Artificial Love Or Real ? [VIXX n EXO]

ตอนที่ 15 : One Night Stand 3[6]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 34
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2 ครั้ง
    25 ก.ย. 61

#792[4]

Chapter 5 เรื่องของเรา


22.00 pm. ห้องฮัคยอน

"...โกโก้ร้อนครับ" ฮัคยอนว่างแก้วโกโก้ร้อนที่เค้าเป็นคนชงมาว่างให้แขกยามวิกาลอย่าง จอง แทคอุน บนโต๊ะเตี้ยหน้าโซฟาที่แทคอุนนั่งอยู่

"ขอบคุณครับ" แทคอุนกล่าวขอบคุณก่อนจะยกแก้วโกโก้ร้อนขึ้นมาจิบ แล้วจึงรีบส่งยิ้มหวานไปพร้อมกับคำชมทันที

"ว้าว โกโก้ร้อนของฮัคยอนมันรสชาติดีมากๆเลยครับ" แทคอุนไม่ได้แกล้งพูดชมนะ แต่มันรสชาติดีอย่างที่ว่าจริงๆ

"อา ขอบคุณครับ ..." ฮัคยอนเอ่ยรับสั้นๆ และเหมือนจะไม่ได้ใส่ใจมันด้วยซ้ำ

"เออ เหมือนคุณอยู่กับน้องนุเบสกันแค่สองคนเลยนะครับ"แทคอุนเริ่มบทสนทนาขึ้น

"ทำไมถึงคิดว่าแบบนั้นละครับ?"

"อา-บรรยากาศมันทำให้ผมรู้สึกแบบนั้น ...ผมถามอะไรฮัคยอนได้มั้ยครับ?" แทคอุนทำหน้าจริงจัง

"ถามอะไรครับ ถ้า...ก็ถ้ามันไม่ยากเกินไป- ผมก็จะตอบแทคอุนครับ" อัคยอนมองแทคอุนอย่างใช้ความคิด ซึ่งก็ไม่ได้ต่างไปจากแทคอุนนัก

"ที่ฮัคยอนเคยบอกว่าชอบผม...แค่พูดมันเล่นๆรึเปล่าครับ?"

"เปล่า- ผมพูดจริงครับ"

"แล้วหนีผมไปทำไมครับ?"

"เรื่องนั้น- ..."

"มันเกี่ยวกับน้องนูเบสด้วยรึเปล่าครับ-ฮัคยอน"

"..."

"ได้โปรด ผมรอฟังคำตอบของฮัคยอนอยู่นะครับ" รอมาตลอดสามปี ผมได้แต่พูดประโยคนี้แค่ในใจ

"ผมขอโทษครับ" ฮัคยอนก้มหน้าลงอย่างรู้สึกผิด

"หึ ไม่ใช่สิ ผมไม่ได้ต้องการคำขอโทษ-ได้โปรด"

"มันผ่านไปนานแล้ว ผมว่าแทคอุนควรจะปล่อยให้มันผ่านไปเหมือนที่มันเคยผ่านมาเถอะครับ"

"ไม่ครับ ผมจะไม่ยอมให้มันผ่านเลยไปอีกแล้ว"

"แค่ลืม-ลืมมันไป...ไม่ได้เหรอครับ-แทคอุน" ฮัคยอนเอ่ยพูดอย่างเว้าวอน

"ไม่เข้าใจ ผมไม่เข้าใจครับฮัคยอน ทำไมครับ? ทำไมคุณถึงเอาแต่หนีผมแบบนี้-เพราะอะไรครับ?"

"ผมไม่ใช่...คนที่แทคอุนควรเอาตัวเองมาเสี่ยงด้วยหรอกครับ เพราะงั้นเลิกคิดเรื่องของผมไปซะ"

"จะเป็นแบบนี้ใช่มั้ย"

"ครับ?"

"ก็ได้ งั้นผมก็คงไม่มีทางเลือก..."

"...."

"ผมให้โอกาสอีกครั้ง ฮัคยอน คุณจะยอมบอกเรื่องราวทั้งหมดเอง ...รึว่า"

"ทะ แทคอุน..."

