THE FREAK OUT ! [fic vixx leon]

ตอนที่ 2 : เฮ้ย! แบบนี้มันใช่เหรอ...ครับ?

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 680
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 7 ครั้ง
    10 พ.ค. 62


THE FREAK OUT !

2 Familiarize of you






     ณ ห้องนอนกว้างที่ถูกจัดตกแต่งแบบเรียบหรูสไตล์โมเดิร์น ด้วยโทนสีขาวดำ และบรรยากาศภายในห้องนี้ค่อนข้างจะดูอับแสงทั้งที่เป็นช่วงกลางวัน
          เพราะส่วนที่เป็นระเบียงกระจกกว้างไว้สำหรับรับแสงจากข้างนอกนั้นมักจะถูกปิดด้วยผ้าม่านผืนหนาเนื้อผ้าชั้นดีสีเข้มที่ซ้อนทับกับม่านเนื้อผ้าบางอีกผืนเพื่อกันแสงเข้าอยู่(แทบ)ตลอดเวลา  
          เตียงสูงที่มีความกว้างขนาดคิงส์ไซน์ ที่ตั้งอยู่กลางห้องมีชายหนุ่มผิวขาวเนียนสวยที่ท่อนบนเปลือยเปล่าคนหนึ่ง กำลังนอนคว่ำซุกหน้าหลับอยู่กับหมอนใบใหญ่ โชว์แผ่นหลังเนียนขาวแบบไม่มีการทุกข์ร้อนกับความเย็นของเครื่องปรับอากาศภายในห้องเลยแต่อย่างใด
     
     เขาคนนั้นก็คือ จอง แทคอุน ผู้ชายที่ได้รับฉายาว่า "Hot Body" นักศึกษาปี 3 ของมหาลัยชื่อดังแห่งหนึ่งในกรุงโซล


         

    
ซ่า ซ่า ซ่า-า...

      เสียงน้ำไหลกระทบพื้นดังออกมาจากในห้องน้ำมาอยู่สักพักแล้ว ก่อนที่เสียงนั้นจะหยุดไป และไม่นานนักจากนั้นบานประตูที่เป็นแบบกระจกทึบสำหรับกั้นห้องอาบน้ำก็ถูกเปิดออก


      แกร๊ง…


      ร่างสูงโปร่งแต่มีหุ่นสวยชวนให้มองตาม ในชุดคลุมอาบน้ำสีเข้ม ที่เขาเพียงแค่ผูกมัดสายรัดเอวไว้แบบหลวมๆ ก้าวออกมาจากห้องน้ำแล้วเดินเลี่ยงไปที่มุมตู้เสื้อผ้าและโต๊ะเครื่องแป้ง ที่อยู่ข้างเตียงนอนด้านขวา


          เอ็น เลื่อนประตูตู้กระจกที่บรรจุเสื้อผ้า(บางส่วน)เพื่อเลือกหาชุดสำหรับใส่ไปเรียนภาคบ่ายวันนี้ที่มหาลัยของเขา อย่างไม่ได้สนใจใครอีกคนที่ยังนอนหลับไม่รับรู้ใดๆ อย่าง จอง แทคอุน เลยสักนิด

          
          แต่ทว่าความเป็นจริงแล้ว...


          "ถ้าตื่นแล้ว นายก็ควรลุกไปอาบมั้ย? รึยังไง...โรคจิตเหรอ? นอนดูคนอื่นเปลี่ยนชุดเนี่ย" เอ็นพูดขึ้นในขณะที่ทั้งสายตาและมือคู่เรียวสวยของเขาก็ยังทำหน้าที่ หยิบโน้น หยิบนี่มาใส่โดยไม่ได้หันกลับไปดูสายตาเจ้าเล่ห์ของคนที่ตัวเองบ่นเลยด้วยซ้ำ

          "ก็อยากดู  ...ไม่ได้รึไงครับ หืม?" ประโยคสุดท้ายของคนเจ้าเล่ห์นั้นมันถูกส่งมากระซิบแนบติดข้างหู ริมฝีปากร้อนของคนพูดก็ยังแกล้งซ้ำโดยการงับเบาๆที่ติ่งหูอ่อนนิ่มพอทำให้อีกคนได้ขนลุกเล่นอีกด้วย
          
