THE FREAK OUT ! [fic vixx leon]

ตอนที่ 4 : เจ้าเด็กยักษ์มาแล้ว!

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 530
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 4 ครั้ง
    10 พ.ค. 62

THE FREAK OUT !

4  Who you are ?


          คฤหาสน์ Zea' die'to

          Lamborghini aventador lp700-4 สีดำขับเคลื่อนเข้ามาจอดที่หน้าตึกคฤหาสน์ ทันทีที่เครื่องยนต์ดับลงสนิท ประตูรถฝั่งคนขับก็ถูกเปิดขึ้น ร่างสูงโปร่ง[หุ่นบางเซ็กซี่] เจ้าของรถก็ก้าวออกมาหาพ่อบ้านหนุ่มที่มายืนค่อยต้อนรับอยู่ก่อนแล้ว

          "ท่านประมุขน้อย ยินดีต้อนรับกลับสู่บ้านใหญ่ครับ" พ่อบ้านหนุ่มกล่าวคำทักทายด้วยกิริยาที่เคารพนอบน้อม

          "อา ไม่ได้เจอกันนานเลยนะครับพ่อบ้านอู หวังว่าคงสบายดีนะครับ" เสียงนุ่มหวานของผู้ที่ถูกเรียกว่า ประมุขน้อย ก็เอ่ยทักทายกับอย่างกันเอง

          "ครับ ผมสบายดี ...ท่านประมุขน้อยเอง ก็คงสบายดีอยู่เช่นกันนะครับ" 

       "อา ...ครับ"

        "เช่นนั้นแล้ว ผมว่าเชิญท่านประมุขน้อยเข้าไปด้านในเถอะ นายท่านกำลังรอคุณอยู่ชั้นบนครับ"

        "อา ขอบใจมากพ่อบ้านอู"

.

.

.

ก๊อก ก็อก ..ก๊อก

        "นายท่านครับ ประมุขน้อยมาถึงแล้วครับ" พ่อบ้านอูกล่าวบอกแก่นายท่านของตัวเองทันทีที่ได้พาบุคคลสำคัญ ขึ้นมาส่งที่ห้องส่วนตัวของผู้เป็นนายท่านตามคำสั่ง

        "อืม เข้ามาสิ" เสียงทรงอำนาจเอ่ยรับอย่างเรียบๆ

        "เช่นนั้นแล้ว ผมขอตัวก่อนนะครับ" พ่อบ้านอูเอ่ยบอกกับเจ้าของห้องและบุคคลที่เขาพามาอย่างเคารพนอบน้อมเช่นเดิม ก่อนจะได้เดินหลีกปลีกตัวหลบออกไปจากตรงนั้น เพื่อให้ผู้เป็นนายของเขาได้ทำธุระกันเองต่อไป


หมับ!


       "Caught already! ท่านพ่อ~! ดูนี่สิครับ ผมจับตัวประมุขน้อยได้แล้วล่ะ" น้ำเสียงร่าเริงปนความขี้เล่น ร้องขึ้นด้วยความภาคภูมิใจ ของเด็กหนุ่มวัย 16 ย่างเข้า17 ปี ที่ตัวสูงราวๆ 182 - 183 cm.  ที่จู่ๆก็โผล่เข้ามายืนซ้อนหลังกอดรัดร่างบางที่มีความสูงน้อยกว่าไม่กี่เซนต์เอาไว้แน่น แบบไม่ให้อีกคนหนีรอดไปไหนได้

       "น้องฮยอก...!" เสียงนุ่มหวานร้องขึ้นมาอย่างดีใจ เมื่อได้รู้ว่าคนที่มากอดรัดตัวเองอยู่นั้นเป็นใคร

        "ครับฮยอกเอง ผมกลับมาแล้วครับเอ็นฮยอง ..ยิ้มใหญ่เลย กำลังดีใจที่ได้เจอผมอยู่ใช่มั้ยครับ" ฮยอกคลายอ้อมแขนแกร่งของตัวเองที่กอดรัดร่างบางของเอ็นแน่นให้ออกไว้หลวมๆ เพื่อให้เอ็นได้หมุนตัวหันหน้ามาหาตัวเองได้สะดวกขึ้น