"จะให้ผมหาคำตอบเอง-ด้วยวิธีของผมครับ ฮัคยอน"

"ถอย ถอยไปนะ คุณไม่ควร..ทำแบบนี้ -อื้ออ" สุดท้ายแทคอุนก็ทนไม่ไหว เขารุกไปล็ดคใบหน้าสวยของเธอเข้ามารับจูบที่จาบจ้วงและดุดันจากอารมณ์ดิบเถื่อนข้างในจากตัวเองโดยไม่ให้โอกาสฮัคยอนได้ทันตั้งตัว

"แฮ่ก-ก.."

"ผมจะไม่ยอมให้ฮัคยอนเอาแต่หนีผมอีกต่อไปแล้ว"

"ทำไม... " ถึงดื้อแบบนี้ละแทคอุน?

"นั่นคือคำถามของผมต่างหากครับ-ฮัคยอน"

"แต่ผมคงตอบแทคอุนไม่ได้เช่นกัน"

"งั้นผมก็จะทำแบบนี้ จนกว่าฮัคยอนจะตอบผมได้เช่นกันครับ" ว่าจบแทคอุนก็ดึงฮัคยอนเข้ามาจูบอีกครั้ง และครั้งนี้มันทั้งหนักหน่วงทั้งเร้าร้อนและลุกล่ำเข้าไปอีกขั้น

พอถูกจูบแบบนี้...แล้วความทรงจำในคืนนั้นมันก็กลับมาฉ่ายชัดอีกครั้ง พร้อมกับน้ำใสอุ่นๆที่ค่อยๆไหลรินลงมาที่แก้มเนียบทั้งสองข้างของฮัคยอน ก่อนจะซึมผ่านที่มือเรียวสวยของแทคอุนที่กรอบกุมใบหน้ามนไว้ไม่ให้หนีและขันขืนจากจูกของเขา

ฮัคยอนไม่อยากจะอ่อนแอจนต้องร้องไห้ออกมา แต่เพราะสัมผัมของแทคอุนที่มันทำให้ความทรงจำในวันนั้น ที่เค้าพยายามจะลืม..กลับขึ้นมาชัดเจนอีกครั้ง จนในที่สุดน้ำตาของเค้าก็ไหลรินออกมาอย่างไม่สามารถห้ามมันไว้ได้

"ผมทำให้ฮัคยอนร้องไห้-อีกแล้ว..." แทคอุนบรรจงจูบซับน้ำตาให้ฮัคยอนอย่างผะแผ่วและอ่อนโยนมากที่สุด ราวกับสิ่งที่สำคัญที่สุด

"...."

"แต่ผมก็ยินดีที่จะค่อยเช็ดมันให้ฮัคยอนไม่ว่าจะเมื่อก่อน - ตอนนี้ - รึต่อไปในอนาคต ขอเพียงแค่ฮัคยอนแสดงมันออกมาให้ผมได้รับรู้ถึงตัวตนจริงๆของฮัคยอนบ้าง.."

"...."

"ได้มั้ยครับ ให้โอกาสผม...นะครับ"แทคอุนจ้องลึกเข้าไปในนัยตาสีน้ำตาลสวยที่กำลังมองเค้าอย่างสั่นไหวนั้นมากด้วยความหมาย

"แทคอุนผมไม่ใช่คนดี-"

"ครับ ผมเองก็ไม่ได้เพอร์เฟค..."

"แทคอุนอาจจะผิดหวัง-"

"ก็คิดว่าคงรับได้..."

"แต่ผมก็อาจจะทำให้แทคอุนเดือดร้อน ชีวิตที่คาดหวังอาจจะถูกผมทำลาย-"

"..."

"และหากต้องเป็นแบบนั้น ...ผมก็ไม่อยากให้แทคอุนต้องมาเสี่ยง เข้าใจผมรึเปล่าครับ"

"..."

"แทคอุน เพราะงั้นเรา-"

"มาคบกันเถอะ"

"ห่ะ? อะไรนะครับ?"

"คบกับผมนะครับฮัคยอน"

"นี่ ที่ผมพูดไปทั้งหมดน่ะ ไม่เข้าใจเหรอครับ?"

"เข้าใจครับ"

"เข้าใจ?"

"แต่ผมไม่ทำตามที่ฮัคยอนคิดหรอก ผมว่ามันไม่โอเคเลยครับ"

"ห๊ะ-?"

