วมความกล้าแล้วขยับเข้าไปถามฮัคยอนอีกครั้งว่า "ฮัคยอน ปกติเธออ่านหนังสือบ้างมั้ย?"


"แค่ฟังหรืออ่านครั้งเดียว ชั้นก็จำได้แล้ว" ฮัคยอนตอบออกไปง่ายๆตามความจริง โดยไม่ได้คิดอะไร ในขณะที่สายตาก็คงสนใจเนื้อหาในหนังสือเล่มนั้นอยู่ไม่ได้ละเลย


"...." แทคอุนหุบยิ้มลงแล้วหันมองไปทางอื่นเมื่อได้ฟังคำตอบที่เหมือนโดนจี้จุดอย่างนั้นของฮัคยอน


"ชั้นจะตั้งโจทย์ให้ นายลองทำดูแล้วกัน" ฮัคยอนหันไปบอกแทคอุน แล้วเอื้อมมือไปหยิบเอาสมุดว่างที่วางอยู่ตรงหน้าแทคอุนมาเขียนโจทย์ให้แทคอุน


"อื้มๆ" แทคอุนพยักหน้ารับอย่างกระตือรือร้นทันที


ในระหว่างที่ฮัคยอนกำลังตั้งโจทย์ให้ แทคอุนก็เริ่มมีสีหน้ากังวลและเครียดอยู่ไม่น้อยกับการติวเข้มที่มันกำลังเริ่มขึ้น


พึ่บ


"ถ้าทำได้จะได้ 80 คะแนน" ฮัคยอนบอกพร้อมทั้งยื่นโจทย์เลขที่เธอตั้งขึ้นส่งมันไปวางให้ตรงหน้าแทคอุน


"ครับ" แทคอุนหันไปยิ้มให้ฮัคยอนก่อน แล้วจึงหยิบดินสอขึ้นมาเตรียมตัวแก้โจทย์อย่างมุ่งมั่นตั้งใจ


......ติ๊ก ต๊อก


...ติ๊ก ต๊อก


.ติ๊ก ต๊อก


ผ่านไปเกือบสามนาทีเห็นจะได้ ที่แทคอุนได้แต่จ้องมองโจทย์ข้อนั้น โดยที่ไม่สามารถลงมือแก้โจทย์นั้นเลยสักนิด


ฉิ่ง


ความรู้สึกจากสายตาที่มองมาอย่างกดดันจากฮัคยอนที่นั่งจ้องนิ่งอยู่ข้างๆแบบนี้ แทคอุนก็เลยยิ่งคิดอะไรไม่ออกเข้าไปใหญ่


"...." แทคอุนค่อยๆหันไปมองหน้านิ่งๆของฮัคยอนที่ตอนนี้แววตาดุคู่นั้นกำลังจ้องมาที่เขาอย่างสุดจะน่ากลัวโคตรๆ (จะโดยเธอฆ่าทิ้งมั้ยว่ะเนี่ย) 


"ตรงไหนบ้างที่ไม่เข้าใจ" สุดท้ายฮัคยอนก็ทำใจเย็นถามขึ้น


แทคอุนไล่ตามองโจทย์ที่กางอยู่ตรงหน้าอย่างไม่เข้าใจอะไรสักจุด ก่อนจะหันไปบอกฮัคยอนตรงๆเลยว่า "ยังไม่รู้เลยว่าไม่เข้าใจตรงไหน" 


"หา?" ฮัคยอนหลับตาลงแล้วถอนหายใจออกมาอย่างข่มอารมณ์ก่อนจะกลับไปมองแทคอุนอีกครั้งแล้วพูดขึ้นว่า "ตอนเรียนนี่นั่งฟังอะไรไม่ทราบ" 


"...." จึก


"อยากแงะหัวนายดูว่ามันมีอะไรอยู่บ้างจริงๆ นายไปเรียนเพื่ออะไรกันเนี่ย" ฮัคยอนบ่นออกมาอย่างเหลืออด


"แค่เพราะชั้นโง่ เลยไปโรงเรียนไม่ได้งั้นเหรอ" แทคอุนน้อยใจเลยพูดประชดด้วยหน้าซื่อๆ และนั่นมันก็ยิ่งเหมือนเป็นการจุดไฟเพิ่มสำหรับฮัคยอน


ฉิ่ง...(นายกล้ากวนประสาทชั้นงั้นเหรอ)




"....." ฮัคยอนจ้องแทคอุนกลับนิ่งๆโดยไม่พูดอะไร แต่ว่ามันก็ทำให้แทคอุนเลิกคิดจะแกล้งเธอทันที


"ขอโทษครับ" แทคอุนพูดอะไรไม่ได้เลยนอกจากยอมรับผิดและขอโทษออกมาตรงๆ


"ช่างเถอะ รีบๆแก้โจทย์ข้อนี้เร็วๆเข้า" ฮัคยอนไม่อยากเสียเวลาไปมากกว่า จึงต้องเร่งแทคอุนให้กลับมาตั้งใจกับโจทย์ที่ต้องแก้


"ตรงนี้...." แทคอุนเริ่มกลับมาทำโจทย์เลขที่ฮัคยอนตั้งให้อีกครั้ง "ค่าตรงนี้คือรัศมีวงกลมกับค่าลูกบาศก์สินะ  ส่วนตรงนี้...."


"จะพูดออกมาเพื่ออะไร เรื่องแค่นี้คิดในใจก็ได้" ฮัคยอนบ่นออกมา


"....." แทคอุนรีบเม้นปากลงทันที


"ก่อนอื่นขอดูหน่อยว่านายมีพื้นฐานอยู่แค่ไหน บอกค่าของ π ให้ชั้นฟังหน่อย"


"ค่าของ π งั้นเหรอ...." แทคอุนทวนคำถามของฮัคยอนด้วยสีหน้าเครียดขึ้นมาอย่างเห็นได้ชัด ก่อนจะปั่นหน้ากลับมายิ้มแล้วหันไปพูดกับฮัคยอนว่า "นี่เธอคิดว่าชั้นโง่ขนาดไม่รู้มันงั้นเหรอ?"