        "แน่นอนสิ ...ต้องคิดถึงมากๆอยู่แล้ว เด็กน้อยของฮยอง" เอ็นเงยหน้ามองน้องชายด้วยความคิดถึง พร้อมจับสัมผัสลูบไล้ข้างแก้มนุ่มนิ่มของน้องอย่างทะนุถนอม เอ็นดู 

        "อา ผมก็คิดถึงมากๆเหมือนกันนน จุ๊บๆ หน่อยสิ คิดถึงๆๆ" ฮยอกออดอ้อนพี่ชายด้วยน้ำเสียงท่าทางน่ารัก จนเอ็นอดไม่ได้เลยต้องยอมทำตามที่น้องขอ


จุ๊บ แรกที่หน้าผาก

จุ๊บ สองที่ปลายจมูก

จุ๊บ สามที่ข้างแก้มซ้าย

จุ๊บ สี่ที่ข้างแก้มขวา

....และจุ๊บ ที่ห้าก็จบลงที่ปากนุ่มนิ่ม 




          



          "ซังฮยอกอา เลิกอ้อนพี่เขาแล้วพากันมานั่งคุยกันดีๆ ตรงนี่มา"เสียงทรงอำนาจที่แฝงความใจดีเอ่ยขึ้นอีกครั้ง เมื่อเห็นว่าเด็กๆยังยืนเล่นกันอยู่ตรงนั้น ไม่ยอมพากันเข้ามานั่งที่ตรงโซฟากับท่านเสียที

          "ครับ ท่านพ่อ" ฮยอกขานรับ แล้วจึงลากแขนเอ็นเดินไปนั่งที่โซฟา ตามคำบอกชวนของผู้เป็นพ่อ

          "สวัสดีครับ ท่านอา ..ต้องขออภัยที่ผมมาพบท่านอาช้าด้วยในวันนี้" เอ็นโค้งทักทายผู้อาวุโสกว่า ที่มีศักดิ์เป็นอาของตัวเองด้วยความเคารพ ถึงแม้ว่าตัวเองนั้นจะมีตำแหน่งที่สูงกว่าก็ตาม แต่เพราะท่านอาฮัน ซังโฮ เป็นคนที่ค่อยช่วยเหลือเลี้ยงดูเขามาตั้งแต่เด็ก แทนท่านพ่อและท่านแม่ของเขาที่จากไป...ตั้งแต่เขาอายุได้ 7 ขวบ

          "อือ เรื่องนั้นไม่เป็นไรหรอก อย่างไรประมุขน้อยก็ได้มาพบอาแล้ว...นี่ไง" ท่านอาเอ่ยกลับด้วยน้ำเสียงใจเย็น อย่าไม่ได้คิดตำหนิ ติทษใดๆ เอ็นในเรื่องนั้นเลยตามที่ได้กล่าวออกไป

          "ขอบคุณครับ แล้วนี่...อินกุกละครับ เขาบอกกับผมว่า เขากลับที่นี่...แต่ผมยังไม่เห็นเขาเลย?"

          "ใช่แล้วครับเอ็นฮยอง อินกุกฮยองกลับมาที่นี่จริงอย่างที่ฮยองเข้าใจ...แต่เป็นเพียงแค่อินกุกฮยองกลับมาที่นี่เพื่อมาส่งผมต่างหากล่ะครับ" ฮยอกเอ่ยตอบขอสงสัยของเอ็นแทนท่านพ่อตัวเอง 

          "อา เป็นอย่างนี้เอง เป็นเพราะน้องฮยอกกลับมา...อินกุกเลยโทรตามฮยองมาที่นี่สินะ ถูกมั้ยครับ?"

          "ครับ ถูกต้องตามนั้นเลย ผมเป็นคนบอกให้อินกุกฮยองโทรหาเอ็นฮยองเองแหละครับ"

          "จะเซอร์ไพรส์ฮยองสินะ เจ้าเด็กน้อยน่ารักของฮยอง" เอ็นพูดแล้วก็อดที่จะดึงน้องเข้ามากอดแน่นๆ บีบๆแก้มนุ่มนิ่มของน้องชายตัวแสบอย่างหมั่นเขี้ยวและอดเอ็นดูไม่ได้ เลยต้องกอดน้องหอมน้องให้หายคิดถึง ก็น้องฮยอกของผมน่ารักมากๆนี่ครับ ทำไงได้ล่ะ

แล้วจากนั้นเสียงหัวเราะ เสียงพูดคุยกันอย่างมีความสุขสนุกสนานของทุกคนก็เกิดขึ้นภายในห้องนั้นตลอดค่ำคืนนี้

.

