Artificial Love Or Real ? [VIXX n EXO]

ตอนที่ 8 : ผมไม่ยอมถูกลงโทษหรอก !

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 153
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 5 ครั้ง
    29 มี.ค. 61




#Specail #뭐해 !!!

#UniversityKing


          ความเครียดของเด็กเฟรชชี่นามว่า จองแทคอุน ยังคงมีปรากฏออกมาบนใบหน้าหล่อของเค้าอยู่ไม่จาง

และแน่นอนว่า สาเหตุก็มาจากการที่ยังไม่บรรลุภารกิจของเฟรชชี่นั่นเอง


          "น่าๆ ยังเหลือเวลาอีกตั้งเกือบสองชั่วโมงน่า ยังไงนายก็ต้องหาคิงเจอแน่นอน" ซังฮยอกตบไหล่ปลอบใจเพื่อน


          "ถ้ามันง่ายอย่างที่นายว่า ป่านนี้ชั้นก็ไม่ต้องมานั่งเครียดแบบนี้มั้ย?" แทคอุนสวนกลับเพื่อนทันที เพราะตอนนี้เค้าเริ่มเครียดขึ้นมาแล้วจริงๆ


          "ก็ถูกอย่างที่นายว่า ...จากใจเลยนะ นายโดนเล่นแล้วล่ะ แทคอุน" เซฮุนที่นั่งเล่นมือถืออยู่ด้วยเอ่ยขึ้นมาเรียบๆ


          "หมายความว่าไง เซฮุน ?" ทุกคนหันไปมองที่เซฮุนอย่างพร้อมกันทันที เมื่อได้ยินประโยคนั้นของเซฮุน


          "ก็ตามนั้นแหละ" เซฮุนตอบทั้งๆที่ยังนั่งก้มหน้าเล่นมือถืออยู่อย่างนั้น "หาตัวคิงน่ะมันไม่ยาก แค่ที่ยากน่ะคือเค้าจะให้นายบรรลุภารกิจรึเปล่าเนี่ยสิ"


          "งั้นก็แปลว่านายรู้ว่าเค้าอยู่ที่ไหน ถูกมั้ย ?" ซังฮยอกถามเซฮุน


          "ก็..คิดว่ารู้นะ" เซฮุนตอบ


          "งั้นก็รีบบอกมาสิ" แทคอุนพูดเร่งให้เซฮุนบอกสิ่งที่รู้


          "จะบอกให้ก็ได้ แต่ต้องมีค่าตอบแทนนะ" เซฮุนต่อลอง


          "อะไร ?" แทคอุนทำหน้าจริงจัง อะไรอีกว่ะเนี่ย นอกจากภารกิจหลักที่โคตรน่าปวดหัว แล้วนี่ยังต้องมาเจอข้อต่อลองนอกรอบจากเพื่อนใหม่อย่าง โอเซฮุน อีกด้วยเหรอเนี่ย โธ่เว้ย !


          "อืม...ยังคิดไม่ออกล่ะ" เซฮุนตอบเรียบๆ ก่อนจะลุกขึ้นยืนแล้วเก็บมือถือลงในกระเป๋ากางเกง "ตามมาสิ"


          พอพูดจบแค่นั้นแล้วเซฮุนก็เดินนำออกไป โดยที่ แทคอุน ซังฮยอก และชานยอล ต่างก็ทำหน้าตาเหรอหรา มึนงงใส่กันก่อนอยู่ครู่นึง แล้วทั้งสามคนจึงรีบลุกขึ้นเดินตามหลังเซฮุนไป


          เจอคนเข้าใจยากเพิ่มมาอีกหนึ่งอัตราแล้วสินะเนี่ย เฮ้อออ





บนดาดฟ้าของตึกพิเศษ


          "มาหลบอยู่บนนี้ เด็กคนนั้นที่ต้องทำภารกิจกันนายก็แย่เลยน่ะสิ" แจฮวานเอ่ยขึ้นเมื่อเดินเข้ามาหาเพื่อนสนิทที่ยืนรับลมบนอยู่ดาดฟ้า


          "ถ้าเด็กคนนั้นมาถึงชั้นไม่ได้ ก็แสดงว่าเค้าไม่สมควรได้รับตราสัญลักษณ์" ฮัคยอนเอ่ยพูดขึ้นเรียบๆ


          "อืม...ก็นะ แต่ว่า นายอย่าลืมสิว่าตึกนี้คือตึกพิเศษนะ เด็กธรรมดาคนนั้นจะเข้ามาที่นี่ได้ยังไง ? มันไม่ใช่เรื่องง่ายเลยน้า" แจฮวานพูดเหมือนอยากให้เพื่อนยอมลดบททดสอบลงอีกหน่อย


          "งั้นนายก็อย่าลืมสิ ว่าเด็กคนนั้นคือผู้ที่ถูกเลือกให้เป็นคิงคนต่อไป" ฮัคยอนพูดเสียงจริงจัง "ชั้นคงยอมให้คนที่ไม่มีคุณสมบัติพอ มารับทอดตำแหน่งคิงจากชั้นในอนาคตไปได้หรอก"


                    "อืม มันก็จริง..."