"หา?" นี่ยังจะทำเป็นเล่นอยู่อีก...เฮ้อ ฮัคยอนได้แต่มองดุแทคอุนทางสายตาอยู่อย่างนั้น


"ค่าของ π นั้นก็คือ 3.14 ไวท์เดย์ไงครับ~^3^~" แทคอุนแกล้งพูดเล่นกับฮัคยอนหน้าระรื่น ทั้งที่ความจริงต้องพูดว่า π มีค่าประมาณ 3.14 นั่นแหละ แต่ก็แค่อยากแกล้งคนเล่นอะนะ


ปัง


"โว้ย!" ฮัคยอนตบโต๊ะหน้าดุใส่แทคอุนที่ทำเป็นเล่น อย่างเริ่มจะหมดความอดทน






-ตัดภาพลงมาที่ชั้นล่าง-


"อยากรู้ชะมัดว่าเกิดอะไรขึ้น ฮัคยอนของเราถึงได้อ่านหนังสือกับคนอื่น ทำไมลูกเราถึงได้เปลี่ยนใจเนี่ย" แจจุงพูดขึ้นระหว่างนั่งรอดื่มน้ำชาที่จิเอลกำลังรินให้


"ชั้นว่าแทคอุนนี่มีดีกว่าที่เห็นนะ" จิเอลยกถ้วยน้ำชาให้แจจุงแล้วจึงพูดขึ้น "มาอยู่แค่แดี๋ยวเดียว เขาก็ทำให้ลูกของเราเปลี่ยนไปมากเลย"


"ใช่" แจจุงเองก็คิดอย่างนั้นเหมือนกัน "อาจจะเป็นเรื่องดีสำหรับฮัคยอนของเราก็ได้"


"เหรอคะ คุณเองก็คิดแบบนี้เหรอ" จิเอลถามแจจุงอย่างรู้สึกดีใจที่สามีของเธอก็คิดแบบเดียวกัน


"ใช่แล้ว" แจจุงตามความจริง "คอยดูพวกเขาไว้ก็แล้วกัน"


"....." ชิองเองที่นั่งอ่านหนังสืออยู่ข้างล่างใกล้ๆกับพ่อและแม่ ก็ได้แต่คิดตามที่พ่อกับแม่พูดกันไปเงียบๆ






-กลับมาที่ห้องของแทคอุนอีกครั้ง-


กึดๆ (เสียงปริ้นกระดาษ)


ตารางหัวข้อต่างๆที่สำคัญสำหรับการสอบ


"มีเทปกาวมั้ย?" ฮัคยอนถามขึ้นเมื่อปริ้นตารางที่เธอทำขึ้นให้แทคอุนออกมาได้แล้ว


"เอานี่" แทคอุนรีบหยิบเอาเทปกาวที่ฮัคยอนขอมายื่นให้อย่างรวดเร็ว


ฮัคยอนรับเทปกาวมาจากแทคอุนแล้ว ก็ฉีกมันออกมาติดกระดาษตารางสองแผ่นที่เธอทำขึ้นมาทันที


พั่บ


ฮัคยอนชูตารางที่เธอทำขึ้นให้แทคอุนดูชัดๆ และพูดเสียงเข้มงวดว่า "นายต้องทำตามตารางนี้อย่างเคร่งครัด"


"...." อะไรล่ะนั่นน่ะ แทคอุนมองดูตารางที่ชูอยู่ตรงหน้าอย่างพิจารณาสุดๆ


"เวลาเข้าห้องน้ำก็ถือโน้ตติดมือไปด้วย" ฮัคยอนสั่งเสียงเข้ม (สีหน้าก็จริงจังสุดๆด้วย)


"สปาตัน..." แทคอุนพูดขึ้น "ไม่ใช่ ...ปีศาจร้าย ..ปีศาจชัดๆ" แทคอุนบ่นเรื่องการติวสุดโหดของฮัคยอน


"ไม่มีเวลามานั่งคุยเล่นแล้ว" ฮัคยอนพูดขึ้นเรียบๆ แต่เต็มไปด้วยความจริงจังสุดๆ 


"...." แทคอุนได้แต่จ้องมองฮัคยอนเงียบๆด้วยสายตาแมวน้อยที่กำลังเริ่มงอแง


"วันนี้มาทวนสูตรเลขกัน" ฮัคยอนพูดพร้อมทั้งหยิบหนังสือเลขขึ้นมาเปิดด้วยอย่างเอาจริง ไม่ได้แค่พูดเล่นๆ


"หา?" แทคอุนร้องขึ้นทันที (เขาเริ่มงอแงแล้วล่ะ) และบ่นขึ้นมาอีกว่า "แต่นี้มันเที่ยงคืนกว่าแล้วนะ"


"อย่ามาบ่นนะ" ฮัคยอนมองตาดุใส่ทันที


แชะ แชะ (เสียงกดชัตเตอร์)


ควับ ควับ


ฮัคยอนและแทคอุนรีบหันไปทางต้นเสียงนั้นพร้อมกันทันที


"โอ๊ะ โทษทีจ๊ะ ขัดจังหวะสินะ" คุณแม่คนสวยของฮัคยอนพูดขึ้น 


"ทำอะไรของแม่คะเนี่ย เฮ้อ" ฮัคยอนถอนหายใจออกมาอย่างเหนื่อยใจกับนิสัยชอบถ่ายรูปของแม่ แล้วทำไมต้องมาถ่ายเธอกับนายซื่อบื้อนี่ด้วยเนี่ย คิดอะไรของแม่นะ เฮ้อ


"เพราะพวกลูกสองคนดูน่ารักและเข้ากันมากๆเลยยังไงล่ะ แม่เลยต้องถ่ายเก็บไว้" จิเอลตอบลูกสาวอย่างไม่ได้สนใจสีหน้าที่ไม่พอใจอย่างสุดๆของลูกสาวเลยสักนิด


"เฮ้อ" ฮัคยอนเลยได้แต่ถอยหายออกมาซ้ำๆพร้อมหันหลังหนีจากกล้องด้วย เปล่าประโยชน์ที่จะพูดขัดความต้องการของแม่ (เพราะของเธอไม่เคยฟังหรอก)


