Artificial Love Or Real ? [VIXX n EXO]

ตอนที่ 5 : เรื่องมัน...ซับซ้อน

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 98
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2 ครั้ง
    26 ม.ค. 61




เอาไงดีว่ะ แฟนผมโดนเตาะ! part.


          "เฮ้ๆ แบคกี้ฮยอง ดูดิ่?! สองคนนั่นน่ะ...พี่ตัวเล็กมินมินน่ะแฟนผมนะเอ่อ!" เซฮุนจ้องเขม่นไปทางมินซอกที่ตอนนี้กำลังโดนชานยอลและลู่หานเตาะอย่างขัดใจ


          "เอ่อสิ ไอ้โยดากันไอ้กวางปักกิ่งนั้น...จะมากไปหล่ะ" แบคฮยอนเองก็เริ่มจะเดือด ที่เห็นเพื่อนตัวเล็กที่เขา(แอบคิดไม่ซื่อ)นั่นกำลังโดนเตาะต่อหน้าต่อแบบนี้เขาย่อมไม่อยากทนเลยเหอะ ให้ตายสิ!


          "ไปจัดการเลยป่ะ ผมชักทนไม่ไหวล่ะ" เซฮุนว่าจบก็รีบสาวเท้ายาวๆตรงไปยังทั้งสามคนเลย โดยไม่ต้องรอฟังอะไรจากแบคฮยอนก่อนเลย เพราะเขาร้อนใจจนไม่ทนมันแล้ว ฮึ่ย ก็นั่นแฟนเขานี่!!!


          "อ้าว!? ย๊า! รอฉันด้วยเด่!" แล้วแบคฮยอนก็วิ่งตามไปติดๆ งานนี้ใครจะยอมอยู่เฉยๆไปได้ล่ะเอ่อ! 


 




Mr. Wu & Mr. huang ft. zhang yixing part.1


          "oh god! พวกนาย...ให้ตายสิ" อี้ชิงครางเสียงอย่างปลงตกกับคู่พี่น้องมาเฟีย ที่ชอบทำอะไรแบบ...พวกนายแค่มาสนามบินป่ะ? ไม่ได้มางานพรมแดงไรเถือกๆนั่นเลยอ่ะ ...จะจัดเต็มไปไหนว่ะ เฮ้ย~ย


          "It's my style อี้ชิง...นายเองก็ควรทำบ้างน่ะ" คริสว่าพร้อมยังเอ่ยแนะนำเพื่อนจอมมึนของเขาอีกด้วย


          "อันนี้ ผมก็เห็นด้วยเฮียอู๋น่ะ ชิงเกออ่ะ ...เพอร์เฟคแมนไง เพอร์เฟคแมนอ่ะ" เทารีบพูดเสริมขึ้น อย่างภาคภูมิใจ? แต่อี้ชิงก็คืออี้ชิง...คนมึนอยู่ดี 


          "เฮ้อ..เอ่อๆ เอาที่พวกนายสบายใจเถอะ" อี้ชิงเอ่ยบอกเสียเหนื่อยพร้องส่ายหน้าปัดๆใส่ทั้งสองก่อนจะเดินหนีเข้าเกทไปอย่างไม่หันมาพูดอะไรอีก


   




#SFคนฮ็อต! HunMin ft. Luhan


เอี๊ยดดด!!!


          เสียงเบรกล้อจากรถสปอร์ตคันหรู Lamborghini aventador LP700-4 black แต่งด้วยไลท์บลูสุดเท่ มันน่ามองจนไม่อยากจะละสายตาไปไหนเลยทีเดียว


          เมื่อเครื่องยนต์ดับลงสนิท... ประตูของคนขับก็ถูกเปิดออกพร้อมๆกับประตูของผู้โดยสารด้วย แล้วนั่นแหล่ะ
คนขับเจ้าของรถหรูนี่ก็คือ หนุ่มน้อยร่างเล็ก น่ารัก น่าเด็ก คิม มินซอก  และตุ๊กตาหน้ารถสุดหล่อ ร่างสูงหุ่นเพรียวเรียวขาว โอ เซฮุน แฟน(เด็ก)ของมินซอกนั่งเอง


          "โห่แห่ะ มาด้วยกันไม่พอ...ใส่เสื้อคู่กันอี๊ก" จงอินที่นั่งรออยู่คนเดียวที่ม้านั่งตัวยาวหน้าตึกเรียนเอ่ยแซวทั้งคู่


          "อา จงอินอา..อิจฉาพี่รึไงครับน้องชาย~ย" มินซอกเดินเข้าไปกอดคอขยี้ผม คิม จงอิน น้องชายลูกของอาตัวเองอย่างเอ็นดูปนหมั่นไส้ด้วย


          "ใช่ๆ นี่แน่ะๆ" เซฮุนเองก็เข้ามาร่วมด้วยอีกคน


          "ย๊าๆๆ พอเลยพอ! ...ผมยุ่งหมดล่ะ" จงอินโวยวายพยายามผลักทั้งสองคนที่กำลังแกล้งเขาออกห่างจากตัวอย่างสุดกำลัง


          "ฮ่าๆๆ" มินซอกเลิกแกล้งน้องชายและจึงนั่งลงข้างจงอินและเซฮุนก็นั่งลงต่อข้างมินซอกที่ม้านั่งตัวเดียวกันอย่างเคย (ก็คนเขาเป็นแฟนกันก็ต้องนั่งด้วยกันแบบนี้แหล่ะ/เซฮุนกล่าว)

 

          บรื้นนน 


          เอี๊ยดดด


          ไม่นานนัก รถยนต์คันหรูอีกสามคนก็แล่นเข้ามาจอดเทียบท่าตรงช่องว่างข้างๆกับ Lamborghini vaneno LP750-4 black ของคิมจงอิน และ Lamborghini aventador LP700-4 black ของคิมมินซอก