                    "คุณสมบัติแบบไหนเหรอครับ ที่คุณต้องการ ?"


                    ในขณะที่แจฮวานกำลังจะพูดอะไรบางอย่างต่อจากที่ฮัคยอนพูดไป ก็โดนขัดด้วยเสียงพูดขึ้นจากบุคคลที่สามเข้ามาเสียก่อน


                    "หึ ดูเหมือนว่าจะมีดีอยู่สินะ ถึงมาถึงบนนี้ได้" ฮัคยอนพูดขึ้นเรียบๆ โดยไม่ได้แสดงท่าทีแปลกประหาดใจอะไรออกมา "งั้นก็ได้เวลาที่นายจะได้รับบททดสอบจากชั้นแล้วสินะ จองแทคอุน"


                    "โอเค งั้นชั้นจะลงไปรอนายข้างล่างนะ" แจฮวานบอก ฮัคยอนก็พยักหน้ารับทราบ


                    "คงเตรียมตัวมาดีแล้วสินะ" แจฮวานเดินเข้าไปพูดกับแทคอุนที่ยืนอยู่ตรงด้านหน้าประตู "อยากให้รู้ไว้ ฮัคยอนน่ะ ไม่ออมมือกับคนที่มารับบททดสอบหรอกนะ จำไว้ดีๆ"


                    "...." แทคอุนนิ่งคิดตามในสิ่งที่แจฮวานเตือน


                    "เฮ้อ ยังไงก็ขอให้โชคดีนะ ว่าที่คิงคนต่อไป" พูดจบแจฮวานก็เดินจากไป เหลือทิ้งไว้เพียงแค่สองคนที่จะต้องทำการบทสอบกันในเวลานี้เท่านั้น



                    "ทำไมถึงต้องมาทำอะไรยุ่งยากวุ่นวายแบบนี้ด้วย ? ในหัวนายตอนนี้คงกำลังคิดแบบนี้อยู่สินะ" ฮัคยอนหันหน้ากลับมาพูดแทคอุน หลังจากแจฮวานได้ออกไปแล้ว


                    "แน่นอนสิ ทำไมภารกิจของเด็กเฟรชชี่อย่างผมต้องเจอแบบนี้ด้วย" แทคอุนพูดเสียงเซ็งและหงุดหงิดอยู่ไม่น้อย


                    "นั่นสิ ชั้นก็ไม่เข้าใจเลยว่า ทำไมต้องเป็นนายที่ได้ภารกิจนี้" ฮัคยอนจ้องลึกเข้าไปในตาของแทคอุน


                    "คิดว่าคงไม่ใช่เวลาที่เราจะมาตั้งคำตามอะไรกันหรอกนะ" แทคอุนเอ่ยพูดเสียงจริงจัง "จะทดสอบอะไรก็รีบๆเถอะ ตอนนี้เวลาเหลือน้อยแล้ว"


                    "นายดูใจร้อนนะ"


                    "งั้นก็โดนลงโทษแทนผมมั้ยล่ะ"


                    "หือ? ผิดคาดเลยนะเนี่ย..." ฮัคยอนพูดยียวนจงใจทำให้แทคอุนเดือด


                   สวบ หมับ!


                   "จะให้ทำอะไรก็รีบๆบอกมาเซ่! ผมไม่ใช่คนใจเย็นพอกับอะไรน่ารำคาญแบบนี้หรอกนะ ฮัคยอน!" แทคอุนตะคอกเสียงใส่ฮัคยอนอย่างเกรี้ยวกราด พร้อมทั้งบีบต้นแขนของฮัคยอนแน่นอย่างควบคุมอารมณ์ตัวเองไม่อยู่ (ทำอยู่ๆถึงเกิดอารมณ์ DARKขึ้นมาแบบนี้ละเนี่ย?)