แชะ แชะ 


"รีบๆออกไปได้แล้วค่ะแม่" ฮัคยอนพูดเสียงรำคาญขึ้นเต็มทน แล้วนี่ทำไมนายนี่ถึงยังนั่งเฉยอยู่ได้เนี่ย เฮ้อ คงชอบล่ะสิ ถึงได้ไม่ยังเฉยอยู่แบบนั้น


"อะไรจ๊ะ ขัดจังหวะจริงๆสินะ" จิเอลทำเป็นแกล้งพูดแซวและยิ้มล้อลูกสาวเล่นอย่างสนุก


ควับ


"...." ฮัคยอนหันควับไปมองหน้าแม่ตัวเองอย่างอึ้งๆ ว่าแม่คิดแบบนั้นได้ยังไงกันเนี่ย ขัดจังหวะบ้าอะไรล่ะนั้น


"ขอโทษนะจ๊ะ" เมื่อเห็นว่าลูกสาวเริ่มอารมณ์ไม่ดีขึ้นมาจริงๆแล้วจิเอลเลยเลิกล้อ "แม่วางของว่างไว้ตรงนี้นะ"


"ขอบคุณครับ^^"


และก่อนที่จิเอลจะเดินออกจากห้องไปก็ยังได้หันมาพูดทิ้งท้ายด้วยความสนุกว่า "พวกลูกสองคนอย่างกับเนื้อคู่กันเลยนะจ๊ะ อ่า แต่งงานกันซะก็สิ้นเรื่อง แชะ" และก็กดชัตเตอร์เก็บภาพของทั้งคู่ไว้ก่อนไปอีกหนึ่งช็อต


"คิดอะไรไม่เข้าท่าอยู่ได้นะแม่เนี่ย ฮึ่ย!" ฮัคยอนหัวร้อนจนต้องเหวี่ยงขึ้นมาอย่างอดไม่ได้


"///^^///" 


"ทำหน้าบ้าอะไรของนายน่ะ" ฮัคยอนเห็นแทคอุนทำหน้าทำท่าทางเขินอายออกมาเมื่อได้ยินแม่พูดอย่างนั้นแล้วก็รู้สึกหมั่นไส้จนต้องพูอออกมา


"แหะๆ ///^^///"  


"เฮ้อ รีบๆ มาทวนสูตรเลขกันได้แล้ว" ฮัคยอนได้แต่ส่ายหัวไม่มา ซื่อบื้อและยังจะขี้อายอีกเหรอ?


"ครับ!"






-วันต่อมาที่ห้อง F-


"เอ็นเท่ากับสาม...แล้วก็วงเล็บเอ็กซ์บวกกับ...ลบห้าแล้วก็วงเล็บ" เวลาว่างที่โรงเรียนแทนอุนก็เอาแบบฝึกหัดที่ฮัคยอนตั้งโจทย์ไว้ให้มานั่งทำอย่างขมักเขม้นไม่ยอมปล่อยเวลาให้เสียเปล่าเลย

หรือหากมีคาบว่างแทคอุนก็จะรีบตรงมาอ่านหนังสือที่ห้องสมุดทันที  ส่วนเพื่อนๆที่เห็นว่าแทคอุนจริงจังไม่ได้แค่เล่นๆ เพื่อนๆเลยไม่เข้าไปยุ่ง เพียงแต่คอยเฝ้ามองและเป็นกำลังใจให้อยู่ห่างๆ ไม่เข้าไปรบกวนปล่อยให้แทคอุนได้ทำสิ่งที่เขาตั้งใจอย่างเต็มที่ 


วันเวลาก็ผ่านไปเรื่อยๆ พร้อมกับความพยายามและความมุ่งมั่นตั้งใจอย่างจริงจังของแทคอุน ที่ตั้งใจทำทุกอย่างตามที่ฮัคยอนบอกให้อย่างไม่มีขาดตกบกพร่อง จึงทำให้เขาค่อยๆเคลียร์หัอข้อต่างๆในตารางของฮัคยอนได้เรื่อยๆ


ทุกๆคืนฮัคยอนก็ยงคงติวหนังสือให้แทคอุนอย่างเข้มงวดเหมือนเดิม แต่บรรยากาศของพวกเขาทั้งสองคนก็ดูผ่อนคายขึ้นกว่าตอนแรกมาก ...คงเพราะว่าทั้งคู่เริ่มคุ้นชินกันแล้ว




-ที่โรงเรียน-


"Attitude ,Behavior....." แทคอุนยังคงใช้เวลาว่างที่โรงเรียนไปกับการท่องจำศัพย์ต่างๆ หลังจากที่เขาสามารถจำสูตรเลขที่เขาอ่อนที่สุดได้แล้ว


แทคอุนยังคงไปทบทวนบทเรียนและทำแบบฝึกหัดของฮัคยอนที่ห้องสมุดอยู่เป็นประจำทุกๆคาบว่าง


ตึก  ตึก


ร่างบางที่เดินผ่านมาทางห้องสมุดพอดี ก็บังเอิญได้เหลือบไปเห็นใครบางคนที่คุ้นตากำลังนั่งอ่านหนังสืออย่างตั้งอกตั้งใจอยู่คนเดียวในห้องสมุดอย่างนั้น สองเท้าของเธอก็เลยหยุดชะงักลงอย่างไม่รู้ตัว


"...." ฮัคยอนหยุดยืนนิ่งอยู่ตรงนั้น โดยที่สายตาคู่นั้นของเธอก็มองตรงไปที่แทคอุนด้วยความรู้สึกบางอย่างที่อยู่ๆมันก็รู้สึกขึ้นมาในใจ.... แต่มันก็เพียงไม่ถึงนาที ฮัคยอนก็หันกลับมาอย่างเลิกสนใจแทคอุนแล้วเดินหนีจากตรงนั้นไป



ในทุกๆเช้าแทคอุนจะลงมาทานอาหารเช้ากับทุกคนในบ้านพร้อมกับสมุดโน๊ตเล่มเล็กๆที่เขาจดศัพย์ต่างๆที่จำเป็นต้องท่องจำเอาไว้ มานั่งท่องจำไปพร้อมๆกับทานอาหารเช้าไปด้วยอย่างไม่ยอมให้เวลามันสูญเปล่า(ตามคำสั่งของฮัคยอน) 


ระหว่างทางเดินไปโรงเรียน


" 'จนถึงจุดนี้' ...คือคำว่า?" ฮัคยอนถามคำศัพย์จากแทคอุนที่เดินตามมาอยู่ข้างหลังขึ้นอย่างต้องการทดสอบความจำ


" So far~ " แทคอุนตอบ (ลากเสียงยาว)


" 'กล่าวอีกนัยหนึ่ง' ใช้คำว่า?" ฮัคยอนถามต่อ


"In other words"


" 'จงใจ' ใช่คำว่า?"


