THE FREAK OUT ! [fic vixx leon]

ตอนที่ 6 : มันไม่จริงใช่มั้ย!?

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 400
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 4 ครั้ง
    2 ส.ค. 61

THE FREAK OUT !

회 6 어떻게....?!



....ความพีค


jellyfish entertainment.

แกร๊ง-ง...

"ขอโทษที่มาสายครับ!"

"หืม? ..มาแล้วเหรอ เข้ามานั่งก่อนสิ ...เดี๋ยวเราจะได้เริ่มประชุมกันสักที"

.

.

.

          "...งั้นก็สรุปแล้วนะ  เราจะทำการโปรโมทเดบิวต์นักร้องดูโอ้ใหม่ของค่ายเรา  ในวันที่ 17 สิงหาคมนี้...ตกลงนะ"

          "ครับ! ขอบคุณครับ ท่านประธาน เพื่อความสำเร็จในการโปรโมทเดบิวต์ครั้งแรกของพวกผม ผมจะตั้งใจทำงานให้หนักขึ้นครับ

          "ผมก็เช่นกันครับ..."

          "ดี...งั้นเอาเป็นอันว่าตกลงกันตามนี้นะ  เราจะเริ่มอัดแทปกันในพุธที่จะถึงนี้ เพราะงั้นสองวันที่เหลือนี้ ฉันจะปล่อยให้พวกนายสองคนได้กลับไปพักผ่อนกับครอบครัวให้เต็มที่ ...แล้วจากนั้นเราก็จะเริ่มทำงานกันอย่างจริงจัง ผมในนามของโปรดิวเซอร์ หวังว่าพวกนายจะได้แรงกำลังใจที่เต็มเปี่ยมกลับมาทำตามความฝันของพวกนายในอนาคตให้ประสบความสำเร็จที่ดีได้"

          "ครับ ขอบคุณมากๆเลยครับ"

          "ผมจะไม่ทำให้ความตั้งใจและความคาดหวังในตัวผม ของทุกคนต้องเสียเปล่าแน่นอนครับ ขอบคุณที่ให้โอกาสผมได้ทำตามความฝันนี้ด้วยครับ"

          "อา เอาล่ะ ถึงจะเป็นช่วงเวลาพักผ่อนแค่สั้นๆในสองวัน แต่ถึงอย่างนั้น...ยังไงพวกนายก็ต้องระมัดระวังตัวเองกันดีๆด้วยล่ะ เข้าใจมั้ย?!"

          "ครับ ท่านประธาน ผมจะทำตามคำแนะนำอย่างดีครับ"

          "ผมก็เช่นกันครับ..."

          "เช่นนั้นแล้ว ...ก็ยุติการประชุมได้"

.

.

.


      



TRAPALACE


          " ... " แทคอุนเดินเข้ามาในห้องทำงานภายในห้องพักของฮักยอนเงียบๆ เพราะเขาแอบเห็นก่อนแล้วว่าฮักยอนกำลังฟุบหลับอยู่บนโต๊ะทำงาน 

          " ... " แทคอุนเดินเข้าไปยืมมองหน้าตอนหลับของฮักยอนใกล้ๆ ก่อนจะก้มลงไปประทับจูบที่ข้างแก้มเนียบเบาๆ 
          จากนั้นแทคอุนจึงค่อยๆพลิกตัวร่างบางของฮักยอนขึ้นมาพิงซบกับอกกว้างของตัวเองแทน แล้วจึงสอดแขนแกร่งข้างหนึ่งเข้าไปซ้อนใต้ข้อพับขาเรียว แขนแกร่งอีกข้างก็กอดกระซับรอบไหล่เล็กไว้อย่างมั่นคง ก่อนจะลุกอุ้มร่างบางของฮักยอนพาไปนอนพักต่อในห้องนอนดีๆ

          "อือ...แทคอุนอา" เสียงหวานครางเรียกชื่ออีกคนขึ้นอย่างสลึมสลือ

          "ครับ ผมไม่กวนหรอก คุณนอนต่อเถอะนะครับ" ฮักยอนของผม ส่วนผมเองก็จะนอนกอดคุณให้อบอุ่นกันแบบนี้เช่นกันครับ 

          "อือ ฝันดีแทคอุนอา..." ฮักยอนหมุดหน้าซุกอกอุ่นพร้อมสอดแขนเล็กกอดเข้าเอวหนาของแทคอุนไว้เช่นกัน ก่อนเขาจะหลุดเข้าไปในห้วงของนิทราอีกครั้ง

จุ๊บ..บ

          "ครับ ฝันดีนะครับฮักยอนอา.." แทคอุนกดจูบลงที่ผมนุ่มของฮักยอนที่มีกลิ่นหอมอ่อนๆของแชมพูนั้นอย่างรักใคร่ หวงแหน







.

