THE FREAK OUT ! [fic vixx leon]

ตอนที่ 7 : เรื่องของเขา...สามคน [สงครามเย็น]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 421
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 8 ครั้ง
    3 ส.ค. 61

THE FREAK OUT !

회 7 It's Okay , Really?!




บรรยากาศมาคุเย็นยะเยือกปกคลุมไปทั่วภายในห้อง[รับแขก]

          ชายหนุ่มทั้งสามคน ชา ฮัคยอน ,จอง แทคอุน ,อี แจฮวาน
ที่มี แทคอุน และ แจฮวาน กำลังก่อสงครามเย็นใส่กันเงียบๆอย่างไม่มีใครยอมใครอยู่
      แต่จริงๆ แล้วอาจจะต้องบอกว่ามีแค่แทคอุนคนเดียวนั่นแหละ  ที่กำลังเดือดปุดๆ แต่อีกคนที่มีสถานะที่เหนือกว่าอย่าง อี แจฮวาน ก็ไม่เห็นว่าจะได้สนใจอะไรกับท่าทีเดือดดาลไม่พอใจของแทคอุนเลยสักนิด 

          แจฮวานนั่งอยู่ด้านซ้าย แทคอุนนั่งอยู่ด้านขวา และมีฮัคยอนนั่งอยู่ตรงกลางระหว่างทั้งสองคนบนโซฟาตัวยาวกลางห้อง
          แทคอุนนั่งกอดอกหน้าตึงนิ่งไม่พูดไม่จา ต่างจากแจฮวานที่เอาแต่วอแวเล่นโน้นหยอกล้อนี่กันกับฮัคยอนอย่างสนุกสนาน โดยไม่ได้สนใจอะไรกับแทคอุนที่นั่งหน้าบูดบึ้งอยู่ในนี้ด้วยเลย

ทำอย่างกับว่าในห้องนี้มีกันอยู่แค่สองคนพวกเขาอย่างนั้นแหละ...หึ

          ที่นั่งอยู่หัวโด่อยู่ตรงนี้ก็คนนะ มีความรู้สึก[มาก]ด้วย ไม่ใช่อากาศ เพราะงั้นทำอะไรกันก็ช่วยเกรงใจเค้าคนนี้บ้างเถอะ


          หัวร้อนโว้ย-----------------------ย

           หึ ผมจะเป็นบ้าอยู่แล้วนะฮัคยอน!

        
          ช่วยสนใจเห็นใจกันหน่อยเถอะนะ...ได้โปรด


          "...ก็อย่างงั้นล่ะ ผมเลยจะอยู่พักที่นี่กับฮยอง สักสองสามวันค่อยกลับ" แจฮวานเอ่ยบอกอย่างนั้นด้วยท่าทีสบายๆ ต่างกับแทคอุนที่ตอนนี้แทบจะร้องไห้ออกมาอยู่แล้ว

          แค่รู้ว่าเขาเป็นคู่หมั่นกัน แทคอุนก็แทบจะล้มทั้งยืนแล้ว

          นี่อะไรอีก? จะมาอยู่ด้วยกันเหรอ...?

          แบบนี้ก็เอาปืนมายิงเค้าเถอะ!!!!

          แค่เข้ามาอยู่ในนี้ ยังไม่ถึงสองชั่วโมง แทคอุนก็จะเป็นบ้าอยู่แล้ว แล้วนี่กะจะอยู่ด้วยหลายวันอีก จอง แทคอุนคนนี้ยังจะหายใจได้ต่ออีกมั้ย...?


          "เอางั้นเหรอ? อืม...แต่ห้อง..." ฮัคยอนทำท่าคิด 

ไม่นะ ฮัคยอนอาไม่เอานะ คุณอย่าเอ่ยมันออกมานะ ไม่ได้นะ!

          "อืม  เดี๋ยวบอกแม่บ้านมาจัดห้องให้ล่ะกัน" 

          ฮัคยอ------------------------นี่!!!