          โดย Maserati granturismo white ของเทา 

          Farrari FXX K red ของ อู๋ อี้ฟาน 

          Zenvo ST1 white ของปาร์ค ชานยอล


          "Ayo! boys ฉันมาแล้วพวก" เริ่มจากการทักทายแบบ cool boy style อู๋อี้ฟานที่มาพร้อมกับลู่หาน  และก็ตามมาด้วย bad boy อย่างฮวง จื่อเทา ที่วันนี้มีจางอี้ชิ้งติดรถมาด้วย และปิดท้ายด้วย happy virus ปาร์คชาลยอล ...นี่ก็มาคู่กับดโยคยองซูด้วยเช่นกัน


          "อาฮ้า! มากันเป็นคู่ๆเลยนะ หึ!" และก็เป็นจงอินอีกนั่นแหล่ะ ที่ตัดพ้อขึ้นมาเสียงงอนๆ เพราะเขามาถึงที่นี่ก่อนใครๆเลย แถมเขายังมาคนเดี่ยวโด่เด่อีกต่างหาก มันก็เลยมีงานน้อยใจบ้างไรบ้างตามประสา


          "อ้าว? นี่...จุนมยอนยังไม่มาอีกเหรอ" ลู่หานถามขึ้นเมื่อเค้ามองหาเจ้าของชื่อไม่เจอพร้อมกับเดินตรงไปหามินซอกพร้อมกับแก้ว Ice americano ร้านดังที่ตนซื้อมาเผื่ออีกคนซึ่งก็คือมินซอกเพื่อนสนิท...ที่มักจะชอบอะไรคล้ายๆกัน(หลายอย่าง)นั่นเอง


          "อะนี่...ซื้อมาให้ครับ" ลู่หานยิ้มหวานๆให้ด้วยในขณะที่ส่งแก้วเครื่องดื่มที่ตั้งใจเอามาให้คนตัวเล็กน่ารัก


          "โอ๊ะ! ขอบคุณลู่หาน" มินซอกเองก็รับเครื่องดื่มแก้วนั้นมาพร้อมรอยยิ้มสดใสน่ารักโคตรแอคแทคให้ตอบลู่หานด้วยเช่นกัน


          "ยิ้มหวานทำไมครับฮยอง หืม?" เซฮุนเอ่ยเสียงรอดฟันกับมินซอก ก่อนจะหันไปแยกเขี้ยวใส่ลู่หานที่ชอบเนียนมาเตาะแฟนของเขาประจำ ฮึ่ย ไม่ชอบใจเลย!


          "เซฮุนอา...จุ๊บ เป็นเด็กดีสิครับ น่ะ" มินซอกจุ๊บที่ปากของเซฮุนคนขี้หวงของเค้าเบาๆทีหนึ่ง เพื่อจะได้หยุดสงคราม?ย่อมๆที่กำลังจะเกิดขึ้นมาแน่ๆ หากว่าเค้าจะทำเป็นเฉยไม่จัดการอะไรเสียก่อนอย่างนี้


          เพราะใครๆต่างก็รู้กันดีว่า...


          โอ เซฮุนมักเน่ประจำกลุ่มที่พวงตำแหน่งแฟนหนุ่มของพี่ใหญ่ประจำกลุ่มอย่าง คิมมินซอก
กับลู่หาน china line ส่งตรงจากปักกิ่ง ที่ในตอนนี้ก็กำลังจีบคิมมินซอกอยู่ แม้ว่ามินซอกจะมีแฟนแล้ว?ก็เถอะ แต่ลู่หานคนนี้น่ะ คิดจะสนที่ไหนล่ะ เรื่องนั้นน่ะ ก็แค่แฟนป่ะ? ก็ยังไม่ได้แต่งงานกันนิ เพราะงั้น...เค้า ยอม มี สิทธิ์ โอเค้


          เพราะแบบนี้เซฮุนกับลู่หานจึงมักจะเกิดสงครามกันอยู่บ่อยๆ แต่ก็เพราะเซฮุนเป็นแฟนของมินซอกแถมยังเป็นมักเน่ มินซอกเลยมักจะตามใจเซฮุนก่อนเสมอ 
          แต่ทว่า...เมื่อใดที่เซฮุนไม่อยู่ด้วย แล้วตอนนั้นก็มีแต่ลู่หาน... มินซอกก็จะตามใจลู่หานเหมือนกัน คงด้วยการกระทำของมินซอกที่เป็นแบบนี้...แบบเหมือนว่าเปิดโอกาสให้ลู่หานอยู่อะไรประมานนั้นนั่งแหล่ะ ลู่หานก็เลยยิ่งได้ใจ ตามจีบมินซอกต่อไปไม่คิดเลิก เรื่องของพวกเค้าสามคนมันก็เลยกลายเป็นว่า two on one ไปซะอย่างนั้นจนถึงตอนนี้


          แต่ทว่านะ...เรื่องนี้มันยังมีความลับสุดพีคอีกอย่าง...ที่ใครในกลุ่มก็ยังไม่มีใครรู้มันเลยนอกจากมินซอกและ...


          ปึก!


          "อะ! ไอ้น้องหมาแบค...แกมาดีๆไม่เป็นไง? ไอ้นี่นิ ฮืม...ทำไมสีหน้าดูไม่ดีเลยล่ะ?" ชานยอลที่โดนแบคฮยอนกระแทกไหล่อย่างแรงจึงว๊ากขึ้นมา แต่ทว่า พอได้มองเห็นให้ทมึนๆของเพื่อนตัวเองแล้วก็จึงอดสงสัยและนึกเป็นห่วงขึ้นมาแทน


          "เปล่า พี่จุนมยอนกับจงแดไม่มานะ มีประชุมใหญ่ที่บริษัท" แบคฮยอนเอ่ยบอกทุกคนเรียบๆ แล้วหันไปมองสบตากับมินซอกเพียงครู่ด้วยนัยแฝง ก่อนจะเอ่ยขึ้นมาอีกครั้งว่า "ฉันคงไม่อยู่ที่นี่หลายวัน ต้องไปต่างประเทศ...ไปนะ" 


