THE FREAK OUT ! [fic vixx leon]

ตอนที่ 17 : wait for me to come home

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 275
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    5 ส.ค. 61

THE FREAK OUT !

회 17  Kiss...












                    เมื่อวาน...  ฮัคยอนได้รับจดหมายดำตราสัญลักษณ์สีทองที่ส่งมาจากองค์ราชันย์ขององค์กรหลักที่อิตาลี

                    เนื้อหาข้อความในจดหมายฉบับนั้น ได้เขียนถึงเหตุการณ์ที่ฮัคยอนโดนรอบทำร้ายไปเมื่อหลายเดือนก่อนฯ  และเรื่องราวของกลุ่มพวกกบฏ...

                    โดยในเนื้อหาข้อความบทสุดท้าย  องค์ราชันย์ฯ ได้เขียนสั่งให้ฮัคยอนเดินทางไปเข้าพบท่านโดยเร็วที่สุด

                    ดังนั้น  เมื่อฮัคยอนได้รับทราบคำสั่งขององค์ราชันย์ตามเนื้อหาในจดหมายฉบับนั้นแล้ว

                    จึงได้เรียกประชุมผู้นำขององค์กรฯทุกคนเพื่อให้ได้รับทราบข้อมูลคำสั่งจากองค์ราชันย์   แล้วจากนั้นฮัคยอนจึงได้ฝากฝั่งงานขององค์กรฯที่นี่ให้กับ ฮัน ซังฮยอก น้องชายของเค้าให้ได้ดูแลทุกอย่างในช่วงที่เค้าไม่อยู่นี้แทน

                    โดยจะมี อี แจฮวาน เข้ามาเป็นผู้ช่วยซัพพอร์ตแทนในส่วนของ อี องบิน  น้องชายของแจฮวานที่จะต้องเดินทางไปเข้าพบองค์ราชันย์กับฮัคยอนในฐานะ knight ของฮัคยอน




                    หลังจากที่ฮัคยอนได้จัดแจงหน้าที่และเตรียมเรื่องทุกอย่างที่นี่เสร็จเรียบร้อยแล้ว...

                  เพราะว่า...ตอนนี้ยังพอมีเวลาเหลืออยู่  ก่อนที่ฮัคยอนจะต้องไปขึ้นเครื่องที่สนามบินเพื่อเดินทางไปที่อิตาลีตามคำสั่งขององค์ราชันย์

                    ฮัคยอนได้โทรไปสอบถามตารางงานของแทคอุนกับผู้จัดการฯ  จึงได้รู้ว่าวันนี้แทคอุนกับวอนชิคมีงานที่รายการเพลงของสถานีแห่งหนึ่ง... 

                    เมื่อฮัคยอนได้ทราบข้อมูลที่ต้องการแล้ว    ฮัคยอนจึงได้โทรไปบอกกับฮงบินว่าตัวเองจะไปเจอแทคอุนก่อน  แล้วจึงค่อยไปที่สนามบินหลังจากนั้น   

                    พอได้ทราบความต้องการของฮัคยอนดังนั้น  ฮงบินก็ได้ถามว่าฮัคยอนจะไปเจอแทคอุนที่ไหน?  เมื่อได้คำตอบจากฮัคยอนแล้ว  ฮงบินเลยบอกว่าจะมารับฮัคยอนที่ที่ไปเจอแทคอุน  แล้วค่อยไปสนามบินพร้อมกัน   ฮัคยอนก็ไม่ได้ขัดข้องอะไรจึงตอบตกลงไปตามความคิดเห็นของฮงบิน











ณ  ห้องพักส่วนตัวของศิลปิน LR

                    ฮัคยอนได้รับอนุญาตเป็นพิเศษ? เค้าสามารถเข้ามารอแทคอุนในพักส่วนตัวของศิลปินที่ทางรายการเพลงได้จัดเตรียมไว้ให้อย่างไม่มีปัญหาใดๆ

                    ก่อนที่ฮัคยอนจะได้เข้ามารอแทคอุนที่นี่  ฮัคยอนก็ได้เจอกับกลุ่มแฟนคลับของ LR

                    ฮัคยอนเลยมีโอกาสได้พูดคุยกันเล็กน้อยกับกลุ่มแฟนคลับที่ดูน่ารักและมีระเบียบของ LR  

                    พวกเค้ากำลังรอเวลาเพื่อเข้าไปให้กำลังใจศิลปินของตัวเอง  ในห้องอัดบันทึกเทปการแสดงของรายการเพลงที่ LR จะต้องขึ้นไปร้องไปแสดงเพลงโปรโมทของตัวเองในเวลาอันใกล้นี้


