THE FREAK OUT ! [fic vixx leon]

ตอนที่ 8 : เรื่องของเขา...สามคน [หลังพายุเข้า]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 442
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 6 ครั้ง
    3 ส.ค. 61

THE FREAK OUT !

회 8 Good morning nice

  

  
ในช่วงเช้าวันต่อมา...TRAPALACE

     ในช่วงเช้าของวันที่อากาศดูสดใสมากกว่าทุกวันของ จอง แทคอุน ที่ตอนนี้ร่างสูงฉายา hot body กำลังยืนฮัมเพลงไปเบาๆพร้อมกับจัดเตรียมทำอาหารเช้าแบบง่ายๆสำหรับสามคนไปด้วย ความอารมณ์ดีอย่างคนที่กำลังมีความสุข

      หลังจากที่ได้คุยได้ปรับความเข้าใจกัน  กับฮัคยอนไปแล้วเมื่อคืน  ก็ทำให้แทคอุนรู้สึกดีขึ้นมาไม่น้อยเลย  ถึงฮัคยอนจะไม่ได้พูดบอกอะไรมากมายนัก  แต่ว่าอย่างน้อยสิ่งที่ฮัคยอนพูดกับเค้าเมื่อคืน  ก็ทำให้แทคอุนสามารถอยู่ที่นี่ต่อไปได้อย่างสุขสบายใจขึ้นและไม่ต้องอึดอัดกังวลใจอะไรมากมาย กับเรื่องของ อี แจฮวาน  

        มันก็ยังไม่เข้าใจอะไรชัดเจนนักหรอก...

แต่อย่างน้อยฮัคยอนก็ยังบอกกับเค้าเองว่า 'ไม่จำเป็นต้องกังวลเรื่องอี แจฮวานหรอก '

        เพราะคนที่มีสิทธิ์ตัดสินใจทุกอย่างได้คือ ฮัคยอน

ถึงอี แจฮวาน จะมีสถานะเป็น คู่หมั่น ของฮัคยอนจริง  แต่ว่า อี แจฮวาน กับ ชา ฮัคยอน  ก็ไม่ได้มีความสัมพันธ์ที่ลึกซึ้ง...ต่อกัน 
         พวกเค้าจึงไม่ได้มีปัญหาอะไรเลย  หากว่าใครจะไปชอบใคร ไปรักใครนอกจากคู่หมั่นของตัวเองอะไรแบบนี้   

         เพราะการหมั่นหมายของพวกเขา เกิดขึ้นเพื่อเป็นเพียงหลักประกันสิ่งหนึ่งในการเกื้อหนุนซัพพอร์ตในระบบองค์กร? ของทั้งสองตระกูลให้ได้หยั่งความมั่งคงเอาไว้...เพียงเท่านั้น

          ฉะนั้น  มันจึงไม่ใช่เรื่องผิดแปลกอะไรเลย  ที่ ชา ฮัคยอน หรือ อี แจฮวาน  จะไปรัก  ไปชอบ  ไปติดพันใครที่ไหนก็ได้ที่พวกเขาพึงพอใจ

          เพราะพวกเค้าทั้งสองคน ได้เคยรับปากตกลงกันไว้ตั้งแต่แรกแล้วว่า...
 
          'ถ้าหากเมื่อไหร่ ...ได้เจอคนที่ตัวเองรักและต้องการจริงๆแล้ว  เมื่อนั้น อีกคนก็จะมอบคืนอิสระภาพนี้ให้ ' 

          และนั้นแหละคือ  ข้อตกลงที่เป็นเหมือนกับคำมั่นสัญญาของ ชา ฮัคยอน และ อี แจฮวาน ที่มีไว้ต่อกันในฐานะการเป็นคู่หมั่นกันของพวกเขา

          และอีกอย่างหนึ่งที่สำคัญคือ...