      แต่ยังไม่พอ! ใบหน้าหล่อของแทคอุนยังเข้าไปซุกไซร้สูดดมกลิ่นหอมสดชื่นจากซอกคอสวย และข้างแก้มเนียบนุ่มของเอ็น สองแขนอุ่นที่รวบกอดอยู่รอบเอวบาง โดยฝ่ามือใหญ่ที่ประกอบด้วยเรียวนิ้วยาวสวยก็เริ่มกลายเป็นหนวกปลาหมึก ไม่ยอมอยู่นิ่งๆ เลยเมื่อได้เข้ามาสัมผัสกับร่างบางของเอ็น


          "ฉันมีเรียนบ่าย ...ไม่ดื้อครับ แทคอุน" ถึงจะพูดดุเสียงเข้มไปแบบนั้น แต่เอ็นก็ยังหันหน้ากลับไปมอบจูบแผ่วเบาลงที่หน้าผากผ่านเส้นผมนุ่นบางส่วนที่ตกลงมาปิดหน้าปิดตาของแทคอุน เจ้าแมวดื้อเป็นการให้รางวัลอยู่ดี พร้อมกับ...

          พรืบ

          "จะให้ไปส่งมั้ย?" เอ็นถามเมื่อจัดการผูกสายชุดคลุมอาบน้ำสีเข้มให้แทคอุนเสร็จ 
          เพราะมันคงไม่ดีนักหรอก หากจะปล่อยแทคอุนเดินไปเดินมาโดยมีเพียง underwear ตัวเดียวแบบนี้


          "ไม่เป็นไรครับ ผมกลับเองดีกว่า" แทคอุนพูดพร้อมกับสายหัวปฏิเสธไปมา แต่อ้อมแขนแกร่งก็ยังกอดรัดอยู่ที่เอวของเอ็นแน่นอยู่ไม่ยอมปล่อยง่ายๆ

          "อือ เอางั้นก็ได้ ตามใจนาย-.." เอ็นยังไม่ทันได้พูดจบประโยคดี เสียงเรียกเข้าจากสมาร์ทโฟนเครื่องหรูก็ดังขึ้นเสียก่อน


          TRrrr rrr rr...
 
          이 홍 빈 Calling...
          

          "เอ่อ- ไงฮงบิน..." เอ็นเอ่ยรับสายด้วยน้ำเสียงเรียบติดเย็นชา ตามนิสัย

          /ย๊า! อยู่ไหนวะฮยอง ผมมาถึงมหาลัยแล้วนะเว้ย เมื่อไหร่ฮยองจะมาถึงวะเอ่อ!/ ฮงบิน ก็คือ ฮงบิน ขี้บ่น ขี้เหวี่ยง ขี้โวยวาย ไม่ได้ต่างกันเลยสักนิด กับพี่ชายของเขา อี แจฮวาน สมกับเป็นสองพี่น้องตัวแสบตระกูล อี จริงๆ

          "อา... ทำไมแกต้องเสียงดังด้วยวะ หนวกหูชะมัด" เอ็นบ่นกลับเสียงเซ็ง

          /ยัง! ยังจะมาว่าคนที่เขาเป็นห่วงได้อีกนะเอ็นฮยองเนี่ย ฮึ่ย Bad วะ/ ฮงบินแกล้งทำเสียงฟึดฟัดขัดใจ

          "เอ่อๆ ขอโทษก็ได้ ฉันอยู่ที่ TRAPALACE กำลังจะออกไปแล้วเนี่ย เจอกันที่มหาลัยวะ"

          /เอ่อๆๆ รีบมาเลยนะเว้ยฮยอง นี่รอกินข้าวพร้อมฮยองอยู่นะเว้ย บาย~/

          "เอ่อ รู้แล้ว บาย.... "

          คุยกับฮงบินเสร็จ เอ็นก็กดตัดสายล็อคหน้าจอโทรศัพท์เสร็จสับ ก่อนจะยัดมันอย่างลวกๆใส่ไว้ในกระเป๋ากางเกงยีนทรงรัดรูปสีซีดที่เขาใส่อยู่

          แต่ก็ยังไม่ทันที่เอ็นจะได้หันไปพูดอะไร ก็โดนแทคอุนเจ้าแมวดื้อ ใช้ฝ่ามือใหญ่รวบใบหน้าของเขาให้หันไปรับจูบรสหวานและเร้าร้อนเสียแล้ว


          "อื้อ-ออ ..ทำไมวันนี้นายดื้อจังวะแทค- ...อื้ออ!"