"เลิกเถอะครับ ไอ้นิสัยแย่ๆ ที่ชอบตัดสินใจเองโดยไม่ฟังคนอื่นแบบนี้ มันไม่ดีเลย"

"..."

"ผมปล่อยให้ฮัคยอนทำตามใจตัวเองมากนานพอแล้ว"

"..."

"ต่อไปนี้จะเป็นเวลาของผมบ้าง ...เตรียมใจไว้เถอะครับ"

"..."

"เพราะผมจะไม่ยอมให้ฮัคยอน-กับลูกชายของผม หายไปได้อีกแล้ว"

"แทคอุน..."

"อย่ามาปฏิเสธว่าน้องนูเบสไม่ใช่ลูกของผม-คุณรู้ดีอยู่แก่ใจ"

"แทคอุน"

"นี่ก็ดึกมากแล้วครับ ผมว่าผมกลับลงไปก่อนดีกว่า เอ๊ะ-รึว่า..."

"อะ-อะไร ห้ามใกล้กว่านี้นะ-"

"รึผมจะค้างที่นี่กับ-ฮัคยอน-คืนนี้"

"ก็ตลกแล้วแบบนั้น"

"อาฮะ-แล้วอยากรู้มั้ยละว่ามันจะตลกจริงรึเปล่า?"

"พอได้แล้ว- ผมว่าแทคอุนควรจะกลับลงไปได้แล้วนะครับ" ฮัคยอนดันอกของคนเจ้าเลห์อย่างแทคอุนที่คิดจะเอาเปรียบเค้าให้ออกห่าง

"ผลักใสไล้ส่งกันจริงๆเลยนะครับ" แทคอุนพูดด้วยท่าทางยิ้มๆ จนอีกคนอดไม่ได้จึงต้องสั่งสอนเอาคืนมาบ้าง


หมับ

จูบ


(ฮัคยอน said)

ครับ อ่านกันไม่ผิดแน่ๆ เพราะผมกระชากคอแทคอุนมาจูบ...อย่างเร้าร้อน

หึ คิดว่าผมจะใสๆเหมือนพวกนางเอกนิยายน้ำเนาๆแบบนั้นเหรอครับ ผิดแล้วครับ ผิดแล้ว ที่ผมทำนิ่งๆ คอยถอยห่างออกมาอยู่ตลอดเวลา ก็เพื่อควบคุมความดาร์ค ความเดวิลไม่ให้มันแสดงตัวออกมาอยู่ต่างหากล่ะ


และที่ผมยอมแทคอุนขนาดนี้ ก็เป็นเพราะเค้าคือแสงสว่างในความมืดมิดของผม แทคอุนเขาเปล่งประกายมากๆเลยคุณรู้มั้ยครับ เพราะแบบนั้นผมจึงต้องถอยออกมาอยู่ห่างจากตัวเค้าให้มากๆ เพื่อที่แสงสว่างที่งดงามของเค้าจะได้ไม่ถูก ความมืดมิดของผมเข้าไปกลืนกิน


แต่ดูท่าว่าแทคอุนคงไม่เข้าใจ คงไม่รู้ถึงความหวังดีของผม เพราะงั้นผมคงต้องแสดงมันออกมาให้เค้าได้รู้เสียที



"อื้อออ อา-"

"กู๊ดไนท์คิสครับ" ผมกระชิบเบาๆและแกล้งงับที่ติงหูนิ่มของแทคอุนที่ขึ้นสีแดงจัดอย่างปลุกเร้า? ก่อนจะลากจูบกลับมากดย้ำเบาๆที่ปากอิ่มของแทคอุนที่ตอนนี้มันออกจะบวมเจ่อขึ้นมาเล็กน้อยเพราะผม เห็นแบบนั้นผมเลยต้องแสยะยิ้มออกมาอย่างพึงพอใจไม่น้อย


พรึ่บ


ผมลุกขึ้นยืนเต็มความสูง 180 cm. ที่ผมโคตรภาคภูมิใจนั้น ส่งยิ้มล้อเลียนไปให้กับแทคอุนที่ยังคงนั่งมึน มองผมอย่างเหลือเชื่อราวกับสมองถูกสั่งหยุดการใช้งาน


"ฝันดีนะครับแทคอุน~" บอกลาเขาด้วยน้ำเสียงระรื่นเสร็จก็เดินหนีเข้าห้องนอนของผมไปหา หัวใจดวงน้อยๆของผมที่นอนหลับพริ้มอยู่บนเตียงกว้างอย่างน่ารักน่าเอ็นดู 

อ่า นูเบสลูกชายของผมนี่ช่างเหมือนกับใครบางคนที่ผมไปแกล้งเอาไว้เมื่อครู่นี้เลยจริงๆ



#792[4]

Chapter 6 내거!