           'ไม่ว่าเมื่อไหร่ก็ตาม สำหรับ ชา ฮัคยอน กับ อี แจฮวาน ก็ยังคงเป็นกันได้เพียง  แค่พี่น้องที่รักและเอ็นดูกันมากๆ ได้เท่านั้น'   

          เพราะถ้าหากให้เป็นมากกว่านี้...มันคงต้องมีใครคนใดคนหนึ่ง ต้องเป็นบ้าตายกันไปก่อนแน่ๆ   
          ด้วยเหตุเพราะความมากมิติของอี แจฮวาน และความติสท์โคตรของ ชา ฮัคยอน ที่ใครๆก็ไม่สามารถเข้าถึงได้ ...นั้นเอง 


.

.

.


        "หาว-------ว  กลิ่นหอมจังเลย  ทำอะไรอยู่หยอ? ฮับฮโย~ง" เสียงอีแจฮวานสามขวบดังแง้วๆ เข้ามาจากทางหน้าเคาน์เตอร์ครัว  เอ่ยถามร่างสูงอย่างแทคอุนที่กำลังวุ่นวายกับการเตรียมอาหารมื้อเช้าอยู่
        
        "อา   คุณแจฮวานตื่นแล้วเหรอ?  อรุณสวัสดิ์~"  แทคอุนเอ่ยทักทายแจฮวานด้วยน้ำเสียงร่าเริงอย่างมิตร  ผิดกับเมื่อคืนนี้อย่างลิบลับเลย

        "อรุณสวัสดิ์ฮ้า~บ  -อุนนี่ฮยอง  ทำไยอะ น่ากินจุงเยย"  พอเพิ่งตื่นนอนแบบนี้ที่ไรก็จะกลายร่างเป็นน้องจยานี่สามขวบตลอดเลย

        แทคอุนเองที่เห็นแจฮวานเป็นแบบนี้ก็อดตกใจไม่ได้  แต่เพราะเมื่อคืนฮัคยอนก็ได้บอกเค้ามาบ้างแล้วเกี่ยวกับ อี แจฮวาน ถึงความหลากหลายในมิติ  


        แต่ว่าพอได้มาเจอเข้าเองกับตัวแบบนี้  มันก็.... 


         ตอนนี้ แทคอุนก็เริ่มจะเข้าใจในสิ่งที่ฮัคยอนบอกขึ้นมาบ้างแล้วล่ะ   ฮ่าๆ  ก็น่ะ   แต่ว่าแทคอุนคิดไม่ถึงเลยจริงๆว่า อี แจฮวาน  จะออกมาในโหมดมิติเด็กน้อยสามขวบกับเขา จอง แทคอุนคนนี้ที่ไม่ใช่ฮัคยอนคนที่สนิทกันด้วยแบบนี้   


          บอกตรงๆ มันก็รู้สึกตกใจอยู่ไม่น้อยเลยนะ... ฮ่าๆ


                    .....ช่างเป็นคนที่มีมิติเหนือล่ำไม่เหมือนใครซะจริงๆ  


        แต่ว่าเมื่อพอดูๆไปแล้ว อี แจฮวาน  ก็ดูเป็นเด็กน่ารัก น่าเอ็นดู อย่างที่ฮัคยอนว่าอยู่เหมือนกัน.... [ถึงตอนแรกแทคอุนจะไม่ชอบหน้าและหมั่นไส้ อี แจฮวาน มาก... เพราะมีความอคติอยู่ในใจ แต่พอแทคอุนได้คุยปรับความเข้าใจกับฮัคยอนแล้ว  อคติแย่ๆที่เคยมีกับ อี แจฮวาน ก็เปลี่ยนไป  เลยทำให้เค้าสามารถเปิดรับอี แจฮวานได้มากขึ้น]

         "อา ก็แค่อาหารเช้าแบบง่ายๆ น่ะ.. อ้อ! ข้าวต้มก็มีนะครับ คุณแจฮานชอบท่านมื้อเช้าแบบไหนล่ะครับ?"  แทคอุนพยายามพูดคุยกับแจฮวานอย่างพูกมิตรกันไว้สุดๆ

         "อืม... ผมขอข้าวต้ม...ก่อนก็ได้ครับ หิว^^"

         "ได้เลยครับ  งั้นคุณแจฮวานไปนั่งรอผมที่โต๊ะอาหารก่อนนะ เดี๋ยวเสร็จแล้วจะตัก ยกไปให้ที่โต๊ะ"  