          "พูดไม่เพราะเลยครับ ต้องโดนลงโทษ"

          "บ้า ลงโทษบ้าบอ อะไรของนายเนี่ย... นี่มันเอาเปรียบกันชัดๆ" ประโยคสุดท้ายนั้น เอ็นได้แต่พูดผ่านทางสายตาไปเท่านั้นแหล่ะ 
          แต่ดูเหมือนแทคอุนเองก็ฉลาดพอจะเข้าใจมันเหมือนกัน ก็เพราะพอเห็นเอ็นส่งสายตาแบบนั้นให้ แทคอุนก็แกล้งทำเป็นเมิน แต่ก็ยิ้มขำออกมาอย่างพอใจในผลงานของตัวเองอยู่ไม่น้อย


          "ฮักยอนครับ"

          "อะไร?"

          "เวลาอยู่กับผม คุณมีความสุขมั้ยครับ?"

          "หืม? อะไรของนาย แทคอุน"

          "ผม ...ผมแค่จะบอกว่าผมมีความสุขนะครับ เวลาที่ได้อยู่กับคุณ ...ฮัคยอน"

          "อา สายแล้วละ ฉันคงต้องไปก่อน แล้วเจอกันนะ บาย" เอ็นพูดจบก็รีบผลักตัวออกจากแทคอุน แล้วรีบเดินเลี่ยงไปหยิบกระเป๋าและกุญแจรถ เดินออกจากห้องนอนไปอย่างรีบร้อน โดยไม่คิดจะรอฟังอะไรจากแทคอุนเลย

          

             "อา เป็นแบบนี้อีกแล้ว... " เฮ้อ แทคอุนทำได้เพียงแค่ทิ้งตัวนั่งลงไปบนเตียงอย่างหมดหนทาง เพราะไม่สามารถทำอะไรได้เลยกับเรื่องนี้







          
         


           택 운 said...

          นี่มันไม่ใช่ครั้งแรกหรอกนะ ที่เหตุการณ์แบบนี่จะเกิดขึ้นกับพวกเราสองคน ไม่สิ ไม่ใช่ ต้องบอกว่ากับผมคนเดียวเองต่างหาก

          ทุกครั้ง ในทุกๆครั้ง เลยเถอะครับ ที่ฮักยอนมักจะทำเป็นบ่ายเบี่ยงและรีบเดินหนีไปก่อนทุกที เมื่อผมพยายามที่จะเริ่มเอ่ยถึงสถานะความสัมพันธ์ ที่เป็นอยู่ในตอนนี้ของเราทั้งสองคน ที่มันเป็นกันแบบนี้มาเกือบสามเดือนได้แล้ว

          แต่ทว่า สถานะของเราสองคนก็ยังเป็นอะไรที่อธิบายว่าคืออะไร...ไม่ได้

          คือถ้าจะบอกว่าเป็นแค่คู่นอน มันก็ยังดูเหมือนจะมีอะไรที่มากมายกว่านั้นในความรู้สึก(ผม) 
          เราจะเป็นแค่คนแปลกหน้ากันเมื่ออยู่ข้างนอก 

          แต่ยามที่เราได้มาอยู่ด้วยกันที่นี่

          เราก็เหมือน... คนรักกัน


          อ้อ! ผมลืมบอกไปเลยว่า ตอนนี้ผมได้ย้ายเข้ามาอยู่กับฮักยอนที่ TRAPALACE ตามคำขอแกมบังคับของฮักยอน ที่เอาข้ออ้างว่าที่นี่สะดวกสบาย เดินทางไปกลับมหาลัยไม่ไกลอีกต่างหาก 'นายมาอยู่ที่นี่ซะ' 
          เพราะแบบนั้นผมเลยขัดอะไรเขาไม่ได้ จึงยอมย้ายมาอยู่ด้วยกันแบบนี้ได้สองเดือนแล้ว

          เมื่อได้มาอยู่ ได้มาใช้ชีวิตด้วยกันแบบนี้ ก็ทำให้ผมได้รู้จักผู้ชายที่ชื่อ ชา ฮักยอน หรือ  อ็ คนนี้มากขึ้น

          ภาพลักษณ์ภายนอกของฮัคยอนอาจจะดู Bad ดูเย็นชา เข้าถึงยากก็จริง แต่พอได้มาอยู่ด้วยกัน ได้ทำความรู้จัก ได้เริ่มสนิทกันแล้ว ถึงได้รู้ว่าจริงๆ แล้ว ชา ฮักยอน เป็นคนที่อบอุ่น อ่อนโยน ใจดี และน่ารักมาก
          

         แม้ว่าฮักยอนจะไม่เคยพูดจาอ่อนหวาน เอาใจใคร 
          
          
          แต่ฮักยอนก็เป็นคนหนึ่งที่มักจะแคร์คนที่อยู่ใกล้ตัวก่อนเสมอ 

          ฮักยอนเป็นคนที่ชอบกระทำมากว่าพูด 

          ที่สำคัญ ชา ฮักยอน เป็นคนที่เด็ดขาดมากๆ


          แต่ไม่ว่าจะเป็นอะไรก็ตาม เท่าที่ผมได้รู้จักเขามาโดยตลอดช่วงเวลาที่อยู่ด้วยกันนั้น ผมก็สามารถพูดออกมาได้อย่างชัดเจนเลยตอนนี้ว่า...

