Artificial Love Or Real ? [VIXX n EXO]

ตอนที่ 16 : CHECKMATE!

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 51
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2 ครั้ง
    27 ม.ค. 62






#NBin

#วันคืนแห่งหายนะของฮงบิน

 

-หลังตึกเรียนปีสอง ที่บรรยากาศเงียบสงบในช่วงเย็นหลังเลิกเรียน-

“นี่ของรุ่นพี่เหรอครับ?” ผมยกถุงคุกกี้ที่ผูกโบว์ด้วยริบบิ้นสีฟ้าและจดหมายที่ผมเจอในตู้ล็อคเกอร์เมื่อเช้าขึ้นให้คนที่ยืนเหนียมอายจนไม่กล้าจะมองผมตรงๆด้วยซ้ำ

“อื้ม” เขาพยักรับ ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมามองผมด้วยรอยยิ้มน่ารักและบอกกับผมว่า “ฉัน...แอบชอบนายมาตั้งนานแล้ว จนอยากบอกความในใจให้รู้”

“....” อ่า ....หนักใจจริงๆ

“ถ้าไม่รังเกียจล่ะก็...มาเป็นแฟนฉันเถอะนะ”

“หา....?” เพิ่งจะเจอแบบนี้ก็ครั้งแรกนี่แหละ

 

ผมชื่อ อีฮงบิน นักเรียนปี 2 ห้องเอและเป็นกัปตันทีมบาสสุดแกร่งของม.ปลายคเยรัน อาจจะเป็นเพราะว่านิสัยที่ตรงไปตรงมาเลยมีสาวๆมาสารภาพรักอยู่หลายครั้ง แต่ว่า....

 

“ว่าไงครับน้องฮงบิน?” คงเห็นผมเงียบไปนาน พี่เขาเลยเร่งถามคำตอบจากผมอีกครั้ง

“....”

จำแนกผู้ชายคนนี้ไม่ออกจริงๆ

เขาชื่อ ชาฮัคยอน อยู่ปี 3 ห้องเอ เป็นผู้ชายของแท้แน่นอน แต่ท่าทางการพูดดันเหมือนผู้หญิง(เขาดูเรียบร้อยเกินไปสำหรับผู้ชาย) เลยเป็นคนดังของโรงเรียนนี้อยู่เหมือนกัน

 

“รุ่นพี่ฮัคยอนเสียใจด้วยนะ แต่ผมเป็นผู้ชาย” ผมบอกปฏิเสธเขาไปอย่างชัดเจน

“...ดูก็รู้แล้วล่ะ” สีหน้ารุ่นพี่ที่มองผมดูมึนงงอยู่นิดๆ แต่ก็ยังคงมีความมุ่งมั่นอยู่เช่นเดิม


เขามันเข้าใจยากจริงๆ ช่างเถอะ ยังไงก็ปฏิเสธอยู่แล้ว ไม่ต้องไปคิดอะไรมากหรอก


“....ขอโทษด้วยนะ ตอนนี้ผมยังไม่คิดจะมีแฟนหรอก” เฮ้อ ถึงจะพี่เขาจะหน้าสวยและรูปร่างสูงบางคล้ายหุ่นผู้หญิง แต่เขาก็เป็นผู้ชาย ไม่ไหวหรอกๆ   

“ผมไปล่ะ” รีบๆไปจากที่นี่ดีกว่า

“ดะ เดี๋ยวก่อนสิ” เขารั้งผมไว้ “ฉันจริงจังจริงๆนะ แอบหลงรักนายมา 1 ปีแล้ว”

“....” หา?

“นายเคยช่วยฉันไว้ ที่โรงยิม ตอนที่ลูกบาสหลุดออกมาทางฉันโดยที่ไม่ทันตั้งตัว นายก็เข้ามารับลูกบาสไว้ทันก่อนมันจะโดนหน้าฉัน...” สีหน้าและน้ำเสียงปราบปลื้มจากใจของเขา มันทำให้ผมอึดอัดใจ

“รุ่นพี่ฮัคยอน ผมคบกับรุ่นพี่ไม่ได้หรอก” ถึงจะดูใจร้ายไปหน่อยก็เถอะ แต่ยังไงก็ต้องบอกให้เขาเข้าใจว่า “ผมเป็นผู้ชายและชอบผู้หญิง ...เข้าใจนะครับ”

ผมพูดจบก็รีบเดินหนีออกมาทันที


.