.

.

ในค่ำคืนเดียวกัน TRAPALACE ที่ยางชอน

          ณ ห้องพักหรูของ ชา ฮักยอน ในตอนนี้มีเพียงแค่ จอง แทคอุน [ผู้อาศัย] ยังคงนอนดิ้นไปดิ้นมาอยู่บนโซฟากว้าง ในห้องนั่งเล่นรอเจ้าของห้องที่หายออกไปจากห้องตั้งแต่เมื่อช่วงเช้าของวัน จนถึงตอนนี้ก็ยังไม่มีวี่แววเลยว่าจะกลับเข้ามาที่ห้องนี้ตอนไหน....


ชา ฮักยอน หายไปไหน?


          อันที่จริงแล้ว เมื่อเช้าก่อนที่ฮัคยอนจะได้ออกไปข้างนอก ฮัคยอนก็ได้บอกกับแทคอุนไว้ก่อนแล้วว่า วันนี้อาจจะกลับมาดึก หรือบางทีก็คงไม่ได้กลับเข้ามาอีกในวันนี้ เพราะมีธุระต้องไปทำ จึงได้บอกแทคอุนว่าไม่ต้องรอเขา

          แต่ถึงจะรู้อยู่แล้วอย่างนั้น แทคอุนก็ยังคงอดมาอยู่รออีกคนที่โซฟาตัวเดิมตัวนี้ที่เขามักจะชอบมานั่ง มานอนรออีกคนอยู่ประจำทุกวันอยู่ดี

          "เฮ้อ…เมื่อไหร่จะกลับมาสักทีนะฮักยอน ผมคิดถึงคุณอยู่นะ...รู้มั้ยครับ" แทคอุนบ่นพร่ำเพ้อเสียงเบาออกมาอย่างอดไม่ได้ 

          สุดท้ายแล้ว แทคอุนได้แต่หยิบสมาร์ทโฟนเครื่องหรูสีดำของตัวเองมาขึ้นมากดดูเวลาครั้งแล้วครั้งเล่า อยู่อย่างนั้น อย่างคนที่ไม่สามารถทำอะไรไปได้มากกว่านี้
                    มันช่างน่าหงุดหงิดจริงๆ เลยนะ ที่ตัวเองไม่สามารถทำอะไรได้มากกว่า แค่การเฝ้ารอคอยให้อีกคนกลับมาหาตัวเองแบบนี้

                    แทคอุนรู้สึกเหมือนโดนทรมานทั้งตัวและใจเลยแบบนี้

ถึงจะได้อยู่ด้วยกัน

นอนหลับบนเตียงเดียวกัน

ได้สัมผัสตัวตนของกันและกัน...อยู่แทบทุกคืน

แต่เมื่อถามถึงว่า สถานะความสัมพันธ์ของพวกเขาสองคน ว่าเป็นอะไรกันนั้น...แทคอุนก็ไม่สามารถตอบมันได้

เพราะกำแพงมืดมิดที่ฮักยอนสร้างขึ้นนั้น แทคอุนไม่สามารถเข้าถึงมันได้เลย 

ตอนแรกๆนั้น แทคอุนก็คิดว่า มันก็ดีเหมือนกัน ที่เป็นแบบนั้น 

เพราะแทคอุนเองก็ยังไม่พร้อม และก็ไม่อยากให้ใคร คนอื่นมารู้เรื่องของเขากับฮักยอนด้วย ตอนนั้นเลยโอเคกับมันมาก

 แต่ทว่า...ยิ่งเวลาผ่านร่วงเลยนานวันไปเรื่อยๆ จนมาถึงตอนนี้แล้ว แทคอุนก็เริ่มคิดได้แล้วว่ามัน ไม่ใช่
      
แทคอุนสำนึกมันแล้ว... ว่าเขาไม่ต้องการให้มันเป็นแบบนั้นอีกต่อไป

               แต่ว่า...