          
          ชา ฮัคยอน คือคนที่ผมอยากใช้ชีวิตอยู่ด้วยมากที่สุด




          


[ย้อนกลับไปที่เหตุการณ์วันนั้น...โดย จอง แทคอุน]


ในห้องนอนที่บรรยากาศค่อนข้างมืดมัว 

          ไม่รู้ว่าตอนนี้มันเวลาเท่าไหร่แล้ว แต่สิ่งแรกที่ผมสัมผัสได้เมื่อลืมตาตื่นขึ้นมา ก็คือ ผมกำลังนอนกกกอดร่างบางของใครบางคนจากด้านหลัง ซึ่งจากความรู้สึกและที่ใช่สายตาที่พยายามตื่นให้เต็มที่ของผมเพ่งมองดูแล้ว 
          คนที่ผมกำลังกกกอดอยู่คงเป็นผู้ชายแน่นอน เพียงแต่รูปร่างของเขามันค่อนข้างจะบอบบางกว่าผู้ชายทั่วไปอยู่สักหน่อยก็เถอะ แต่ก็คือ ผู้ชาย 

          ถึงแม้ผมจะยังไม่ได้เห็นว่าหน้าตาของอีกคนว่าเป็นเช่นไร แต่จากความรู้สึกของผมแล้ว คนคนนี้ต้องไม่ธรรมดาแน่นอน

          อา...แต่ก่อนสิ่งอื่นใด

          สิ่งที่ผมสามารถบอกได้อย่างชัดเจนที่สุดคือ กลิ่นของเขาหอมมาก



          เอ๊ะ?  เดี๋ยวนะ!!!




          เฮ้ย! 

          นี่มัน... เฮ้ย ไม่นะ ไม่! ไม่มันต้องไม่ใช่แบบนี้สิครับ ใช่มั้ย? ใช่มั้ย? ไม่ใช่แบบนี้สิ จอง แทคอุน ชิบหายแล้ววววว!!!!

         แต่ผมก็สติแตกไปได้ไม่นาน ก็ต้องรีบกลับมาตั้งสติใหม่อีกครั้ง

          ผมค่อยๆขยับตัวออกจากอีกคนเบาๆ เพราะกลัวจะทำให้อีกคนตื่น แล้วพอเอาตัวเองออกมาได้แล้ว ผมจึงค่อยยันแขนลุกขึ้นมานั่งพักที่หัวเตียง แล้วจึงเริ่มสำรวจมองสิ่งต่างๆ รอบตัวเองอีกที


     เวลาเท่าไหร่แล้ว? ทำไมในนี้มันดูมืดจัง...


          ผมพยายามเพ่งมองดูรอบๆ ตัวเองผ่านความมืดสลัวภายในสถานที่ที่ผมกำลังอยู่ ว่าที่นี่มันคือที่ไหนกัน? สักพักร่างบางของคนที่นอนหันหลังอยู่ข้างๆ ตัวผมก็ขยับตัวขึ้นมา

          หือ? ทำไงดี? เขากำลังจะตื่นขึ้นมาแล้วใช่มั้ย? ทำไงดีๆ ผมควรจะทำยังไงดีครับ? สติแตกอีกแล้ววววว 

          โอ๊ยยย! ทำไมถึงได้รู้สึกตื่นเต้นจนทำอะไรไม่ถูกไปหมดแบบนี้!!!