.


.

 

4 ทุ่ม 27 นาที ที่ห้องพักของฮงบิน

พรึ่บ ผมลุกขึ้นยืนและบิดขี้เกียจไปมาเพื่อคลายความรล้าจากการนั่งทำการบ้านและทบทวนบทเรียนมานานว่าสองชั่วโมง ซึ่งตอนนี้ก็ได้เวลาพักผ่อนของผมแล้วครับ หาว----ว

 

เพล้ง!

 

อยู่ๆก็มีเสียงดังคล้ายวัตถุอะไรสักอย่างแตกกระทบพื้นตรงนอกระเบียงห้องผม

 

“อะไรน่ะ!?” เวลาแบบนี้เนี่ยนะ?  

ผมยืนชั่งใจอยู่นานก่อนจะค่อยๆเดินออกไปดูว่ามันเกิดอะไรขึ้นที่ข้างนอก

คลื่น...

ผมเปิดประตูหน้าระเบียงออกช้าๆอย่างระแวงๆ และสิ่งที่ผมเห็นอยู่ตรงหน้ามันก็ทำเอาผมแทบช็อค...

“อ่า...เจ็บชะมัด”

“....” !!!

“แค่นิดเดียวเองแท้ๆ พลาดได้ไงวะเนี่ย บ้าจริง! เสียงสบถบ่นของแขกยามวิกาลที่ไม่รู้ว่าโผล่มาอยู่ที่ระเบียงห้องผมได้ยังไง แต่จากสภาพที่เห็นคงจะตกลงมาจากที่ไหนสักแห่ง....

แต่เดี๋ยวก่อน...  ไอ้สภาพที่เกือบเปลือยเนี่ยมันอะไรกัน?!!!



"นะ นี่...รุ่นพี่ฮัคยอน!" 


"หืม? โอ้ ฮงบิน...." ฮัคยอนเงยหน้าขึ้นมองเจ้าของห้องด้วยความอึ้งอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนมุมปากของเขาจะกระตุกยิ้มที่ชวนขนลุกขึ้นมา


พรึ่บ


เฮือก


ฮงบินเบิกตากว้างอย่างตกใจกับความใกล้ชิดของฮัคยอนจนลืมหายใจไปชั่วขณะ และร่างกายของเขาก็แข็งทื่อไปเหมือนกับโดนสาปให้เป็นหิน


รอยยิ้มและแววตาที่ดูไม่น่าไว้ใจ ปลายนิ้วเย็นๆที่ลากเลื้อยผ่านเสื้อบางตั้งแต่กลางอกลงมาที่สะดือ ทำเอาฮงบินสะท้านไปทั้งตัวและจิตใจ


ฮงบินยืนตัวเกร็งไม่กล้าขยับไปไหน และปล่อยให้ฮัคยอนตามใจชอบโดยไม่ขัดขืนเหมือนว่ากลัวอะไรอยู่


"อ่า รู้สึกเสียใจเล็กน้อยนะเนี่ย ที่นายมาเห็นตัวจริงของฉันเร็วขนาดนี้" ฮัคยอนพูดเสียงแอบเสียดายเล็กน้อยโดยที่สองมือก็ไม่ได้อยู่นิ่ง จับตรงโน้น ลูบตรงนี้ ไปเรื่อยบนร่างกายของฮงบินอย่างอยู่ไม่สุข


หมับ


ฮงบินรวบมือข้างหนึ่งของฮัคยอนที่กำลังจะล้วงลึกลงไปในขอบกางเกงนอนของเขาขึ้นมา และพูดเสียงเข้มกับแขกยามวิกาล(ขี้แกล้ง)ตรงหน้าว่า


"อย่าทำเหมือนผมไม่มีความรู้สึกสิครับรุ่นพี่"


"หืม?" แววตาของฮงบินดูแปลกไปนะ เหมือนกับว่า....


"หึ รุ่นพี่ครับ"


"อืม"


"เมื่อกลางวันผมบอกรุ่นพี่ไปแล้วใช่มั้ย ว่าผมชอบผู้หญิง"


"อ้อ" จะมาย้ำให้มันจี๊ดอีกทำไม นายนี่!