          แบคฮยอนเอ่ยบอกกับทุกคนจบ ก็หันหลังเดินจากไปทันที โดยไม่หันมาสนใจเสียงเรียกรั้งจากเหล่าเพื่อนๆเลย


 




          "อะไรว่ะ?" ชานยอลพูดหลังจากที่แผ่นหลังเล็กที่ดูหม่นๆของแบคฮยองได้เดินหายออกไปจากสายตาของทุกคนในกลุ่มแล้ว


          "อืม มันก็แปลกๆ...เหมือนมีเรื่องอะไรสักอย่าง" อี้ชิงทำหน้าคิด


          "จริงๆแบคฮยอนมันก็มีท่าทางแปลกมาสักพักแล้วเถอะ" คยองซูเอ่ยบ้าง


          พรืบ


          อยู่ๆมินซอกก็ลุกพรวดขึ้นมา จนทุกคนในกลุ่มพากันหันมามองอย่างพร้อมกัน 


          "ไม่มีอะไร ฉันแค่จะไปห้องน้ำ" มินซอกเอ่ยบอกกับทุกตนที่หันมามองตัวเองเรียบๆ ก่อนจะรีบเดินออกไปจากโต๊ะ ไปทางห้องน้ำอย่างที่บอกทันที


.


.


.


          ตึก ตึก ตึก


          มินซอกเปลี่ยนจากการเดินเป็นการวิ่งทันที เมื่อเห็นว่าตัวเองได้ออกมาพ้นจากรัสมีการมองเห็นของกลุ่มเพื่อนแล้ว


          ตึก ตึก ตึก


          มินซอกวิ่งออกมาทางที่จอดรถของด้านหลังตึกกลางที่เป็นตึกของคณะผู้บริหารของมหาลัย ที่ที่เป็น...


          หมับ


          " ....ไม่เห็นต้องรีบออกมาจนเหนื่อยแบบนี้ก็ได้ "


          " แฮ่ก แฮ่ก.."


          "ยังไงฉันก็รอนายก่อนอยู่แล้ว"


          " ขอโทษ..."


          "นายรู้ว่าจะต้องทำยังไง?"


          จบประโยคของแบคฮยอน มินซอกก็ไม่รอช้ายื่นใบหน้าขึ้นไปมอบจูบแสนให้แบคฮยอนทันที


          "อื้มม.." แบคฮยอนเริ่มจูบร้อนแรงขึ้นอย่างเอาแต่ใจ เมื่อเผลอนึกถึงภาพที่มินซอกต้องอยู่กับคนอื่นที่ไม่ใช่ตัวเอง...


          "อื้ออ.." มินซอกทุกมือเข้าที่หน้าอกแน่นของแบคฮยอนเมื่อเริ่มจะหมดเรี่ยวแรงและแทบจะขาดหายใจเมื่อแบคฮยอนบดจูบเข้ามาอย่างหนักหน่วง


          "ฮ่า..ขอโทษนะ ฉัน.." 


          "อืม...ไม่เป็นไร ช่างมันเถอะ" มินซอกเอ่ยพูดอย่างนั้นแล้วจึงซบหน้าลงไหล่ของแบคฮยอนพร้อมกับกอดแบคฮยอนเอาไว้แน่น


          "ฉันอยากให้นายกอดฉันแบบนี้ทุกๆวันเลยมินซอก" แบคฮยอนโอบกอดพร้อมทั้งกดจูบลงที่ข้างศรีษะกลมของเพื่อนตัวเองตัวเองอย่างหวงแหน และอยากครอบครองเอาไว้แค่เพียงคนเดียว ...แต่มันก็ยากเหลือเกิน ความปรารถนาของแบคฮยอนที่มีคนตัวเองในอ้อมกอดของตัวเองคนนี้


          "ฉันรออยู่นะ รีบๆด้วยล่ะ เจ้าหมาขี้หวง(ของฉัน)"


 



To be continued...








#Special #뭐해!


          "เห้ย~ อย่าทำเรื่องให้มันยุ่งยากได้ม่ะ!" เสียงทุ่มต่ำของชายหนุ่มร่างสูงพูดอย่างข่มอารมณ์โทสะที่โดนกวนประสาทมานานหลายนาทีก็เริ่มจะทนมันไม่ไหว


          "ก็แล้วฉันเนี่ย..ต้องสนใจพวกนายด้วย?!" เสียงนุ่มหวานเอ่ยพูดขึ้นอย่างไม่คิดสนใจอะไร 


          ร่างสูงเพียวที่ยืนกอดอก(พร้อมทั้งสูบบุหรี่อยู่ด้วย)พิงอยู่ที่ข้างประตูรถซุปเปอร์สปอร์ทคาร์เครื่องแรงคันหรูอย่าง Lamborghini aventador LP700-4 roadster สีขาว โดยมีกลุ่มชายหนุ่มร่างหนาสี่-ห้าคนยืนเข้ามายืมล้วมอยู่รอบตัวเจ้าของรถหรูคนร่างสูงเพรียวที่ตอนนี้กำลังทำสีหน้าเบื่อโลกแบบขั้นสุด


          เฮ่ย...เจ้าพวกน่ารำคาญ


          แม้จะดูว่าสถานะการณ์ตรงหน้านี้ มันจะดูไม่ดีนักสำหรับใครคนอื่นที่ได้ผ่านมาเห็น แต่สำหรับร่างสูงเพรียวที่เจอสถานะการณ์แบบนี้บ่อยๆจนเรียกได้ว่าเป็นเรื่องปกติแล้วนั้น มันไม่ได้ทำให้สะทกสะท้านอะไรได้หรอก



          ฟู่...ร่างสูงเพรียวพ่นควันสีขาวขุ่นออกมาทางปากอย่างช้าๆ จนควันออกมาหมดไม่เหลือแล้ว นัยน์ตาสีนิลคู่สวยค่อยๆไล่มองผู้ชายร่างหนาทีละคนด้วยสายตานิ่งลึกที่ยากจะอ่านออก ว่าเค้ากำลังคิดอะไรอยู่


          "หึ คนของพวกนาย มั-น-ห่-ว-ย เองป่ะ ก็สมควรแล้วนี่ หึ" พูดจบร่างสูงเพรียวก็แสยะยิ้มร้ายกาจอย่างที่ชอบทำเสมอเมื่อโดนใครเข้ามาหาเรื่องแบบนี้


          "เฮ้! พูดอย่างนี้อยากเจ็บตัวสินะ เอ็น!!!"


