VIXX HOUSE LUV LeoN

ตอนที่ 1 : The first time

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 300
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 5 ครั้ง
    16 พ.ย. 60








Hello again ep.1


ตึก JLF ent.


          "...ตามที่ได้บอกไป สามเดือนจากนี้ไป พวกนายจะทำอะไรก็ได้ตามแต่ใจต้องการ ใช้ชีวิตให้สนุกเต็มที่กับช่วงเวลาอิสระสามเดือนนี้" เสียงทรงอำนาจกล่าวขึ้นกับเหล่าเมมเบอร์ทั้ง 2 คนของ VIXX LR ที่ในวันนี้ท่านประธานใหญ่ของบริษัทได้เรียกตัวทั้งสองคนเข้ามาประชุมด้วย


          "ขอบคุณครับ ท่านประธาน" เป็นคิมวอนชิคที่รีบกล่าวขอบคุณออกมาก่อนเช่นเคย โดยที่เมมเบอร์อีกคนก็โค้งขอบคุณตามสเต็บ


          "เอาหล่ะ งั้นก็จบการประชุมลงแค่นี้แหละ ขอบคุณทั้งสองคนที่ทำงานกันอย่างหนักมาตลอด จากนี้ก็ถือโอกาสไปพักผ่อนกันซะนะ"


          "ครับ ขอบคุณอีกครั้งครับท่าน พวกเราจะทำตามที่ท่านแนะนำครับ"


          "อืม ดีแล้ว ดูแลตัวเองด้วยละ พยายามอย่าให้เกิดเรื่องที่ไม่ดีขึ้นด้วยนะ โชคดี"


          "ครับ พวกเราจะระวังตัวกันตามที่ท่านบอกครับ ถ้างั้นพวกเราก็ขอตัวก่อนนะครับ" จากนั้นพวกเขาทั้ง 2 คนก็โค้งลาท่านผู้ใหญ่ของบริษัท แล้วจึงค่อยพากันเดินออกมาจากห้องทำงานของประธานบริษัทไปทันที


.

.

.


ระหว่างทางเดินไปยังที่จอดรถของบริษัท


          "นี่ทุกคน~" วอนชิคเอ่ยขึ้นขณะกำลังเดินตามเมมเบอร์อีกคนอยู่ด้านหลังคู่กับเมเนฮยองคนสนิท


          "อะไรเหรอ?" เมเนฮยองที่เดินอยู่ด้วยกันหันไปถามทันที


          "ก็วันนี้พี่ยูราบอกให้ผมชวนทุกคนไปดินเนอร์ด้วยกันอะ ที่ร้านพี่ยูราไง ไปด้วยกันนะครับทุกคน"


          "แน่นอน ไม่พลาดอยู่แล้ว~" เมเนฮยองพูดพร้อมกับขยับไปเดินกอดคอกับวอนชิค ถึงจะดูลำบากอยู่บ้างเพราะขนาดของส่วนสูงที่ต่างกันก็เถอะ ㅋㅋㅋ


          "เอ่อๆ ต้องไปอยู่แล้วละ ใช่ไหมทุกคน?" เมเนฮยองอีกคนที่เดินอยู่ข้างหนัาหันมาตอบ พร้อมกับหันไปถามความเห็นคนอื่นๆด้วย เพื่อความชัวร์ (ที่เดินอยู่ตรงนั้นมีทั้งหมดหกคนด้วยกัน เมมเบอร์ LR 2 คน เมเนฮยอง 2 คน และการ์ดอีก 2 คน)


          "อือ ไปดิ ไม่เห็นต้องถามเลย" การ์ดคนที่หนึ่งตอบ


          "ต้องไปอยู่แล้วล่ะ" การ์ดคนที่สองตอบ


          ทุกคนพยักหน้ารับ ตกลงจะไปด้วยกันพร้อมทุกคน ...ยกเว้นคนหนึ่งที่วันนี้ดูอารมณ์ไม่ค่อยดีเท่าไหร่


          "เฮ้ แทคอุนฮยอง"


          "หือ ว่าไงวอนชิค?"


          "ฮยองจะไปด้วยกันใช่ป่ะ?"