          "โอเค Thanks น่ารักที่สุดเลยเอ็นฮยองของผม" แจฮวานทำท่าทางน่ารัก กอดเอวบางของฮัคยอนเอาแน่นๆ แล้วหน้าตัวเองถูไถไปมากับไหล่เล็กของฮัคยอนอย่างออดอ้อน จนฮัคยอนหลุดขำออกมาเบาๆ กับความขี้เล่นขี้อ้อนของ อี แจฮวาน
          ส่วนแทคอุนนั้น... ต้องกัดฟันกำหมัดแน่นอย่างข่มใจ ข่มอารมณ์ ไม่ให้ตัวเองพุ่งใส่อีกคนที่กำลังทำคะแนนออดอ้อนออเซาะฮัคยอนของเค้าจนน่าหมั่นไส้!!!

          "จะว่าไปแล้ว...ผมมีคำถามที่สงสัย? อยู่ล่ะ" จู่ๆ แจฮวานที่ทำตัวเป็นเด็กน้อยห้าขวบ ก็ลุกพรึ่บกลับเข้าโหมดจริงจังขึ้นมาเอาเสียดื้อๆ จนทำเอาทั้งฮัคยอนและแทคอุนต่างไม่ทันตั้งตัว ถึงกับมึนงงกันไปเลยทีเดียว 

          "อะไร? นายสงสัยอะไรแจฮวาน" ฮัคยอนถามกลับเสียงเรียบอย่างใจเย็นเช่นเดิม ส่วนแทคอุนก็นิ่งแอบลุ้นมันอยู่เงียบๆ ตามเดิมอย่างคนไม่มีสิทธิใดๆ ในสถานภาพตรงนี้

          "ก็ไม่มีอะไรมากมาย  แค่ผมอยากรู้ว่าคุณ จอง แทคอุน คนนี้...เขาเป็นใคร?  ทำไมเขาถึงมาอยู่กับเอ็นฮยองที่นี่ได้?  จะว่าเป็นบอดี้การ์ดของฮยองก็คงไม่ใช่อย่างแน่นอน  ...เพราะเอ็นฮยองโคตรจะเกลียดการเฝ้าติดตามเป็นที่สุด อ้อ?! จริงๆแล้วผมต้องขอบอกตรงๆ เลยว่าโคตรจะตกใจที่ได้เห็นว่ามีใครคนอื่น  นอกจากเอ็นที่เป็นเจ้าของห้องนี้  ..พักอยู่ที่นี่ด้วย ก็นี่แหละ เพราะงั้นผมคงไม่สบายใจแน่ๆ ถ้าผมยังไม่รู้ว่าเขาคนนี้เป็นใคร?" แจฮวานได้ทีก็พูดมันออกมาซะยาวเยียด

          " .... " หึ ใช่! ผมเองก็อยากรู้มันเหมือนกันนะฮัคยอน คุณช่วยอธิบายมันให้ผมได้รู้มันให้ชัดๆสักทีเถอะครับ ว่าสิ่งที่คุณให้ผมเป็นนั้น...คืออะไรสำหรับคุณกัน...

          "แทคอุน ...เป็นคนที่ฉันต้องรับผิดชอบ"

          "....!!!" อะไรนะครับ? ....ฮัคยอนอา...คุณพูดว่าอะไรนะ??? 

          "หมายถึง? ...ฮยองเลือกคนนี้?" ก็ไม่ได้ผิดไปจากที่คาดเดาไว้เท่าไหร่ แจฮวานคิด

          " ใช่ " ฮัคยอนเอ่ยตอบสั้นๆ แต่ก็เต็มไปด้วยความชัดเจน

          "ว้าว~ว ได้เจอของจริงเข้าแล้วสิเนี่ย" แจฮวานพูดเสียงทีเล่นทีจริง อย่างคนที่กำลังได้เจอสิ่งที่ถูกใจ 
          