                    หลังจากฮัคยอนได้ปลีกตัวออกมาจากกลุ่มแฟนๆของ LR เหล่านั้นมาโดยที่ในมือเรียวสวยของฮัคยอนก็มีแผ่นกระดาษ a4 สีขาวที่ได้จากแฟนคลับ LR มาด้วยแผ่นหนึ่ง


                    และมันก็เป็นเพราะกระดาษแผ่นนั้น...  ตอนนี้ฮัคยอนถึงเลยต้องมานั่งหน้าเครียดอยู่เก้าอี้หน้ากระจกตัวหนึ่ง  เพื่อที่จะต้องศึกษาและจดจำเกี่ยวกับเนื้อหาที่ต้องใช้สำหรับการเข้าไปรับชมการแสดงบนเวทีของ LR ในกระดาษแผ่นนั้น  



                    "เฮ่ย...ทำไมมันถึงจำยากจังเนี่ย!!!"


                    ฮัคยอนร้องบ่นออกมาอย่างหงุดหงิดตัวเอง  ที่พยายามอ่านพยายามจดจำมันเท่าไหร่ก็ยิ่งงงยิ่งสับสนมั่วไปหมด  จนเค้าแทบจะโยนมันทิ้งไปหลายรอบแล้วเนี่ย



                    "โอ๊ย!!!!  ไม่เอา!!!   ไม่อ่านมันแล้วโว๊ย!!!!!!!!!!!!"



ฟิ้ววววววววววววว /แกร๊ก...

ปึก.ก!


                    "อะ!!!?"  


                    "หืม?!!  ..."


                    "อะไรนะ?   เอ็นฮยอง?!!!"

                    "อา  วอนชิค...โทษทีนะ  ฉันกำลังหงุดหงิดโมโหอยู่น่ะ  เลยไม่ทันได้สนใจว่ามีใครเปิดประตูเข้ามา" ฮัคยอนหันไปบอกกับวอนชิคอย่างรู้สึกขอโทษ ที่ตัวเองไม่ทันได้ระวัง พอรู้สึกโมโหมากๆก็โยนเขวี้ยงแผ่นกระดาษเจ้าปัญหานั้นทิ้งไปพอดิบพอดี  

                    จนมันลอยฟิ้วไปกระแทกกับใบหน้าหล่อของคนที่เปิดประตูเข้าอย่างเหมาะเจาะพอดี๊พอดีอย่าง คิมวอนชิค

                    "เออ ครับ ...แล้วทำไมเอ็นฮยองมาอยู่ที่นี่ได้ละครับ?" วอนชิคถามไปด้วยความสงสัยแลดูยังตกใจอยู่ไม่น้อย  เพราะคาดไม่ถึงว่าจะได้เจอกับฮัคยอนในสถานที่แบบนี้ได้


                    "ก็-...."

                    "โอ๊ะ!!! ฮัคยอนี?" ยังไม่ทันที่ฮัคยอนจะได้ตอบคำถามวอนชิค  แทคอุนที่เดินเข้ามาตามหลังวอนชิคก็ร้องอุทานเรียกชื่อของคนรักตัวเองขึ้นมาเสียก่อน


หมับ


                    "อืม...ไง แทคอุน"  ฮัคยอนกอดรับตอบแทคอุนพร้อมกับหันไปส่งยิ้มขอโทษให้วอนชิค[และทีมงานฯ]ในการกระทำของแทคอุน  โดยวอนชิคก็ไม่ได้ว่าอะไรพร้อมยังส่งยิ้มหวานกลับไปให้ฮัคยอนแทนคำว่าเค้าโอเคอีกด้วย


                    แม้จะยังรู้สึกเจ็บหน่วงลึกอยู่ในใจ  แต่วอนชิคก็เลือกจะเก็บความรู้สึกของตัวเองไว้ในใจคนเดียว