          "กำลังบอกตัวเองอยู่หรอ มิน ซอจุน!"


          ฮัคยอน-ซอจุน จ้องเขม็นกันอย่างไม่มีใครยอมใคร


          "หึ ถ้านายไม่อยากเปลี่ยนบรรยากาศไปนอนที่โรงพยาบาล...ก็กลับไปซะ!" ฮัคยอนพูดอย่างเหนือกว่าจนทำให้ซอจุนเดือดดานทนไม่ไหวจนต้องผลักไหล่ข้างซ้ายของฮัคยนเข้าอย่างแรง ที่พูดจาดูถูกเขาแบบนั้น


          ปึก ร่างสูงของฮัคยอนกระแทกใส่ข้างรถของตัวเองอย่างแรงเมื่อโดนซอจุนผลัก


          "พูดอะไรก็ดูจำนวนคนของฉันก่อนดิว่ะ" แล้วความอดทนของซอจุนก็ได้ขาดลง 


          "ก็เห็นล่ะ ไม่ได้ตาบอดนี่-ว่ะ" เอ่อ เอาสิ ว่ะมาก็ว่ะกลับพร้อมกับผลักไหล่อีกคนแรงๆคืนไปแฟร์ๆด้วยครับ


          "เอ่อ! ดี! งั้นก็มาดูกันว่าใครกันแน่...ที่มันจะต้องร้องไห้กลับไป!!!" สิ้นเสียงของซอจุนพรรคพวกของเขาก็ตั้งท่าพร้อมจะเข้าจู่โจมฮัคยอนในทันทีแล้ว ถ้าหากไม่มีเสียงหนึ่งขัดขึ้นมาเสียก่อน


          "เฮ้~ น่าอายว่ะ ลูกผู้ชายเขาไม่รุมกันแบบนั้นหรอก!" ???


          ควับ


          พรืบ!!


          ซอจุนและพรรคพวกต่างพากันหันขวับ ไปที่ทางต้นเสียงนั้นกันอย่างพร้อมเพียง เพราะประโยคที่พูดออกมานั้นมันก็ช่างเรียกร้องบาทาของพวกซอจุนยิ่งนัก !!!


          "อ้าว~ ไอ้เด็กนี่..พูดแบบนี้อยากเจ็บตัวแง่ะ!!" ซอจุนที่กำลังเดือดอยู่แล้ว พูดพร้อมทั้งสาวเท้ายาวๆตรงเข้าไปหาเจ้าของประโยคคนนั้นทันที


          "หึ เป็นแค่เด็กม.ปลาย...ปากดีจังนะ~" ซอจุนดึงปกคอเสื้อนักเรียนของเด็กม.ปลายตัวสูงเท่าๆกับตัวเองเข้ามาใกล้ ก่อนจะโน้มหน้าเข้าไปใกล้ๆใบหน้าเรียวเล็กของเด็กคนนั้น พร้อมกับพูดประโยคนั้นเสียงรอดฟันอย่างเอาเรื่อง


          ผวัะ!


          เด็กหนุ่มม.ปลายคนนั้นปัดมือซอจุนออกพร้อมทั้งผลักตัวของซอจุนออกไปอย่างแรง จนซอจุนเกือบล้มหากไม่ได้เพื่อนของเขาที่อยู่ข้างๆกันรีบรับร่างขิงเขาเอาไว้ได้เสียก่อน 

          และนั้นแหละ! การกระทำของเด็กหนุ่มคนนั้นมันก็เลยยิ่งทำให้ซอจุนกับพวกโมโหเอาเรื่องขึ้นกว่าเดิม


          "แก~ไอ้เด็กบ้า...จัดการมัน!!!" สิ้นเสียงอันเกรี้ยวกราดของซอจุน พรรคพวกของเขาทั้งสี่คนก็วิ่งเข้าใส่เด็กหนุ่มม.ปลายผู้แส่หาเรื่อง(เอง)คนนั้นทันที


          ผวัะ! ผลัก!




ฮัคยอน talk.


          ผมยังคงไม่คิดจะไปไหน ยังคงยืนสูบบุหรี่(มวนใหม่)พิง lamborghini aventador LP700-4 roadster สีขาวของผม มองดูพวกซอจุนกับเด็กม.ปลายตัวคนนั้นสู้กัน ...อย่างนึกสนุก


          "เจ้าเด็กนั้น...ก็ใช่ได้นี่" ผมพูดออกมาเบาๆกับตัวเอง เมื่อเห็นว่าเด็กม.ปลายคนนั้นสามารถต่อสู้ รุก-รับ กับพวกซอจุนได้อย่างดี คงจะมีทักษะการต่อสู้อยู่ไม่น้อย 


          เพราะผมสังเกตุเห็นวิชาการต่อสู้แบบเทควันโด้จากเด็กคนนั้น ดูๆแล้วเจ้าเด็กคนนั้นคงจะได้สายดำแล้วด้วย...แต่ว่านะ ถึงจะดูมีชั้นเชิงที่เก่งก็จริง แต่ทว่า คู่ต่อสู้ก็มีถึงห้าคน แล้วที่สำคัญ...เจ้าพวกนั้น(พวกซอจุน)มันก็ไม่ใช่เล่นๆเลยด้วยสิ...หึ ก็คงไม่ไหวหรอก


          เพราะงั้นผมว่าการรังแกเด็กของพวกซอจุนแบบนี้....ค ว ร จ บ ล ง สั ก ที






          หมับ


          ควับ 


          วืบบบ


          ผวัะๆๆ


          ตุบๆๆๆ


          ตึง ตึง ตึง ตึง ตึง !!!