          โดยที่แจฮวานกับฮัคยอนไม่ได้รู้ตัวกันเลยว่า สิ่งที่พวกเขาพูดกันออกมานั้น มันจะทำให้แทคอุนเข้าใจความหมายมันผิดเพี้ยนไปไกลแล้วในตอนนี้

          "ฮัคยอน...ผม จะกลับบ้านนะ" ทนไหวแล้วจริงๆ ในตอนนี้ แทคอุนไม่สามารถทนอยู่ตรงนี้ได้อีกต่อไปแล้ว ในเมื่อสิ่งที่ฮัคยอนทำมันทั้งหมด ก็เป็นแค่... เพราะแค่อยากรับผิดชอบเขาก็เท่านั้นเอง 

          หึ เขามันโง่เอง ที่หลงคิดไปเองว่า ฮัคยอนเองก็คงมีความรู้สึกให้เขาอยู่บ้าง แต่ในวันนี้เขาได้รู้แล้ว 

          จอง แทคอุน คนนี้รู้แล้วว่า ชา ฮัคยอน คนนี้ไม่ได้มีความรู้สึกอะไรให้คนอย่าง จอง แทคอุน คนนี้เลย 

          นอกจากการกระทำที่เป็นไปเพียงเพราะความรับผิดชอบ ความรับผิดชอบที่ฮัคยอนได้เคยบอกกับเขาไว้ตั้งแต่วันแรก... ผมลืมมันไปเอง ทั้งที่ฮัคยอนก็เคยบอกมันไว้แต่แรกแล้วเรื่องนี้  ...ผมมันโง่เอง

          "กลับบ้าน?" อะไรของเค้าล่ะนั้นอยู่ๆ ก็นึกจะกลับบ้านขึ้นมาอะไรในตอนนี้? เป็นอะไรไปอีกล่ะ จอง แทคอุน

          "ทำไมล่ะ? ...หรือว่าเป็นเพราะที่ผมมาอยู่ที่นี่?" แจฮวานเอ่ยถามเรียบๆ แต่นัยน์แววตาคมที่แสนเจ้าเล่ห์นั้นก็ยังคงเต็มไปด้วยความนึกสนุกไม่ปิด

          "เออ ...ไม่ใช่.. "   เพราะผมไม่อยากต้องทนอยู่เห็นพวกคุณสวีตกัน ถ้าผมบอกมันอย่างงั้นออกไปจะได้รึเปล่าล่ะ?  หึ  สำหรับคนที่ไม่ได้มีความสำคัญมากพอแบบ จอง แทคอุน คนนี้ยังจะทำอะไรไปได้มากกว่านี้อีกเหรอ?

          "จอง แทคอุน" ฮัคยอนเอ่ยเรียกเสียงเข้มขึ้นอย่างจริงจัง

          " ...ครับ?" ทำไมฮัคยอนถึงดูน่ากลัวขึ้นมาแบบนี้ล่ะ? แค่ตอนนี้ใจผมมันก็รู้สึกแย่มากไม่พอรึไงกัน...

          "นายกำลังคิดอะไรอยู่?  ถึงได้คิดจะทำแบบนั้น?" ฮัคยอนกำลังพูดถึงอะไร?

          "ครับ?" ผมไม่เข้าใจ...

          "ที่ฉันพูดไปนั่นน่ะ นายไม่ได้ยิน? ...ที่ฉันพูดไปมันไม่ได้ผ่านเข้าไปในสมองของนายเลยงั้นสิ?" ฮัคยอนกดเสียงต่ำกัดฟันถามอย่างข่มอารมณ์ไม่ให้ระเบิดความโหโมโกรธที่มันก่อตัวขึ้นมา เมื่อเค้าได้ยินคำว่า กลับบ้าน ของแทคอุน

          "ไม่รู้อะไร ฮัคยอน...?"

          "หึ งั้นก็ช่างมันเถอะ นายอยากจะกลับบ้าน หรืออะไรก็ตามใจนายเถอะ!!!" กัดฟันพูดจบฮัคกยอนก็รีบเดินหนีเข้าห้องนอนไป ปัง-ง!!!