.

.


ในช่วงค่ำของวันนั้นที่ TRAPALACE

          "อือ ...หมายความว่าหลังจากนี้นายจะไม่ได้กลับมาที่นี่ พักใหญ่เลยสินะ" ฉันคงเหงาที่ต้องอยู่ที่นี่คนเดียวเหมือนเดิม เพราะนายจะไม่ได้อยู่ด้วยกันเหมือนที่ผ่านมาแล้วสินะ ...

          "จริงๆผมเองก็อยากจะกลับมาพักที่นี่เหมือนเดิม แต่มันคง...ดูลำบากไปหน่อย เพราะตารางงานต่างๆ...คงไม่อำนวยด้วย" แม้ว่าตอนนี้ผมจะดร็อปเรียนไปแล้วก็เถอะ แต่งานของผมชิ้นนี้..มันค่อนข้างเป็นงานที่กะเกณฑ์เวลาได้ค่อนข้างยากพอสมควรเลยด้วย เพราะงั้นถึงอยากกลับมาหาฮัคยอนทุกวันอย่างใจต้องการ...คงไม่ได้ 

          "โอเค ฉันเข้าใจ คนเราก็ต้องมีสิ่งที่ทำได้และทำไม่ได้อยู่เป็นสัจธรรม นายไม่ต้องคิดมากหรอก" 

          " ...ครับ" ทำไม? ไม่คิดจะเอ่ยรั้งกันไว้บ้าง แค่สักนิดก็ยังดีนะฮักยอนอา

หมับ

          "ผมต้องคิดถึงฮักยอนมากแน่ๆ" ขอกอดเอาไว้เยอะๆหน่อยนะครับ เพราะต่อไปคงไม่ได้ทำมันบ่อยๆ งื้อออ คิดแล้วก็ได้แต่ค่ำครวญอยู่ใจ

          "อือ อะไรเนี่ย? ก็นั้นมันเป็นงานของนาย นายต้องตั้งใจทำมันให้ดีสิ" ไม่ต้องคิดถึงฉันมากหรอก ฉันไม่อยากให้ตัวฉันต้องเป็นปัญหาในการทำงานของนาย เข้าใจฉันใช่มั้ย แทคอุนอา..

          "ครับๆ แต่...ยังไงก็ช่วยไปให้ผมได้หน้าฮักยอนข้างนอกสักครั้ง เพื่อเสริมสร้างกำลังใจให้ผมบางนะครับ ฮักยอนอา" แค่ผ่านๆไป ให้ผมได้คุณจากไกลๆที่ไหนสักที่ก็ยังดี ผมไม่ได้ขออะไรมากมายเลยนะครับ ฮักยอน..

          " .... " ขอโทษ ฉันรับปากนายเรื่องนี้ไม่ได้จริงๆ ขอโทษนะแทคอุน

          "อย่านิ่งเงียบแบบนี้สิครับ ผมก็แค่พูดขอไม่ไปงั้นๆแหละ ฮักยอนไม่ต้องสนใจมัน-..อื้อ-อ"

          จูบนี้แทนคำขอโทษของฉันนะแทคอุน

          ฉันขอโทษที่ทำอะไรให้นายมากกว่านี้ไม่ได้

          ทั้งๆ ที่รู้ว่านายต้องการอะไร....