ตี๊ดด-

แกร๊ง...


"เฮ้ เลโอฮยองไมออกไปนานจังว่ะ และไหนเยลลี่ผมอ่ะ?" ฮงบินที่นั่งเล่นเกมส์ในไอโฟนอยู่ รีบหันไปร้องทักขึ้นทันทีเมื่อเห็นร่างสูงของแทคอุนเดินผ่านเข้ามาในห้องนั่งเล่น 

"ห่ะ? เยลลี่? ..อา เยลลี่...โทษทีว่ะฉันไปได้ไปซื้อมา" อ่า ลืมไปเลยแหะ ว่าจะออกไปซุปเปอร์ เฮ้อ จริงๆเลยเว้ยจองแทคอุน

"อ้าว ไงเป็นงั้นอ่ะ ไม่ได้ไปซุปเปอร์?" ฮงบินหันมาถามอย่างข้องใจ

"อือ ไม่ได้ไป"

"แล้วฮยองหายออกไปไหนมาตั้งนานว่ะ ...นึกว่าจะได้กินเยลลี่แล้วซะอีก"

"ก็ เออ..."

"เฮ้-ปากนายดูบวมๆนะ เป็นไรน่ะ" เอ็นเดินถือขวดนมกล้วยเข้ามาถาม

"เอ่อ นั้นดิ หน้าก็ดูแดงๆด้วย ไม่สบายเหรอฮยอง" พอฮยอกพูดจบแทคอุนก็กลายเป้าสายตาของทุกคนทันที


ชักลางไม่ดีแล้วซิ...


"อะ เออ ปะ เปล่าๆๆไม่ได้เป็นไรหรอก" รีบปฏิเสธและเพ่นหนีเข้าห้องซะ

"หือ?" ทุกคนทำหน้าไม่เชื่อสุดๆ

"เออ ก็...อ้อ ก็แค่อากาศมันร้อนน่ะ อา-ร้อนอ่ะ ฉันว่าฉันไปอาบน้ำดีว่า ขอตัวนะ!" ไม่รู้ล่ะ ตอนนี้ขอหนีไปก่อนล่ะกันครับ คือผมยังไม่พร้อมจะมาตอบคำถามอะไรๆให้ใครได้หรอกตอนนี้อ่ะ ไม่ไหวๆ


"อ้าว? เฮ้-" ทุกคนได้แต่มองอ้าปากค้างตามหลังแทคอุนไปอย่างงงงวย

"เป็นอะไรของเค้าล่ะนั่น" ฮยอกเกาหัวอย่างไม่เข้าใจ

"เมื่อกี้แทคอุนมันบอกว่าอากาศร้อนอ่อ นี่มันสิบแปดองศามั้ย ร้อนได้ไง?" เอ็นเองก็งงกับพฤติกรรมแปลกๆของเพื่อนไม่ต่างกัน

"ท่าทางแปลกๆ ดูมีพิรุธ" ฮงบินกอดอกอย่างจับพิรุธ

"สงสัยเรื่องนี้ต้องสืบแล้วล่ะ" ฮยอกหันไปพยักหน้ากับฮงบินอย่างรู้กัน

"เออ-ฉันเห็นเลโอฮยองขึ้นลิฟท์ไปกับผู้หญิงคนนึงด้วยล่ะ" และประโยคนี้ของเคนก็ทำเอาเมมเบอร์คนอื่นๆถึงกับร้อง ห๊า กันเลยทีเดียว

"หมายความว่าไงน่ะ พูดจริงเหรอเคน" เอ็นที่ยืนอยู่ใกล้กับเคนที่สุดรีบหันไปถามน้องทันทีเมื่อตั้งสติได้

"อือ ครับ ตอนนั้นผมกำลังลงจากรถพอดี ก็เลยเห็นเค้าเดินเข้าไปในลิฟท์กับผู้หญิงตัวสูงๆ เออเหมือนเธอจะอุ้มเด็กน้อยอยู่ด้วยนะครับ" เคนเล่าถึงเหตุการณ์ที่เค้าบังเอิญเจอให้ทุกคนได้ฟัง

"ชัดเลย"

"อะไรของนายฮงบิน"

"ก็อาการของแทคอุนฮยองไงครับ"

"นี่..นายกำลังจะบอกว่าแทคอุนกับผู้หญิงคนนั้น...."