          "อือ-อ ...กี่โมงแล้ววะเนี่ย.." เสียงนุ่มหวานพึมพำออกมาจากร่างบางก่อนตัวเขาจะค่อยๆ พลิกตัวขยับลุกขึ้นมานั่งเอนหลังพิงหัวเตียงข้างผม
          เขายกมือขึ้นมาลูบหน้า เสยผมตัวเองขึ้นไล่ความง่วงมึน ก่อนจะเอื้อมมือออกไปคล่ำหาอะไรสักอย่างที่โต๊ะข้างเตียง 
          ม่นานเขาก็ได้สิ่งที่เขาต้องการ มันคือสมาร์มโฟนเครื่องหรูสีดำ
         นิ้วเรียวจัดการกดปุ๋มเปิดเครื่องทันทีที่หยิบมันขึ้นมา ไม่นานแสงสว่างจ้าจากหน้าจ้อก็สว่างขึ้น เมื่อระบบเครื่องพร้อมทำงานตามปกติ

          "อา บายสองโมง..." เสียงหวานพึมพำเบาๆ ก่อนจะทิ้งเครื่องมือสื่อสารนั้นลงไว้ที่เดิม เขาก็ยกมือขึ้นลูบหน้าลูบตา และเสยผมขึ้นอย่างลวกๆอีกครั้ง 

          แล้วเขาถึงได้หันหน้ามามองผม...สักที


          ตึกตัก


          ฉิ่ง!

          "นายทำให้ฉันเหนื่อยชะมัด" เขามองสำรวจตัวผมนิ่ง ก่อนดวงตากลมสวยคู่นั้นจะหยุดนิ่ง จ้องมองลึกเข้ามาในตาผม จนมันทำให้ผมรู้สึกขนลุกกลัว 
          ก่อนจะพูดทิ้งท้ายไว้แค่นั้น แล้วหันหลังก้าวลงจากเตียง โดยที่ไม่รอให้ผมได้พูดอะไรตอบกลับบ้างเลย
          เขาก็เดินหายเข้าไปในประตูบานที่อยู่ตรงมุมซ้ายของห้องที่อยู่เยื้องหากออกไปไม่ไกลจากเตียงนอนนัก ผมเดาว่ามันคงเป็นประตูห้องน้ำ



          เขาเป็นใคร??? 



         นี่คือคำถามแรกที่ผมต้องการรู้มันมากที่สุดในตอนนี้

          ยอมรับตรงๆ เลยครับ ว่าตอนนั้นผมตกใจมากๆ คือแบบว่า...คือ...คือถึงผมจะอายุ 21 ย่าง 22 ปี เป็นนักศึกษาปี 3 แล้ว และถึงจะไม่ได้เรียบร้อยใสใสอะไรขนาดนั้นก็เถอะ 
          แต่ว่า...เรื่องแบบนี้ แบบนี้..เอ่อ...แบบ..แบบคือ...เอ่อ คือ ผม...

          ผมยังไม่เคยทำเรื่อง..แบบนี้กับใครมาก่อน
 
         ใช่แล้วครับ...

          จอง แทคอุน ยังบริสุทธิ์ จอง แทคอุน ยังไม่เคย จอง แทคอุน ยังเวอร์จิ้นอยู่ไงครับ งื้ออ... 
          แต่ตอนนี้มันคงเป็นอดีตไปแล้วครับ ขอผมร้องไห้อาลัยมันสักครู่นะครับ งื้อออ


          นี่นายทำเรื่องแบบนี้ไปได้ยังไง จอง แทคอุน!


          แถมนายยังไม่รู้จักด้วยซ้ำว่าเขาเป็นใคร! 


          ห้ตายสิ! 


          เมื่อลองนึกคิดทบทวนดูอีกที ผมก็พอจะจำได้ลางๆ ว่าเมื่อคืนผมได้ไปดื่มกับเพื่อนที่ผับหรูแห่งหนึ่ง และเหมือนจะดื่มไปเยอะพอสมควรเลย(เอาจริงๆแค่โซจูขวดเดียวผมก็ตายละ) ถึงนึกไม่ออก จำอะไรไม่ได้เลย...เรื่องเมื่อคืน

          เพราะแบบนั้นแหละ! 

          ตอนนี้ผมถึงได้มานั่งโง่ๆ อยู่ที่นี่ในสภาพ เออ...ขอละเอาไว้ในฐานที่เข้าใจกันนะครับ ...จุดนี้

          ผมคงไม่กล้าพอจะอธิบายลงลึกไปได้กว่านี้อีกแล้วล่ะครับ

          ถึงผมจะเป็นผู้ชาย แต่ผมก็ขี้อายมากนะครับ

          โอเค เมื่อผมรู้แล้วว่าผมได้เผลอทำเรื่องอะไรลงไป...ตอนนี้ ก็ได้แต่ยกมือขึ้นกุมขมับหลับตาบ่นพึมพำๆ กับตัวเองไปมากับประโยคที่ว่า... 

          "จะทำยังไงดีๆ"

          ซ้ำๆ กันไปมาอยู่แบบนั้น จนกระทั่ง...