뭐야!!!?

.

.

.





 

     บรรยากาศในห้องรับแขกดูแย่ลงไปอีกเท่า เมื่อเจ้าของห้องอย่าง ชา ฮัคยอน โกรธ
     แทคอุนที่ยังคงมึนงง ทั้งอึ้ง ทั้งช็อค  จนไปไม่เป็น ทำอะไรไม่ถูกเมื่อได้เจอ ฮัคยอน ดาร์คใส่ [เป็นครั้งเลยนะครับ ตั้งแต่รู้จักกันมา]

     ส่วนแจฮวานที่เคยเจอฮัคยอนดาร์คแบบนี้จน[แทบ]ชินแล้ว จึงไม่ได้มีท่าทีตกใจอะไรออกมาให้เห็น

      ก็แจฮวานนะเข้าใจเรื่องนี้ทุกอย่างอยู่แล้ว เลยทำเพียงแค่นั่งนิ่งๆมองดูท่าทีของแทคอุนอยู่บนโซฟาเงียบๆไป

         จนเวลาผ่านไปหลายนาที แต่แทคอุนก็ยังคงยืนนิ่งค้างอยู่อย่างนั้น เช่นเดิม โดยไม่ได้ขยับตัวไปไหนเลย สุดท้ายก็เป็นแจฮวานที่ก็ต้องเอ่ยขึ้นมา  

     "ผมคิดว่าคุณควรตามเข้าไปหาเอ็นฮยองนะ..."

     "...ครับ?" เค้าพูดว่าไงนะ ผมฟังอะไรผิดไปรึเปล่าน่ะ? แทคอุนจ้องมองแจฮวานอย่างไม่เข้าใจ
     
     "ผมไม่ชอบให้เอ็นฮยองโกรธแบบนั้น และคุณก็เป็นคนที่ทำให้เอ็นฮยองโกรธ ...เพราะงั้นคุณต้องเข้าไปเคลียร์กับเอ็นฮยองของผมให้เข้าใจซะ คุณ จอง แทคอุน"  น้ำเสียงเรียบนิ่งที่เอ่ยบอก ที่เป็นเหมือนคำสั่งอยู่กลายๆ ของแจฮวานนั้น มันอาจจะฟังดูแปลกๆ อยู่บ้าง
      แต่ก็ทำให้แทคอุนยอมก้าวเท้าเดินตามเข้าไปหาฮัคยอน ตามอย่างที่แจฮวานได้บอก[สั่ง]

      "นี่..." ในขณะที่แทคอุนได้เดินไปถึงหน้าประตูห้องนอน เสียงเรียบๆของแจฮวานก็เอ่ยเรียกขึ้นอีกครั้ง

      " ....? " แทคอุนไม่ได้เอ่ยรับอะไร เพียงหยุดนิ่งฟังอยู่ตรงหน้าประตูนั่นเท่านั้นเอง แค่รอฟังว่าแจฮวานจะพูดอะไรอีก คงไม่ใช่จะมาเปลี่ยนใจอะไรขึ้นมาตอนนี้หรอกนะ เพราะถ้าเป็นเช่นนั้นจริง ...เค้าก็คงทำอะไรไม่ได้

      "ผมจะบอกว่า ...ถึงยังไงซะ ผมก็ยังอยู่ที่นี่"

      " ...? " จะบอกย้ำกันอีกเพื่ออะไรอีกเนี่ย ช่างเป็นคนที่อ่านออกได้ยาก ไม่ได้ต่างกันเลยกับฮัคยอนเสียจริง 

      "ยังไงก็อย่าให้มันเสียงมากนักล่ะ ผมไม่ชอบให้มีเสียงดังรบกวน...พอเข้าใจมันนะครับ หึ" อะไรคือการมายกยิ้มร้ายที่น่าขนลุกแบบนั้นมาให้ผมกัน?   คืออะไร? ผมชักเริ่มไม่ไว้ใจผู้ชายที่ชื่อ อี แจฮวาน คนนี้แล้วสิ