"บ้าน่า แทคอุนไม่ใช่คนแบบนั้นสักหน่อย"

"งั้นฮยองก็ลองอธิบายสภาพที่กลับเข้าห้องมาของเลโอฮยองดูหน่อยสิครับ"

"ปากบวม หน้าเห่อแดง แถมยังทำท่าทางลนลานๆ เหมือนปิดบังอะไรไว้ซักอย่างแล้วก็หนีหลบหน้าพวกเราอีกแบบนี้ มันก็ดูน่าสงสัยไม่ใช่เหรอ?"

"อืม...เอ๊ะ? เคน"

"ครับฮยอง"

"นายบอกว่าผู้หญิงตัวสูงและมีเด็กด้วยใช่มั้ย?"

"เออ ครับ ใช่ครับ"

"เฮ้- คงไม่ใช่...มันคงไม่บังเอิญแบบนั้นหรอกมั้ง"

"อะไรเหรอเอ็นฮยอง?"

"นั่นดิฮยองมีอะไรเหรอ?"

"อือ แค่คิดว่าจะใช่คุณแม่น้องนูเบสรึเปล่าน่ะ" 

"หือ?"

"อืม...จะว่าไปมันก็ดูคล้ายๆอยู่นะ แต่ตอนนั้นผมเองก็เห็นหน้าเธอไม่ค่อยชัดด้วย เลยไม่แน่ใจ"


.

.

.



หนึ่งอาทิตย์ต่อมา


ตลอดหนึ่งอาทิตย์ที่ผ่านมาเรื่องราวของแทคอุนก็ยังคงไม่มีใครได้คำตอบ เพราะแทคอุนไม่ยอมปริปากบอกอะไรๆออกมาเลย บวกกับตารางงานที่ค่อนข้างจะยุ่งกันจนแทบไม่มีเวลาพักเลยนั้น ก็เลยทำให้เรื่องที่น่าสงสัยของแทคอุนถูกพักไปชั่วคราว


แต่ถึงจะตารางงานต่างๆจะยุ่งจนแทบไม่ได้นอนขนาดไหน แทคอุนก็ยังหาเวลาไปเจอกับฮัคยอรและนูเบสได้อยู่ดี แม้จะได้เจอแค่ไม่กี่นาทีก็เถอะ อย่างน้อยมันก็สามารถเติมพลังและก็ทำให้เค้าหายเหนื่อยไปได้

ถึงฮัคยอนจะยังไม่ตอบตกลงอะไรกับเค้า แต่ฮัคยอนก็ไม่ได้ว่าอะไรที่ผม(แอบ)ไปหาเธอกับนูเบสที่ห้อง แม้บางครั้งมันจะดึกมากเกินไปด้วยซ้ำ แต่เธอก็ยังลุกมาเปิดประตูให้แทคอุน


และวันนี้ก็เช่นกัน ที่แทคอุนมายืนกดออดรออยู่หน้าห้องหมายเลขที่ 279-4

ห้องของฮัคยอน


ออด~

ตี๊ด-

แกร๊ง...


"ไง~สวัสดีตอนดึกครับ"

"อือ เข้ามาก่อนสิ"

และก็เหมือนเดิมที่พอผมมา เธอก็จะมาเปิดประตูให้ผมเข้าไป และเธอก็จะเดินเลี่ยงไปทำเครื่องดื่มอุ่นๆออกมาผมทุกครั้งที่ผมมาหา

"..นมอุ่นครับ" 

"อา ขอบคุณครับ"

"นูเบสหลับไปแล้วล่ะ"

"ครับ ก็ตอนนี้มันจะเที่ยงคืนแล้ว ผมมาปลุกฮัคยอนใช่มั้ยครับ"

"หึ งั้นแทคอุนนก็อย่ามาตอนดึกสิครับ" ฮัคยอนพูดมันอย่างไม่จริงจังนัก

"ขอโทษครับ แต่ผมก็ไม่มีเวลาว่างตอนอื่นเลย.."