"เออ..อะไรนะ?"


"จงใจ"


"จงใจเหรอ?" แทคอุนเริ่มสะดุดอยู่แป๊ปหนึ่งก็คิดขึ้นได้ "คือ...intentionally ใช่มั้ย?"


"เฮ้อ...." 


"Intentionally~"



-คืนก่อนวันสอบปลายภาค-


ฮัคยอนกับแทคอุนยังคงนั่งติวหนังสือกันอยู่ที่ห้องนอนแทคอุนเหมือนเดิม


พั่บ


"ชั้นทำแบบฝึกหัดมาให้ลองทำดู" ฮัคยอนว่าแบบฝึกหัดที่เธอเพิ่งปริ้นมันออกมาส่งให้แทคอุนทำ


แบบฝึกหัดภาษาอังกฤษ


"ว้าว อะๆ เยี่ยมไปเลย ตอบได้หมดเลยอะ" แทคอุนเงยหน้าไปพูดกับฮัคยอนอย่างดีใจที่สามารถทำแบบฝึกหัดนั้นได้อย่างง่ายๆ


"รีบๆทำเข้าเถอะ ยังมีวิชาอื่นอีกที่ต้องทำด้วยนะ" ฮัคยอนพูดนิ่งๆพร้อมทั้งส่งแบบฝึกอีกปึกที่ปริ้นออกมาให้แทคอุน


"ครับ" แล้วแทคอุนก็ก้มหน้าก้มตาทำแบบฝึกที่ฮัคยอนทำมาให้อย่างตั้งใจ


ติ๊ก ต๊อก (10:40 pm)


ติ๊ก ต๊อก


ติ๊ก ต๊อก (11: 50 pm)


"พอทำแบบนี้แล้ว ตัวนี้ก็จะกลายเป็นสี่" ฮัคยอนอธิบายขึ้นที่แทคอุนไม่เข้าใจ และถามแทคอุนต่อว่า "สี่ยกกำลังสองเท่ากับ..."


"...." แทคอุนส่ายหัวไปมาอย่างคิดตามที่ฮัคยอนถามก่อนจะตอบว่า "16"


"ใช่ สแควร์รูทของ 16 ก็คือ..."


ติ๊ก ต๊อก (1:15 am)


ติ๊ก ต๊อก


ติ๊ก ต๊อก  


"งั้น เอกซ์ก็เท่ากับสแควร์รูทของหนึ่งส่วนสอง" แทคอุนเขียนคำตอบลงไปในข้อสุดท้ายเสร็จแล้วก็พูดขึ้นมาอย่างดีใจว่า "เฮ้อ ทำได้แล้ว^^"


แทคอุนเงยหน้าขึ้นมายิ้มอย่างดีใจที่ในที่สุดเขาก็ทำแบบฝึกทั้งหมดทุกวิชาเสร็จ


"...."


"....?" แทคอุนหันมองฮัคยอนที่นอนฟุกหน้าหลับตาอยู่บนโต๊ะนิ่งอย่างสงสัยและค่อยๆขยับยื่นหน้าเข้าไปดูหน้าของฮัคยอนใกล้ๆ แล้วถามฮัคยอนเบาๆว่า "ง่วงเหรอ?"


"...." เงียบ


"....." แทคอุนกระพริบตามองฮัคยอนเงียบๆ ก่อนจะค่อยๆยกแขนทั้งสองขึ้นมาพาดกันบนโต๊ะ เป็นที่รองคางไว้ เพื่อที่เขาจะได้ใช้โอกาสนี้เฝ้ามองดูใบหน้าของฮัคยอน คนที่เขาแอบชอบมาตั้งสองปีชัดๆ


นี่อาจจะเป็นโอกาศครั้งเดียวก็ได้...


ใบหน้าของฮัคยอนตอนหลับ


น่ารักเป็นบ้าเลย


.


.


.


ก๊อกๆ


เสียงเคาะประตูหน้าห้องของแทคอุน


"เอาของว่างมาให้จ๊ะ" จิเอลบอกเด็กๆพร้อมทั้งเปิดประตูเข้ามาด้วย


กึก


"....!!!" จิเอลอ้าปากค้างอย่างตกใจก่อนจะค่อยๆเดินเข้าไปดูเด็กๆทั้งสองคนใกล้ๆ


ฮัคยอนและแทคอุนทั้งสองคนต่างก็นั่งฟุบหน้าหลับปุ๋ยกันคาโต๊ะเตี้ยข้างเตียงของแทคอุนไปเรียบร้อย


จิเอลเห็นอย่างนั้นก็ค่อยๆรีบย่องถอยกลับออกไปจากห้องเบาๆ ด้วยใบหน้ายิ้มกว้างอย่างมีแผนการบางอย่าง


แชะ แชะ


จิเอลกลับมาที่ห้องแทคอุนอีกครั้งพร้อมกล้องถ่ายรูปคู่ใจ จิเอลกดชัตเตอร์ถ่ายรูปฮัคยอนกับแทคอุนแบบชนิดที่เรียกว่าเก็บทุกช็อตทุกมุมไม่ให้พลาด และสุดท้ายก็เซลฟี่กับลูกๆด้วยหนึ่งช็อตเป็นหลักฐาน(ที่ระลึก)