      " ..... " ผมก็ยังไม่ได้เอ่ยตอบรับอะไร อี แจฮวาน เหมือนเดิม เพียงแค่หันไปมองหน้าเค้านิ่งๆแค่นั้น และเมื่อเห็นว่าแจฮวานคงไม่มีอะไรจะพูดอีกแล้ว จึงหันกลับมามองที่บานประตูหนาหน้าห้องนอนนิ่งๆ อย่างชั่งใจ อีกครั้ง

เฮ้อ....เอาว่ะ ยังไงเราก็ต้องใจกล้าๆเข้าไว้ก่อนล่ะกัน แทคอุนเม้มปากกำมือแน่นอย่างต้องการรวบร่วมพลังและความกล้าหาญ ที่จะเข้าไปหาและคุยกับฮัคยอนให้เข้าใจกันอีกครั้ง


แกร๊ก  แอ๊ด....ด 

    มือเรียวใหญ่ของแทคอุนหมุนลูกบิดเปิดประตูห้องนอนเข้าไปช้าๆ เป็นความโชคดีที่ฮัคยอนไม่ได้ล็อคมันตอนที่หนีเข้ามา  แทคอุนจึงได้เปิดเข้ามาหาอีกคนที่อยู่ข้างในได้อย่างที่ตั้งใจ 


แกร๊ก...

     เสียงล็อคประตูห้องดังขึ้น หลังจากร่างหนาของแทคอุนได้เข้ามาอยู่ในห้องเรียบร้อยแล้ว
     มันก็เพื่อเป็นการกันไม่ให้ใคร? ได้เข้ามารบกวนเวลาของเค้ากับฮัคยอนเท่านั้นแหละ 


     "หึ ล็อคห้องทำไมล่ะ? นายเข้ามาในนี้...ไม่ใช่เพราะแค่จะมาเอาของของนาย แค่นั้นรึไง จอง แทคอุน" เสียงหวานที่เต็มไปด้วยความเย็นชาของฮัคยอนเอ่ยขึ้นมาเบาๆ  จากตรงมุมห้องที่ข้างบานหน้าต่างกระจกกว้าง แต่ว่าหน้าต่างบานกว้างนั้นมันถูกปิดไว้ด้วยม่านหนาสองชั้น แต่ยังคงเปิดช่องตรงกลางเอาไว้ขนาดกว้างเท่าฝ่ามือที่มันถูกปิดไว้แค่เพียงม่านบางชั้นนอก พอให้มีแสงจากข้างนอกได้ลอดส่องเข้ามาให้ในห้องนองยังพอมีแสงอยู่บ้าง
     
      เพราะแบบนั้น แทคอุนจึงสามารถมองหาฮัคยอนเจอได้ในห้องนอนที่มืดไม่ได้เปิดไฟเลยสักดวงเช่นนี้

      ควันสีขาวลอยฟุ้งไปบนอากาศ พร้อมกลิ่นมิ้นจางๆจากบุหรี่มวนเล็กที่ฮัคยอนกำลังสูบมันอยู่ ก็กระจ่ายฟุ้งไปทั่วห้องเช่นกัน จนคนที่พึ่งเข้าภายในห้องนอนสัมผัสได้ถึงกลิ่มของมันไปด้วยเช่นกัน

      อะไรน่ะ? ฮัคยอนสูบบหรี่อยู่งั้นเหรอ...ในห้องเนี่ยนะ?! 