         "โอเค~ แต่ขอน้ำส้มให้ผมก่อนจิ น้ำส้มๆๆ ผมอยากกินส้มฮับ"  จยานี่สามขวบเดินไปหยิบแก้วน้ำตรงชั้นวางแก้ว แล้วรีบถือแก้วทรงสูงเข้าไปวอแวขอน้ำส้มที่แทคอุนกำลังคั้นอยู่

         "อา  ครับๆ ได้สิ ...ถือแก้วไว้ก่อนนะครับ เดี๋ยวผมเทน้ำส้มคั้นให้..."  แจฮวานทำตามแทคอุนบอกอย่างว่าง่าย ด้วยท่าทางน่ารัก พร้อมกับฉีกยิ้มกว้างจนตาปิดให้แทคอุนด้วย
          พอแทคอุนรินน้ำส้มคั้นใส่จนพอดีเต็มแก้วเสร็จเรียบร้อย  แจฮานก็เอ่ยขอบคุณก่อนจะเดินลั่ลลาออกไป  นั่งดื่มน้ำส้มคั้นรอข้าวต้มที่โต๊ะอาหารตามที่แทคอุนบอก

แหม...ช่างเป็นเด็กดีเหลือเกิน

.

.

.


          "ฮ่าๆ เป็นอย่างนั้นเลยเหรอครับ สุดยอด...."

          "ใช่ๆ  ฮยองต้องลองดูนะ มันสุดยอดจริงๆ ฮ่าๆๆๆ"

          "ฮ่าๆๆๆ ต้องลองแน่ๆ"

          " !@##$^&*(())__... "      และบลาๆ อีกมากมายกับบทสนทนาและเรื่องเล่าต่างๆ


          เสียงพูดคุยหัวเราะกันดังอย่างสนุกสนานจากกลางห้องนั่งเล่น  ดังรอดเข้ามาถึงในห้องนอน  

               [ดยจอง แทคอุน และอี แจฮวาน ที่ตอนนี้ ทั้งสองคนนั้นก็ได้สนิทสนมญาติดีกันไปเป็นที่เรียบร้อยแล้ว]
  
          จนทำให้ร่างบางที่กำลังนอนหลับเปื่อยท่อนบนโชว์แผ่นหลังเนียนสวยสีน้ำผึ้ง ต้องซุกหน้าไปมาอยู่กับหมอนใบใหญ่ของเขา ด้วยความรู้สึกหงุดหงิดรำคาญกับเสียง[หมา-แมว]ที่ดังรอดเข้ามา  รบกวนการนอนหลับพักผ่อนของเค้า 


          จนในที่สุดมันก็ทให้ ชาฮัคยอน เจ้าของห้องคนสวยผู้นี้ชักจะเหลืออดแล้วนะโว๊ย!!!

               "อื้อ-อ!  ทำไมเสียงดังน่ารำคาญงี่วะ ....!!!" 



           


พรืบ-บ!!!


ปัง!!!!!!!!!


         "ย๊า!!! พวกนาย!!! มันง่วงนะ....คนเค้าจะนอนพักไม่รู้รึไงห๊า------า!!!!" ฮัคยอนถีบประตูเปิดออกมายืนมือเท้ากรอบประตูเผ่ยออร่าทะมึนอย่างน่าขนลุกกลัว  และมือที่ว่างอยู่อีกข้างก็ยกขึ้นมาชี้หน้ากัดฟันด่ากราด   ใส่ผู้ชายสองคน..ที่มันไปสนิทสนมกันตั้งแต่เมื่อไหร่  ฮัคยอนไม่รู้หรอก   และก็ยังไม่อยากรู้ด้วย!!!

เป็นเพราะว่า....!!!



          ไอ้-ผู้-ชาย-บ้า-สอง-คน-นี่-มัน...เสียงดัง!!  


          เสียงดังรบกวนเวลานอนของเค้ามากๆ  มากจนทำให้เค้าหงุดหงิดรำคาญจนทนไหวเลยต้องออกมาด่า!! แบบนี้ไง!!!!

                    จริงๆ อยากไล่ออกไปให้พ้นๆเลยด้วยซ้ำ! ตอนนี้!!! ฮึ่ย!!!

          
          
"จอง แทคอุน!! อี แจฮวาน!!!" 







