THE FREAK OUT ! [fic vixx leon]

ตอนที่ 35 : The Freak Out ll EP.1 [100%]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 201
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2 ครั้ง
    30 ส.ค. 61

THE FREAK OUT ll
회 1




               แสงเปลวไฟที่ค่อยๆลุกโชติ   หนูน้อยมีหยดเลือดเปื้อนติดบนใบหน้า ค่อยๆเงยหน้าและลืมตาขึ้นมองภาพเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นอยู่ตรงหน้า
               ภาพแรกที่หนูน้อยมองเห็นคือ เรือนร่างใหญ่ยักษ์ของปีศาจดุร้ายมันกำลังง้างดาบแหลกคมขึ้นเตรียมท่าจะเข้ามาทำร้ายหนูน้อยที่นอนจมกองเลือด  
               หนูน้อยขยับมือขึ้นก็เห็นแต่เลือดอยู่เต็มมือและแขนของตัวเองไปหมด พอหันไปมองคนข้างๆที่กอดทับเอาร่างบังให้ตัวเองอยู่...ก็นอนฟุบหน้านิ่งไร้การตอบสนอง
               หนูน้อยหันกลับขึ้นไปมองที่ปีศาจร่างยักษ์ตรงหน้าอีกครั้ง มันก็ยังคงตั้งท่าง้างดาบคู่เล่มใหญ่ของมันขึ้นเตรียมเข้ามาจัดการกับหนูน้อยผู้ไร้ทางสู้ ด้วยใบหน้าโกรธแค้นที่แสนน่าเกียจน่ากลัวของมัน

               หนูน้อยเบิกตากว้างอย่างหวาดกลัวเมื่อเห็นปีศาจมันง้างดาบรออยู่ตรงหน้า

               "ฮึ...ฮึก" เสียงผวาหวาดกลัวของหนูน้อย

               ฟืบบ

               แคร้ง! แคร้ง!

               ดาบเวทย์ทรงพลังพุ่งเข้าแทงใส่ปีศาจร้ายตนนั้น ก่อนที่มันจะได้ลงมือทำร้ายหนูน้อย และยังมีเหล่าการ์ดองครักษ์อีกเจ็ดแปดคนก็วิ่งเข้าไปดักหน้า กันทางไม่ให้เจ้าปีศาจร้ายนั่นเข้ามาทำร้ายหนูน้อยได้

               ตึก ตึก 


               ร่างสูงโปร่งในชุดเต็มยศขององค์ราชันย์ผู้สูงศักดิ์ ก้าวเดินตรงเข้าไปหาปีศาจร้ายตนนั้นอย่างแน่วแน่มั่นคง ไม่มีความหวั่นเกรงใดๆให้กับศัตรูที่เป็นภัยอันตรายตรงหน้าเลยแม้แต่น้อย 

               หนูน้อยหันมองไปที่หน้าองค์ราชันย์ผู้ซึ่งเป็นมารดาผู้ให้กำเนิดตัวเองด้วยสายตาที่อ่อนแสงและกำลังค่อยๆหลับลง

               องค์ราชันย์ปล่อยพลังเรียกอาวุธแห่งเวทย์ของเหล่าราชันย์มากกว่าสิบชิ้นออกมา แล้วพุ่งอาวุธเวทย์ทั้งหมดเข้าโจมตีใส่ปีศาจร้ายตนนั้นทันที







ณ สวนป่ารมรื่นด้านหลังของโรงเรียนมัธยมปลาย

               ใต้รมเงาของต้นไม้ใหญ่มีร่างสูงโปร่งของสองเพื่อนสนิทนักเรียนปีสามผู้ไม่ชอบยุ่งสุงสิงกับใคร คนหนึ่งกำลังนอนหลับสบาย ส่วนอีกคนก็นั่งกดสมาร์ทโฟนเล่นอยู่ข้างๆกันที่ใต้ร่มไม้ต้นนั้น  จนกระทั้งเสียงเวลาเลิกโรงเรียนดังขึ้นนั้นแหละ เด็กหนุ่มที่นั่งเล่นสมาร์ทโฟนอยู่ถึงได้สะกิดปลุกเพื่อนตัวเองที่นอนหลับขี้เซาอยู่ข้างๆให้ตื่น

               "....เลโอ"

               "....."

               "....เลโอ"

               "....."

               "ตื่นได้แล้วเลโอ ถึงเวลากลับแล้ว"

               "อื้อ....ถึงเวลาแล้วเหรอ?"

               "เอ่อน่ะสิ ป่ะ กลับกันเถอะ"

               "อืม"

               เลโอกับวาร์โรเรียนอยู่โรงเรียนเดียวกันมาตั้งแต่ชั้นประถม แต่ได้เริ่มเป็นเพื่อนและสนิทกันก็เมื่อตอนขึ้นม.ต้น  เพราะเลโอเป็นคนขี้อายและไม่ชอบพูดคุยกับใครเท่าไหร่ จึงทำให้เลโอไม่มีเพื่อนเลยตอนที่เรียนอยู่ชั้นประถม

               จนกระทั้งในเดือนสุดท้ายของวัยเด็กประถม ก็ได้มีเหตุการณ์บางอย่างเกิดขึ้น และในเหตุการณ์ครั้งนั้นเอง ที่วาร์โรได้บังเอิญเป็นหนึ่งคนอยู่ในเหตุการณ์นั้นด้วย ...แล้วเมื่อเหตุการณ์นั้นจบลง วาร์โรจึงได้ตัดสินใจขอเป็นเพื่อนกับเลโอ และเลโอก็ไม่ได้ว่าอะไรเพียงแค่พยักหน้ารับแทนคำตกลงว่าจะเป็นเพื่อนกันก็ได้ แล้วทั้งสองคนก็ได้เป็นเพื่อนกันมาตั้งแต่วันนั้น จนถึงทุกวันนี้

ระหว่างทางเดินกลับบ้าน

               "นี่เลโอ"

               "อะไร?"

               "ช่วงนี้ฉันไม่เห็นยอนเลยนะ เค้ายุ่งเหรอ?"

               "หา...เอ่อ ก็คงอย่างนั้น"

               "เอ๋? เสียงนายฟังดูไม่ค่อยพอใจเลยนะเลโอ"

               "หา? ทำไมฉันต้องไม่พอใจด้วย?"