               แทคอุนคนโง่คนนี้ ก็ไม่สามารถทำอะไรได้เลย เพราะฮักยอนของเขา[?]นั้นก็เอาแต่บ่ายเบี่ยงแทคอุนอยู่ตลอดเวลา ฮักยอนไม่ยอมรับฟังในสิ่งที่แทคอุนพยายามจะพูดมันบ้างเลย...สักครั้งเดียว

นี่แหละ คือความเข้าใจยากของคุณ ชา ฮักยอน!

ทำไมถึงเป็นคนแบบนี้?!

ทำไมฮักยอนต้องเอาแต่พูดว่า "ที่ฉันทำแบบนี้ก็เพื่อนาย" ซ้ำๆกับแทคอุนอย่างนี้ตลอดเลยด้วย!

จอง แทคอุนคนนี้ไม่เข้าใจความคิดของ ชา ฮักยอน เลยจริงๆ

"ฮักยอนอา คุณกำลังทำอะไรอยู่นะ...?" แล้วแทคอุนก็เผลอหลับไปในที่สุด




.

.

.


8 am at TRAPALACE

ติ๊ด ติ๊ด ติ๊ด...

...แกร๊ง

          ประตูหนาหน้าห้องพักถูกเปิดเข้ามาโดยเจ้าของห้อง ชา ฮักยอน

          บรรยากาศในห้องเงียบสงบ เพราะอีกหนึ่งชีวิตที่อาศัยอยู่ที่นี่ด้วยอย่าง จอง แทคอุน นั้นยังคงนอนหลับสนิทอยู่บนโซฟากว้างกลางห้องนั่งเล่นตามเคย

          เจ้าของห้องร่างบาง ชา ฮักยอน ค่อยๆ ก้าวเดินตรงเข้าไปหาร่างหนาของแทคอุนที่กำลังนอนซุกหน้าหลับบนโซฟา อย่างระมัดระวัง เพราะกลัวจะทำให้คนที่กำลังนอนหลับพักผ่อนอยู่ต้องตื่น 

           ฮักยอนจัดการวางกระเป๋าและข้าวของอื่นๆที่เขาถือมาด้วย ลงไว้บนโต๊ะเตี้ยหน้าโซฟาอย่างระมัดระวังและเบามือที่สุด เพื่อไม่ให้เกิดเสียงดังรบกวนในการนอนของอีกคน

          "อา ทำไมชอบมานอนอยู่ตรงนี้ประจำเลยนะ" ฮักยอนเอ่ยบ่นกับร่างหนาที่กำลังนอนหลับอยู่ขึ้นมาเบาๆ หลังจากได้จัดการกับข้าวของตัวเองเสร็จเรียบร้อยแล้ว 

          Z z z z......... "

          "ก็บอกไปแล้วนี่ว่าไม่ต้องรอ...เฮ้อ จริงๆเลยนายคนนี้" พูดจบแล้วก็ค่อยๆทรุดตัวลงไปนั่งตรงที่ว่างบนโซฟาข้างลำตัวหนาของ แทคอุนไปด้วย

          นิ้วเรียวของฮักยอนค่อยๆ เกลี่ยเส้นผมนุ่มที่มันตกลงมาปิดบังใบหน้าเรียวเล็กที่มีก้อนแก้มกลมๆขาวใสน่าบีบเล่นของแทคอุนอย่างแผ่วเบา

          "นายนี่....ทำไมต้องน่ารักตลอดเวลาด้วยนะ?" เอ่ยถามเสียงแผ่วเบากับคนที่หลับไม่รู้เรื่องอยู่ แบบนี้คงจะได้คำตอบอยู่หรอกฮักยอน

แต่ทว่า...!

          "คนที่...ทิ้งผมไปทั้งคืน กลับมาได้แล้วเหรอครับ" เรียวตาคู่คมของแทคอุนเปิดขึ้นมามองจ้องฮักยอนอย่างตัดพ้อ เรื่องที่อีกคนทำให้เขาต้องนอนรออยู่ตรงนี้ทั้งคืน ด้วยความน้อยใจอย่างไม่ปิดบัง

          "หือ? อะไรกัน..ตื่นแล้วงั้นเหรอเนี่ย"

          "เปล่า ...พึ่งจะตื่นตอนที่ฮักยอนมานั่งลงข้างๆนั้นแหละครับ"