                    แค่ได้เห็นเอ็นฮยองของผมมีความสุข  แม้ผมจะเจ็บปวดใจอยู่แค่ไหน  ผมก็จะไม่ทำตัวให้คนที่ผมรักต้องรู้สึกแย่ไปกับผมเด็ดขาด


                    ผมยังคงรักเอ็นฮยอง....แม้ความรักนี้ที่ผมมีให้เอ็นฮยอง...มันจะไม่มีวันที่จะได้กลับมาเป็นของผมได้อีกแล้วก็ตาม


                    คิม วอนชิค คนนี้ก็จะยังคงรักเอ็นฮยอง...ตลอดไป



                    "เออ  ..อยากให้พวกผมออกไปรอข้างนอกก่อนมั้ยครับ?"  วอนชิคเอ่ยถามออกไปเมื่อเห็นว่ามันยังพอมีเวลาเหลืออยู่   จึงลองถามออกไปอย่างนั้นดู

                    "ขอบใจนะ  ถ้างั้นฮยองก็ขอเวลาคุยกับแทคอุนสักห้านาทีก่อนละกัน"  เมื่อวอนชิคเสนอมาอย่างนั้นฮัคยอนเลยบอกความตามต้องการออกไป




                    "แทคอุนครับ"  หลังจากที่ทุกคนออกไปหมด จนเลยแค่ฮัคยอนกับแทคอุนอยู่กันตามพังสองคนอย่างที่ต้องการแล้ว  ฮัคยอนถึงได้เขยิบตัวเข้าไปหาแทคอุนที่อยู่ในท่ากึ่งยืนกึ่งนั่งพิงบนขอบโต๊ะหน้ากระจกใกล้ๆ  แล้วจึงเอ่ยเรียกแทคอุนขึ้นด้วยน้ำเสียงสุภาพนุ่มนวลที่สุดเท่าที่เคยทำมา

                    "ครับ  ฮัคยอนที่รักของผม"  แทคอุนเองก็เอ่ยรับฮัคยอนเสียงอ่อนเสียงหวานเช่นกัน  แต่เพียงว่าแทคอุนนั้นไม่ได้แค่เอ่ยรับคำเฉยๆ  แต่แทคอุนยังเกี่ยวรวบรอบเอวบางของฮัคยอนเข้ามากอดไว้หลวมๆ อีกด้วย   โดยที่มันเป็นความเคยชินที่ติดเป็นนิสัยของแทคอุนเวลาที่ได้อยู่ใกล้ๆกับฮัคยอนแบบนี้ไปเสียแล้ว


                    ฮัคยอนยกมืออุ่นทั้งสองข้างขึ้นไปทาบประกบกรอบใบหน้าเรียวเล็กก่อนจะค่อยลูบไล้ที่ข้างแก้มขาวของแทคอุนเบาๆ  อย่างต้องการซึบซับจดจำสัมผัสตรงนี้เอาไว้ไปนานๆ

                    แทคอุนยิ้มหวานชอบใจส่งให้คนรักตรงหน้าอย่างรู้สึกสุขใจเหลือล้น  ในที่สุดฮัคยอนก็ยอมออกหาออกมาพบเค้า...

                    มันช่างเป็นขวัญเป็นกำลังใจชั้นเลิศในการทำงานของแทคอุนในวันนี้เหลือเกิน

                    ฮัคยอนค่อยๆโน้มใบหน้าเข้าไปหาแทคอุนช้าๆ  จนปลายจมูกของพวกเค้าทั้งสองคนได้สัมผัสโดนกัน

                    มองสบตานิ่งอยู่ชั่วครู่   ริมฝีปากร้อนของทั้งสองคนก็เริ่มสัมผัสกันและกัน

                    เป็นความรู้สึกที่...แผ่วเบา  


                    นุ่มนวล


                    อ่อนหวาน


                    ลึกซึ้ง


                    ตราตึงเข้าไปในใจ ....ของเราทั้งสอง


                    จนไม่สามารถลืมเลือน


                    สัมผัสที่เป็นแค่เราสองคน...




                    รสจูบหวานลึกซึ้งเต็มไปด้วยความหมาย...  ค่อยๆสิ้นสุดลงเมื่อเวลาของพวกเค้าทั้งสองคนได้ผ่านมาจนใกล้ครบกำหนด...