-รุ่งเช้าในวันใหม่-


ฮัคยอนสะดุ้งตัวตื่นขึ้นมาอย่างมึนๆงงๆ ก่อนจะหันไปมองรอบๆตัวด้วยสีหน้าอึ้งๆ เพราะที่นี่มันห้องนอนของแทคอุน และที่สำคัญตัวเองก็ยังมานอนอยู่บนเตียงของเขาอีกด้วยนี่สิ


"...." ฮัคยอนหันมองไปรอบๆห้องอีกครั้งก็เหมือนเดิม ...ไม่เห็นแทคอุนอยู่ในห้องเลย


ฮัคยอนลุกออกจากเตียงลงมาดูกองแบบฝึกหัดที่เธอให้แทคอุนทำเมื่อคืน ที่มันยังคงวางอยู่บนโต๊ะเตี้ยเหมือนเดิม แต่เหมือนว่าแทคอุนจทำไว้เสร็จแล้ว ฮัคยอนก็เลยค่อยๆนั่งลงและเริ่มตรวจแบบฝึกหัดที่แทคอุนทำมันเสร็จพวกนั้นก่อนจะออกจากห้อง



ที่ห้องครัวชั้นล่าง


แทคอุนกำลังยืนรินน้ำร้อนจากกาคนใส่ผงกาแฟที่อยู่ในตัวกรองโลหะทำกาแฟดริปไว้ดื่มในยามเช้า


ตึก ตึก


เสียงฝีเท้าที่กำลังเดินลงบันไดมาเรื่อยๆ จนในที่สุดร่างบางของฮัคยอนก็เดินผ่านประตูเข้ามาทางถึงในครัว เพราะกลิ่นหอมอ่อนๆของกาแฟ


แทคอุนยังคงยืนยิ้มสีหน้ามีความสุขกับการทำกาแฟดริปอย่างตั้งใจอยู่ตรงนั้นโดยไม่รู้ตัวเลยว่าลูกสาวคนโตของบ้านสกุลชาได้เดินเข้ามายืนจ้องมองตัวเองอยู่ได้สักพักแล้ว


ทำไม รู้สึกว่าแทคอุนช่างดูดี น่ามอง เขาดูมีเสน่ห์ดึงดูดใจ จนทำให้ต้องหยุดนิ่งเพื่อมองดูอิริยาบถของเขาในยามที่ตั้งใจทำกาแฟดริปแบบนี้ด้วย?


แปลกจัง


"โอ๊ะ อรุณสวัสดิ์^^" แทคอุนเงยหน้าไปทักทายฮัคยอนด้วยรอยยิ้มที่สดใส 


"อืม" ฮัคยอนแค่พยักหน้าให้แทนคำทักทาย 


"ชั้นชงกาแฟไว้น่ะ เธออยากได้สักถ้วยมั้ย?" แทคอุนถาม


"อืม" ฮัคยอนพยักหน้าให้แทนคำตอบว่า ชั้นต้องการสักถ้วย และจึงเดินเข้าไปนั่งที่โต๊ะกลมตรงหน้าเคาน์เตอร์ครัวเงียบๆ


ส่วนแทคอุนเมื่อได้รับทราบคำตอบจากฮัคยอนแล้ว เขาก็ค่อยๆ เก็บอุปกรณ์ที่ใช้ในการทำกาแฟดริปไว้แล้ว ก็เทแบ่งกาแฟที่ชงเสร็จแล้วใส่ในถ้วยกาแฟสองใบ สำหรับสองคน(ของเขาและของฮัคยอน)

แทคอุนเดินยกถ้วยกาแฟทั้งสองถ้วยออกมาหาฮัคยอนอย่างระมัดระวัง


"เอานี่" แทคอุนวางถ้วยกาแฟให้ฮัคยอนก่อน และจึงเดินเอาถ้วยกาแฟของตัวเองไปวางลงตรงที่หน้าเก้าอี้อีกตัวที่อยู่ตรงข้ามกับฮัคยอน และเขาก็เลื่อนเก้าอี้ตัวนั้นออกมานั่งลงด้วยท่าทางที่ยังคงเกร็งๆอยู่บ้าง เพราะต้องมานั่งดื่มกาแฟกับฮัคยอนสองคนในยามเช้าแบบนี้...ครั้งแรก


ฮัคยอนยกถ้วยกาแฟกลิ่นหอมที่แทคอุนทำขึ้นมาลองจิบ


"....." ฮัคยอนชะงักและละออกมาดูกาแฟในถ้วยที่เมื่อครู่ลิ้นของเธอได้สัมผัสกับรสชาติของมันนิ่งๆ ก่อนจะลองยกขึ้นจิบดูอีกครั้งให้แน่ใจว่าตัวเองไม่ได้คิดไปเองกับรสชาติกาแฟที่แทคอุนชง 


นายนี่ชงกาแฟอร่อยใช้ได้เลย


แทคอุนเองก็นั่งจ้องมองฮัคยอนอย่างลุ้นๆอยู่เหมือนกันว่า รสชาติกาแฟที่เขาชงมันจะอร่อยถูกปากเธอมั้ย แต่เมื่อได้เห็นว่าเธอยอมจิบกาแฟในแก้วนั้นเรื่อๆโดยไม่มีท่าทีปฏิเสธอะไร แทคอุนก็รู้สึกเบาใจ แล้วจึงยกกาแฟในถ้วยของตัวเองขึ้นมาจิบบ้าง


-เวลาต่อมา-


แทคอุนทานอาหารเช้าเสร็จก็รีบหิวกระเป๋าออกมาหน้าประตูเพื่อรีบไปโรงเรียนแต่เช้า เพราะวันนี้คือวันสำคัญ 


"ไปแล้วนะคร้าบ"


"แทคอุนจ๊ะ อย่าเพิ่งไป" จิเอลรีบร้องเรียกแทคอุนเอาไว้ก่อนที่แทคอุนจะได้เปลี่ยนรองเท้าและออกจากบ้านไป


"ครับ คุณน้า?" แทคอุนหยุดรอคุณแม่ของฮัคยอนที่เรียกเขาไว้อยู่ที่หน้าประตู


"นี่จ๊ะ" จิเอลวิ่งเข้ามาหาแทคอุนพร้อมทั้งยื่นของบางอย่างที่เธอตั้งใจเอามาให้ด้วยรอยยิ้ม


"...." แทคอุนรับซองจดหมายลายน่ารักจากคุณน้าจิเอล แล้วจ้องมันอย่างสงสัย "อะไรเหรอครับ?" แทคอุนถามพร้อมทั้งทำท่าจะแกะปากซองออกดูด้วย


"โอ้ อย่าเพิ่งแกะนะ" จิเอลร้องห้ามพร้อมทั้งรีบจับมือแทคอุนเอาไว้ และบอกแทคอุนด้วยรอยยิ้มว่า "เอาไว้ผลสอบออกแล้วแทคอุนติดหนึ่งในร้อย ค่อยแกะนะจ๊ะ" 


"เอ๋?"