               "ไม่รู้สิ นายอาจจะน้อยใจเพราะเค้าไม่มีเวลาให้นายก็ได้"

               "ปัญญาอ่อนสิ ใครมันจะสนใจเรื่องแบบนั้นกัน" เจอกันทีไร ก็เอาแต่พูดเรื่องงานเรื่องหน้าที่ขององค์ราชันย์ๆ โคตรน่าเบื่อเป็นบ้า

               "อ้าว ใครจะรู้ล่ะ ก็เห็นเมื่อก่อนอ่ะ ฉันเห็นเค้าอยู่กับนายบ่อยๆ และยังคอยมารับไปส่ง ไปไหนมาไหนกับนายอยู่เป็นประจำเลยนี่" วาร์โรพูดไปตามภาพปกติที่เคยชินเมื่อก่อน ตอนที่เค้าเริ่มเป็นเพื่อนกับเลโอตอนแรกๆ ข้างตัวของเลโอมักจะมีพี่ชายคนสนิท(หน้าสวย)ชื่อว่า ยอน คอยประกบข้างเลโออยู่ประจำเลย แต่พักหลังๆมาเนี่ย วาร์โรแทบจะไม่ได้เจอพี่ชายคนนั้นเลย

               "เอ่อ ก็ทำตามหน้าทั้งนั้นแหละ" 

               "เนี่ย นายกำลังน้อยใจอยู่ชัดๆ"

               "ก็บอกว่าไม่ใช่ไง นายพูดไม่รู้เรื่องนะวาร์โร"

               "อา โทษทีๆ อย่าโกรธฉันเลยเลโอ"

               "เอ่อ ช่างเถอะ"

               "นี่แวะร้านเกมส์กันเถอะ"

               "หา? เอ่อ เอาสิ"

               แล้วสองเพื่อนซี้ก็เดินกอดคอกันเข้าไปในเกมส์เซ็นเตอร์  ที่ที่พวกเค้าสองคนชอบพากันแวะมาเล่นเกมส์ด้วยกันประจำเวลาที่ว่างหรือรู้สึกเบื่อๆ







               รถยนต์คนหรูติดตราสัญญาลักษณ์องครักษ์ขององค์ราชันย์ กำลังแล่นออกไปทางทิศตะวันตกของเมืองหลวง จุดหมายที่รถมุ่งหน้าไปก็คือ แมนชั่นที่พักนอกวังของประมุขน้อยเลโอ

               ตื๊ดด ตื๊ดดด

               ติ๊ด...

               "ว่าไง คาร์ดิส?"

/ฉันเห็นรถนายขับออกไป

               "อืม ใช่"

/ไปหาเลโอสินะ

               "อืม ใช่ จะแวะเข้าไปดูสักหน่อยน่ะ"

/นั่นสินะ ฉันเองก็ยุ่งอยู่กับเรื่อง Crownguard ...เลยไม่ได้เจอเค้าเลยช่วงนี้

               "ทุกคนต่างมีหน้าที่...นายจะฝากฉันบอกอะไรกับเค้ารึเปล่า?"

/อืม ก็ถ้าเค้าไม่ติดเรียนอะไร เย็นวันศุกร์นี้ก็อยากให้เค้าเริ่มฝึกซ้อมได้แล้วน่ะ

               "อา เรื่องฝึกซ้อมสินะ ได้สิ ฉันจะบอกเค้าให้ละกัน"

/โอเค ขอบใจมากนะยอน

               "อืม ไม่เป็นไร ..แล้วมีอะไรอีกมั้ย?"

/ไม่ๆหมดแล้วล่ะ 

               "อืม งั้นก็แค่นี้นะ บาย"

/บาย


.

.

.


ย้อนไปเมื่อชั่วโมงก่อน

               หลังจากออกมาจากห้องประชุมเมื่อช่วงบ่าย ยอน อินลูสตริส ก็ได้เดินลงไปที่ห้องเครื่องที่อยู่ชั้นล่างของพระราชวัง


               ยอนใช้เวลาในห้องเครื่องอยู่พักใหญ่ ในที่สุดทาร์ตสูตรพิเศษที่ยอนตั้งใจทำอย่างสุดฝีมือก็สุกได้ที กลิ่นหอมของทาร์ตลอยอบอวลไปทั่วห้องเครื่อง
              
                แกร๊ก...ตึ้ง

               ยอนเปิดตู้อบเอาทาร์ตกลิ่นหอมสีสวยที่ตัวเองทำเสร็จออกมาวางพักไว้บนโต๊ะ แล้วยืนมองมันอย่างพอใจ

               "สีใช้ได้เลยนี่" เซฟใหญ่ประจำพระราชวังเอ่ยขึ้น  เมื่อเดินเข้ามาดูขนมที่ยอนทำเสร็จ

               "ขอใช้ครัวหน่อยนะครับ" ยอนเอ่ยบอกกับเชฟใหญ่

               "เอาสิๆ เห็นเอาแต่ทำของหวาน ชอบขนาดนั้นเลยเหรอ ท่านยอน?"

               "เปล่าครับ เออ คือนี่... "



กลับมาปัจจุบัน

               เป็นเวลาเกือบครึ่งชั่วโมงที่ยอนขับรถออกมาจากพระราชวังที่ตั้งอยู่ใจกลางเมือง มาถึงที่พักนอกวังของเลโอ
               ยอนค่อยๆถอยรถเข้าไปจอดไว้ในช่องจอดรถในอาคารจอดรถ เสร็จแล้วเค้าก็เดินถือถุงขนมและกระเป๋าเก็บเอกสาร เดินเข้าไปในตึกของที่พัก

               "เหนื่อยหน่อยนะครับ" ยอนพูดทักทายกับ  crownguard  คนหนึ่งที่กำลังทำหน้าที่เฝ้าประจำการอยู่ที่หน้าประตูทางเข้าแมนชั่นอย่างอ่อนน้อมถ่อมตัว อย่างเช่นทุกครั้งที่เค้าแวะมาที่นี่ โดยการ์ดหนุ่นคนนั้นก็โค้งเคารพยอนด้วยความสุภาพนอบน้อมเช่นกัน
               ทักทายเสร็จ ยอนก็เดินเข้าประตูไป ยังลิฟท์ที่จอดรออยู่ ยอนเดินเข้าไปในลิฟท์นั้นแล้วแตะคีย์การ์ดประจำห้องที่พักเสร็จ ลิฟท์ก็พาเค้าขึ้นไปยังชั้นที่พักตามข้อมูลของคีย์การ์ดที่เค้าใช้ทันที 

ติ๊ง!  คลื้นน....

               เวลาแค่แป๊ปเดียวลิฟท์ก็ได้พายอนขึ้นมาส่งที่ชั้นบนสุดของที่พัก ยอนเดินออกจากลิฟท์ เดินไปทางซ้ายมือผ่านประตูห้องพักท่านอื่นไปสองประตู ก็ถึงห้องพักของเลโอ

ติ๊ดๆ แกร๊ก....