          "หะ อ้อ..อืม ไปสิ"


          "เป็นไรวะ? ดูนายไม่ค่อยโอเคเลยนะวันนี้" เมเนฮยองคนสนิทเอ่ยถามบ้าง


          "หือ ผมเหรอ?" 


          "ใช่ นายนั่นแหละ!!" แล้วทุกคนก็พร้อมใจกันร้องขึ้นมาพร้อมกัน


          "อา ไม่มีอะไรมากหรอก แค่...มีเรื่องให้ต้องคิดนิดหน่อยนะ"


          "อะไรอ่ะ? รึว่ามีปัญหากับเพื่อบ้านใหม่?" วอนชิคถามอย่างสนใจ


          "เฮ้ย แม่นไปป่ะ?" แทคอุนหน้าตกใจ


          "อ้าว เฮ้ ผมแค่เดาเล่นเองนะเว้ย ...จริงเหรอเนี่ย" วอนชิคก็ทำหน้าไม่อยากเชื่อด้วยเช่นกัน


          "จริงเหรอแทคอุน?" การ์ดคนหนึ่งที่เป็นเพื่อนกับแทคอุนถามบ้าง


          "เพิ่งย้ายไปไม่กี่วันเองเนี่ยนะ" เมเนฮยองที่เดินคู่กับวอนชิค


          "ทำไมถึงได้มีปัญหาได้ล่ะ?" การ์ดอีกคนที่เป็นเพื่อนของวอนชิค


          "ว่าไงแทคอุน?" แล้วก็เป็นอีกครั้งที่ทุกคนพร้อมใจกันถามขึ้นพร้อมกัน เพื่อกดดันให้แทคอุนอธิบายข้อสงสัยของพวกเค้า


          "เออ ก็...."


.

.

.


ย้อยกลับไปเมื่อวานตอนเย็นที่ Trapalace apartment


          "แน่ใจนะว่าจะไม่ให้ฮยองขึ้นไปส่งที่ห้องนะ" เมเนเจอร์ฮยองที่เป็นคนขับรถมาส่งเอ่ยถามขึ้นอีกครั้ง เมื่อขับรถมาจอดที่หน้าทางเข้าของอพาร์ตเมนต์ใหม่ของแทคอุนเรียบร้อยแล้ว


          "ครับ ไม่เป็นไรผมขึ้นไปเองได้ครับ ฮยองไม่ต้องเป็นห่วงหรอก ...อีกอย่างที่นี่ระบบความปลอดภัยก็ดีเยี่ยมเลยด้วย" แทคอุนเอ่ยตอบกลับไปอย่างมั่นใจ


          "ถึงงั้นก็เถอะ เฮ้อ...แต่ถ้านายต้องการแบบนั้นก็ตามใจแล้วกัน"


          "โอเคครับ งั้นผมไปก่อนนะครับฮยอง"


          "เอ่อๆ ยังไงก็ระวังตัวด้วยละ มีอะไรก็โทรมานะ"


          "ครับๆๆ งั้นผมไปล่ะ บาย"


          หลังจากที่ได้บอกลาเมเนเจอร์ฮยองเรียบร้อยแล้ว ผมก็รีบเดินเข้าไปข้างในตึกทันที

          ขณะที่ผมกำลังยืนรอลิฟต์อยู่นั่นเอง ก็มีผู้หญิงผิวสีน้ำสวย สูง หุ่นนางแบบเดินเข้ามายืนรอลิฟต์ข้างๆกับผม ผมหันไปมอง(สังเกต)ดูเธอเล็กน้อย ก่อนที่ลิฟต์จะเปิดออกมาพอดี

          เธอเดินเข้าไปก่อน ผมจึงเดินตามเข้าไปทีหลังและกดปุ่มเลขที่ชั้นบนสุดทันที
          ในขณะที่ลิฟต์กำลังขึ้นไปใกล้จะถึงชั้นที่ผมอยู่ ผมจึงตัดสิ้นใจหันไปพูดกับเธอที่ยืนนิ่งเงียบอยู่อีกมุมของกล่องลิฟต์ว่า "คุณครับ ทำไมไม่กดชั้นที่จะไปเลยละครับ?"