          ถึงจะรู้อยู่แล้วล่ะนะว่า ฮัคยอนก็สูบบุหรี่  เพราะเค้าเคยเห็นฮัคยอนพกมันติดตัวอยู่บ่อยๆ
 
      แต่ว่า เวลาอยู่ที่นี่ เวลาอยู่กับแทคอุน... ฮัคยอนก็ไม่เคยหยิบมันออกมาสูบให้เห็นแบบนี้เลยสักครั้ง จนแทคอุนคิดว่าฮัคยอนก็แค่พกมันไว้เฉยๆไปแล้ว 

      เพราะงั้นตอนนี้แทคอุนจึงค่อนข้างตกใจและแปลกใจอยู่ไม่น้อยเลย  ที่ได้เห็นฮัคยอนนั่งสูบบุหรี่โดยที่ไม่ได้สนใจ ไม่ได้แคร์เค้าเลยแบบนี้

      ตอนนี้ จอง แทคอุน กำลังรู้สึกประหม่าจนเริ่มจะทำอะไรไม่ถูกอีกครั้งซะแล้ว

      เพราะฮัคยอนคนที่เค้าเห็นอยู่ตรงนี้นี่ เขาคนนี้ช่างดูกดดันน่ากลัวจนแทคอุนไม่สามารถอธิบายออกมาได้ ว่าเป็นอย่างไร แต่ก็บอกได้แค่ว่าแทคอุนไม่คุ้นเคยกับฮัคยอนคนนี้เลยสักนิด

     แค่ได้เจอบรรยากาศเย็นยะเยือก น่าขนลุกไปหมดทั่วทั้งห้องนอนแบบนี้ มันก็แทบทำให้แทคอุนอยากจะวิ่งหนีออกไปจากตรงนี้ ให้มันรู้แล้วรู้รอดอยู่แล้วเถอะครับ

     ไม่อย่างจะเชื่อเลยว่า แค่ฮัคยอนกำลังโกรธแล้วจะสามารถทำให้บรรยากาศรอบๆตัวเขา มันรู้สึกขนลุกน่ากลัวได้มากมายขนาดนี้

     ทั้งๆที่ ชา ฮัคยอน คนที่ผมรู้จักมาตลอดก่อนหน้านี้  ก็ออกจะน่ารักมากเลยแท้ๆ[แม้บางครั้งจะดูเย็นชาไปบ้างก็เถอะครับ แต่เค้าก็ไม่ได้ดูน่ากลัวจนต้องรู้สึกขนลุกอะไรมากมายเท่านี้เลยนะครับ]
  


หมับ!

เฮือ---ก! [ตะ ตกใจหมดเลย!]

     "เข้ามาแล้ว ก็เอาแต่ยืนนิ่งเงียบ ทำตัวแข็งทื่อเป็นหุ่นแบบนี้คืออะไร จอง แทคอุน?" ตั้งแต่เมื่อไหร่กันก็ไม่รู้  คงเป็นเพราะว่าผมมัวแต่คิดอะไรมากมายอยู่นั้นแหละ ถึงไม่ทันได้รู้สึกตัวว่าฮัคยอนได้เดินเข้ามาหาจนใกล้ชิดกันขนาดนี้แล้ว

    "เออะ เออ....กะ ใกล้ไปแล้ว ครับ" เสียงพูดสั่นตะกุกตะกักของแทคอุน 

   " ทำไมล่ะ? ปกตินายก็ชอบเข้ามาใกล้ฉันแบบนี้..มากกว่านี้ด้วยซ้ำ ก็ไม่เห็นจะมาบ่นอะไรนี่เลยนิ หืม?" ฮัคยอนยิ่งพูดเหมือนยิ่งแกล้ง เพราะตอนนี้ไม่ใช่แค่เข้ามายืนใกล้กับตัวแทคอุนเฉยๆ แล้วสิ

   มือเรียวเล็กที่สอดเข้ามาใต้เสื้อเชิ้ตเนื้อผ้าบางของแทคอุน ฝ่ามืออุ่นร้อนของฮัคยอนข้างนั้น ที่เขาเริ่มวนมือลูบไล้อยู่ตรงหน้าท้องที่หดเกร็งและเต็มไปด้วยหมัดกล้ามอย่างเซ็กซี่ จนน่าอิจฉาของแทคอุน ไปมาเบาๆ ตรงเหนือสะดืดพอให้แทคอุนได้ทรมานเล่นๆ กับความรู้สึกเสี่ยวซ่านที่เป็นการยั่วเย้าอารามณ์ให้แทคอุนทรมานเล่นของฮัคยอน