          ยอนแตะคีย์การ์ดเปิดประตูเข้าไปในห้อง เค้าถอดรองเท้าไว้ที่ชั้นหน้าประตู แล้วเปลี่ยนไปใส่สลิปเปอร์ที่วางอยู่ตรงนั้นแทน
          ยอนเดินเข้าไปด้านในหัองพัก เค้าเดินผ่านหน้าห้องนอนของเลโอ ที่เปิดประตูทิ้งไว้ ยอนหยุดเดินแล้วมองเข้าไปดูสภาพในห้องนอนของเลโอ อย่างถอนหายใจ กับความรก ไม่เป็นระเบียบ จนสภาพแบบจะเป็นเหมือนขยะมากกว่าห้องนอนนั่น

          "อือ อื้ม...." ยอนทำเสียงขึ้นจมูกแบบค่อนข้างไม่ถูกใจกับสภาพห้องของเลโอที่ได้เห็น จากนั้นเค้าก็เดินเข้ามาในส่วนของห้องครัวที่ติดกับห้องนั่งเล่น

          ยอนยืนนิ่งอยู่ที่ทางเข้า เค้ามองดูสภาพรอบๆห้องที่เป็นสถาพเละเทะ มีแต่ขยะมากมายเต็มไปหมด ไม่ต่างกันกับห้องนอนเลย แถมเจ้าของห้องก็ยังเปิดประตูระเบียงทิ้งเอาไว้ด้วยอีกต่างหาก
          สุดท้ายยอนก็ได้แต่ถอนหายใจยาวๆออกมาอีกครั้งกับทุกอย่างตรงหน้า "เฮ้อ..."




มาทางด้านสองเพื่อนเลโอกับวาร์โร

          เลโอกับวาร์โรเดินคุยกันไปตามทางกลับที่พัก หลังจากเข้าไปเล่นอยู่ในเกมส์เซ็นเตอร์กันเกือบสองชั่วโมง

          "เฮ้ออออ พรุ่งนี้สอบเหรอเนี่ย? จะว่าไปไม่โอนะ  ไม่โอเลยสักตัวอ่ะ" วาร์โรบ่นโอดโอยถึงการสอบในวันพรุ่งนี้

          "หึหึ" เลโอก็ได้แต่ขำเพื่อนตัวเอง

          "นายคงสบายเลยดิ เลโอ?"

          "ก็ชั้นเป็นเจ้าชายเลยไม่อยู่ในระบบแข่งกันเรียนไง" เลโอบอกน้ำเสียงสบายๆ

          "เฮ้อ..." วาร์โรถอนหายใจออกมาแล้วยันศอกใส่เลโออย่างหมั่นไส้ แต่เพราะเล่นกันบ่อยๆเลโอเลยหลบศอกของวาร์โรทัน และมันยังเป็นจังหวะเดียวกันกับที่พวกเค้าเดินมาถึงทางแยกของทางเข้าที่พักของเลโอพอดีด้วย เลโอจึงได้โอกาสวิ่งหนีวาร์โรไปด้วย

          "ไปนะ" เลโอหันมาโบกมือลากับวาร์โรที่ยืนท้าวเอวแบกกระเป๋าเรียนทำหน้ายุ่งใส่เลโออยู่ตรงหัวมุมตรงนั้น

          "องค์ชาย ! ยกเลิกการสอบให้ทีสิ !" วาร์โรตระโกนบอกไล่หลังเลโอที่เดินห่างออกไปไกล



ณ ที่พักของเลโอ

          ติ๊ดๆ แกร๊กก...

          เลโอเปิดประตูเข้ามาในห้อง  เห็นรองเท้าที่ไม่ใช่ของตัวเองวางอยู่ ก็รีบถอดรองเท้าตัวเองออกไปใส่สลิปเปอร์ แล้วเดินแบกกระเป๋าเรียน มือล้วงกระเป๋ากางเกงท่าทางคนชิคเข้าไปในส่วนของห้องนั่งเล่นทันที

          "ขอรบกวนหน่อยนะ" ยอนที่กำลังยืนทำอาหารเย็นอยู่เอ่ยขึ้นกับเจ้าของห้องที่เดินเข้ามาโดยไม่ได้หันไปมอง

          "อ้อออ" เลโอทำเสียงตอบ แล้วเดินเข้าไปดูสิ่งที่ยอนทำใกล้ๆ แล้วก็ร้องหยี๋ออกมาทันทีว่า "หยี๋ ผักเยอะชิบ...."

          "เพราะเอาแต่เลือกกินหน่ะสิ นายควรคิดเรื่องสารอาหาร แล้วหัดทำอาหารเองบ้างได้แล้ว"

          "คร้าบๆ"

          "เดี๋ยวอาหารจะเสร็จแล้ว ไปล้างมือให้เรียบร้อยด้วย"

          "อืม" เลโอทำเสียงรับทราบแล้วหันหลังจะเดินกลับไปที่ห้องนอน ก็นึกอะไรบางอย่างได้ขึ้นมา  ก็รีบหันกลับไปที่โต๊ะอาหาร ที่เค้าชอบมานั่งทำการบ้านบ้าง อ่านมังงะต่างๆบ้างทันที
          เลโอเดินไปที่โต๊ะอาหารที่ถูกทำความสะอาดเอียม แล้วมองซ้าย มองขวา แต่ก็ว่างเปล่า เลยก้มลงไปนั่งมองหาที่ใต้โต๊ะด้วย แต่ก็เช่นกัน ไม่มีสิ่งที่เค้าหา

          "ถ้าหาหนังสือการ์ตูนมังงะพวกนั้นล่ะก็ เก็บไว้ที่บนชั้นแน่ะ ส่วนสมุดบันทึกของเจ้าหญิงอยู่ในลิ้นชักห้องนอน ...นี่ก็นานแล้ว ควรรีบเขียนตอบกลับไปจะดีกว่านะ" ยอนบอก

          "รู้แล้วน่า" เลโอเมื่อรู้ว่าสิ่งที่ตัวเองอยู่ที่ไหน แล้วก็เดินหันกลับไปที่ห้องนอนอีกครั้ง ด้วยท่าทางหงุดหงิดไม่สบอารมณ์เล็กน้อยที่โดนยอนบอกเรื่องสมุดบันทึกนั่น

          "แล้วก็มีกระดุมหล่นอยู่ด้วย มาจากไหนน่ะ?" ยอนหันไปถามก่อนที่เลโอจะเดินลับจากกรอบประตูไป

          "เอ๋? ของเครื่องแบบละมั้ง ? มันหลุดเหรอ ?" เลโอหันหน้ากลับมาถามอย่างไม่รู้เรื่อง

          "เฮ้อ ให้ตายสิ ...กลับไปแล้วจะเย็บให้ ถอดทิ้งเอาไว้เลย"  






ครึ่งชั่วโมงต่อมา

          เลโอกับยอนก็ได้พากันทานอาหามื้อเย็นฝีมือยอนกันเสร็จเรียบร้อย เลโอเดินออกไปนั่งพักที่โซฟา ส่วนยอนก็ทำหน้าที่เก็บกวาดโต๊ะ ล้างจานชามต่างๆต่อเองคนเดียวเช่นเดิม

          "เฮ้ออ" เลโอทำเสียงออกมาเมื่อรู้สึกว่าตัวเองทานอาหารเยอะเกินไปจนจุกแน่นท้องไปหมด " เฮ้ออ จุกชะมัด"

          "กินของหวานไหวมั้ย ?" ยอนถามพร้อมทั้งเดินยกถาดใส่ขนมที่เค้าทำมา เดินเอามาให้เลโอที่โต๊ะหน้าโซฟา

          "อ๊ะ !?"