          "........." เธอหันมองผมแค่แวบเดียว แล้วก็หันกลับไปเช่นเดิน


          "อา ใช่จริงๆด้วยสินะ" ผมกรอกขึ้นบนก่อน แล้วเอ่ยพูดขึ้นมาอย่างนั้น ด้วยน้ำเสียงค่อนข้างเอือมระอากับพวกที่ชอบทำตัวเป็นซาแซง ให้ตายสิ ผมไม่ชอบคนพวกนี้เลยจริงๆ


          "........." เธอยังคงเงียบ ทำเป็นไม่สนใจที่ผมพูด หึ ทำเป็นนิ่ง...แต่ดูเถอะว่าเธอจะทนนิ่งเงียบแบบนั้นไปได้สักแค่ไหน หึ


          "เฮ่ย~ ครับๆ ผมเอง ผมเลโอเองล่ะครับ คนที่คุณกำลังตามมา... คราวนี้อะไรล่ะ? ลายเซ็น? รึว่ารูปถ่าย?" คราวนี้ผมขยับก้าวเข้าไปหาเธอใกล้ๆ จ้องมองเธอด้วยสายตากดดันและเอาเรื่อง


          "........" เธอแค่เหลือบตาขึ้นมองผมอย่างงงๆเล็กน้อย แต่ก็คงเงียบไม่ยอมพูดอะไรออกมาเช่นเดิม แล้วท่าทางแบบนั้นของเธอมันก็ยิ่งทำให้ผมเริ่มหงุดหงิดมากกว่าเดิม


          "ว่าไงครับ? คุณต้องการอะไร? แล้วถ้าได้ตามที่ต้องการแล้วจะยอมกลับมั้ย...หึ ดูคุณสิ ทำไมทำแบบนี้ละครับ คุณก็ดูไม่น่าจะใช่คนที่ต้องมาทำอะไร ไร้สาระแบบนี้นี่..."


ติ่ง !


ครืน~น ประตูลิฟต์เปิดออกที่ชั้นบนสุด


          "อะ! เฮ้ๆ นั่นจะไปไหนนะ? คิดจะหนีเหรอ? เฮ้ ไม่ได้ยินที่ผม.... อะ เออ... คะ คุณ! คุณก็อยู่ที่นี่เหมือนกันหรอกเหรอครับ? เออ... ฮ่าๆๆ" เสียงหัวเราะโคตรแห้ง...ชิบหายล่ะ! เธอเป็นเพื่อนบ้านเราหรอกเหรอเนี่ย? จองแทคอุน...ขายหน้าชะมัด ㅠㅅㅠ


          "......." เธอยืนนิ่งอยู่ที่หน้าประตูห้องของเธอ


          "เออ..ผมจองแทคอุนครับ พึ่งย้ายมาใหม่ครับ อยู่ห้องถัดไปติดกับคุณ.... เออ คือผมโดนพวกซาแซงตามบ่อยๆนะครับ ผมก็เลย... ยังไงก็ขอโทษด้วยนะครับ ที่พูดจาเสียมารยาทกับคุณไปเมื่อสักครู่ ฮ่าๆๆ คุณคงจะตกใจ..ผมขอโทษอีกครั้งนะครับ แต่ก็อย่างว่าแหละครับ คุณคงรู้ใช่มั้ยครับ ว่านักร้องที่มีชื่อเสียงอย่างผม...หือ?"




          "ฉันต้องรู้จักคุณด้วยเหรอ?" เธอหันหน้ามาถามผมเสียงนิ่งๆด้วยสีหน้าไร้ความรู้สึก


          "หะ ครับ? ก็เออ..." ผมนี่สะดุดคำพูดตัวเองจนไปไม่เป็น เพราะรู้สึกจุกกับคำพูดของเธอมาก


          "คุณไม่ไปเหรอ? ...ฉันต้องกดรหัสผ่าน" เธอคงพูดกับผมด้วยเสียงนิ่งๆที่ฝังดูเย็นชาไร้มนุษยสัมพันธ์ที่สุด แล้วยังยกมือขึ้นมาทำท่าไล่ผมไปไกลๆอีกด้วยอ่ะ โห...เธอคนนี้!