          "ฮัคยอน/เอ็นฮยอง!!!"  ชะ ..ชิบหายละครับ ทำไมคุณเค้าต้องออกมาแบบมีออร่าดำทะมึนน่ากลัวแบบนั้นด้วยครับ?ㅠ..ㅠ   


คะ...ความโกรธอยู่ในระดับไหนแล้วครับ...เนี่ย?


ได้โปรด...


ได้โปรดช่วยไว้ชีวิตน้อยๆของ
 จอง แทคอุน และ อีแจฮวาน ด้วยครับ-----บ ㅠOㅠ!

[เราต้องโดนฆ่าแน่ๆอะฮยอง../เออ มะ..ไม่ ไม่หรอก...มะ มั้ง?!]


               "พวกนายอยากตายใช่ม่ะ? ...ถึงได้พากันส่งเสียงดัง จนฉันนอนไม่ได้แบบนี้น่ะห๊าาา!!!"  


พรืบ!!!


หมับ!!!


อ๊อกก!


               "ถ้าตื่นแล้ว ก็ควรทำอะไรกันเงียบๆ ...อย่าให้มันต้องไปรบกวนคนที่เค้ายังนอนหลับอยู่สิวะ ฮึ่ย!!!"  ฮัคยอนใช้ความไวแสง? วาร์ปตัวเข้าไปจับกุมทั้งสองคนด้วยการล็อคคอกดหัวให้ลงต่ำอยู่เสมอเอว จนทั้งสองนักโทษหน้าเริ่มแดงก่ำเพราะเริ่มขาดอากาศหายใจ 

          นี่แหละคือ การลงโทษ ที่ทั้งสองคนที่บังอาจรบกวนเวลานอนของฮัคยอน

               "โอ๊ย-ย เจ็บนะ เอ็นฮยองอา!!!"

               "ฮะ-ฮัคยอน หา-- หายใจ--ไม่----ออก!!!"

               "ดี!!! ให้มันตายๆ กันไปเลย ไอ้พวกตัวก่อกวน!!!"  ตอนนี้ฮัคยอนโมโหจนหน้ามืดไปหมดแล้ว  ใครจะมาร้องอ้อนวอนขออะไรก็ไม่ฟังแล้วทั้งนั้น!!!


แต่ทว่า...

เดียว........เดียวก่อน...นะครับ!!!


ผลั่กก!!!

วืบบ-------บ!

หมับ!!!


          "อ่ะ? ...!!!"  ด้วยความหวงในตัว[ร่างกาย]ของฮัคยอนมาก  จนสามารถทำให้แทคอุนใช้เทคนิคขั้นสูง ทำให้ร่างบางแต่โคตรแข็งแกร่งของฮัคยอน ที่กำลังยืนล็อคคอตัวเองกับแจฮวานอย่างแน่นอยู่นั้น  หลุดวืบเข้ามาอยู่ในอ้อมกอดของแทคอุนผู้เดียวอย่างน่าเหลือเชื่อ...

เหตุเพราะ...


          "ถึงจะโมโหมากแค่ไหน..."  แทคอุนกดเสียงต่ำกระซิบพูดเบาๆที่ข้างหูฮัคยอนที่อยู่ในอ้อมกอดของตัวเอง

          " ..... "  ฮัคยอนยังคงมีอาการอึ้งช็อคอยู่เล็กน้อย  กับการกระทำที่คาดไม่ถึงของแทคอุน

          "คุณก็ไม่ควรออกมาข้างนอกด้วยสภาพ...แบบนี้"  แทคอุนพูดพลางไล่สายตาคมดุมองไปทั่วทุกซอกทุกมุมบนเรือนร่างบางของฮัคยอน ด้วยแววตาที่หลากหลายอารมณ์ และความรู้สึก

ให้ตายสิ!!! ชา ฮัคยอน ...ทำไมถึงไม่คิดจะหวงตัวเองก่อนเลยนะ!!!
กล้าเปิดประตูเดินออกมาในสภาพที่ มีเพียงผ้าเช็ดตัวผืนเดียวพันรอบเอว  ที่แบบก็ไม่รู้เลยว่า...มันอาจจะหลุดได้ง่ายอะ หากไม่ระวัง!!!
โว้ย-----------------ย!!!