          "อันนี้ลองเปลี่ยนวัตถุดิบใหม่น่ะ" ยอนบอกแล้ววางถาดลงที่โต๊ะ ให้เลโอได้เลือกทาน

          เลโอผู้ไม่เคยปฏิเสธของหวานรีบลุกมาหยิบเอาขนมกลิ่มหอมหวานแสนน่าทานตรงหน้าที่ยอนทำมาให้  ขึ้นมากัดกินอย่างเอร็ดอร่อยทันที

          "อื้มม ง่ำๆ" 

          "เป็นไงบ้าง ?"

          "อืม...ก็ยังไม่ใช่หรอก รู้สึกว่าต้องหวานกว่า แล้วก็กรอบกว่านี้ด้วย"

          "งั้นเหรอ..."

          "แต่ก็อร่อยนะ ยอนไม่กินหรอ ?" เลโอเงยหน้าขึ้นไปถามคนทำ

          "อืม กาแฟมั้ย?" ยอนพยักหน้าตอบ และถามถึงเครื่องดื่มที่เลโอชอบให้เค้าทำให้บ่อยๆ

          "อื้อ แน่นอนสิ ขอบใจ"  

          ยอนเดินไปกลับไปที่เคาน์เตอร์ครัวตรงเครื่องทำกาแฟแมชชีนขนาดเล็ก แล้วเริ่มทำกาแฟลาเต้ให้เลโอ

          หลังจากที่ทำทุกอย่างเสร็จเรียบร็อยแล้ว ก็ถึงเวลาที่ยอนก็กลับบ้านของเค้า


          ที่หน้าประตูห้อง

          "นายต้องอ่านหนังสืบสอบงั้นชั้นกลับก่อนละกัน" ยอนพูดขึ้นในระหว่างที่เค้ากำลังสวมรองเท้า โดยมีเลโอออกมายืนไขว้ขากอดอกพิกไหล่ไว้ที่ข้างผนังห้องรอส่งอยู่ข้างๆด้วย

          "อื้อ"

          "เคยพูดไปแล้วก็จริง แต่ปิดประตูให้ครบทุกบานด้วยล่ะ" ยอนหันกลับมาพูดย้ำเรื่องที่เลโอมักจะละเลยกับเลโออีกรอบหลังใส่รองเท้าเสร็จแล้ว "แค่ประตูหน้ามันไม่พอหรอก"

          "อื้อ"

          "อีกอย่าง หัดแยกขยะด้วย แล้วก็อย่าทิ้งไว้ในห้อง ถ้าคิดว่าจะมีคนมาทำให้ล่ะก็ผิดเลยนะ"

          "อื้อ"

          "เลโอ..." ยอนกดเสียงเรียกอย่างจริงจัง

          "คร้าบ คร้าบ" เลโอก็พยักหน้ารับทราบ

          "ขืนยังไม่ทำตัวดีๆ อาจจะโดนห้ามไม่ให้ออกมาอยู่คนเดียวก็ได้นะ แล้วก็..." ยอนพูดค้างไว้ก่อน แล้วจึงเปิดกระเป๋าใส่เอกสารที่เค้าถืออยู่ หยิบเอาซองเอกสารที่เค้าเตรียมมาให้กับเลโอ

          "เอกสารงานบริหาร ไว้จะอธิบายรายละเอียดให้ทีหลัง ยังไงก็เอาไปอ่านผ่านๆ ก่อนแล้วกัน"

          "อื้อ" เลโอรับเอาเอกสารมาจากยอนแล้วพูดขึ้นต่อว่า "ไว้หลังสอบได้มั้ย ?"

          "ก็รู้ว่าการสอบมันสำคัญ แต่นายคือรัชทายาท จำเอาไว้ด้วยล่ะ"  พูดจบยอนก็หันหลังเดินเปิดประตูออกไป



เช้าวันต่อมา ที่โรงเรียนของเลโอ

          ที่โต๊ะริมหน้าต่างหลังห้องเรียน องค์ชายเลโอรูปงานขวัญใจสาวๆ ก็กำลังนั่งอ่านหนังสือพร้อมกับกินขนมที่คุณที่ปรึกษาส่วนตัว ยอน อินลูสตริส ทำมาให้เมื่อวานไปด้วย

          "เอ๋ ? เลโออ่านหนังสือเรียนด้วย ?" วาร์โรที่มาถึงทีหลัง ก็ร้องทักขึ้นอย่างแปลกใจ 

          วาร์โรนั่งลงที่เก้าอีกของเค้าที่อยู่ด้านหน้าโต๊ะเรียนของเลโอ วาร์โรนั่งมองขนมตรงหน้าอย่างสนใจก่อนจะถามขึ้นว่า

          "กินอะไรอยู่เหรอ ?"

          "อาหารเช้าน่ะ" เลโอตอบและยื่นมันมาทางวาร์โร "เอาหน่อยมั้ย?"

          "อ่ะ ไม่...อะ เอ่อ เออ..." วาร์โรรีบก้มหน้าปฏิเสธก่อน แต่ทว่า กลิ่นหอมๆยั่วน้ำลายของขนมตรงหน้าก็ไม่สามารถทำให้เค้าอดทนได้ "ขอคำเดียวละกัน"

          วาร์โรหยิบขนมไปทาน เลโอมองดูอยู่ก็ได้ทำเสียงขำเพื่อนออกมาเล็กน้อย

          "อร่อยอ่ะ ! นี่คืออะไร?" พอได้กินเข้าไปคำแรกวาร์โรก็ร้องชมออกมาเลย

          "ไม่รู้" 

          "เอ๋ ?"

          "สมัยก่อนเคยไปที่เทเนไบร์ ขนมที่ได้กินตอนนั้นมันอร่อยสุดๆเลยล่ะ ถึงจำไม่ได้ว่าเป็นขนมแบบไหนก็เถอะ พอบอกยอน เค้าก็เลยจะทำให้น่ะ นานๆ ทีก็จะทำมาให้กิน" เลโอเล่าที่มาของขนมที่กินอยู่ให้วาร์โรฟัง

          "เห๋ ?"