          ใช้เวลาไม่ถึงสองนาที  ซอจุนกับพวกของเขาก็ล้มลงไปนอนน็อตกันอยู่ที่พื้นคอนกรีตของลานจอดรถกันอย่างหมดสภาพ


          พรืบๆ


          "อา ~ ร้อนชะมัด" ผมเสยผมยาวด้านหน้าที่มันยาวลงมาทิ่มตาขึ้นไปอย่างลวกๆ เพราะรู้สึกหงุดหงิดรำคาญที่มันลงมาทิ่มหน้าทิ่มตา แถบตอนนี้ผมก็โคตรรู้สึกว่ามันร้อนมากๆ และเหงื่อก็เริ่มออกมากด้วย หลังจากที่ได้ออกแรงใช้กำลังจัดการกับพวกซอจุนไปเมื่อครู่


          เฮ่ย~ เจ้าบ้าพวกนี้ก็แรงน้อยกันเสียที่ไหนล่ะ


          ผมหันไปมองดูผลงานของตัวเองอย่างรู้สึกพอใจ เสร็จแล้วจึงหันกลัไปหาเจ้าเด็กม.ปลายผู้กล้าหาญ(บ้าระห่ำ)คนนั้น 


          "ไง~ เจ็บมากรึเปล่า?" ผมเอ่ยถามเค้าพร้อมกับเดินเข้าไปหา ไปดูเค้าใกล้ๆด้วย


          "อะ เออ...ไม่..ไม่จ..อ่ะ!!!"


          พรืบบบ


          "หึ... เป็นรอยแดงช้ำขนาดนี้...ยังจะบอกอีกว่าไม่เจ็บ" ผมหันไปดุเขาทันที เมื่อถือวิสาสะดึงชายเสื้อนักเรียนของเขาขึ้นดูร่องรอยที่ถูกพวกซอจุนทำไว้ที่เอวข้างขวานั้น


          "อะ เออ ก็ไม่ได้เจ็บ....มากหรอก" เขาเอ่ยบอกพร้อมทั้งพยายามใช้มือเรียวของตัวเองดึงชายเสื้อของตัวเองที่ผมดึงขึ้นเพื่อดูรอยช้ำที่เอวของเขาลงอย่างเก้ๆกังๆ ...แถบเขายังหลบสายตาผมอีก


          หือ? แล้ว...ริวแดงๆที่มันขึ้นมาบนหน้าของเขาคืออะไร?


          นี่..เจ็บจนหน้าแดงขนาดนี้ แล้วยังจะพูดว่าไม่เจ็บอยู่ได้ เจ้าเด็กคนนี้ดื้อจริงๆ (มันใช่อย่างนั้นเหรอฮัคยอน?)


          "มากับฉัน" พูดแค่นั้นแล้วผมก็ขว้าเอาข้อมือเรียวของเจ้าเด็กดื้นคนนี้ให้เดินตามไปด้วยทันที


          "อ่ะ! จะ จะพาผมไปไหน?!" เค้าขัดขืนทันทีที่ผมออกแรงดึงให้เค้าเดิมตามผม 


          ไม่ว่าอีกคนจะขัดขืน ดื้อ ไม่ยอมทำตามที่ผมบอกแค่ไหน ยังไงแล้วสุดท้ายผมก็สามารถลากตัวเค้าให้เดินมาถึงรถของผมจนได้


          "ขึ้นรถ ..ไม่พาไปขายหรอกครับ" ผมเปิดประตูรถออกก่อนจะดันตัวเจ้าเด็กดื้อให้เข้าไปนั่งลงที่เบาะข้างคนขับ  เสร็จแล้วผมก็ดึงประตูลงปิดให้ด้วย จากนั้นผมจึงเดินอ้อมไปอีกฝั่งของรถ เพื่อไปประจำตำแหน่งคนขับอย่างไม่ให้เสียเวลา

.

.

.


          "เออ คือว่า.." ในขณะผมกำลังจะกดปุ่มสตาร์ทเครื่องยนต์อยู่นั้นเอง น้ำเสียงค่อนข้างดูประหม่าจากคนข้างๆก็ดังขึ้นมา ผมจึงต้องชะงักการกระทำเอาไว้ แล้วหันไปมองคนที่นั่งตัวเกร็งอยู่ที่เบาะข้างๆอย่างนึกสงสัยว่ามีอะไร์


          "หือ?..อา~" ผมแอบถอนหายใจออกมาเบาๆ ก่อนจะขยับตัวโน้มเข้าไปหาอีกคนใกล้ๆ แล้วพอเขาเห็นผมขยับตัวเข้าไปหาใกล้ๆแบบนั้น เขาก็เบิกตากว้างผงักเฮือกอย่างตกใจสุดๆให้ผมทันที


          คือ....จะตกใจทำไมครับ?


          "จะ.. จะทำ ทำอะไร..น่ะ?!" เขาถามผมอย่างหวาดระแวง?


          พรืบ


          ครืดด


          กริ้กก


          "โอเค~เรียบร้อย" เมื่อผมจัดการคาดสายเบลท์ให้เขาเสร็จก็หันขึ้นไปส่งยิ้มให้เขาบางๆด้วย โดยที่เขาก็ยังคงทำหน้าทำตาเด๋อๆ อึ้งๆ ดูสับสน ดูมึนงง แบบว่าอะไร? ยังไง? ก็ไม่รู้? 