"สิ่งนี้เป็นเครื่องรางนำโชคสำหรับแทคอุนจ๊ะ" 


"..." แทคอุนรับพลิกหน้าซองขึ้นดูก็เห็นลายมือสวยของคุณน้าจิเอลที่เขียนแปะอยู่หน้าซองว่า


[ให้แทคอุน เครื่องรางนำโชค]


"ขอบพระคุณมากครับ" แทคอุนกล่าวขอบคุณจิเอลด้วยรอยยิ้มแห่งความตื้นตันใจเป็นที่สุด


"แค่สอบปลายภาคทำเป็นเรื่องใหญ่ไปได้" ฮัคยอนที่เห็นทุกอย่างตั้งแต่แรก ก็ได้พูดขึ้นมาลอยๆระหว่างยืนเปลี่ยนรองเท้าอยู่ข้างๆทั้งสองคน ที่ดูเข้ากันดีเหลือเกิน


จิเอลกอดอกแล้วถอนหายใจออกมาเบาๆกับความเย็นชาของลูกสาวคนโต 

แทคอุนเองก็แค่หันไปมองฮัคยอนเงียบๆไม่ได้โต้เถียงอะไร


แกร๊ก


แล้วฮัคยอนก็เปิดประตูเดินออกไป


"คุณน้าครับ ขอบคุณมากนะครับ" แทคอุนหันมาขอบคุณจิเอลอีกครั้ง ก่อนจะออกไป "ผม ไปนะครับ"


"จ๊ะ โชคดีนะ" 





-ที่โรงเรียนมัธยมปลายคังซอ-


"อันนี้ทำไปแล้ว" แทคอุนยังคงเปิดหนังสือทบทวนสิ่งที่ต้องจำอีกรอบ ระหว่างที่เดินไปเข้าห้องสอบ 


พั่บๆ


"อนุพนธ์กับสหสัมพันธ์จำได้แล้ว จากนั้นก็เป็น...โคไซน์กับไซน์ก็รู้แล้ว ....มุมสองเท่าก็รู้แล้ว"


พึ่บ


"โอเค เยี่ยมเลย" แทคอุนปิดหนังสือที่เปิดอ่านอยู่ลงด้วยสีหน้าของคนที่ดีใจและมั่นใจสุด ๆ


แทคอุนกำลังจะเดินไปลงบันไดไปชั้นล่างที่เป็นห้องเรียนของตัวเอง แต่ทว่าสายตาคมของเขาก็บังเอิญเหลือบไปเห็นฮัคยอนที่กำลังเดินผ่านมาทางเขาพอดี


เหมือนว่าฮัคยอนจะมีท่าทีชะงักไปอยู่นิดหน่อยนะ ตอนที่เธอเงยหน้าขึ้นแล้วเห็นว่าแทคอุนยืนอยู่ตรงหน้า ฮัคยอนมองหน้าแทคอุนอยู่แวบเดียวแล้วก็ทำเป็นเมินและเดินต่อไป


ผมโดนสั่งห้ามคุยกับเธอที่โรงเรียน แต่ว่า...


แทคอุนเลิกมองฮัคยอนและหุบยิ้มลงก่อนจะก้าวเท้าเดินผ่านหน้าฮัคยอนไปที่ทางลงบันได


"ขอบใจนะ" แทคอุนพูดขึ้นลอยๆโดยที่ไม่ได้หันมองใคร ตอนช่วงจังหวะที่ก้าวพ้นหน้าฮัคยอนไป


"โชคดีล่ะ" ฮัคยอนเองก็พูดขึ้นมาลอยๆพร้อมทั้งเดินออกไปอีกทางเช่นกัน


"...." หือ? เหมือนได้ยินเสียงฮัคยอนพูดกับเรานะ 


แทคอุนยืนนิ่งค้างอยู่กับที่ทันทีเมื่อได้ฮัคยอนพูดออกมาอย่างนั้น แล้วพอตั้งสติได้แทคอุนก็รีบหับกลับไปมองตามหลังฮัคยอนที่เดินห่างออกไปไกลแล้วด้วยสีหน้าอึ้งๆ อยู่สักพักก็เริ่มก้มหน้าก้มยิ้มอย่างยากจะเก็บอาการที่มันดีใจมากๆจนแทบล้นทะลักออกมาอยู่แล้ว


ฮุๆ ฮัคยอนบอกว่า โชคดี ด้วยล่ะ


โคตรดีใจเลย ได้กำลังเพิ่มเต็มขีดเลยล่ะคราวนี้

 



-ที่ห้อง F-


ตอนนี้ครูประจำชั้นได้แจกใบข้อสอบให้กับนักเรียนที่นั่งแถวหน้าสุดส่งต่อไปให้คนข้างหลังจนได้ใบข้อสอบกันครบทุกคนในห้องแล้ว


"เริ่มทำข้อสอบได้เลย" เสียงสั่งจากครูประจำชั้นที่ยืนคุมสอบอยู่หน้าห้อง


"ฮะๆ อันนี้ไม่เห็นรู้เรื่อง" ทันทีที่เปิดใบข้อสอบดูนักเรียนหลายคนก็บ่นขึ้นมา


"ทำยังไงล่ะเนี่ย?" เสียงบ่นพึมพำก็ยังคงมีขึ้นอยู่เรื่อยๆตามประสาเด็กห้อง F


ส่วนแทคอุนนั่นเมื่อได้ไล่ตาดูข้อสอบตรงหน้าแล้วเข้าก็อุทานขึ้นมาในใจว่า


นี่มัน...โจทย์เดียวกับที่ฮัคยอนคิดเลย


ข้อนี้ก็ใช่


ข้อนี้.. ข้อนี้...แล้วก็ข้อนี้ด้วย!