          " ...? " ฮัคยอนได้แต่ไล่สายตาตามแทคอุนไปแบบงงๆ

          "มันคงจะดีไม่น้อย....ถ้า....มีในนี้  ไม่มีคนอื่นเลย ...นอกจากผมและคุณ"

          " ....?!!!" 

          "แต่ตอนนนี้ไม่ได้ครับ!!!  ...เพราะแจฮวานก็อยู่ด้วย ถึงคุณจะสนิทกันมากแค่ไหน..."

          " .... "

          "...ผมก็หวงครับ ฮัคยอน" ....>>> Shape of you


.

.

.


          ในช่วงเย็น...ที่ปราศจาก จอง แทคอุน เพราะต้องกลับไปที่บ้านหาครอบครัวด้วยเรื่องส่วนตัว

          ที่นี่จึงเหลือเพียง ชาฮัคยอน กับ อี แจฮวาน กันแค่สองคน  และในตอนนี้ทั้งสองคนนั้น ก็ได้เข้ามานั่งกันอยู่ในห้องทำงานของฮัคยอน

          โดยที่ฮัคยอนก็ยังคงตั้งหน้าตั้งตาทำงานในแมคบุ๊คบนโต๊ะทำงานของตัวเอง  
          ส่วนแจฮวานเองก็กำลังทำงานของตัวเองในแมคบุ๊คอีกเครื่อง  ที่ยืมมาจากฮัคยอนอยู่บนโต๊ะเตี้ย  ตรงโซฟาหน้าโต๊ะทำงานของฮัคยอนด้วยเช่นกัน

          จนเวลาผ่านไปได้สักพักใหญ่ แจฮวานถึงได้ละออกจากงานที่ทำอยู่ แล้วเงยหน้าขึ้นไปมองทางฮัคยอน อย่างมีเรื่องจะพูดด้วย


          "เอ็นฮยอง"

          "อือ อะไรแจฮวาน?" ฮัคยอนขานรับแจฮวานเรียบๆ  โดยที่ไม่ได้ละสายตาออกจากงานในแมคบุ๊คของเค้าเลยสักนิด

          "เออ ผมก็ดีใจนะ.. ที่ฮยองได้เจอคนที่ฮยองต้องการแล้วจริงๆ..."

          "นายแค่พูดสิ่งที่นายต้องการจะพูดเถอะ  ไม่ต้องมาอ้อมค้อมแจฮวาน"

          "อา ครับ  ผมแค่จะถามฮยองว่า นอกจากผมแล้ว ยังไม่มีใครรู้เรื่อง จอง แทคอุน ...ใช่มั้ยครับ?" แจฮวานเอ่ยถามฮัคยอนด้วยน้ำเสียงจริงจัง ไม่ได้มีแววล้อเล่นใดๆแฝงอยู่เลย

          " อือ...ใช่  นอกจากนาย แล้วก็ไม่ใครอีก" คราวนี้ฮัคยอนวางสายตาออกจากงานตรงหน้าแล้วหันมาสนทนาแบบจริงจังกับแจฮวานแทน

          "อือ ก็ดีแล้วครับ" แจฮวานพูดพร้อมพยักหน้ารับรู้ แต่ว่านัยน์ตาคมก็ยังคงมีอะไรให้คิดอยู่ไม่จาง 

          "พูดมา...  ฉันรู้ว่าที่นายมาหาฉันถึงที่นี่  ไม่ใช่แค่การมาหาที่พักหรืออะไรทำนองนั้น  เพราะจริงๆแล้ว...นายมาที่นี่เพราะมีเรื่องสำคัญจะคุยกับฉันใช่มั้ย?  อี แจฮวาน"  ฮัคยอนพูดดักทางแจฮวานอย่างคนที่รู้ทัน

          "แน่นอน  ว่าฮยองไม่เคยอ่านผมพลาดเลยสักครั้ง... ครับ ผมมาที่นี่เพราะมีเรื่องสำคัญต้องบอกให้เอ็นฮยองรู้" แจฮวานยอมรับในสิ่งที่ฮัคยอนคาดเดา  อย่างไม่คิดจะบ่ายเบี่ยง หรือว่าปิดบังอะไรใดๆกับฮัคยอน