"ถึงจะมายั่วผมด้วยสภาพเกือบเปลือยแบบนี้..." ฮงบินจงใจโน้มหน้าเข้าไปใกล้ฮัคยอนด้วยแววตาท้าทาย ก่อนจะกระชิบบอกเสียงเหยียดกับอีกคนว่า "ถึงจะน่าลอง แต่ว่าผมก็ไม่เอาด้วยหรอกนะ"


"?!" ฮัคยอนจ้องมองฮงบินด้วยความรู้สึกอึ้งจนพูดไม่ออก


"ถ้าเข้าใจแล้วก็ช่วยออกไปจากห้องผมด้วยครับ" ฮงบินพูดและขยับตัวออกห่างจากฮัคยอนด้วยท่าทางคล้ายว่ารังเกียจ


"หึ" ฮัคยอนกระตุกยิ้มหึออกมาอย่างรู้สึกยั๊วะ


หมับ ปึก


ฮัคยอนดันร่างฮงบินเข้าไปติดผนังห้อง และใช้มือข้างหนึ่งยันผนังห้องขังฮงบินเอาไว้ไม่ให้หนี


"หือ เห็นรูปร่างบางๆแบบนี้ก็แรงเยอะใช่เล่นเลยนี่" ฮงบินพูดเสียงยียวน


"ก็ไม่ได้มีแค่แรงหรอกนะที่เยอะน่ะ" ฮัคยอนก็ตอบกลับอย่างท้าทาย ด้วยคำพูกที่มีนัยแฝงพร้อมจับปลายคางของฮงบินให้เชิดขึ้นด้วย


"หืม ช่างพูดเชิญชวนจริงนะครับ" ทั้งน้ำเสียงและแววตาของฮงบินดูไม่ค่อยชอบใจเท่าไหร่นัก ที่ร่างกายของตัวเองโดนควบคุมจนไม่สามารถต้านทานขัดขืนออกจากแรงของฮัคยอนได้ตามใจสั่ง


"จริงๆแล้ว ฉันน่ะ ไม่ใช่คนใจดีอะไรหรอกนะ ที่ยังปล่อยนายอยู่ดีแบบนี้ก็เพราะว่า ฉันชอบนาย ก็เลยไม่อยากทำรุนแรงกันนาย" ฮัคยอนบอกกับฮงบินด้วยน้ำเสียงราบรื่น แววตาซุกซนก็ค่อยแต่มองสำรวจร่างกายของฮงบินอย่างจาบจ้วง


"โห่ ฟังดูพิเศษดีนะ แล้วผมต้องขอบคุณดีมั้ยเนี่ย" ฮงบินแสยะยิ้มพูดประชด


"ใช่มั้ยล่ะ หึหึ" ฮัคยอนเองก็แสยะยิ้มให้อย่างไม่ยอมอ่อนข้อ


"แต่ผมก็ไม่เอาด้วยหรอก ออกไปจากผมได้แล้ว" ฮงบินพูดเสียงแข็งแววตาของเขาจริงจังไม่ล้อเล่น


"หืม ไม่น่ารักเลยนะฮงบิน" ฮัคยอนยังคงเล่นไม่เลิก  รอยยิ้มกับแววตาอ่านยากนั่นทำให้ฮงบินรู้สึกไม่ดีเอาเสียเลย


"...." ฮงบินหลี่ตามองฮัคยอนและครุ่นคิดอยู่ในใจว่าจะเอายังไงดี? แต่ไม่ว่าพยายามคิดหาวิธียังไง มันก็ไม่เจอเลยเนี่ยสิ เฮ้อ งั้นก็ถามไปตรงๆเลยล่ะกัน "พี่ต้องการอะไรกับผม?"


"หึ" ฮัคยอนกระตุกยิ้ม แววตาดูมีความพึงพอใจขึ้นมาเล็กน้อย ลิ้นเล็กแลบออกมาเลียที่ริมฝีล่างพอให้ชวนขนลุก ก่อนจะพูดขึ้นว่า "คำตอบอะไรนั้น นายก็น่าจะรู้อยู่แล้ว ยังจะถามอีกเหรอ"


หมับ


"ผมถาม พี่ก็แค่ตอบผมมาดีๆก็พอ และมือนี่น่ะก็ช่วยอยู่นิ่งๆทีเถอะ!" ฮงบินกระชากมือปลาหมึกของฮัคยอนออกมาจากใต้เสื้อของตัวเอง และตะเพิดเสียงใส่อย่างเหลืออด


"โห่~ อย่าทำท่าน่ากลัวใส่กันอย่างนี้สิ"


"งั้นนายก็เลิกเล่นบ้าๆนี่สักทีเส่!"