          "อา ฉันทำให้นายตื่นนี่เอง ขอโทษนะแทคอุนอา" ขอโทษที่ทำให้นายต้องมานอนไม่สบายตัวรอฉันอยู่ตรงนี้ ขอโทษจริงๆ นี่คือสิ่งที่ฮักยอนคิด...แต่ก็ไม่ได้พูดมันออกไปให้อีกคนได้เข้าใจ ถึงความหมายจริงๆของคำขอโทษของเขา

          "ไม่เป็นไรครับ เออ..แล้วตอนนี้เวลาเท่าไหร่กันแล้ว...คงจะสายแล้วสินะ ฮักยอนหิวมั้ย? ทานอะไรมารึยังครับ?" แทคอุนลุกมานั่งเอนหัวซุกไหล่เล็กของฮักยอน ส่วนแขนยาวสองข้างของเขาก็ไม่ลืมที่จะสอดเข้าไปกอดกระชับรอบเอวบางของฮักยอนไว้อย่างเคยตัว


          "อือ ..ก็ได้กินมาบ้างแล้วล่ะ อ้อ! นี่..แซนด์วิช..นายไปล้างหน้าล้างตาก่อนไป เดี๋ยวฉันจะเอามันไปจัดใส่จานให้" ฮักยอนเอ่ยบอกก่อนจะแกะมือใหญ่ทั้งสองข้างของแทคอุดออกจากเอวตัวเอง เพื่อจะได้ดึงร่างหนาของแทคอุนให้ได้ลุกจากโซฟา เพื่อไปทำธุระส่วนตัวตามที่เขาได้เอ่ยบอกไป

จุ๊บ!

ฟอดดด... 

          ก่อนจะได้ไปทำตามที่ฮักยอนบอก แทคอุนก็ไม่ลืมที่จะเข้าไปจุ๊บปากหอมแก้มนุ่มของฮักยอนฟอดใหญ่ก่อนเป็นอันดับแรก

          "morning kiss" พูดจบแทคอุนก็เดินผิวปากฮัมเพลงไปอย่างอารมณ์ดี

          " .....หึ " ส่วนฮักยอนก็ได้แต่ส่ายหัวยิ้มบาง ให้กับความเจ้าเล่ห์ของอีกอย่างไม่ได้คิดจะถือสาหาความอะไร จากนั้นจึงหันไปจัดการกับแซนด์วิช ที่เขาเป็นทำมาให้ดีกว่า อีกเดี๋ยวเจ้าแมวแทคอุนก็คงออกมาแล้ว
          จริงๆ แซนด์วิชนี่...  เป็นเพราะซังฮยอกน้องชายตัวแสบของเขาเอง ที่เข้ามางอแงออดอ้อนกับเขาแต่เช้า ว่าอยากให้เขาเป็นคนทำแซนด์วิชให้กินในตอนเช้าวันนี้ เอ็นฮยองแสนดีของน้องฮยอกผู้น่ารัก เลยต้องลุกขึ้นไปจัดการทำมันให้คุณน้องชายสุดที่รักได้กินมันอย่างสมใจ แล้วก็เป็นเพราะแบบนั้นเองฮักยอนเลยถือโอกาสทำมันมาเพื่อเจ้าแมวขี้อ้อนอีกคนที่นี่ด้วย 

          แต่ฮักยอนจะไม่บอกหรอกว่าแซนด์วิชนี่เป็นของที่เขาทำเอง เดี๋ยวเจ้าแมวแทคอุนจะได้ใจ 



 

.

.

.




/จบตอนแล้วค่ะ สนุกกันมั้ยคะ?

ตอนหน้าก็มาลุ้นไปด้วยกันอีกนะคะ

"คุณคิดว่าความบังเอิญแบบไหน? ที่มันพีคสุดๆสำหรับคุณ? อา...แล้วมารอลุ้นความพีค? ที่ว่านั้นในตอนต่อไปนะคะ 안녕~"
















"งื้อ...!!!"




ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 4 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

63 ความคิดเห็น

  1. #9 เฟรมมี่ที่น่ารัก (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 12 มิถุนายน 2560 / 18:30
    ฮยอกวินนน
    #9
    0
  2. #8 ddanii (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 12 มิถุนายน 2560 / 13:11
    น้องชาย?
    #8
    0
  3. #6 เด็กน้อยแสงดาว (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 11 มิถุนายน 2560 / 18:28
    กิ๊ก พี่ เอ็น หรอ คะ!!!!*-*#หลบไปกูจะชิปออลเอ็น
    #6
    0