"เฮ้อ...^^" แทคอุนถอนหายใจออกมาอย่างรู้โล่งอกโล่งใจกับข้อสอบตรงหน้า แล้วจากนั้นเขาเริ่มลงมือทำข้อสอบอย่างสนุกและตั้งใจด้วย




-สามวันต่อมา-


เวลาเลิกเรียนของโรงเรียนคังซอ


"สอบเสร็จแล้ว" เสียงร้องขึ้นอย่างดีใจของกลุ่มแทคอุน


"เราไปสนุกกันเถอะ" ฮงบินพูดชวนเพื่อนๆ


"อ่า เห็นด้วยที่สุด" แทคอุนบอกเสียงนึกสนุก


"แทคอุนนนนน" เสียงเรียกแทคอุนดังมาแต่ไกลจากโซอีที่วิ่งเข้ามาหาแทคอุนและเพื่อนๆ พร้อมลูกสมุน โคกับฮอนอู


"ไปด้วยๆ" โซอีวิ่งเข้ากอดแขนแทคอุนและอ้อนขอไปเที่ยวด้วยอีกคน


"โอ๊ะ อะไรเนี่ย โซอี" แทคอุนโดนโซอีกอดแขนแน่น และเธอยังดึงลากแทคอุนให้เดินออกไปด้วยกัน


"เกาะไม่ปล่อยแน่" โซอีบอก


"ปล่อยนะ" แทคอุนก็พยายามแกะแขนออกจากเธอ


"ไม่ปล่อย" แต่เธอกอดเอาไว้แน่น และบ่นขึ้นมาว่า "ก็พักนี้นายไม่สนใจชั้นเลย เพราะงั้นวันนี้ชั้นไม่ปล่อยนายไปแน่"


"ยอมแล้วๆ ปล่อยชั้นเถอะ มันเดินลำบาก" แทคอุนบอก


"ไม่เอา เดี๋ยวนายหนี" โซอีพูดแล้วก็เปลี่ยนจากกอดแขน มาเป็นควงแขนแทคอุนเดินแทน


"นี่ จะไปไหนกัน" วอนชิกร้องถาม แทคอุนกับโซอีที่ตอนนี้เดินนำหน้าเพื่อนๆอยู่


"เอ่อน่า ปล่อยเป็นหน้าที่ชั้น ไปกันเถอะ" โซอีหันหน้ากลับไปบอกวอนชิกและคนอื่นๆ


"โอเค~~~~" แล้วทั้งหกคนก็วิ่งกันออกไปอย่างสนุกสนานตามประสาเด็กวัยรุ่นที่สดใสของพวกเขา


พึ่บๆ



ที่ตรงบันไดทางลงหน้าหอประชมที่ซึ่งพวกแทคอุนเพิ่งวิ่งผ่านกันไป บนบันไดนั้นมีฮัคยอนและเพื่อนสนิทของเธอ ทั้งสองคนกำลังพากันเดินลงมาตอนที่พวกแทคอุนวิ่งหน้าผ่านไปพอดี


"เอ๊ะ นั่น?" แจฮวานถามฮัคยอนขึ้นมาอย่างสงสัยว่า "หมอนั่นคนที่บอกรักฮัคยอนไม่ใช่เหรอ? ...คบกับคนอื่นไปแล้ว เธอโอเคเหรอ?"


"มันก็ไม่ใช่เรื่องอะไรของชั้น ที่ต้องสนใจสักหน่อย" ฮัคยอนตอบอย่างไม่แคร์


"ก็นั่นสิ ว่าแต่..ห้อง A จะไปรวมกันที่ร้านกาแฟ ไปด้วยกันมั้ย?" แจฮวานหันไปถามฮัคยอน "ตามใจนะ"


"...." ฮัคยอนทำหน้าคิดชั่งใจจนเดินลงบันไดมาถึงพื้นข้างล่างแล้วถึงได้ตัดสินใจตอบกลับแจฮวานออกว่า "วันนี้ชั้นจะไป"


"อะไรนะ จริงเหรอ?" แจฮวานไปถามย้ำอย่างไม่เชื่อหูตัวเองกับคำตอบของฮัคยอน


"...." ฮัคยอนไม่ได้พูดอะไร แต่ว่าสายตาของเธอก็จ้องมองไปที่แทคอุนกับผู้หญิงคนนั้นที่ดูใกล้ชิดสนิทมากเกิน...ด้วยสายตาที่อยากจะอ่านออกว่าเธอกำลังคิดอะไร


"นี่เป็นครั้งแรกในรอบสามปีเลยใช่มั้ยเนี่ย" แจฮวานยังคงตื่นเต้นกับคำตอบที่เกินคาดของฮัคยอนอยู่


 ฮัคยอนเลิกสนใจแทคอุนแล้วหันมาบอกแจฮวานเรียบๆว่า "ชั้นว่าบางครั้งมันก็ดีเหมือนกัน"


"งั้นก็ไปกัน เร็วเข้า" แจฮวานยิ้มอย่างดีใจแล้วกระตุกแขนเสื้อฮัคยอนบอกให้รีบไปด้วยกันตอนนี้เลย


"...." ฮัคยอนยกยิ้มขึ้นมาบางๆแล้วเดินตามหลังแจฮวานไป




-เช้าวันต่อมาที่โรงเรียนมัธยมปลายคังซอ-


ที่หน้าบอร์ดประการผลสอบปลายภาคของนักเรียนที่ทำคะแนนคิดอันดับ 1-100


"ชาฮัคยอนสอบได้ที่หนึ่งด้วยคะแนนเต็มอีกแล้ว" เสียงพูดกันของนักเรียนที่เข้ามาดูรายชื่อที่ติดในบอร์ดประกาศ


"ขอโทษนะครับๆ" แทคอุนขอทางนักเรียนคนอื่นๆที่ยืมมุ่งดูรายชื่อกันอยู่ เพื่อขอทางเข้าไปดูรายชื่อของคนที่ได้ที่หนิ่งชัดๆ