ครืดดดด

          แสงสว่างจ้าถูกสาดส่องเข้ามาภายในตัวห้อง แทนความมืดสลัวของเมื่อครู่ [จนผมสะดุ้ง] โดยร่างบางหุ่นสวยในชุดคลุมอาบน้ำสีเข้ม ที่เวลาร่างบางขยับตัวก้าวเดินแล้ว เรียวขาสวยสีน้ำผึ้งมันก็จะโผล่ออกมาชวนให้เข้าไปลูบไล้เป็นบ้า

          เฮือก!

          เผลอคิดบ้าๆอะไรอยู่ จอง แทคอุน!

          สติ ตั้งสติครับ ตั้งสติ!!!



          "นายเป็นอะไรรึเปล่า? ...ตบหน้าตัวเองทำไม" เสียงนุ่มหวานดังขึ้นมาในระยะใกล้ๆ ช่วยดึงสติของผมที่มันกำลังจินตรนาการไปไกล ให้กลับมาอีกครั้ง


เฮือก!

          ผมสะดุ้งเฮือกอีกครั้ง ที่สองมือของผม โดนสองมือนุ่มของเขามาจับกุมไว้ เพราะเห็นว่าผมยังพยายามเอาสองมือตบหน้าตัวเองไม่เลิก

          "อะ เออ.." ผมหาเสียงตัวเองไม่เจอ แล้วยังจะเหงื่อออกในห้องที่มีอากาศเย็นๆ แบบนี้ได้อีก
 
          เป็นอะไรมากป่ะ จอง แทคอุน ใจเย็นๆสิ!

          หายใจเข้าลึกๆ

          ใช่ๆ ต้องแบบนี้แหละ 

          ท่องไว้ นายต้องใจเย็นๆนะ จอง แทคอุน


          "หึ ท่าทางแบบนั้น ...อะไรกัน?" เสียงหวานเอ่ยขึ้นอีกครั้ง อย่างสงสัยในท่าทางแปลกๆ ของผม

          "เออ...คะ คือผม" เฮ่ ...คุณช่วยอย่ามามองจ้องกันใกล้ขนาดนั้นสิครับคุณ ผมยิ่งใจบางๆ อยู่นะครับคุณคนสวย(?)

          "อ้าว? หลบหน้าแบบนี้...อายฉันเหรอ? หึ ให้ตายสิ ...นายนี่มันจะทำตัวน่ารักได้ทั้งตอนเมาและไม่เมาเลยรึไงกันนะ"  เขาพูดหยอกล้อผมด้วยน้ำเสียงเรียบๆด้วยประโยคยาวๆ นั้น แต่มันก็ยังมีแฝงความเอ็นดู และความพึงพอใจอยู่ไม่น้อย

          "ห่ะ???" อะไรนะครับ? ผมยังเบลอๆ เลยไม่รู้เรื่องว่าเขาพูดอะไรกับผม

          "ก็น่ารักไง นายไม่รู้ตัวเหรอว่า...น่ารัก" ร่างบางบอกซ้ำอีกครั้งเรียบๆ

          "ห่ะ?  น่ารัก? ใคร? ผะ ผมเนี่ยนะ??" ผมยกมือขึ้นมาชี้ที่ตัวเองอย่างงงๆ

          "อือ ...มากๆ ด้วยละ จุ๊บบ"

ฉ่าาา

          "//ㅇㅅㅇ//" แมวหน้าร้อน จะไหม้แล้ววววว

          "ฉันแพ้คนน่ารักนะ รู้ไว้ด้วย"

          สัมผัสอุ่นนุ่มแผ่วเบาเพียงไม่ถึงวินาที ตรงข้างแก้มของผมจากการกระทำของอีกคน ก็ทำเอาผมช็อคค้างไปเกือบนาที
          อ๋าา.. หน้าผมตอนนี้มันคงเป็นสีแดงมากแน่ๆเลย ผมรู้สึกได้ เพราะหน้าผมมันร้อนฉ่าขึ้นขนาดนี้ ไม่แดงก็แปลกแล้ว โอ๊ยยยยย
         และไหนจะอัตราการเต้นของหัวใจของผมที่มันเต้นรัวขึ้นถี่ๆ จนไม่สามารถควบคุมมันได้แบบนี้อีก

          หากเป็นไปได้มันคงจะออกเต้นจังหวะ Break out แล้วเนี่ย!