"เอ๋? คราวนี้พูดห้วนๆใส่กันเลยเหรอ" ฮัคยอนยิ้มยั๊วะ


"คิดว่าความอดทนผมมันจะไม่มีขีดจำกัดเหรอไง" ฮงบินพูดพร้อมทั้งผลักอกฮัคยอนออกไปอย่างแรงดัง ปึก


"อ่ะ!" แรงผลักของฮงบินทำให้ฮัคยอนแค่เสียการทรงตัวไปเพียงเล็กน้อย แต่ถึงอย่างนั้นผลมันก็ทำให้ฮงบินได้เป็นอิสระ


"ออกไปจากห้องผมซะ!" ฮงบินชี้นิ้วไล่ฮัคยอนอย่างไม่มีเหลือความเกรงใจใดๆอีก


"โอ๊ะโอ ถ้าจะทำให้โกรธจริงๆเข้าแล้วสิ" ฮัคยอนพูดเหมือนจะรู้สึกผิดกับกระทำของตัวเอง แต่รอยยิ้มและแววตาที่เต็มได้ความสนุกนั้นก็บอกได้ชัดเจนเลยว่า มันไม่ใช่


"...." ฮงบินกำหมัดแน่นอย่างข่มอารมณ์ไว้ไม่ให้ตัวเองพุ่งเข้าไปต่อยหน้าฮัคยอน


"กำหมัดแบบนั้นน่ะ จะต่อยกันเหรอ?" ฮัคยอนเหลือบมองมือเล็กของฮงบินที่กำหมัดไว้แน่น ก่อนจะกลับมามองสบตากับฮงบินตรงๆและบอกว่า "อย่าดีกว่านะ เพราะนายสู้ฉันไม่ได้หรอก"


"...."


"นายก็น่าจะรู้สึกได้ใช่มั้ยล่ะ ว่าตัวฉันในตอนนี้มันต่างจากตัวฉันที่นายเห็นเมื่อตอนกลางวันอย่างลิบลับ"


"...." อ่า จริงๆด้วย เรารู้สึกว่าเขาในตอนนี้ดูอันตรายอย่างบอกไม่ถูกอยู่...


หือ? พอได้มองดูร่างกายของเขาชัดๆแบบนี้แล้ว ก็พึ่งได้เห็นว่าที่ลำแขนเรียวข้างซ้ายของเขามีรอยสักสีดำคล้ายตัวมังกรพันเลื่อยอยู่ตั้งแต่หลังมือขึ้นไปถึงหัวไหล่ อืม เหมือนส่วนหัวของมันจะอย่างด้านหลังของเขานะ (อย่างกับพวกมาเฟีย) เอ๊ะ! ....คงไม่ใช่หรอกมั้ง (รู้สึกเหงื่อตก)


"จ้องขนาดนี้ คงคิดว่าฉันเป็นพวกนั้นอยู่ล่ะสิ" ฮัคยอนพูดอย่างอ่านความคิดของฮงบินได้


"หึ จะปฏิเสธเหรอ" ฮงบินมีท่าทีระวังตัวมากขึ้น


"ก็แหงน่ะสิ จะไปใช่พวกชั้นต่ำอย่างนั้นได้ยังไงกันล่ะ บ้าดิ"


"ก็ดูออกจะเหมือนเลยแท้ๆ"


"หือ ถ้าจะคิดอย่างนั้นเพราะแค่เห็นมังกรที่แขนของฉันล่ะก็....เอ๊ะ!"


"....?" ตกใจอะไร?


"นี่นายมองเห็นมันเหรอ?" ฮัคยอนมีสีหน้าตกใจออกมาชัดเจน


"ก็เห็นน่ะสิ" ฮงบินเหลือบมองมังกรที่แขนของฮัคยอนก่อนจะกลับมามองหน้าสวยของฮัคยอนและตอบมันอย่างชัดเจนตามความจริง 


แต่ว่าเขาก็รู้สึกแปลกใจอยู่น่ะ ที่เห็นสีหน้าของฮัคยอนดูตกใจแบบนั้น เพียงแค่เขาเห็นรอยสักที่แขนนั้น ...จะต้องตกใจด้วยเรื่องแค่นี้ด้วยเหรอ?