"เหนื่อยมากมั้ยครับ"

"ครับ เหนื่อย..."


จุ๊บ

และนี่ก็เป็นอีกอย่างหนึ่งที่ผมจะได้มันทุกครั้งที่มาที่นี่ จูบแผ่วเบาที่หน้าผากของผมจากฮัคยอน


"เออ จะเข้าไปดูนูเบสมั้ย"

"ครับ ไป-แต่ว่าตอนนี้ขอผมดูคุณแม่ของนูเบสก่อนได้มั้ยครับ.." แทคอุนค่อยๆเขยับตัวเข้าไปหาฮัคยอนช้าๆ โดยที่เธอก็ทำเพียงแค่จ้องมองมาที่เขานิ่งไม่ได้ขยับตัวไปไหน


จนในที่สุดปลายจมูกของเขาทั้งสองคนแตะชิดกัน


"ขอผมเติมพลังหน่อยนะครับ.." พูดจบแทคอุนก็แนบริมฝีปากของเขาเข้าไปที่ปากนุ่นนิ่มของฮัคยอนอย่างอ่อนโยน โดยที่ฮัคยอนก็ไม่ได้ปฏิเสธขัดขืนอะไร 

แทคอุนแตะค้างริมปากอยู่ที่ปากนุ่มของฮัคยอนอยู่สักพักก่อนจะเริ่มลิ้มเลียที่ปากนุ่มของฮัคยอนช้าๆ แทนคำขอก่อนจะเริ่มลุกล้ำเข้าไปชิมรสหวานข้างใน


อา-ผมเริ่มเสพติดมันมากในช่วงนี้


ไม่รู้ว่าเวลาผ่านมันไปเท่าไหร่แล้ว แต่ผมก็ยังคงแลกจูบที่หอมหวานยิ่งกว่าของหวานที่ผมชอบกับฮัคยอนอย่างไม่รู้จบ รสชาติที่มีแค่เราสองคนที่ได้สัมผัสดื่มด่ำจนสมองไม่รับรู้ถึงสิ่งอื่นใด นอกจากกันและกัน...เพราะแบบนั้นผมเลยไม่รู้ตัวว่าได้รวบเอาร่างสวยของฮัคยอนขึ้นมานั่งอยู่บนตักตัวเองตั้งแต่ตอนไหน


ไม่รู้เลย

ผมรับรู้ได้แค่ว่าตอนนี้ผม...ต้องการ


ต้องการ?


ห๊ะ- ไม่นะ เมื่อครู่นี้ผมคิดอะไรอยู่ ต้องการงั้นเหรอ?!


"อื้ออ- แฮ่ก ทะ แทคอุน.." ฮัคยอนรีบจับหยุดมือปลาหมึกของแทคอุนทันทีเมื่อเริ่มรู้สึกตัวว่ากำลังโดนมือไวล้วงลึกเข้ามาในเสื้อนอนของตัวเอง

"เออ แฮ่ะๆ คือ...อารมณ์มันพาไป-" แทคอุนได้แต่ยิ้มแห้งๆอย่างเสียดาย

"อือ ช่างเถอะครับ ผมเองก็คงปล่อยตัวกับแทคอุนมากไปเช่นกัน" ฮัคยอนว่าก่อนจะทำท่าลุกออกไปจากตักแทคอุน แต่ก็โดนแทคอุนกอดเอาไว้เสียก่อน

"แทคอุน-"

"ขอผมกอดคุณแบบนี้สักพักก่อนนะครับ นะ" แทคอุนกระชับกอดฮัคยอนแน่นอย่างอ้อนวอน

"..." ฮัคยอนได้แต่ยอมปล่อยไห้แทคอุนกอดซบไหล่บางของตัวเองไปแบบนั้น

"รู้มั้ยครับ ว่าเวลาที่ผมอยู่กับฮัคยอน...ผมรู้สึกสบายใจมากที่สุด"

"...."

"แค่ได้สัมผัสกับฮัคยอนผมก็รู้สึกอบอุ่น พลังที่หายไปก็เริ่มคืนกลับมา"

"...."

"คุณเป็นยาวิเศษของผมสินะ ฮัคยอน"



To be continued........
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

7 ความคิดเห็น