                    "อ่ะ! ชั้นเจ็บนะ เจ้าบ้า" ฮัคยอนกัดฟันพูดอย่างพยายามใจเย็นมากที่สุด


                    "ฮึ่ย น่าโมโหเป็นบ้า!" แทคอุนผลักฮัคยอนออกไปอย่างแรก จนทำให้ฮัคยอนเซหลังไปชนเข้ากับกำแพงระเบียงด้านหลังดัง ปึก และคิดว่าร่างบางก็คงรู้สึกเจ็บจุกอยู่ไม่น้อย


                    "โว๊ย! นายคิดว่าตัวเองเป็นใครเหรอห๊า! กล้ามากนะที่ทำกับชั้นแบบนี้" ฮัคยอนเริ่มเดือดขึ้นมาบ้าง เมื่อโดนแทคอุนกระทำรุนแรงกับตัวเองแบบนั้น 


                    หมับ


                    ฮัคยอนเข้าไปกระชากดึงคอเสื้อของแทคอุนเข้ามาใกล้ แล้วจ้องตาเขม็นใส่อย่างเอาเรื่อง ...แต่ทว่าแบบนั้นนะ...


                    หมับ


                    พลาดท่าแล้วสิเนี่ย...


                    "แล้วผู้หญิงอย่างคุณน่ะ ...อย่าคิดว่าผมไม่กล้านะ" แทคอุนกดเสียงรอดฟัน พร้อมทั้งใช้สองแขนแกร่งรอบกอดร่างบางของฮัคยอนเข้ามาไว้จนแน่น 


                    "เจ้าบ้า ปล่อยชั้นนะ!" ฮัคยอนพยายามดิ้นตัวออกจากแทคอุน แต่ว่าแรงกอดรัดของแทคอุนนั้นมันก็เหนียวแน่นมาก และเหมือนว่ายิ่งพยายามดิ้นมากเท่าไหน ก็เหมือนยิ่งโดนกอดเข้าไปแน่นมากเท่านั้น "โธเว๊ย!  อึดอัดเป็นบ้า อึก หาย...จะหายใจไม่แล้วนะ ปล่อยสักที!!!"


                    ฮัคยอนทั้งรัวกำปั้นทุบ ปึกๆ ใส่หลังแทคอุน ทั้งร้องบอกเสียงดังอย่างไม่ยอมแพ้ ...แต่ทุกอย่างก็ไม่เป็นผล


                    "หืม นิ่งๆหน่อยสิครับ" แทคอุนก้มลงกระชิบบอกฮัคยอนเสียงต่ำ พร้อมยังแกล้งเล่นด้วยกาซุกไซ้จมูกคลอเคลียจูบดมกลิ่นหอมบริเวณซอกคอสวยของฮัคยอนอย่างเอาแต่ใจอีกด้วย


                   "อ่ะ...! ทำอะไรนะ?! อย่านะ!" ฮัคยอนพยายามเอียงคอหลบจากการกระทำที่ไม่ได้รับอนุญาตของแทคอุน


                    "ปราบพยศคนดื้อครับ จุ๊บ" แทคอุนจุ๊บลงที่ข้างศรีษะกลมของฮัคยอนแล้วกระตุกยิ้มร้ายขึ้น เมื่อนึกอะไรสนุกออกมาได้ "แหมม.. เลือกที่ได้เหมาะเลยนะครับเนี่ย . ....ที่ที่ไม่มีใครนอกจากเรา"


                      แทคอุนกระชิบบอกเสียงพร่า จงใจปลุกเล้าอารมณ์...ให้ฮัคยอนเอนอ่อนไปตามเกมส์ที่ตัวเองกำลังจะเริ่ม


                    แทคอุนค่อยๆดูดเม้มที่ต้นคอสวยเพื่อสร้างร่องรอยตราประทับแห่งความเป็นเจ้าของให้แก่ฮัคยอน ที่ตกอยู่ใต้อาณัติของเสือร้ายอย่างเค้า อยู่ในเวลานี้


                    ความรู้เจ็บแสบและอาการร้อนวูบวาบ กับความวาบวามที่แทคอุนเป็นคนสร้างขึ้น มันทำให้ฮัคยอนรู้สึกทรมานจนอยากจะร้องกรี๊ดออกมาเสียให้ได้

                    แต่ว่าฮัคยอนต้องกัดฟันอดทนมันไว้ เธอจะไม่ยอมแพ้ให้เกมส์การเล่นบ้าๆแบบนี้ของ จองแทคอุนคนนี้เด็ดขาด


                    "อึก.. เจ้าบ้า..เกินไปแล้วนะ!" 