 

          "Oh! sorry~" เห็นแบบนั้นผมก็เลย ต้องขยับตัวก้าวถอยออกมาจากเธอพร้อมกับยกมือขึ้นด้วยทำท่าว่าขออภัย ขอโทษที่ไม่ยุ่งกับเธอ จากนั้นเธอก็หันกลับไปกดรหัสผ่านของเธออีกครั้ง แล้วก็เปิดประตูเดินหนีผมเข้าไปในห้องเธอไป อย่างไม่คิดหันมาสนใจผมเลยแม้สักนิด ผมเลยได้แต่ยืนมองอึ้งค้างอยู่กับที่ตรงนั้นอย่างทำอะไรไม่ถูกไปชั่วขณะเลย 


          "เหอะ คนอะไรกัน...เย็นชาเป็นบ้า! ไร้มนุษยสัมพันธ์สุดๆ หึ" แล้วผมก็ได้แต่บ่นอออกมาอย่างไม่พอใจอยู่ตรงนั้นก่อน เสร็จแล้วจึงเดินไปห้องของตัวเอง


.

.

.

ตกดึก...


~ 하루 조금씩 널 잊어 볼게 ~

뻔하겠지 역시 아프갰지 ~

그래도 고마웠었다고 ~

가는 널 향해 손을 흔들고 ~

다신 울지 말자 잡지 말자 ~

되새길 수록 나만 아파  아파 ~~~




          "เฮ้อ~ ได้ร้องเพลงออกมาดังๆ แบบนี้โดยที่ไม่ต้องกลัวว่าใครจะมาด่า ไม่ต้องกลัวว่าจะโดนใครบ่น จะมารำคาญเราแบบนี้ มันค่อยรู้สึกดีขึ้นมาหน่อยแฮะ" แทคอุนทิ้งตัวลงนอนบนเตียงกว้างของตัวเอง หลังจากที่ได้แหกปากร้องเพลงเสียงดังลั่นห้องตามอารมณ์ของตัวเอง(โดยที่ไม่ได้สนใจเรื่องโน๊ตเพลงเลยว่ามันเพี้ยนรึเปล่า?) 


ติ่งต่อง~


หืม...ดึกขนาดนี้แล้ว ใครมาหาเราว่ะ?


          "ครับ~บ ใครเหรอครับ?" ผมเดินไปที่ประตูหน้าห้อง แล้วเปิดมันออกไปถามคนที่มากดกริ่งที่หน้าห้องทันที ก่อนจะต้องตกใจ(งง)เพราะคนที่มาหาผมคือผู้หญิงคนที่ผมมีเรื่องด้วยเมื่อตอนเย็นนั้นเอง "อ้าว คุณ... มีอะไรเหรอครับ?"  


          "ขอโทษที่ต้องมาหาคุณตอนนี้ แต่คุณรู้มั้ยว่าตอนนี้มันเวลาเท่าไหร่แล้ว?" เธออยู่ในชุดคลุมสีเข้มที่มีความยาวเหนือเข่าขึ้นมานิดหนึ่ง (ให้พอได้อวดโชว์เรียวขาเล็กสวยสีน้ำผึ้งของเธอ)  ตอนนี้เธอกำลังยืนกอดอกพิงที่ข้างกรอบประตูห้องของผม แล้วเอ่ยพูดกับผมด้วยน้ำเสียงและสีหน้านิ่งๆ ที่ดูแสนจะเย็นชาสุดๆเช่มเดิม ให้ตายสิ สีหน้าของเธอนี่มัน...!


          "ครับ? เวลา...เหรอครับ? เอ่อ ก็คงหน้าจะสัก...ห้าทุ่มกว่าๆได้...มั้งครับ?" ผมตอบกลับไปอย่างมึนงงๆ มากดกริ่งเรียกผมเพื่อจะถามหาเวลาเนี่ยนะ?!


          "ใช่แล้ว ห้าทุ่มกว่า... เวลาดึกขนาดนี้แล้ว ฉันจึงคิดว่าคุณไม่สมควรทำเสียงดังรบกวนเพื่อนบ้านคนอื่นแบบนั้น" เธอพยักหน้าเบาๆก่อน แล้วจึงพูดประโยคยาวๆที่ฟังแล้วเหมือนว่าเธอกำลังมาพูดติเตียนผมอยู่


          "ครับ? (ได้ยินด้วยเหรอ?) เออ คือผมไม่รู้จริงๆ (ว่ามันจะเสียงดังออกไปขนาดนั้น) ผมขอโทษครับ ก็นึกว่าที่นี่มันเก็บเสียงดี... เลยไม่ทันได้คิดว่าคุณจะได้ยินมันด้วย" ผมเอ่ยพูดขอโทษเสียงอ่อย เพราะรู้สึกผิดที่ตัวเองทำเรื่องให้คนอื่นเดือดร้อน