          ...แต่ฉันก็ไม่สามารถทำให้นายได้เลย

          เพราะงั้น...อยู่ที่นี่ฉันยินดีตามใจนายทุกอย่าง...นะแทคอุนอา



          รสจูบหวานเริ่มเร้าร้อนขึ้น เมื่อไฟปรารถนาสิ่งที่มากกว่าในตัวของทั้งสองคนได้ลุกโชติช่วงขึ้น อย่างไม่มีใครคิดจะหยุดยั้งมันเลยสักคน 
          เพราะความมากมายในความรู้สึกของพวกเขาทั้งสองคน ที่ต่างก็ต้องการแค่กันและกันในเวลานี้

          "อื้อ-อ อา...เราไปที่เตียงดีกว่ามั้ย?" เสียงพร่าของแทคอุนเอ่ยขึ้น กระซิบติดข้างหูที่ขึ้นสีแดงจัดของฮักยอน พลางซุกไซร้จมุกเข้าไปสูดดมกลิ่นหอมรัญจวนใจ จนเขาอดใจไม่ได้ที่จะต้องจูบทับดูดเม้มเบาๆให้มันพอเป็นรอยจางๆที่ซอกคอสวยอย่างสุดยากจะยั้งใจ

          "อือ ...ตามใจนายสิ" ฉันให้สิทธิ์นายทุกอย่าง ...ในค่ำคืนนี้

          "หึ คุณพูดเองครับฮักยอน" สายตาเจ้าเล่ห์ที่มันดูเร้าร้อนเต็มไปด้วยแรงปรารถนาอย่างไม่ปกปิด กำลังทำให้ฮักยอนพ่ายแพ้และอยากเริ่มเกมส์ที่สุดจะเร้าร้อนนั้นไปกับแทคอุนให้ได้เสียตอนนี้เลย

          "อือ นายก็รู้ว่าฉัน...ไม่เคยพูดอะไรเล่นๆ" ฮักยอนเบียดตัวเข้าไปตอบย้ำด้วยน้ำเสียงอันยั่วยวน ท้าทายแทคอุนจนริมฝีปากเสียดสีกันและกัน อย่างไม่ยอมแพ้

          "ชอบท้าทายผมจริงนะครับ งั้นเราก็-..."


ติ่งต๊อง~ง...!!!

          บทรักที่กำลังจะเริ่มร้อนแรงอย่างฉุดไม่อยู่ ก็ต้องชะงัก...กึก ไปเพราะสัญญาณเสียงที่ดังขึ้นจากหน้าประตูห้อง... 뭐!!!


          ให้ตายสิ! 

          ใครบ้าที่ไหนต้องมากดกริ่งเอาตอนนี้ด้วยครับ

          แทคอุนอย่างจะสั่งเก็บจริงๆ

          โธ่เว้ย-------------------ย






.

.

.

แกร๊ง-ง...

          "อี แจฮวาน!" เสียงหวานเอ่ยชื่อผู้ที่เข้ามาขัดจังหวะเร้าร้อน? ของตัวเองและแทคอุน ขึ้นอย่างตกใจและแปลกใจอยู่ไม่น้อยเลย ที่ได้เห็นคนที่ไม่น่าจะมายืนฉีกยิ้มกว้างจนตาแทบปิด อยู่ตรงหน้าเขาได้ในตอนนี้

      อย่างคุณชายใหญ่ อี แจฮวาน พี่ชายของอี ฮงบิน น้องชายคนสนิทของเขานั้นเอง

          มาได้ไงวะ?

หมับ!

          "คิดถึงฮยองเป็นบ้าเลยอ่ะ...เฮ่ย" แจฮวานโผล่เข้ากอดฮักยอนแน่นด้วยความคิดถึง พร้อมกับเสียงถอนหายใจออกมาด้วยความโล่งอก

          "อั่ก-ก อา แจฮวานอา...แน่นไปแล้ว หายใจไม่ออก ปล่อยก่อนสิเจ้าบ้า!" ฮักยอนตีหลังกว้างของแจฮวาน ตุบๆ เพื่อให้อีกคนได้ปล่อยเขาออกให้ได้หายใจ 

          คิดจะฆ่ากันรึไงวะ อี แจฮวาน!

          "ก็คนมันคิดถึงไงฮยอง ขอกอดหน่อยเถอะน่า" อี แจฮวานคนนี้เคยฟังใครที่ไหนล่ะ เฮ้ย...ความ อี แจฮวาน

          "เอ่อๆ เอ่อ-อ! ว่าแต่...นายมาที่นี่ได้ยังไง?" ก็จำได้ว่าโดนกักบริเวรอยู่นี่ เพราะว่าแอบไปซิ่งรถกับเขาจนเกิดเรื่อง...เมื่อสี่เดือนที่แล้ว