                    "อ่า นิดหน่อยเองครับ ...ผมยังไม่ได้เอาจริงซักหน่อย" พูดจบแทคอุนก็ขบกัดดูดดึงใบหูนิ่มของฮัคยอนเล่นเบาๆ อย่างจงใจทำให้ฮัคยอนสติแตกและติดเข้ามาในเกมส์...ของตัวเองเร็วๆ


                  "อย่า ให้ ชั้น หลุด ออก ไป ได้ นะ !" ฮัคยอนกัดฟันพูดเน้นคำเสียงเข้มจริงจังอย่างคาดโทษ


                  "หือ? งั้นก็ทำให้ได้สิครับ ...เอาชนะผมให้ได้สิ คุณว่าที่เจ้าสาวของผม อื้มม" พูดจบแทคอุนก็รุกหนักฮัคยอนขึ้นอย่างจริงจัง ไม่เพียงแค่เล่นๆอย่างเมื่อครู่อีกแล้ว


                   ตอนนี้ เรื่องภารกิจบ้าบอนั่น แทคอุนไม่สนใจมันอีกต่อไปแล้ว ขอแค่เค้าได้ลงโทษว่าที่เจ้าสาวน่าแกล้งอย่างฮัคยอนของเคาคนนี้ได้ก็พอ เรื่องภารกิจถ้าหากว่ามันจะล่มก็ช่างมัน เค้าจะยอมถูกลงโทษก็ได้ แต่ก่อนอื่น เค้าต้องได้ลงโทษเธอคนนี้ให้ได้ก่อนล่ะมะ หึหึ


                  การปลุกเล้าจากจูบที่แสนเร้าร้อนของแทคอุนที่ลุกลานเข้ามาไม่หยุด จนทำให้ฮัคยอนจนมุม และต้องยอมแลกจูบกับแทคอุนอย่างจำนน


                ถ้าแทคอุนเป็นไฟ ฮัคยอนก็คงเป็นเชื่อเพลิงที่พร้อมจะหลอบละลายเข้าไปกับไฟได้ทุกเมื่อ ที่ไฟนั้นถูกจุดขึ้น


                ถ้าแทคอุนชอบเอาชนะ ฮัคยอนเองก็ไม่ชอบการพ่ายแพ้ต่อใครเช่นกัน


                ดังนั้น หากทุกอย่างมันจะโหมไหม้อย่างหนักหน่วงรุนแรง! ก็คงไม่ใช่เรื่องแปลก...




-สองชั่วโมงต่อมา-


                 "เกือบโดนลงโทษแล้วสินะ ไอ่คุณชาย" ซังฮยอกกอดคอพูดกับแทคอุนอย่างยินดีด้วยกับเพื่อน


                  "เหอะ คนอย่างชั้นไม่ยอมถูกลงโทษได้ง่ายๆหรอกเว้ย ฮ่าฮ่า" แทคอุนหัวเราะตอบอย่างผู้ไม่เคยแพ้ใคร


                  "หึ เมื่อสองชั่วโมงก่อนยังทำหน้าเครียดจะเป็นจะตายอยู่แท้ๆเลย" เซฮุนเอ่ยพูดขึ้นมาเรียบๆ


                  "นั่นสิ เนี่ยโคตรอยากรู้เลยว่ะ ว่าอะไรกันที่ทำให้นายทำหน้าเบิกบานกลับมาได้ขนาดนี้?" ชานยอลทำหน้าครุ่นคิด


                 "ต้องมีอะไรที่นายยังไม่ได้บอกชั้นอยู่แน่ๆ" ซังฮยอกล็อกคอแทคอุนลงต่ำแล้วจ้องมองกดดันให้แทคอุนคลายความลับออกมา


                  "อั่ก! คอจะหก ไอ่บ้าฮยอก ปล่อย!" แทคอุนตีที่แขนของซังฮยอกรัวๆ เพื่อต้องการให้ซังฮยอกยอมปล่อยคอตัวเอง


                  "ไม่ จนกว่าแกจะตอบข้อสงสัยชั้นมา เร็วๆ" ซังฮยอกไม่ยอมปล่อยแขนแทบยังเร่งแทคอุนอีกด้วย


                   "เฮ้ย ชานยอล เซฮุน อย่ายืนดูเฉยๆเซ่! ช่วยชั้นหน๊อยยย" แทคอุนหันไปขอความช่วยเหลือจากสองเพื่อนใหม่


                  "อะไรที่เป็นประโยชน์กับชั้นได้ ชั้นไม่ปล่อยไปหรอก" เซฮุนหลีตามองแทคอุนราวกับเยื่อที่กำลังทำให้ตัวเองสนุกอยู่


                  "เอาไว้จะเลี้ยงข้าวแทนละกันนะแทคอุน คือชั้นเองก็อยากรู้เหมือนกันนะ ไม่โกรธกันนะเพื่อน" ชานยอลทำหน้าลำบากใจ แต่ยิ้มกว้างแบบนั้นมัน....



                  โว๊ยย ทำไมเพื่อนต้องแกล้งกันแบบนี้ด้วยว่ะ ว๊ากกกกก








To be continued






ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 5 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

7 ความคิดเห็น