                    "แทคอุนครับ"  ฮัคยอนเอ่ยขึ้นก่อนหลังจากที่พวกเข้าได้ละจูบออกจากกันด้วยความเสียดาย...

                    "ครับ ที่รักของผม" แม้จะยังรู้สึกไม่พอ... แม้อยากจูบอยากกอดฮัคยอน...มากกว่านี้  แต่เพราะว่าทุกอย่างในตอนนี้... แทคอุนจึงต้องยอมตัดใจ...

                    "เหตุผลที่มาหาแทคอุนที่นี่ในวันนี้..."

                    "........"

                    "เพราะหลังจากที่ได้เจอแทคอุนที่นี่แล้ว ...ผมคงจะไม่ได้อยู่ที่โซลหลายวันเลยนะครับ"

                    "เอ๋?  ฮัคยอนจะไปไหนเหรอครับ?"

                    "ผมต้องไปทำธุระที่อิตาลี...เพราะอย่างนั้นเลยอยากมาบอกลาแทคอุนของผมก่อนไปน่ะครับ"

                    "ไป... ไปหลายวันเลยเหรอครับ"

                    "อืม... มันก็ยังไม่ค่อยชัดเจนเรื่องของเวลาเท่าไหร่"

                    "อย่างนั้นเหรอครับ"

                    "ไม่ต้องห่วงนะ ผมไม่ได้ไปที่นั้นคนเดียว  ฮงบินก็ไปด้วยอีกคนน่ะ"

                    "ครับ ถึงอย่างไรฮัคยอนของผมก็ต้องค่อยระวังตัวเองให้ดีๆ ด้วยนะครับ ...อย่าลืมนะครับว่าคุณไม่ได้ตัวคนเดียว  ...ลูกครับ  อย่าดื้อกับคุณแม่มากนะครับ รู้ไหม หืม? ...คุณพ่อแทคอุนคนนี้รักลูกของพ่อในนี้...และคุณแม่หนูมากที่สุดนะครับ"  แทคอุนคุกเข่าลงไปคุยกับลูกที่กำลังจะครบสามเดือนในอีกไม่กี่วันนี้  ในท้องของฮัคยอนด้วยความรักความหวงแหนที่มากมายเหลือล้นของคนที่กำลังจะได้เป็นพ่อคนในอีกหกเดือนข้างหน้านี้แล้ว


                    ฮัคยอนยิ้มหวานอย่างรู้สึกรักใคร่เอ็นดูในความน่ารักของแทคอุน  ไม่ว่าจะเมื่อไหร่แทคอุนก็ยังคงทำให้ฮัคยอนรู้สึกเช่นนี้อยู่เสมอ


ความน่ารัก


ความสุภาพอ่อนโยน


ความซื่อตรงและมั่งคง


นี่แหละ

จองแทคอุน รอยยิ้มของ ชา ฮัคยอน



    




"จอง แทคอุน"

"ครับ ฮัคยอนของผม"

"อยากแต่งงานกับผมมั้ยครับ     จอง แทคอุน?"

"ฮัคยอน..."



"แทคอุนเก็บมันไว้นะครับ  แล้วผมจะกลับมาสวมให้คุณ"

"ครับ ผมจะเก็บรักษาสิ่งนี้เอาไว้อย่างดีที่สุดครับฮัคยอน"

"แม้ไม่มีผมอยู่ที่นี่ด้วยก็อย่าเศร้าเสียใจเลยนะครับ"

"แต่ผมก็ยังคงคิดถึงและโหยหาคุณในทุกค่ำคืนที่รัก"

"ใช่ว่ามีเพียงคุณที่รู้สึกเช่นนั้นคนเดียวที่ไหนกันละ"

"สัญญาได้มั้ยครับ ว่าที่รักของผมจะรีบกลับมา"

"ไม่อาจจะสัญญา...  แต่ผมรับปากว่าจะกลับมาแน่นอนครับ"


"ฮัคยอนอา...คุณต้องไปจริงๆเหรอครับ?"