          แต่ที่แน่ๆเลยคือ...ริวสีแดงๆนั่นมันเริ่มเห่อออกมาเด่นชัดมากๆบนใบหน้าเรียวเล็กน่ารักๆของเขาและเม็ดเหงื่อเล็กๆก็เอามาด้วยเช่นกันในตอนนี้


          ควับ


          " ... " เค้าเงียบไม่พูดอะไร แล้วหันหน้าหลบออกจากสายตาของผมไปหันมองที่ข้างหน้าต่างแทน


          "อา~ นายคงจะเจ็บแผลที่เอวมากสินะ" ถึงไม่ยอมเอ่ยพูดเลยอย่างนี้ (ฮัคยอนมันใช่เหรอน่ะ)


          " .... "


          "อือๆ โอเค งั้นไปกันเถอะ" 


          พอคิดได้แบบนั้นแล้ว ผมจึงขยับตัวกลับมานั่งประจำที่ของตัวเองดีๆ แล้วจึงจัดการดึงสายเบลท์มาคาดให้ตัวเองบ้าง จากนั้นจึงกดปุ่มสตาร์ทเครื่องยนต์แล้วค่อยๆเร่งเครื่องขึ้น แล้วจึงขับเคลื่อนรถออกไปตามสเต็ปของมัน ออกไปจากบริเวณลานจอดรถตรงนั้น แล้วเข้าไปวิ่งในเลนของถนนสายหลักตามทางที่ขึ้นอยู่ในจอเนวิเกเตอร์ที่เปิดอยู่


          พอขับรถเข้ามาอยู่เส้นทางหลักที่ผมต้องการแล้ว ก็ไม่รอช้าครับ แตะเกียร์เยียบคันเร่งเพิ่มความเร็วในระดับที่สามร้อยกิโลเมตรต่อชั่วโมง ให้สมกับเป็นเจ้ากระทิงดุที่ความเร็ว-แรง เป็นเลิศ~ อาๆๆ เรื่องรงเรื่องรถอะไรเนี่ย ช่างมันก่อนเถอะครับ เอาเป็นว่าผมแค่กำลังรีบอยู่ก็แล้วกันครับ ㅋㅋㅋㅋ


          ผมขับรถมาประมานสิบนาทีเศษเห็นจะได้ ด้วยระยะทางที่วิ่งรถมาก็ประมานเกือบสี่สิบกิโลเมตร ผมก็มาถึง J coffee cojjee ร้านกาแฟของแจจุงฮยองของผมเอง 


          อ่ะๆๆ คงสงสัยกันอยู่สินะ ว่าผมมาที่ร้านกาแฟทำไม? ไม่ใช่ว่าที่ที่ผมควรจะไปน่ะ มันน่าจะเป็นโรงพยาบาล รึไม่ก็คลีนิกอะไรพวกนี้อยู่ใช่มั้ยล่ะ ผมรู้หรอกน่า~แหมๆ


          เอาเป็นว่า...เดี๋ยวก็จะรู้กันเองนะครับ






Taekwoon part.


          "เดินไหวมั้ย?" เสียงนุ่มหวานของเจ้าของรถดุสุดหรูถามขึ้นเมื่อเธอได้จอดรถและดับเครื่องยนต์เรียบร้อยแล้ว


          "ครับ..ผม ผมเดินไหว" ผมตอบออกไปอย่างไม่มั่นคงนัก ไม่ใช่เพราะเจ็บแผลที่เอวนะ แต่เพราะอัตราการเต้นของหัวใจผมมันยังทำงานได้ไม่ปกติอยู่ต่างหาก


          อุว้าว~ ว้าวววว นึกว่าผมจะได้ไปทัวร์สวรรค์ตั้งแต่ยังไม่ทันจบม.ปลายแล้วเสียอีก


          คือ คือมันแบบ.. แบบอย่างกับกำลังนั่งอยู่ในรถแข่งที่กำลังวิ่งแข่งกันในสนามแข่งรถ...ประมานนั้นเลย แบบว่ามันทั้งเกร็ง ทั้งหวาดเสี้ยว และโคตรลุ้นระทึกอยู่ทุกๆลมหายใจเข้า-ออกเลยอ่ะพี่น้องงงง


          ไม่เข้าใจ ผมไม่เข้าใจเลยว่า...เธอจะรีบไปไหน?


          แบบความเร็วที่เธอขับรถอ่ะ อยากบอกว่ามันเร็ว น-ร-ก มากกกก หากแต่ว่าเธอกลับดูชิ่วๆมากมายอ่ะ ในตอนที่ขับมันอยู่ แดบักมากกกกกก


          แต่ถึงมันจะเป็นช่วงเวลาแห่งชีวิต ที่ผมไม่สามารถหายใจได้ทั่วท้องของผมเลยก็จริง... แต่ผมก็อยากจะชมเธอจริงๆว่า


          'คุณขับรถโคตรเซียนว่ะครับ'


          สุดยอดอ่ะ คือเธอขับรถได้นิ่งมากๆ แม้ว่าความเร็วมันจะราวกับจรวจก็ตามเถอะ 


          แกร็ง


          พรืบ


          ในขณะที่ผมกำลังคิดอะไรๆอยู่นั่นเอง ประตูรถทางผมก็ถูกเปิดขึ้น


          "ลงมาได้แล้วครับ~" เฮือก!!! มัวแค่คิดโน้นคิดนี่อยู่จนไม่ใด้สนใจอะไรเลย จนกระทั้งเสียงหวานๆของเธอมาดังขึ้นมาที่ใกล้ๆหูโดยไม่ทันตั้งตัวนี้แหละ ถึงได้สะดุ้งเฮือกไปแบบนั้น ...ทำตัวน่าอายอีกแล้วนะแทคอุน


          "อะ เอ่อ...ครับ" คือทำไมผมต้องเจอแต่ช็อตที่มันแอคแทคๆ บ่อยๆเลยละครับวันนี้ พอผมจะเงยหน้าไปตอบกลับเธอ...ผมก็เป็นต้องสะดุดชะงักอย่างงี้ก่อนทุกทีเลย 