          "แต่ไม่ว่ากี่ครั้ง มันก็ยังไม่ใช่อ่ะนะ" เลโอพูดโดยที่สายตาก็จ้องมองเจ้าขนมที่อยู่ในมือของเค้าไปด้วย

          "ทั้งที่อร่อยขนาดนี้เนี่ยนะ ?" วาร์โรพูดขึ้นอย่างเหลือเชื่อ "จะว่าไปคนๆ นั้นทำขนมด้วยเหรอ ?" 

          เพราะเห็นดูเป็นคนนิ่งๆเนียบๆ ดูจริงจังและเจ้าระเบียบมากด้วย เลยไม่คิดว่า ยอน อินลูสตริส จะทำอะไรแบบนี้ด้วย






ณ ห้องประชุมใหญ่ที่พระราชวัง

          "จักรวรรดิเริ่มเคลือนไหวมากขึ้นแล้ว ลูซิสจะถูกบุกเมื่อไหร่ก็ขึ้นอยู่กับเวลา เตรียมกำแพงเวทมนตร์ไว้ให้พร้อมดีกว่า"

          "กองทัพจักวรรดิน่าจะอยู่ระหว่างรวบรวมกำลังพล การโจมตีที่กาลาฮ์ดวันก่อนก็น่าจะเป็นการทดสอบอาวุธใหม่ด้วยล่ะมั้ง มีรายงานว่าเวทมนตร์เราโดนบล็อคด้วย"

          "พวกมันตั้งใจจะทลายกำแพงงั้นรึ ?"

          "ตอนนี้ทางเราคงทำได้แค่สังเกตการณ์ไปก่อน สั่งการให้เตรียมพร้อมไว้ด้วย เท่านี้แหละ แยกย้ายได้"

          หลังจากจบการประชุม ยอนก็ได้แยกตัวออกมา ปล่อยให้เหล่าท่านผู้ใหญ่ของราชวงค์ได้หารือกันต่อ

ตึก ตึก

          ยอนเดินออกมาจากทางห้องประชุมมาทางระเบียงกระจกเพื่อจะกลับออกไปทำงานของตัวเองต่อ แต่ยังไม่ทันได้ไปถึงไหนไกล ก็มีเสียงเรียกชื่อเค้าดังขึ้นมาจากทางด้านหลังเสียก่อน

          "ยอน"

          "อ่ะ ?" ยอนหยุดเดินแล้วรีบหันกลับไปหาต้นเสียงที่เค้าคุ้นเคยดีนั้นทันที แล้วรีบทำความเคารพต่อท่านผู้สูงศักดิ์นั้นด้วยความสุภาพนอบน้อม "ฝ่าบาท"

          "เลโอเป็นยังไงบ้าง ?" องค์ราชันย์เอ็นเดินเข้ามาถามถึงลูกชายของท่านกับยอนใกล้ๆ

          "วันนี้ท่านสอบปลายภาคครับ ผมบอกประมุขน้อยให้อ่านหนังสือไปแล้ว แต่แบบว่า..." ยอนทำเสียลำบากใจที่จะเล่าต่อ แต่องค์ราชันย์เอ็นก็ไม่ได้ว่าอะไร ท่านเพียงทำเสียงหัวเราะออกมาเบาๆ

           "ส่วนเรื่องการใช้ชีวิตคนเดียว ผมห่วงเรื่องอาหารการกิน เตือนไปแล้ว เดี๋ยวคงปรับปรุงตัวครับ" ยอนรายงาน

          "ต้องรบกวนเธอตลอดเลยนะ" องค์ราชันย์เอ็นพูดอย่างขอบใจ ที่ยอนช่วยดูแลลูกชายตัวดื้อของท่าน

          "หามิได้ครับ" ยอมโค้งรับอย่างถ่อมตนอย่างผู้น้อยกว่า และในจังหวะที่เค้าก้มโค้งต่ำให้องค์ราชันย์อยู่นั้นเอง สายตาช่างสังเกตของเค้าก็ได้มองเห็นสิ่งที่แปลกไปในมือขององค์ราชันย์ 

          สิ่งที่ยอนเห็นอยู่นั้นคือ ไม้เท้า 

          เนื่องด้วยเหตุที่ว่าตัวเค้าทำงานเป็นที่ปรึกษาส่วนตัวของประมุขน้อยเลโอผู้ที่จะต้องขึ้นเป็นองค์ราชันย์คนต่อไป  
          ดังนั้น เรื่องต่างๆที่เกิดในพระราชวังแห่งนี้ ยอน อินลูสตริส จึงต้องรู้ถึงสาเหตุของเรื่องต่างๆอยู่บ้าง 
          อย่างเช่น เรื่องพลังที่อ่อนแรงลงขององค์ราชันย์ในตอนนี้ก็ด้วย ทั้งๆ ที่ท่านองค์ราชันย์นั้นก็พึ่งจะอายุเพียง 40  ต้นๆเท่านั้น แม้ดูภายนอกท่านอาจจะไม่ได้ดูแย่จนน่าเป็นห่วงอย่างนั้นก็จริง แต่ทว่า ถ้าถึงต้องพึงพาไม้เท้าในการเดินด้วยแบบนี้แล้ว....


          "ผลกระทบจากการสร้างบาเรียเวทมนตร์เหรอครับ ?" ยอนทูลถามอย่างเป็นห่วงท่านองค์ราชันย์

          "ก็คงงั้น" ท่านตอบ แล้วเดินออกไปที่หน้ากำแพงกระจกใส่ด้านหน้า ที่สามารถมองออกไปเห็นทิวทัศน์ทั่วทั้งนครได้อย่างชันเจน แล้วจึงเอ่ยขึ้นต่อ 

          "การสร้างบาเรียป้องกันและปกป้องประชาชนนี่แหละคือ ราชันย์ ถ้าชั้นตายไปล่ะก็...หน้าที่นี้ก็จะตกเป็นของผู้สืบสายเลือดลูซิสคนต่อไป แต่ก่อนหน้านั้น ชั้นจะจบสงครามนี้ให้ได้" องค์ราชันย์กล่าววาจาอันแน่วแน่ของท่าน ถึงตรงนี้แล้ว ท่านก็หันหน้ากลับมามองยอนอีกครั้ง เพื่อจะบอกคำไหว้วานอีกครั้งว่า "ขอฝากเลโอด้วยนะ"

          "ครับ" 