          "เฮ่ย..."  คนสวยตรงหน้าผมถอนหายใจออกมาเบาๆ ก่อนจะยกมือนุ่มขึ้นมาแตะสัมผัสเข้าที่ข้างแก้ม ข้างที่เขาจุ๊บมันไปเมื่อครู่นั้นอย่างแผ่วเบา จนหน้าของผมที่มันร้อนอยู่แล้ว ก็ยิ่งร้องมากขึ้นไปอีก

          ให้ตายเถอะครับ

          หัวใจผมนี่ก็เต้นแรงถี่ๆ จนผมรู้สึกเหนื่อย

          อ๊ากก นี่ผมคงไม่ได้เป็นโรคหัวใจใช่มั้ยครับ งื้ออออ

          "อย่าทำหน้าตาแบบนั้น...."  เสียงหวานพูดขึ้นนิ่งๆ ในขณนัยน์ตากลมคู่สวยที่ผมไม่สามารถอ่านออกว่าเขากำลังคิดอะไร คู่นั้นกำลังไล่สำรวจไปทั่วโครงหน้าของผม


      อ๊ากก ...ทำไมเขาต้องทำให้ผมรู้สึกเขินอายจนแทบจะบ้าแบบนี้ด้วย!!!


     "ครับ? ผม ผม...ทำไมเหรอ?" ผมต้องใช้ความพยายามอย่างมากเพื่อควบคุมเสียงไม่ให้สั่น

     "น่ารัก...."

     "ครับ?"

     "อา- ก็บอกว่าอย่าทำแบบนี้ไง"

     "ครับ ผม ผมทำอะไร? ผม-...!"

     คำพูดที่กำลังจะพูดออกไปถูกกลืนหายไปในทันใด เมื่อคนตรงหน้ายื่นหน้าเข้ามาใกล้ จนผมแทบกลั้นหายใจ เพราะปลายจมูกของเราเกือบจะชนกัน

     "หยุดน่ารักซะ ถ้านายไม่อยากโดนฉันจับขังไว้ที่นี่ เอ๊ะ?! รึว่าฉันควรขังนายไว้ที่นี่ดีละ หืม?" เสียงหวานเอ่ยมันออกมาเรียบๆ แต่นัยน์แววตาที่ดูจริงจังนั้น มันก็ทำให้ผมรู้สึกได้ว่า คนตรงหน้านี้สามารถทำมันอย่างที่พูดจริงๆ แน่นอน

     เฮือก!!!

     ขนลุกซู่เลยครับ ...จุดนี้

    
     เมื่อวางระเบิดไว้กับผมเสร็จ เขาก็ถอยหน้าออกไปและหันหลังเดินกลับไป เปิดตู้กระจกที่ติดเข้ากับผนังห้องออก แล้วจึงหยิบเอาชุดคลุมอาบน้ำสีเข้มแบบเดียวกันกับที่ร่างบางใส่อยู่ ออกมาจากตู้นั้น
     ร่างบางเดินกลับมาหาผมอีกครั้ง แล้วยื่นชุดคลุมตัวนั้นที่เขาได้เดินไปหยิบมันออกมาจากในตู้เสื้อผ้านั้นมาให้กับผม

     "ไปอาบน้ำสิ อ้อ! ฉันมีพวกเสื้อผ้าไซส์ที่นายใส่มันได้ อยู่ที่ตู้ด้านใน... นายก็เข้าไปเลือกหามาใส่ดูเอาเองละกัน" เขาเอ่ยบอกพร้อมทั้งชี้นิ้วเรียวไปยังอีกมุมหนึ่งของห้อง ที่มันมีช่องทางเดินอยู่ตรงนั้น สงสัยคงจะเป็นห้องแต่งตัวนั้นแหละ

     "อา ครับ ...ขอบคุณครับ" ผมเอ่ยขอบคุณเขาไปอย่างเขินอาย

     "เฮ่ย เลิกเขินฉันสักทีเถอะน่า ให้ตายสิ ทำอย่างกับว่าไม่เคย... เอ๋?! รึว่า...นาย" เขาพูดขึ้นแล้วจ้องหน้าผมอย่างจับผิด

     "คะ-ครับ?!" ยิ่งพอถูกมองแบบนั้น ผมก็ยิ่งประหม่าจนทำตัวไม่ถูกมากขึ้น

     "หึ ล้อเล้นน่า... นี่ครั้งแรกจริงๆ เหรอเนี่ย?!" ดูเหมือนเขาจะอึ้งและตกใจอยู่ไม่น้อยเลย นั้นจึงทำให้ผมยิ่งรู้สึกอายจนหน้าร้อนไปหมด

     "กะ ก็ ...มันผิดรึไงครับ! ผม ผมก็แค่ยังไม่เคยมีอะไรกับใครมาก่อนแบบ ...แบบนี้" ผมเผลอพูดเสียงดังใส่เขาไป เพราะความอายที่ถูกเขาจับได้ ว่า
ตัวเองเป็นผู้ชายโตขนาดนี้แล้ว แต่ดันยังไงไม่เคยมีประสบการณ์เรื่อง...นี้เลย
    
     น่าอายชะมัด งื้ออออ

     "หึ ทีแบบนี้หล่ะเสียงดังขึ้นมาเลยนะ"

     "ก็คุณ....!"