          คือยอมรับครับ ว่าผมชอบผู้หญิงตังสูงๆขายาวๆเวลาใส่กางเกงยีนส์แล้วมันสวยมากครับ แต่เธอคนนั้นต้องเป็นคนเรียบร้อยพูดจาเพราะด้วยนะครับ 

          ซึ่งแน่นอนว่า นอกจากรูปร่างของเธอที่โคตรถูกสเปกผมแล้ว อย่างอื่นที่นอกจากนั้น...เธอคนนี้ค่อยข้างหากไกลจากคำว่าเรียบร้อยอยู่มากโขเลยล่ะครับ


          แต่...เฮ้อ ทำไมไม่รู้? ทำไมเวลาที่ผมได้อยู่ใกล้เธอแล้ว ทำไม...ถึงรู้สึกไม่เป็นตัวของตัวเองเลย


          ตึก ตึก


          "หือ? เป็นไรรึเปล่า...รึว่าเจ็บ?!" พอเห็นผมเผลอนิ่งเงียบไปแบบนั้น เธอก็เลยเอ่ยถามผมขึ้นมาอีกครั้ง ก่อนจะก็พยักหน้างึกๆ เหมือนเข้าใจอะไรบางอย่าง แล้วเธอจึงทำในสิ่งที่ผมไม่คาดคิดจนผมต้องร้อง เฮ้ย!!! ออกมาเสียงดังลั่น


          "เฮ้ยๆๆๆๆ ทำไรน่ะ! ปล่อยๆๆๆๆๆ" ผมร้องโววายเสียงดังพร้อมทั้งดิ้นไปมาทันที เมื่ออยู่ๆเธอก็ก้มเข้ามาปลดล็อคสายเบลท์ให้ผม เสร็จแล้วเธอก็ใช้สองแขนเรียว(ที่ดูแข็งแกร่ง)ของเธอมาช้อนเอาร่างของผม อุ้มผมออกจากรถนะเส่!!!


          เฮ้ๆๆๆ นี่ผมเป็นผู้ชายนะครับบบบ ใครก็ได้ช่วยบอกเธอให้ผมที!!!!


          นี่เป็นผู้หญิงยังไงว่ะเนี่ย ถึงมาอุ้มผู้ชายในท่าเจ้าสาวแบบนี้กันน่ะครับบบบบบบ


          โอ้ย ไม่ได้นะครับ ไม่ได้ๆๆๆๆๆๆ


          "นี่ปล่อยนะ ปล่อยผมลงเดี๋ยวนี้!!!" 


          "เฮ้ๆๆ เสียงดังไปแล้ว นี่นายเจ็บอยู่นะ อย่าดิ้นสิ!"


          "ไม่รู้ล่ะ! ปล่อยผมลงเดี๋ยวนี้!!!"


          "แต่นายเจ็บ....อยู่.."


          "ปล่อย-ผม-ลง!"


          พรืบ


          ในที่สุดเธอก็ยอมปล่อยผมลงจนได้ เฮ้อ....


          พอหลังจากที่เธอปล่อยผมลงมายืนเองที่พื้นลานจอดรถตามที่ผมบอกแล้ว เธอก็กอดอกยืนจ้องผมนิ่งอยู่สักพักเหมือนกำลังคิดอะไรอยู่สักอย่าง


          " .... " ผมเองก็ยืนจ้องเธออย่างไม่สบอารมณ์ด้วยเช่นกัน ..แต่จริงๆแล้วข้างในผมน่ะมันแทบจะระเบิดเพราะว่าเขินกับสิ่งที่เธอทำต่างหาก


          "เฮ้อ..." เธอก็ถอนหายใจออกมายาวๆอย่างยอมแพ้ แล้วจึงเอื้อมมือเรียวยาวสวยของเธอมาจับเข้าที่ข้อมือของผม แล้วจากนั้นเธอจึงเดินนำพาผมไปที่ตึกสีเทาทึบๆตรงหน้านั้นทันที โดยที่คราวนี้ผมเองก็ยอมเดินตามเธอไปอย่างเงียบๆ ไม่คิดจะขัดขืนใดๆให้มากเรื่องอีก


          เมื่อเดินเข้ามาถึงในส่วนของรอบบี้ที่มีร้านกาแฟชื่อว่า coffee cojjee ขนาดไม่ใหญ่มากเปิดบริการอยู่ เธอก็พาผมเดินตรงเข้าไปในร้านนั้น


          ตอนนี้ผมยอมรับเลยว่างงและไม่เข้าใจมากๆด้วย ว่าเธอพาผมมาทำไมที่นี่... เธออยากดื่มกาแฟเหรอ? 

          เออ..แล้วจำเป็นต้องพาผมมาด้วยหรอ? 

          ความคิดในหัวผมเกิดขึ้นมาไม่หยุด เพราะว่าผมสงสัย เพราะว่าผมไม่เข้าใจว่าอะไร? ว่าทำไม? ว่าโน้น ว่านี่ ว่านั้น ว่าไปต่างๆนาๆ 


          แต่ทว่า ตอนนี้ผมว่า...ที่ผมคิดมาทั้งหมดนั้นมันคงไม่ใช่หรอก ก็ในเมื่อตอนนี้เธอกำลังพาผมเข้าในส่วนด้านหลังเคาน์เตอร์บาร์ที่มีบาริสต้าชาย-หญิงหลายคนกำลังทำหน้าที่ของตัวเองอยู่


          "พยอลรา" เธอเรียกพนักงานคนหนึ่งที่เก็บของอยู่ชั้นว่างของใกล้ๆตรงนั้นขึ้น


          "คะ? นายน้อย" พนักงานสาวคนนั้นหันมาเธอแล้วโค้งตัวให้ก่อนจะเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงสุภาพ


          "ตามชิโน่ขึ้นไปหาเราข้างบนด้วย" เธอเอ่ยสั่งกับพนักงานคนนั้นเสียงเรียบแต่เธอก็ยังเผ่ยรอยยิ้มบางๆออกมาให้กับพนักงานคนนั้นด้วย


          "ค่ะ! นายน้อย"