          "อืม เช่นนั้นแล้ว ต่อไป ฉันหวังว่าคุณก็ควรจะระวัง ไม่ทำมันอีก" พูดจบเธอหันหลังเดินกลับไปที่ห้องของเธอ แล้วปิดประตูไปอย่างไม่สนอะไรเช่นเดิม 


อะไรเนี่ย? มาพูดสิ่งที่ตัวเองอยากพูด พอพูดเสร็จแล้วก็หันหลังกลับไปง่ายๆแบบนั้นเลย?

ผะ ผู้หญิงคนนี้นี่...อะไรว่ะเนี่ย!


.

.

.

กลับมาปัจจุบัน


          "...ก็อย่างที่เล่ามานั้นแหละ เฮ้อ" ตอนนี้พวกเราทั้งหมดทุกคนได้มาอยู่กันที่ร้านพี่ยูรากันแล้วครับ


          "เฮ้ย ผมอยากเจอเธอคนนั้นจังเลย" วอนชิคทำหน้ายิ้มอย่างสนอกสนใจสุดๆ


          "นั้นดิ บอกว่าสวยด้วยนี่ รู้สึกว่าเธอน่าสนใจ" การ์ดที่เป็นเพื่อนวอนชิคก็มีอาการไม่ต่างกันเท่าไหร่


          "ไม่คิดว่าจะมีผู้หญิงที่ไม่รู้จักคนดังอย่างพวกนายในโซลแบบนี้ด้วย" เมเนฮยอง


          "โดนเมินหนักมากอ่ะ" วอนชิค


          "ฉันน่าจะอยู่ที่นั้นด้วยนะ เสียดายชะมัด" เมเนฮยองที่ไปส่งแทคอุนวันนั้น


          "แต่นายก็สมควรโดนจริงๆนั้นแหละ แทคอุน ชอบเอะอะ เสียงดังดีนัก" พี่ยูรา


          "แต่ห้องที่นั้นเก็บเสียงดีเป็นพิเศษเลยนี่" วอนชิค


          "แต่มันก็ยังเก็บเสียงอันทรงพลัง(น่ารำคาญ)ของแทคอุนไว้ไม่ได้สินะ ฮ่าๆๆๆ" การ์ดที่เป็นเพื่อนแทคอุน


               แทคอุนน่ะ เวลาอยู่ในร่างของเลโอ ก็จะคีพลุคสวมบทบาทเป็นคนชิค นิ่งๆ เงียบๆ แค่พอกับมาอยู่ร่างจองแทคอุน ก็จะกลายเป็นแทกุนีคนกาก คนตลก และจอมโวยวาย และเสียงดัง แต่แน่นอนว่า ร่างแทกุนี ของแทคอุนนั้น มีเพียงแค่ครอบครับของเค้าและเพื่อนที่สนิทกันจริงๆเท่านั้นที่รู้ว่าแทคอุนมามุม(บ้าบอ)แบบนี้อยู่



(ㅇㅅㅇ)?





ฮัลโลๆๆๆๆ

เรื่องนี้คือต้นฉบับของ 'Hello Again' ที่เราไปเปิดทิ้งเอาไว้อีกที่อ่ะค่ะ ㅠㅅㅠ

แต่อันที่เปิดไปก่อน กับอันนี้ เนื้อเรื่องมันก็จะต่างกันค่อนข้างมากกกก

เรื่องนั้นเลโอเป็นแวมไพร์ใช่มั้ยคคะ แต่เรื่องนี้เอ็นเป็นแวมไพร์ค่ะ

เรื่องราวจะเป็นยังไง? จะวุ่นวายขนาดไหน?

ยังไงก็ฝากติดตามด้วยนะคะ

#Hello_Again_LeoN

#VIXXHOUSE

@jielne


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 5 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

6 ความคิดเห็น

  1. #1 SINAT_SSS (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 17 พฤศจิกายน 2560 / 07:20
    สนุกอ่ะ. มาต่อเร็วๆ เรื่อยๆ นะคะ รออยู่
    #1
    0