     "เอาเถอะ ถึงยังไงฉันก็เป็นคนจริง กล้าทำ ก็กล้ารับผิดชอบอยู่แล้ว"

     "หมายความว่าไงครับ?"

     "ก็ที่พูดอยู่นี่ ...จะให้ฉันรับผิดชอบไม่ใช่เหรอ? ไงก็ว่ามาสิ? นายต้องการยังไงบอกมาเลย ฉันยินดีรับผิดชอบ"

     "พูดอะไรของคุณน่ะ?! นั่นมันเป็นคำพูดของผมมากกว่านะครับ ผมเป็นผู้ชายนะ ผมต่างหากสิที่ต้องรับผิดชอบคุณ คุณเข้าใจผิดแล้วครับ ...ไม่ใช่คุณที่ต้องรับผิดชอบ แต่เป็นผมต่างหากหล่ะ!"

     "หึ นายอายุเท่าไหร่?"

     "ครับ? อายุ? เออ.. 21"

     "อา งั้นก็เรียนอยู่สินะ"

     "ใช่ครับ ผมเป็นนักศึกษาปี 3"

     "อื้อ ถึงจะบรรลุนิติฯ แล้วแต่ก็ยังเป็นแค่นักศึกษาอยู่ดี นายยังเรียนอยู่แบบนี้ แล้วจะมารับผิดชอบอะไรฉันได้เหรอ หืม?"

     "นั่น ..เรื่องนั้นมันไม่เกี่ยวสักหน่อย ถึงผมจะเป็นแค่นักศึกษา ที่ยังต้องเรียนอยู่ก็จริง แต่ผมก็เชื่อมั่นว่าผมสามารถดูแลรับผิดชอบคุณได้อย่างแน่นอน!"

     "ว้าว! นายดูจริงจังมากเลย ..แต่ฉันต้องขอโทษด้วย ที่ไม่สามารถให้ทำแบบนั้นได้อย่างที่นายต้องการ"

     "ทำไมครับ?"

     "ก็ไม่มีอะไรมากหรอก..."

     " ..... "

     "เอาเป็นว่าฉันรู้สึกเสียใจจริงๆ ที่เป็นคนทำลายความบริสุทธิ์ของนาย ...แต่ก็คิดว่า นายเองก็เป็นผู้ชายเหมือนกัน และคงจะไม่คิดมากมายกับเรื่องแบบนี้ด้วย"

     " ..... "

     "แต่เพื่อแสดงถึงความรับผิดชอบกับสิ่งที่ฉันได้ทำลงไป"

     " ..... "

     "ชีวิตของนายต่อจากนี้ไป ฉันจะเป็นคนรับผิดชอบเอง ถึงแม้ว่านายจะบอกปฏิเสธมันก็ตาม"

     "เฮ้! ได้ไงกัน แบบนั้น-..."

     "ไม่ต้องห่วงหรอก ฉันจะไม่ผูกมัดอะไร ให้นายต้องลำบากใจหรอกน่า ..เพราะงั้นอิสระก็ยังคงเป็นของนายเหมือนเดิม"

     " ..... "

     "แต่แค่นายจะมีฉันที่ค่อยดูแลนาย อยู่ตรงนี้ ...ตั้งแต่นี้เป็นต้นไป ฉันชื่อว่า ชา ฮักยอน แล้วนายล่ะ?"

     "แทคอุน ...จอง แทคอุน ครับ"

     "อืม ยินดีที่รู้จัก แทคอุน"


     และนั้นก็คือจุดเริ่มต้นของผมกับฮักยอน
          
     












 


          
/อา ครบร้อยเปอร์เซ็นแล้วค่ะ ขอบคุณที่เข้ามาอ่านกันนะคะ 
 



 



          

          
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 7 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

63 ความคิดเห็น

  1. #33 MMRMhew'Slp (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 12 กรกฎาคม 2560 / 03:24
    ทำไมแมวน่ารักจัง ดูเดก ดูใสมากกก คุณชานี้แบบแซ่บถึงใจ
    #33
    0