ที่ 1 ชาฮัคยอน ห้อง A  คะแนน(เต็ม) 800 


"โอ้ เยี่ยมมากเลยนะ" แทคอุนได้เห็นชื่อและคะแนนของฮัคยอนขึ้นที่หนึ่งก็ยิ้มออกมาอย่างภูมิใจ


อีกฝากหนึ่งของบอร์ดรายชื่อ ร่างบางของฮัคยอนเดินเข้ามาไล่ดูรายชื่อเริ่มจากที่อันดับสุดท้าย(100) ดูอย่างเงียบๆ ก่อนที่มุมของเธอจะยกยิ้มขึ้นมาอย่างรู้สึกพอใจกับอะไรบางอย่างตรงหน้า แล้วจากนั้นเธอก็เดินหนีออกไป


เช่นเดียวกับแทคอุนที่พอใจแล้วที่ได้เห็นชื่อของฮัคยอนได้เป็นที่หนึ่งเหมือนเดิม ก็หันหลังเดินออกจากหน้าบอร์ดไป โดยไม่คิดจะดูรายชื่ออื่นๆบนบอร์ดนั้นต่อเลยสักนิด


สวบ


เอ๊ะ


ฮัคยอน?


แทคอุนรีบสาวเท้าเดินเร็วเข้าไปหาฮัคยอนที่ยืนอยู่อีกฝากหนึ่งของหลังบอร์อดด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยรอยยิ้มยินดี


"ฮัคยอนดีใจด้วยนะที่ได้ที่หนึ่งน่ะ เธอทำคะแนนได้ดีมากๆเลย" แทคอุนพูดขึ้นเมื่อเดินมาหยุดอยู่ตรงหน้าเธอแล้ว


"นายเองก็เหมือนกันนะ" ฮัคยอนพูดขึ้นมาเรียบๆตามสไตล์


"เอ๊ะ?" แทคอุนทำหน้างง


"ยังไม่เห็นเหรอ?" ฮัคยอนขมวดคิ้วถามอย่างแปลกใจ


พรึบ


แทคอุนรีบวิ่งเข้าไปดูที่หน้าบอร์ดอีกรอบ


กึก


"ห๊ะ?!" แทคอุนทำเสียงขึ้นอย่างตกใจเมื่อได้ไล่อ่านรายชื่อของคนที่ได้ 1 ใน 100 (อันดับสุดท้าย)



ที่ 100 จองแทคอุน ห้อง F คะแนน 694



"เป็นไปไม่ได้" แม้จะเห็นอยู่ตำตาชัดแล้วขนาดนั้นก็เถอะ "ที่หนึ่งร้อย ได้ที่หนึ่งร้อย เป็นไปได้ไง?!"


แทคอุนร้องขึ้นอย่างตกใจสุดๆ อยู่ที่ตรงหน้าบอร์ดแล้วก่อนจะรีบวิ่งกลับออกมาหาฮัคยอนที่ยังคงยืนรออยู่ตรงที่เดิม ด้วยอาการดีอกดีใจสุดขีด


"ฮัคยอนๆ นี่ชั้นไม่อยากเชื่อเลยนะ ได้ที่หนึ่งร้อยอ่ะ ชั้นทำสำเร็จแล้ว ดีใจสุดๆ ฮะๆๆ" แทคอนยังคงร้องออกมาด้วยอาการดีใจจนเก็บไม่อยู่ อย่างกับเด็กน้อยอนุบาล


"จะตะโกนอะไรขนาดนั้น ไม่อายเขาบ้างรึไง" ฮัคยอนบ่นเสียงนิ่ง


พรึบ


ฮัคยอนแบมือออกไปตรงหน้าแทคอุนนิ่งๆโดยไม่พูดอะไร


"หือ?" แทคอุนก้มลงมองดูมือเล็กๆสลับกับเงยมองหน้านิ่งๆของฮัคยอน แล้วก็รีบคว้าสองมือของตัวเองออกไปจับมือของฮัคยอนพร้อมทั้งพูดขึ้นอย่างดีใจว่า "เราทำสำเร็จแล้วนะ"


ปึด


 ฮัคยอนสะบัดสองมือใหญ่ของแทคอุนออกไปอย่างแรงจนหลุด พร้อมทั้งพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงหงุดหงิดว่า "ไม่ใช่! ไม่ได้จะจับมือสักหน่อย" แล้วจึงแบมือออกไปตรงหน้าแทคอุนอีกครั้งและบอกด้วยน้ำเสียงจริงจังว่า "ตามที่สัญญากันไว้ เอาคืนมา"


"เอ๋?" แทคอุนค้างไปอย่างคิดตามฮัคยอนไม่ทันอยู่ครู่หนึ่ง แล้วเขาถึงนึกมันขึ้นมาได้ "โอ้!"


แทคอุนก้มลงไปหยิบเอารูปที่ใส่ไว้ในกระเป๋าเสื้อข้างในออกมาและชูขึ้นให้ฮัคยอนดูและพูดขึ้นมาด้วยสีหน้าสนุกว่า "รูปนี้เหรอครับ^^"


หมับ


"อย่าถือล่อเป้าอย่างนี้สิ!" ฮัคยอนดึงรูปออกมาจากมือแทคอุนพร้อมทั้งพูดดุด้วยสายตาโหดๆว่า "อีกอย่าง ขอย้ำนะว่าอยู่โรงเรียนไม่ต้องมาคุยกับชั้น" พูดจบฮัคยอนก็หันหลังเดินหนีไปทันที


"ฮัคยอนขอบคุณนะคร้า~~~~~~บ"






To be continued 




ปล.ถ้าไม่ได้วาดรูปประกอบฟิคเรื่องไหนแล้วมันจะรู้สึกแปลกๆ เดี๋ยวมันไม่ได้ฟิล 55555555555

ปล.2 วาดยังไม่เสร็จหรอก แต่อยากเอามาลง อ๋ายยยยยยยยยยยย



#KissLove_LeoN

@jielne



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1 ความคิดเห็น