ตกดึก ณ บ้านพักของ ยอน อินลูสตริส

          ยอนนั่งเย็บกระดุมเสื้อนักเรียนของเลโออยู่ที่โต๊ะทำงานในห้องนอน ด้วยสีหน้าที่เต็มไปด้วยความคิดมากมาย






ณ ทางเดินกลับที่พักของเลโอกับวาร์โรในช่วงบ่ายหลังเลิกเรียนของวันถัดมา

          "เฮ้อ จบแล้วๆ" วาร์โรร้องขึ้นอย่างสบายใจที่วันนี้สอบเสร็จแล้ว

          "เฮ้ย ยังมีสอบพรุ่งนี้อีกไม่ใช่เหรอ?" เลโอว่า

          "วันเดียวก็เกินพอแล้วน่า" วาร์โรบ่นขึ้นก่อนสายตาจะหันไปเห็นภาพที่กำลังฉ่ายบนจอเอลอีดีโฆษณาขนาดใหญ่ที่ตึกตรงหัวมุมทางแยกของทางถนน ที่พวกเค้าเดินอยู่ "ฝ่าบาทนี่นา"

          "หือ ?" เลโอได้ยินดังนั้นก็หยุดเดิน หันขึ้นไปมองบนจอภาพนั้นตามที่วาร์โรพูดทันที

          "อ้าว ? ฝ่าบาทมีปัญหาที่ขางั้นเหรอ?" วาร์โรยังคงพูดขึ้นตามข้อสงสัยของตัวเอง ส่วนเลโอนั้น ดูเหมือนจะอึ้งช็อคไปเสียแล้ว





ที่ห้องพักของเลโอ

          ขนมหน้าตาน่ารัปประทานชนิดเดียวกันกับครั้งที่แล้ว ถูกจัดวางพร้อมอยู่ที่โต๊ะทานข้าว แล้วในขณะเดียวกันก็มีเสียงเครื่องแมชชีนดังอยู่ด้วยเช่นกัน ซึ่งนั่นก็เป็นยอนนั้นเอง ที่กำลังทำกาแฟอยู่

          ตึก ตึก  หลังจากเสียงเปิด ปิดประตูดังขึ้นได้เพียงไม่นาน ร่างสูงโปร่งของเจ้าของห้องก็เดินเข้ามาด้วยสีหน้าเครียดขรึมผิดปกติ

          "กลับช้านะ" ยอนเอ่ยทักคนที่เดินผ่านเค้าไปโดยไม่แม้แต่จะหันมองมาที่เค้าก่อนอย่างเช่นทุกที "ไม่ใช่ว่าสอบแค่ช่วงเช้าหรอกเหรอ ?"

          "ไปร้ามเกมมา" เลโอยืนหันหลังตอบอยู่หน้าโซฟา

          "แล้วเรื่องวิชาที่จะสอบพรุ่งนี้ล่ะ ?" ยอมถามต่อ

          ปึก พรืบ เลโอโยนกระเป๋าลงที่โซฟาข้างๆ ก่อนจะทิ้งตัวลงนั่งเอาแขนทั้งสองข้างขึ้นพาดไว้กับพนังพิง

          "วันนี้มีธุระอะไร ?"  เลโอไม่ตอบคำถาม แต่ถามยอนด้วยน้ำเสียงกระด้างแทน

          "ชั้นเย็บกระดุมให้แล้ว เลยเอามาส่ง แล้วก็...อ่านรายงานที่ให้เมื่อวานรึยัง ?" ยอนเดินออกมาที่โต๊ะทานข้าวแล้วถามถึงสิ่งที่เค้าให้อีกคนไป

          "ยัง" เลโอตอบกลับสั้นๆ

          "ก็คงงั้น ไม่มีร่องรอยว่าได้แกะมันออกมาดูด้วยซ้ำ" ยิ่งได้ยินที่ยอนพูด สีหน้าของเลโอก็ยิ่งดูเครียดขึ้นด้วย

          คลื้น... ยอนเลื่อนเก้าอี้ออกมาแล้วนั่งลงไป เพื่อเตรียมจะเริ่มทำหน้าที่อธิบายรายละเอียดของเนื้อหาสำคัญในเอกสารบริหารเมื่อวานให้เลโอฟัง

          "สงครามกับจักรวรรดิจบไปตั้งแต่ 30 ปีก่อนแล้วก็จริง แต่ตอนนี้ก็ยังอยู่ในสถานการณ์ที่วางใจไม่ได้ ถึงสื่อจะถูกควบคุมเอาไว้ แต่ก็ยังมีข่าวเรื่องการปะทะยิบย่อยหลุดมาเรื่อยๆ"

          พรืบ เลโอทิ้งตัวลงนอนราบกับโซฟาอย่างต้องการพักอย่างไม่สนใจ และยังไม่พร้อมที่จะมารับฟังอะไรๆในตอนนี้

          "อ่า รู้แล้วล่ะน่า"  เลโอลากเสียงบอกอย่างคนรำคาญ

          "ที่ลูซิสเงียบสงบมาได้ 150 ปีก็เพราะบาเรียเวทมนตร์ที่องค์ราชันย์ในแต่ละรุ่นสร้างขึ้น" ยอนยังคงเล่าต่อไป

          เลโอพลิกตัวหันหน้าหลบเข้ากับพนังพิก ไม่สนใจยอนพูด

          "องค์ราชันย์จะใช้กำลัง(พลังชีวิต)ของตัวท่านเอง ในการแลกเปลี่ยนกับพลังจากเวทมนตร์ ท่านเอ็นคงไม่เข้าร่วมแนวรบไปอีกสักพัก ท่านบอกว่าต้องใช้สมาธิกับการสร้างบาเรียเวทมนตร์ แต่เหมือนว่าท่านจะอัญเชิญอาวุธไม่ได้อีกแล้ว ...ฟังอยู่รึเปล่า ?"

          "มันจำเป็นต้องฟังตอนนี้ด้วยเหรอ ?" เลโอเริ่มพูดเสียงเหวี่ยง

          "งั้นจะฟังเมื่อไหร่ล่ะ ? ก็รู้ไม่ใช่เหรอ ? ว่านายคือรัชทายาท สักวัน...."

          "ท่านแม่จะตายงั้นสิ ?" ตึง ! 

          "....." ยอมถอนหายใจออกมาแล้วจึงเริ่มพูดใหม่อีกครั้ง "ชั้นไม่ได้..."

          "ก็พูดอยู่นี่ไม่ใช่รึไง ?"  เลโอลุกขึ้นมาพูดสวนกลับใส่ยอนอย่างโมโหอัดอั้น "ชั้นจะเป็นราชันย์ได้ก็คือตอนที่ท่านแม่ตายแล้วไงเล่า !"

          "ใจเย็นสิ ชั้นก็แค่พูดในสิ่งที่ต้องพูด--"

          "สิ่งที่ต้องพูดบ้าบออะไร !?"