          "เรื่อง...อามาติคนใหม่ของแบล็คโรส?" ฮัคยอนยกเอาเรื่องที่คิดว่ามันต้องใช่ ถามกลับแจฮวาน

          "ครับ เรื่องนั้นล่ะ... ผมได้ยินมาว่าเขาต้องการและกำลังทำการอะไรบางอย่างอยู่ตอนนี้  เพื่อให้ได้ ตำแหน่งประมุขขององค์กรหลัก ที่ในขณะนี้  ชื่อของเอ็นฮยองขึ้นอยู่บนบอร์ดของผู้ที่จะได้ขึ้นเป็นประมุขคนต่อไปขององค์กร..."

          "แจฮวานอา  นายกำลังจะบอกให้ฉันระวังตัวเองอยู่สินะ"

          "แน่นอนมันต้องเป็นแบบนั้นอยู่แล้วครับ  เฮ้อ... แต่เพราะผมยังโดนลงโทษกักบริเวร  แบบนี้อยู่...มันจึงยากมาก  ที่ผมจะเข้ามาซัพพอร์ตเอ็นฮยองให้ได้ทันเวลา" แจฮวานพยายามอธิบายในสิ่งที่ตัวเองกำลังคิดและเป็นกังวลอยู่ในตอนนี้

          " .... " ฮัคยอนเองก็หยุดนิ่งฟังและคิดตาม ในสิ่งที่แจฮวานกำลังอธิบาย

          "ฮงบินเองก็ยังเด็ก และอ่อนประสบการณ์อยู่มาก  ผมคงวางใจให้มีแค่ฮงบินที่คอยช่วยเหลือเอ็นฮยอง เพียงแค่คนเดียวแบบเดิมต่อไปไม่ไหวหรอก"

          "อา ฉันเข้าใจนายดี แจฮวานอา ...แต่นายอย่าลืมสิ  ฉันไม่ได้อ่อนแอขนาดนั้น นายเองก็น่าจะรู้ดี"  ฮัคยอนพยายามพูดให้แจฮวานได้ลดคลายความกังวลลงไปบ้าง  

          "ครับ เรื่องนั้นผมไม่เถียงฮยองหรอก  แต่ที่ผมพูด..."

          "กำลังจะพูดถึง แทคอุน ?...เพราะนายกำลังกลัวว่า แทคอุนจะทำให้ฉันเกิดอันตราย?"  ฮัคยอนชี้จุดชัดเจนถามกลับ ในความกังวลใจจริงๆ ของแจฮวาน

          "อะไรมันก็ไม่แน่นอนนี่ครับ  ..แต่อย่างน้อย  ตอนนี้ก็คงยังไม่มีใครรู้เรื่องของเค้า  ...นั่นก็ยังถือว่า  มันยังดีอยู่ในระดับหนึ่งล่ะ"

          "...ใช่ว่าฉันเองก็จะไม่เคย  คิดเรื่องนี้เลยเสียที่ไหนกันล่ะ"

          " .... "

          " ก็เพราะว่าฉันคิดมันอยู่เสมอน่ะสิ  ฉันถึงต้องใจร้ายกับแทคอุนแบบนี้ เพื่อให้เค้าได้ใช้ชีวิตอยู่อย่างปลอดภัย...  จากเหล่าศัตรูของฉัน ที่ไม่รู้ว่าแอบซ่อนแฝงตัวอยู่ที่ไหนบ้างแบบนั้น"

          "เอ็นฮยอง..."