    แต่ว่าฮัคยอนทำแบบนั้นไปมาอยู่สักพักแล้ว จู่ๆ ฮัคยอนล้วงมือลงไปจับกระชาก กำมือดึงที่หัวเข็มขัดของแทคอุนอย่างแรง จนร่างหนาของแทคอุนกระแทกกับร่างบางของตัวเองอย่างแรง


อั่ก...ก


         เพราะเป็นการกระทำที่มันโคตรกระทันหันและคาดไม่ถึง แทคอุนที่กำลังข่มอารมณ์ส่วนลึกที่มันรุกโชติอยู่ในกายของเขาอย่างหนักอยู่แบบนั้น เลยไม่ทันได้ตั้งตัวในตอนที่โดนกระชาก เขาจึงเผลอผวาตัวเข้าไปรวบกอดร่างบางของฮัคยอนเอาไว้อย่างช่วยไม่ได้

         ฮัคยอนยังคงทำหน้านิ่งไม่ได้สนใจอะไรกับท่าทีเหลอหลา ตกใจ ของแทคอุน ที่มันช่างสวนทางกันกับการกระทำของตัวเองซะเหลือเกิน

         เมื่อได้ดึงเอาร่างหนาของแทคอุนเข้ามาหาตัวเองแบบฮาร์ดคอร์อย่างนั้นตามต้องการแล้ว  มืออุ่นอีกข้างที่นิ้วชี้กับนิ้วกลางทำหน้าที่คีบมวนบุหรี่เอาไว้อยู่นั่น ก็ได้ยกขึ้นโอบพาดล็อคต้นคอของแทคอุนให้โน้มหน้าลงมาหาตัวเองใกล้ๆ 

         ลมหายใจอุ่นๆของทั้งสองคนกำลังเป่ารดประสานกันอยู่เงียบๆอย่างนั้น  โดยไม่มีใครยอมคิดจะถอนถอยใบหน้าตัวเองออกมาจากกันเลย 

         ตาเรียวดุคมของแทคอุนกำลังพยายามจ้องมองลึกเข้าไป  ในนัยน์ตากลมไร้แววสีนิลของฮัคยอน อย่างต้องการค้นหาสิ่งที่ฮัยอนเก็บซ่อนอยู่ข้างในนั้น อย่างต้องการรู้เหลือเกินว่า...ความจริงข้างในนั้นมีอะไรซ่อนอยู่บ้างเหรอครับ ฮัคยอน ?



         นัยน์ตาสวยสีนิลที่เต็มไปด้วยความดำมืดราวกับแบล็คโฮลของฮัคยอน กำลังทำให้แทคอุนหลุดหลงเข้าไปติดอยู้ข้างในนั้นอีกแล้ว...



           ความอุ่นร้อนกำลังเข้ามาสัมผัสแทรกซึมอยู่บนริมฝีปากนุ่มของฮัคยอน โดยแทคอุนผู้ที่ไม่อาจจะสามารถอดทนต้านทาน ต่อแรงดึงดูดที่เป็นเหมือนดั่งแบล็คโฮลของฮัคยอนเอาไว้ได้

          แทคอุนค่อยๆรวบกอดร่างบางของฮัคยอนให้เข้ามาอยู่ในอ้อมอกแกร่งของตัวเองอย่างหวงแหน ในขณะที่พวกเขายังคงเยื่อมต่อกันและกันด้วยจูบที่แสนหวาน สัมผัสจากฮัคยอนที่โคตรรัญจวนใจแทคอุนไปเสียหมดทุกอย่างเช่นนี้  คงเป็นไปไม่ได้เลยที่แทคอุนจะอยู่เฉย ไม่กดกอดร่างบางที่ตัวเองหลงไหลเอาไว้แน่นจมอก จนไม่เหลือช่องว่างให้อากาศได้รอดผ่านเช่นนี้  