          "...."

          "...."

          ทั้งสองคนหยุดนิ่งไม่มีใครพูออะไรขึ้นมาต่อ เพียงแต่แค่ยังจ้องมองกันและกันเพียงเท่านั้น แล้วสุดท้ายก็เป็นยอนที่ต้องยอมแพ้

          "พูดไม่รู้เรื่องแล้วสินะ" ยอนพูดออกมาอย่างยอมแพ้ ก่อนจะลุกขึ้นและหยิบเอากระเป๋าตัวเองขึ้นมาถือไว้เตรียมจะกลับ แต่ก่อนจะออกไปยอนก็ยังได้หันไปพูดทิ้งท้ายกับเลโออีกครั้งว่า "แต่ก็เก็บเอาไปคิดด้วยแล้วกัน"  เพียงเท่านั้น ยอนก็เดินจากออกไป 


แกร๊ก ตึง 

          ยอนเข้ามานั่งแล้วปิดประตูรถเสียงดัง แล้วจากนั้นเค้าก็หลับตาและซบหน้าลงพักกับพวงมาลัยรถอย่างพยายามข่มอารมณ์ ที่กำลังทำให้เค้าเครียดจนหนทางใตอนนี้





ที่เกมส์เซ็นเตอร์ช่วงบ่ายของวันถัดมา

          ปัง ปัง ปัง  เลโอกำลังยืนเล่นเกมส์ระบายอารมณ์ ที่มันสั่งสมมาตั้งแต่เมื่อวานใส่ตัวปีศาจในเกมส์ไปหลายรอบแล้ว แต่เกมส์ก็โอเวอร์ตลอด

          "บ้าเอ๊ย !" เลโอสบถออกมาเหลืออดเมื่อแพ้เกมส์อีกแล้ว

          "ทำข้อสอบไม่ได้งั้นหรอ ?" วาร์โรที่ยืนแบกกระเป๋าสองใบรออยู่ด้านหลังเอ่ยถามอาการหัวเสียผิดปกติของเพื่อน

          สวบ สวบ

          "ทำไมเด็กนักเรียนอย่างพวกนายถึงพากันมาอยู่ที่นี่ ห๊า ?" เสียงเข้มๆจากบุคคลที่เดินเข้ามาใหม่ถามขึ้น

          "อ๊ะ  ไม่ใช่นะ ก-กำลังจะกลับกันนี่แหละครับ" วาร์โรร้องบอกอย่างลนลาน เพราะคนร่างสูงที่เดินเข้ามาหาทำหน้าดุใส่เค้าอย่างน่ากลัว

          "คาร์ดิส ?"  เลโอพูดขึ้นเมื่อเห็นหน้าคนที่เข้ามาว่าเป็นใคร 

          "เอ๋ ?" วาร์โร หันมามองที่เลโอและก็หันกลับไปมองที่คนมาใหม่สลับกันไปมาอย่างต้องการความแน่ใจว่าทั้งสองคนนี่รู้จักกันจริงๆ

          หลังจากนั้น เลโอก็โดนคาร์ดิสพาตัวกลับมาที่บ้านด้วย

          "รีเธีย... ยังอยู่ที่โรงเรียนงั้นเหรอ ?" พอเข้ามาถึงในบ้านคาร์ดิส์ก็เรียกหาน้องสาวตัวเองก่อนทันที 

          "พักหลังมาเนี่ย นายเอาแต่โดดซ้อมนะ ขอดูฝีมือตอนนี้หน่อยละกัน"

          คาร์ดิสพาเลโอออกมาที่สนามหญ้านอกบ้านที่เป็นล้านกว้าง เหมาะพอดีสำหรับการฝึกซ้อมดาบ
          เลโอทิ้งกระเป๋ากับเสื้อนอกและเนคไทเอาไปที่ข้างสนามมุมหนึ่ง แล้วเริ่มซ้อมดาบกับดาร์ดิส

          เคล้ง! เคร้ง!

          "มีสมาธิหน่อย เลโอ !"

          "อ่ะ ย๊ากกก!" 

          เคร้ง !

          เลโอวิ่งหนีออกมาจากคาร์ดิสไปที่ขอบข้างสนามแล้วปักดาบลงไว้ที่ดิน ก่อนจะพูดออกมาว่า "หนวกหู" แล้วก็นั่งลงตรงนั้นเลยด้วย

          "เฮ้ยๆ เดี๋ยวฝ่าบาทก็ร้องไห้เอาหรอก แบบนี้ฝากบ้านฝากเมืองไม่ได้แล้วมั้ง"

          "รู้แล้วล่ะน่า !" เลโอก้มหน้าตะเบ็งเสียงออกอย่างสุดจะทน จนคาร์ดิสที่ยืนแบกดาบมองดูอยู่ยังต้องนึกแปลกใจกับท่าทางอย่างนั้นของเลโอ

          คาร์ดิสถอนหายใจ แล้วเดินเข้าไปนั่งลงที่ข้างเลโอ เพื่อรับฟังในสิ่งที่เลโออยากพูดอยากระบายออกมา

          "รู้แล้วล่ะน่า ...รู้แล้วล่ะน่า ว่าที่เป็นอยู่ตอนนี้มันไม่ได้เรื่อง แต่ว่า...ชั้นไม่อยากคิดว่าท่านแม่จะตายนี่" การสูญเสีย นั่นคือสิ่งที่เลโอรู้สึกกลัวที่สุดในตอนนี้





อีกด้านหนึ่ง

          ยอน อินลูสตริส ตั้งแต่มีปากเสียงกันกับเลโอเมื่อสามวันก่อน เค้าก็ไม่ได้ไปหาหรือติดต่อเลโอเลยตลอดสามวันที่ผ่านมา 
          ตอนนี้ ยอนกำลังฝึกซ้อมดาบคนเดียวในห้องซ้อมในพระราชวัง มานานเกือบสี่ชั่วโมงแล้ว
          ทั้งเนื้อทั้งตัวของยอนตอนนี้ ก็เปียกชุ่มเต็มไปด้วยเหงื่อ และก็คงถึงเวลาที่เค้าเองก็ต้องหยุดพักแล้วเสียที ยอนจบท่าซ้อมดาบแล้วเดินเอาดาบไม้สำหรับฝึกซ้อมเข้าไปเก็บในที่เก็บแล้วเค้าก็เดินออกไปที่ประตูห้องซ้อม

แกร็ก แอ๊ดดด

          พอเปิดประตูออกมา ยอนก็เห็นคาร์ดิสยืนพิงกำแพงอยู่แถวนั้นพอดี คาร์ดิสหันหน้าไปหายอนและยกมือขึ้นทักทาย ยอนเองก็ทำกลับเช่นเดียวกัน

          อนปิดประตูห้องซ้อมแล้วเดินผ่านคาร์ดิสไปโดยไม่ได้เอ่ยพูดอะไร แต่เดินห่างออกไปได้ไม่กี่ก้าว เสียงพูดของคาร์ดิสก็ดังขึ้นมาหยุดการเดินของเค้าไว้

          "เลโอดูแปลกๆไปนะ"

          ยอนหมุนตัวหันกลับไปมองคาร์ดิสแล้วถามขึ้นว่า "เขาไปหานายแล้วงั้นเหรอ ?"