          เมื่อเธอคุยกับผู้หญิงตัวเล็กที่ชื่อพยอลราอะไรนั่นเสร็จก็หันมาพยักให้ผมทีนึงก่อนจะดึงข้อมือของผมข้างที่เธอยังคงจับไว้อยู่ พาผมเดินไปขึ้นบันไดทางเชื่อมไปชั้นบนทันที







          ปัง


          "นั่งรอตรงนี้ก่อนนะ" เธอพาผมเข้าในห้องห้องหนึ่ง ที่มันดูคลายๆจะเป็นห้องทำงานกรึ่งๆห้องนั่งเล่น..ประมาณนั้น เธอพาผมเข้ามานั่งในส่วนของมุมโซฟา แล้วเธอก็กำลังจะเดินออกไป ผมจึงเผลอปากเอ่ยรั้งเธอขึ้นมา


          "เดี๋ยวสิ ฮัคยอน"


          "ฮืม...?" เธอหันกลับมามองผม ด้วยสายตาที่ต้องการรู้ว่าผมเรียกเธอไว้ทำไม?


          " .... " อ้าว แทคอุนเจ้าบ้า เรียกเธอไว้แล้ว แต่ดันหาคำจะพูดกับเธอออกไปไม่ได้เฉยเลยอย่างงี้ได้ไงว่ะ เจ้าบ้าเอ๊ยยยย


          "นี่น้องแทคอุนครับ ถ้าไม่มีอะไรจะพูด...งั้นพี่ไปครับ" ฮัคยอนเอ่ยพูดกับผมด้วยน้ำเสียงเอ็นดูพร้อมทั้งยังเอื้อมมือมาลูบหัวผมเบาๆอีกด้วย เธอทำราวกับว่าผมเป็นเด็กน้อยอย่างงั้นแหละ


          หมับ


          ตุบ


          "อ่ะ!" 


          "อย่าทำเหมือนว่าผมเป็นเด็กน้อยอย่างนั้นสิครับ คุณว่าที่ภรรยาของผม" ผมเอ่ยพูดเสียงต่ำที่ข้างหูของเธอ หลังจาที่ผมดึงร่างบางของเธอลงมานั่งอยู่บนตักของผมแล้ว


          "หึ ก็เป็นเด็กอยู่จริงๆ...ไม่ใช่เหรอ?" ฮัคยอนหันหน้ามาสบตากับผมพร้อมทั้งยังเอี่ยวแขนที่สองข้างขึ้นมาโอบที่รอบคอผมไว้ด้วย 


          "เออ..." ทำไมเป็นแบบนี้ล่ะ ทั้งๆที่ผมตั้งใจจะแกล้งเธอ...แต่ดูแล้ว เหมือนผมต่างหากที่จะโดนเธอแกล้ง


          "แทคอุน...ชอบให้สัมผัส...แบบนี้...เหรอครับ?" ฮัคยอนพูดพร้อมทั้งเปลี่ยนจากท่านั่งบนตักเป็นนั่งคล่อมตักผม ..


          "อืม..แบบนี้มัน...อันตรายนะครับ" ผมบอกอย่างนั้น เพราะตอนนี้เราสองคนอยู่ในท่าที่มันเออ...อืม แบบนั้นแหละครับ (ติดเรทอีกแล้ววววว)


          "ไม่ใช้ว่าชอบแบบนี้หรอกเหรอ หืม?" เธอได้พูดแบบนั้นด้วยสายที่ผมมองแล้ว แทบอยากจับเธอลงนอน...บนโซฟานี่เลยล่ะครับ 


          "ถ้ายั่วผมมากๆผมก็ไม่ทนหรอกนะครับ" ผมว่าด้วยรอยยิ้มของเสือร้ายที่พร้อมจะขย้ำเหยื่อตรงหน้าทุกเมื่อ


          "หว้า...นี่ฉันได่ว่าที่สามีความรู้สึก...ไวสินะเนี่ย" ฮัคยอนพูดอย่างหยอกล้อ แต่ผมแบบนี้มันยิ่งกระตุ้นอารมณ์ดิบในตัวผมมากให้ขึ้นเสียอีก


          "ในห้องนี้...เก็บเสียงได้ดีแค่ไหนเหรอครับ?" ผมพูดกระซิบเสียงพร่าชิดที่ข้างหูพร้อมทั้งใช้ปลายจมูกไซ้ที่ข้างแก้มเนียบของเธอไปมาเบาๆด้วย


          "อื้มม..ก็...ไม่รู้สิ ยังไม่เคยทดสอบมันเลยน่ะ" คำตอบแบบนี้ ...เปิดทางให้ผมอยู่สินะครับ 

          "งั้นคงต้องลองดูแล้วล่ะครับ" ผมเอ่ยพูดชิดที่ติดริมฝีปากอันแสนนุ่มนิ่มของเธออย่างที่เริ่มจะทนเก็บมันไว้ไม่
ไหว...





To be continued... 







เอาแล้ว!
มินซอกคนฮ็อต ที่ใครๆก็ต่างหมายป้อง ต้องการอยากจะได้ครอบครอง
แฟนเด็กก็ต้องเอาใจ (เซฮุน)
เพื่อนก็ชอบเตาะ (ลู่หาน)
และไหนจะเพื่อนสนิทคนพิเศษอย่างแบคฮยอน..ที่ความสัมผัสดูจะลึกซึ้งกว่าคนอื่นอีกด้วย
...เรื่องราวของพวกเขาจะเป็นเช่นไรนะ?



แล้วแทคเอนของเรานี่ล่ะ?
ยังไงๆ ยังไงกันล่ะ?
เพราะโดนคู่อริของฮัคยอนซัดมา...
หมอไม่ต้องเรียกครับ
มีแค่ฮัคยอน...ความเจ็บปวดทางร่างกายของแทคอุน
ก็สามารถสมานหายเป็นปลิดทิ้งแล้วล่ะ หึหึ




ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

7 ความคิดเห็น