          "ฉันเองก็เสียใจที่ต้องใจร้ายกับแทคอุน...ฉันทำอะไรไม่ได้เลย แจฮวานอา ฉันไม่สามารถออกไปไหนมาไหนกับเค้าข้างนอกนั้นได้เลย"

           " ..... " 

          "...แม้แต่ฮงบินที่เฝ้าตามติดฉันไปไหนมาไหนด้วยตลอด ก็ยังไม่รู้เรื่องนี้"

          " ... "

          "รวบถึงนายด้วย ...หากนายไม่ได้มาหาฉันเองถึงที่นี่  ก็คงไม่รู้มันด้วยเช่นกัน"

          "นั่นมันเป็นเพราะผมมีพาสเวิร์ดของเอ็นฮยองต่างหากล่ะ  ..ไม่เช่นนั้นผมเองก็คงขึ้นมาหาฮยองบนนี้ไม่ได้หรอก"  คิดว่าใครๆเขาก็จะสามารถ ขึ้นมาชั้นบนสุดนี้ได้โดยแค่กดลิฟท์ขึ้นมาเองเท่านั้นรึไงกันล่ะ

          คิดว่าระบบความปลอดภัยของที่อยู่ในระดับไหนกัน?  ถ้าคุณไม่มีพาสเวิร์ดบอสคิดว่าจะได้ขึ้นมาที่นี่งั้นเหรอ? ...ไม่มีทางเป็นแบบนั้นได้หรอก!!!

          ที่แจฮวานขึ้นมาที่นี่ได้ก็เพราะฮัคยอนให้พาสเวิร์ดไว้นั่นเอง


          "นั่นมันก็ใช่..." เพราะแจฮวานเป็นหนึ่งคนที่ฮัคยอนไว้ใจให้พาสเวิร์ดไว้

          "เอ็นฮยอง..ท้ายที่สุด ที่ผมอยากจะบอกก็คือ ตอนนี้...อามาติคนใหม่ของแบล็คโรส ได้มาอยู่ในกรุงโซลของเราแล้วต่างหาก"

          " .....?!!!!"  อะไรนะ?!  

          "..นี่ต่างหากล่ะครับ คือเรื่องที่ผมจะมาบอกกับเอ็นฮยองจริงๆ"

          "ถ้าเช่นนั้น มันคงไม่ดีแน่ๆ"

          "ครับ มันต้องไม่ดีอยู่แล้ว..."

          "ไม่ใช่แค่นั้นหรอก แจฮวานอา" ฮัคยอนพูดด้วยน้ำที่เป็นกังวลอย่างมาก

          "ครับ?"

          "ฮยอก ...ฮัน ซังฮยอก น้องชายของฉันเค้าพึ่งจะกลับมาที่นี่เมื่อไม่กี่วันก่อน"

          "หา? ฮยอก? น้องฮยอก นะเหรอครับ...แบบนี้แย่แน่ๆ"

          "ถึงน้องจะกลับมาเพราะสอบผ่านแล้วก็จริง...แต่ฉันยังไม่ได้ทดสอบความสามารถของน้องด้วยตัวเองเลย"

          "อา แบบนี่มัน... ให้ตายสิ เราไม่มีเวลาเลย เพราะผมก็ไม่รู้ว่าพวกแบล็คโรสเตรียมการกันไปมากน้อยแค่ไหนแล้วด้วย"

          "ใจเย็นก่อนน่า อี แจฮวาน"  ฉันจะไม่ยอมให้ใครหน้าไหน  ได้เข้ามาทำร้าย ทำความเสียหายให้กับคนของฉันได้อย่างเด็ดขาด







100%................

/จบตอบไปอย่างหลากหลายอารมณ์ เลยกับตอนนี้

/เพราะ The freak out! ก็คือ The freak out! เราไม่ทิ้งความ Freak out! ของฟิคแน่นอน 

/see us, in the next chapter.










         


              
















"โอ๋ๆๆๆ ไม่เอาไม่ร้องแล้วนะครับ ไม่ร้องนะ ไม่ร้องสิ"

"อึก... อือ อ"

"คนบ้าอะไร? โคตรน่าแกล้งเลย หึหึ"

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 6 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

63 ความคิดเห็น

  1. #14 Aelove (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 19 มิถุนายน 2560 / 06:49
    ลุ่นมากมาย เรื่องสนุกมากขึ้นเรื่อยๆ
    #14
    0
  2. #13 Aelove (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 18 มิถุนายน 2560 / 08:09
    อ่าาาสนิดกันเร็วจังอิอิอิอิ
    #13
    1
    • #13-1 jielne(จากตอนที่ 8)
      18 มิถุนายน 2560 / 12:35
      ไม่ได้ๆ เดี๋ยวยอนองค์ลงอีก 555
      #13-1