อะไรกัน รอยเด่นชัดขนานนั้นไม่เห็นก็แปลกล่ะ


"...." ฮัคยอนจ้องมองฮงบินนิ่งเหมือนว่าครุ่นคิดเรื่องอะไรบางอย่างอยู่ และบรรยากาศรอบๆตัวของฮัคยอนก็ดูตึงเครียดขึ้นมาอย่างน่าประหลาด


"อะไร?" ฮงบินถามออกไปอย่างทนไม่ไหวกับการถูกจ้องมองนิ่งแบบนี้ แววตาของฮัคยอนที่ฮงบินเห็นในตอนนี้ มันทำให้เขารู้สึกเหมือนโดนบางอย่างรัดเข้าที่คอจนหายใจแทบไม่ได้ ทั้งๆที่มันไม่มีอะไรเลย


"ฉันไม่อยากทำแบบนี้เลย แต่ว่า" ฮัคยอนพูดค้างไว้แค่นั้นก่อนจะก้าวเข้าไปใกล้ฮงบินอีกก้าว


"อย่าเข้ามานะ" ฮงบินพลั้งปากออกไปตามสัญชาตญาณเพราะรู้สึกได้ถึงอันตรายที่กำลังคืบคลานเข้ามามใกล้ และตัวเขาตอนนี้ก็เหมือนคนที่ไร้ทางสู้


"งั้นก็เลือกสิ" ฮัคยอนพูดเสียงเย็น นัยน์ตาก็ว่างเปล่าไร้แวว...และน่ากลัว


"เลือก? เลือกอะไร ทำไมต้องเลือกด้วย ยะ อย่าเข้ามานะ!" ฮงบินถูกฮัคยอนต้อนให้เข้าไปติดกับผนังห้องอีกครั้ง ฮงบินที่ท่าทางรุกรนอยากจะหนีไปจากตรงนี้ที่สุด


"นัยน์ตาของฉันตอนนี้ มีแต่เลือดที่อาบฉ่ายออกมา..." เสียงของฮัคยอนมันเยือกเย็นจนรู้สึกหนาวเข้าไปถึงในกระดูก


"จะทำอะไร บอกว่าอย่าเข้ามาไง" แววตาและเสียงที่สั่นเทาอย่างเริ่มหวาดของฮงบิน ไม่มีผลใดๆกับฮัคยอนเลยในตอนนี้


"ฉันปล่อยให้คนที่เห็นมังกรของฉันมีชีวิตอยู่ต่อไปไม่ได้หรอกนะ"


"พูดอะไรน่ะ?"


"เลือกซะ จะตายตรงนี้หรือว่ายอมเป็นทาสของฉันตลอดไป?"


"หา?" ตัวเลือกบ้าอะไรว่ะนั่นน่ะ!


หมับ


มือซ้ายของฮัคยอนที่ยื่นเข้าไปบีบคอของฮงบินและใช่คมเล็บทั้งห้านิ้วจิกคอฮงบินจนเลือดไหลออกมาเป็นทาง


"อึก" ฮงบินกัดฟันน้ำตาซึ้มออกมาเพราะความเจ็บปวดที่ฮัคยอนเป็นคนทำ


"เร็วสิ ถ้าไม่เลือกล่ะก็ ...ฉันจะหักคอนายแล้วนะ" น้ำเสียงและแววตาแบบนั้น แน่นอนว่าฮัคยอนไม่ได้แค่พูดหยอกเล่น 


ถ้าไม่อยากตาย ก็ต้องยอมตกเป็นทาสของเขาไปตลอดชีวิดอย่างงั้นเหรอ....


จึก


ฮัคยอนจิกเล็บเข้าไปลึกกว่าเดิมเรื่อยๆอย่างกดดันให้ฮงบินตอบ


"ไม่ตายก็เป็นทาส หึ เลือกทางไหนก็เหมือนตายอยู่ดีนั้นล่ะ!"


"งั้นจะยอมตายสินะ" 


"ปีศาจ" ฮงบินพูดเสียงรอดฟัน แววตาที่เคยหวาดกลัวกลายเป็นรังเกียจ


"อย่ามองฉันด้วยแววตาเหมือนพวกอ่อนแอขี้แพ้อย่างงั้นสิ เห็นแล้วยิ่งทำให้ฉันอยากทรมานนายมากขึ้นนะรู้มั้ย" ฮัคยอนปล่อยมือที่บีบคอฮงบินออกมาและเลียเลือดที่ปลายนิ้วชี้อย่างลิ้มลองรสชาติเลือดของฮงบิน และตอนนี้เองที่สีหน้าของฮงบินเริ่มดูขยะแขยงฮัคยอนมากขึ้น 


"...."