          "หนีออกมาล่ะ" แจฮวานเอ่ยตอบออกไปเรียบๆ

      ก็มันจะบ้าตายอยู่แล้วอ่ะ โดนกักบริเวรโดนทำโทษด้วยการเรียนปกครองเรียนบริหารงาน การฝึกซ้อมวิชายุทธ และไหนต้องทำหน้าที่ทำงานแทนท่านพ่อของเขาสาระพัดแบบนั้นอีก 

          บอกตรงๆเลยว่า อี แจฮวาน ทนไม่ไหวและไม่ทนแล้วโว๊ย-ย ชิ่งสิรอไร

          "หา? หึ แบบนี้คงวุ่นวายกันน่าดูเลย เจ้าตัวแสบเอ้ย" สมกับเป็นอี แจฮวาน คนบ้าบอหลายมิติของจริง จนฮักยอนได้แต่สายหัวปลงๆในความ อี แจฮวาน

          "ใครมาเหรอครับ?!" เสียงนิ่งออกแนวหงุดหงิดน่ากลัวอยู่ไม่น้อยของแทคอุนดังขึ้นจากด้านหลังของฮัคยอน ที่ยังคงยืนเล่นกันอยู่กับใครอีกคนที่แทคอุนไม่รู้จัก[และก็ไม่อยากรู้ด้วย]ตรงหน้าประตูทางเข้า จนลืมไปแล้วมั้งว่าแทคอุนก็อยู่ในนี้ด้วย

          น่าหงุดหงิดชะมัด

          หมอนั่นเป็นใครกัน ทำไมฮัคยอนถึงได้ยอมให้เข้ามาสัมผัสกอดรัดกันได้ง่ายดายขนาดนั้นเชียว ฮึ่ม-ม!

          "อะ แทคอุนอา เออนี่... อี แจฮวาน นะเป็น-..."

          "สวัสดีครับ ผม อี แจฮวาน เป็น คู่หมั่น ของเอ็นฮยองครับ

ตึง-ง

          "คะ ..คู่หมั่น...งั้นเหรอ?" ฮัคยอนมันหมายความว่าไงกันครับ คู่หมั่น อะไรกัน? ล้อเล่นใช่มั้ย?!!

          นัยน์ตาเรียวดุของ จอง แทคอุน ที่มีแต่ความสงสัย และต้องการคำอธิบายจาก ชา ฮักยอน มากที่สุดในสถานการณ์นี้ 

          แต่ทว่า ชา ฮัคยอน กลับทำเพียงแค่มอง จอง แทคอุน กลับไปนิ่งๆ ด้วยแววตาที่ จอง แทคอุน ไม่สามารถอ่านได้

          ส่วน อี แจฮวาน บุคคลผู้ทิ้งระเบิดลูกใหญ่ใส่คนในห้องนั้น กลับยังคงยืนลอยหน้าลอยตาโอบกอดไหล่เล็กของ ชา ฮักยอน แสดงความเป็นเจ้าของอีก โดยไม่ได้มีท่าทีจะทุกข์ร้อนใดๆเลย กับสถานการณ์อึ้กครึ้มดูน่าอึดอัด
          และ จอง แทคอุน ที่แทบอยากพุ่งเข้าไปกระชากตัวของ อี แจฮวาน ออกมาซัดอยู่แล้ว ถ้าไม่นึกเกรงใจ ชา ฮัคยอน ผู้เป็นเจ้าของห้องเข้าเสียก่อน



          
 


ฉิ่ง-ง!

100%..................................!

/จบตอนไปแบบ...สงครามประสาทเริ่มแล้ว!


/มือวางระเบิดมาแล้วหนึ่ง อี แจฮวาน สถานะ คู่หมั่น 

/แทคอุนอา นายต้องใจเย็นไว้นะ ก็แค่คู่หมั่นเองเนอะๆ ㅠ..ㅠ

/เรื่องราวก็จะเริ่มเข้มข้นขึ้นแล้วด้วย!

/สุดท้ายแล้วก็มาลุ้น มาช่วยให้กำลังใจ VIXX ด้วยนะคะ

/오래보자~!






ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 4 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

63 ความคิดเห็น

  1. #34 MMRMhew'Slp (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 12 กรกฎาคม 2560 / 18:52
    555555 นึกหน้าแทวออกเลยอ่ะ จากหน้าแมวๆคงกลายเปนเสือโคร่งไปแล้วแน่ๆ
    #34
    0