          "ก่อนหน้านี้เองหล่ะ ถ้าทำท่าจะโดดซ้อมอีกเมื่อไหร่ ก็ช่วยพามาให้ทีละกัน" คาร์ดิสบอก

          "เข้าใจแล้ว เฮ้ออ แต่ว่า...ไม่รู้เลยว่าเลโอคิดอะไรอยู่ จะรู้จุดยืนของตัวเองรึเปล่านะ ?" 

          "คิดมากว่าที่นายห่วงซะอีก เด็กคนนั้นน่ะ" 




ด้านเลโอ

          เมื่อกลับมาจากบ้านของคาร์ดิสแล้ว จนดึกเลโอก็ยังออกมายืนรับลมอยู่ที่นอกระเบียงอยู่เลย
          เพราะทั้งเรื่องราวที่เกิดขึ้นในอดีต ทั้งเรื่องราวที่กำลังเผชิญในตอนนี้ และเรื่องหน้าที่ที่ต้องแบกรับอีกมากมายในอนาคต เรื่องมากมายเหล่านั้น มันกำลังทำให้เลโอต้องคิดหนัก จนแทบนอนไม่หลับ 


วันถัดมา...

บรื้นนน บรื้นนน

          หลังจากที่เมื่อวานยอนไม่พบกับคาร์ดิสและได้พูดคุยกันนั้น มันทำให้ยอนเริ่มเข้าใจเลโอมากขึ้น ในเย็นวันนี้หลังจากเสร็จงานที่พระราชวังแล้ว ยอนก็รีบขับรถออกจากพระราชวังขับตรงไปยังที่พักของเลโอทันที

ครึ่งชั่วโมงต่อมา

          แกร๊ก ยอนเปิดประติเข้ามายังไม่ทันจะได้ถอดรองเท้าเลยด้วยซ้ำ

          "อะไรน่ะ ? มีอะไรไหม้งั้นเเหรอ?" พูดแล้วก็รีบถอนรองเท้าออกเปลี่ยนใส่สลิปเปอร์ แล้วรีบเดินเข้าไปดูสิ่งที่สงสัยในห้องทันที

          ยอนเดินเข้ามาในห้องครัวที่เป็นจุดที่มาของกลิ่นไหม้นั้น พอเข้ามาถึงก็เจอสภาพเละเทะของเศษอาหารและพวกจานชามอุปกรณ์ทำอาหารตั่งต่างวางกองอยู่เต็มซิงค์ล้างจาน และต้นตอกลิ่นเหม็นไหม้ มันก็มาจากกระทะที่ไหม้เกรียมวางทับทุกอย่างอยู่ด้านบนนั่นเอง

          ยอนจับด้ามกระทะขึ้นมาพลิกหน้าพลิกหลังมันดูว่าเสียหายไปมากน้อยแค่ไหน เสร็จแล้วก็วางมันลงไว้ที่เดิม
          ยอนเงยหน้ามองออกไปบนโต๊ะทานข้านก็เห็นพวกเอกการต่างๆที่เค้าเคยเอามาไว้ให้ก่อนหน้านี้ ว่างอยู่บนโต๊ะนั้น และรอบนี้ดูเหมือนเจ้าตัวจะได้เอามันออกมาอ่านทำความเข้าใจไปบ้างแล้วด้วย


          แกร๊ก  ยังไม่ทันไรเจ้าของห้องก็กลับเข้ามา...

          ตึก ตึก เลโอเดินเข้ามาหยุดอยู่ที่ตรงกรอบประตู แล้วหันไปมองยอนที่ยืนอยู่ตรงหน้าซิงค์ล้างจานนิ่งๆ แต่สายตาดูดีกว่าคราวที่แล้ว 
          เมื่อมองกันเงียบๆอยู่ได้สักพักแล้ว เลโอก็จึงเดินเข้าไปในส่วนของโซฟา

          "ทำอาหารเหรอ?"

          ตุบ เลโอโยนกระเป๋าเรียนไว้บนโซฟามุนเดิม แล้วตอบคำถามของยอนโดยที่ยังคงหันหลังอยู่อย่างนั้นว่า
 
          "ก็ทำนองนั้น"

          "อ่า" ยอนเองก็ดูเกร็งๆ เหมือนทำตัวยังไม่ถูกเลยว่าควรจะต้องทำอย่างไรดี กับบรรยากาศที่ดูค่อนข้างจะอึดอัดของพวกเค้าทั้งสองคนตอนนี้ดี

          เลโอหันกลับไปหายอนแล้วพูดขึ้นเรียบๆว่า "หิวแล้วอ่ะ"

          "โทษทีนะ วันนี้ไม่ได้ถืออะไรเข้ามาด้วยเลย" ยอนตอบเสียงอ่อน

          และเมื่อในห้องนี้ไม่มีวัตถุดิบอะไรที่จะนำมาทำอาหารได้ ก็มีแค่ทางเลือกด่วนอย่างคัพนู้ดเดิ้ลนั่นแหละ ที่จะพอทำได้ในยามนี้

          ยอนและเลโอนั่งกินคัพนู้ดเดิ้ลด้วยกันเงียบๆสักพัก ยอนก็เริ่มบทสนทนาขึ้นมาว่า

          "นานๆ กินทีมันก็โอเคนะ"

          "อื้อ นี่ กระทะนี่นับเป็นขยะเผาไม่ได้ใช่มั้ย ?"

          "เอ่อ... อันนั้นมันยังใช้ได้อยู่นะ เดี๋ยวคราวหน้าจะเอาที่ขัดมาให้ละกัน"

          "อื้อ"

          "วันนั้น... ชั้นพูดไม่ดีเลย"

          "หือ...อันก่อนหน้านี้อร่อยดี"

          "เอ๋...อ๋อ หมายถึงขนมเหรอ? กินแล้วเหรอ ?"

          "ถ้าทำมาอีกก็จะกิน"

          "อา"

          แล้วทั้งสองก็นั่งกินคัพนู้ดเดิ้ลกันต่อด้วย บรรยากาศที่ดูสดใสขึ้น



     

              






To be continued...


           


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

63 ความคิดเห็น