"...."


ทั้งสองคนสบตากันและกันนิ่งไม่มีใครพูดอะไร ตัวฮัคยอนนั้นที่อยู่ๆก็หยุดการกระทำน่ากลัวและถอยออกมาจากฮงบินก้าวหนึ่งก็ยังดูไม่ปลอดภัยสำหรับฮงบินอยู่ดี 


"ทำไม?" แล้วก็เป็นฮงบินที่ถามขึ้นมาด้วยแววตาที่มีความสับสนปนอยู่กับความไม่ไว้ใจ


"ทำไม? หมายถึงอะไรล่ะ เรื่องที่ฉันปล่อยนายงั้น?"


"ผมไม่ได้ต้องการคำตอบที่เป็นคำถามกลับ"


"อ่า นั่นสิ ทำไมกันล่ะ...." ฮัคยอนแสร้งยกมือขึ้นมาจับที่ค้างตัวเองทำท่าครุ่นคิด


"อย่ามาทำเป็นเล่น ทั้งๆที่ทำผมเลือดออกอย่างนี้นะ" ฮงบินยังใช้มือข้างหนึ่งกดปิดปากแผลที่คอที่ฮัคยอนเป็นคนทำเอาไว้อยู่ ให้ตายสิ แผลนี่มันลึกแค่ไหนกัน ทำไมยังรู้สึกว่าเลือดมันยังไหลออกมาไม่หยุดเลยแบบนี้


"ฉันช่วยห้ามเลือดให้เอามั้ยล่ะ" ฮัคยอนพูดด้วยรอยยิ้มและแววตาชวนขนลุกอีกแล้ว


"คิดจะทำอะไรอีก" ฮงบินพูดดักเสียงห้วน


"อ้าว ก็บอกไปอยู่หยกๆว่าจะช่วยห้ามเลือดให้ ..ฉันพูดไม่เข้าใจตรงไหน?"


"ไม่ใช่ไม่เข้าใจ แต่ผมไม่ไว้ใจต่างหาก"


"โห่..." ฮัคยอนลากเสียงยาวด้วยสีหน้าพึ่งพอใจ "แบบนี้ก็ยิ่งชอบเข้าไปอีกนะสิ"


"?"


พรึ่บ


"!" ฮงบินเผลอเกร็จตัวขึ้นตรงเพราะฮัคยอนที่ก้าวเข้ามาใกล้ตัวเองอีกครั้ง การเคลื่อนไหวของฮัคยอนแต่ละครั้ง มันทำให้เขาแทบหยุดหายใจทุกที รู้สึกอันตรายจริงๆ


หมับ


ฮัคยอนจับมือของฮงบินที่กดแผลอยู่ที่คอออกมาช้าๆ โดยที่ฮงบินก็มีท่าทีขัดขืนอยู่ในทีแรกเล็กน้อย ก่อนจะยอมอ่อนลงและปล่อยให้ฮัคยอนทำตามใจ เหมือนคนที่โดนสะกด...


"ไม่ต้องกลัว ฉันจะอ่อนโยนกับนาย" ฮัคยอนกระชิบเสียงพร่าบอกกับฮงบินที่ยืนตัวแข็งทื่ออย่างนั้น แล้วปลายลิ้นแฉะร้อนของเขาก็ค่อยๆแตะเลียอย่างแผ่วเบาที่รอยแผลจากคมเล็บของตัวเอง


"อ๊ะ!" ฮงบินรีบยกมือขึ้นมาปิดปากตัวเอง ที่เผลอครางเสียงประหลาดออกมา เมื่อถูกฮัคยอนสัมผัมผิวด้วยปลายลิ้นแชะชื่น ที่ทำให้ขนลุกและร่างกายก็สั่นสะท้านอย่างไม่สามารถควบคุมให้เป็นปกติได้



"นายอยากรู้จักความสุขสุดยอดมั้ยฮงบิน?"


"!?"


"ฉันสอนให้ฟรีเลยเอามั้ย?"


"ไม่!"


"อ่า ไม่ปฏิเสธสินะ"


"ม๊ายยย ไม่เอาว๊อยยยยยยยย"



The end.







ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

7 ความคิดเห็น