       จูบอันแสนหวานที่เต็มไปด้วยความรู้สึกมากมาย ทั้งรัก ทั้งหลงและมัวเมา ในตัวของอีกคนจนยากที่จะหยุดยั้งมันได้อีก ความปรารถนาในสิ่งที่ตัวตนข้างในของเขาต้องการและทนกักเก็บมันเอาไว้อยู่นาน ...ในตอนนี้  ทุกอย่างที่เก็บมันเอาไว้ มันก็ได้เริ่มพลั่งพลูกันออกมาจนไม่อาจจะทนเก็บมันได้ไหวอีกต่อไปแล้วล่ะ....


ความปรารถนาที่ต้องการลิ้มรสในสัมผัส ...ก้อนเมฆสีม่วง
 

ในครั้งนี้  มันจะไม่จบลงแบบเดิมอย่างนั้นอีก...
ในครั้งนี้  พวกเค้าทั้งสองคนจะเรียนรู้กันให้มากขึ้น...
หวังว่า...ครั้งนี้มันจะทำให้พวกเค้าทั้งสองคนเข้าใจในสิ่งเดียวกันได้

...ได้โปรดเข้าใจกันและกันเสียที...








         





.

.

.

...จบลงแล้วความดร่ามา...










/เดินเรื่องไว้พอคราวๆก่อนเนอะ เดี๋ยวไรท์กลับมาต่อให้ครบอีกที

/อาจจะรู้สึกว่าจะมันตันๆ สมองไม่ค่อยโล่ง คิดอะไรไม่ค่อยออกเลย

/จริงๆ ตอนนี้เป็นตอนที่ไม่ได้มีวางไว้ในเรื่องแต่แรกแล้ว จึงทำให้การลงตอนนี้ค่อนข้างยากอยู่พอสมควร

/เพราะงั้นมันอาจจะถูกลบทิ้งไป(ถ้าไรท์ไม่สามารถต่อมันได้จริงๆ) หรืออาจจะได้เดินเรื่องต่อก็คงต้องรอกันก่อนนะคะ ㅠ..ㅠ ขอไรท์พักไป up สมองแปปนะ

/แต่ไรท์ก็ไม่มีความคิดจะลบตอนนี้ทิ้งหรอก(เสียดาย) ...แค่มันอาจจะมีดราม่านิดหน่อย..มั้ง? ยังไงก็อย่าพึ่งทิ้งกันน้า-------า









"ทุกคนต้องใจเย็นๆ นะ" 

"ฮึ่ม-ม/แง่ง-ง"
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 8 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

63 ความคิดเห็น

  1. #35 MMRMhew'Slp (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 12 กรกฎาคม 2560 / 19:11
    ทำไมเวลากูงอลแล้วเค้าไม่ตามเข้าห้องมาแบบนี้ว่ะ. โน้นนนหนีกูออกไปกินเหล้าเลยจ้าาา 5555555
    #35
    0
  2. #12 ddanii (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 17 มิถุนายน 2560 / 10:45
    พี่เอ็นโกรธจริงหรือแค่อยากให้เขาตามมาในห้องคะ?
    #12
    1
    • #12-1 jielne(จากตอนที่ 7)
      17 มิถุนายน 2560 / 16:37
      โกรธจริงค่ะ แต่โกรธแบบ ชาฮัคยอน สไตล์
      #12-1
  3. #11 Cha_n (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 17 มิถุนายน 2560 / 09:54
    แทคอุนคงต้องรับอารมณ์ยอนอีกมากแน่ๆ น่าสงสารอุน
    #11
    1
    • #11-1 jielne(จากตอนที่ 7)
      17 มิถุนายน 2560 / 16:38
      เป็นเด็กในการดูแลของยอน อุนต้องอดทนค่ะ strong!!!
      #11-1