"มันเป็นสิ่งที่ผมต้องทำ...เข้าใจผมด้วยนะครับแทคอุน"

"ครับ ผมจะรอฮัคยอน...รีบๆกลับมาหาผมนะครับที่รัก"

"แน่นอน...เมื่อทุกอย่างเรียบร้อย   ผมจะกลับมาแต่งงานกับ จอง แทคอุน คนนี้ของผมนะครับ"

"ฮัคยอนครับ"

"ครับ แทคอุนของผม"

"ผมรักคุณ"

"จอง แทคอุนครับ"

"ครับ"

"ผมก็รักคุณเช่นกันครับ  ....ได้โปรดจดจำคำนี้ของผมเอาไว้ด้วยนะครับ"

"ฮัคยอน"

"รอผมกลับมาหาคุณอีกหน่อยนะ...แทคอุนที่รักของผม"

"ครับฮัคยอนที่รัก ผมจะรอคุณกลับมาครับ"












.
.
.



ความรักนั้นเจ็บปวด บางครั้งมันก็เจ็บปวดนะ

แต่มันเป็นสิ่งเดียวที่ฉันรู้จักนี่นา

เมื่ออะไรๆ มันยากลำบาก  บางทีมันก็ลำบากนะ

ความรักมันคือสิ่งเดียวที่ทำให้เรามีชีวิตชีวาได้






เราเก็บรักนี้เอาไว้ในรูปภาพ

เราสร้างความทรงจำนี้ไว้เพื่อตัวเราเอง

ที่ที่ดวงตาของเราไม่มีวันหลับ

หัวใจไม่มีทางแหลกสลาย

และเวลาหยุดนิ่งไปตลอดกาล

นายจะได้เก็บฉันไว้

ในกระเป๋ากางเกงยีนส์ขาดๆของนาย

กอดฉันให้แน่นๆ จนสองตาเราจ้องกัน

นายไม่ได้อยู่บ้านคนเดียวนะ  รอฉันกลับมาบ้านอีกหน่อย

ความรักนั้นเยียวยาได้  มันจะรักษาจิตวิญญาณของนาย

และมันคือสิ่งเดียวที่ฉันรู้จัก

ฉันสาบานว่าอะไรๆ มันจะดีขึ้น

จดจำไว้นะ  ด้วยทุกๆเศษเสี้ยวของนาย

มันคือสิ่งเดียวที่เราจะเอาไปได้ในยามเราตายจากไป

หากนายอยากทำร้ายฉัน

ก็ไม่เป็นไรหรอก  มีแต่คำพูดเท่านั้นที่ทำให้ฉันเจ็บปวดได้

ในหน้าหนังสือเหล่านี้  นายจะกอดฉันเอาไว้

และฉันจะไม่มีวันปล่อยนายไป

นายไม่ได้อยู่คนเดียวนะ

นายไม่ได้อยู่คนเดียว  รอฉันกลับบ้านอีกสักหน่อยนะ

นายเก็บฉันไว้

ให้พอดีกับสร้อยคอนี้ที่นายได้มา...

ให้มันใกล้กับเสียงหัวใจนาย  ที่ที่ฉันควรอยู่

เก็บมันเอาไว้ให้ลึกลงในใจนาย

เมื่อฉันไม่ได้อยู่ใกล้ๆ ฉันจะจำรอยจูบของนายเอาไว้

ที่ใต้โคมไฟบนถนนสายที่หก

ฟังเสียงกระซิบของนายผ่านโทรศัพท์

"รอฉันกลับบ้านอีกหน่อยนะ"  







/เรา spoil ไปเยอะเลยนะคะ  

/คิดว่าหลายคนคงจะเดาตอนจบกันไปมากมาย

/ยอมรับว่ามันอาจจะดราม่า...

/แต่เราก็อยากให้มันจบอย่างสวยงาม

/ตอนนี้เองก็ยังคิดว่ามันจะไม่จบตอนแค่นี้นะคะ

/แน่นอนว่ายังมีเนื้อหาที่ขาดหายไปอยู่

/แต่ที่มาลงก่อนแค่นี้ก็เพื่อมีใครยังรออ่านกันอยู่

/สุดท้ายก็ยังหวังว่าจะติดตามเรื่องราวของฟิคนี้กันต่อนะคะ

/ขอบคุณทุกคนที่เข้ามาอ่าน

/ขอบคุณคอมเมนต์ที่เขียนมาด้วยนะคะ
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

63 ความคิดเห็น

  1. #38 zaebum96 (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 14 กรกฎาคม 2560 / 22:54
    สนุกมากๆ ติดตามอยู่นะคับ สู้ๆ^^
    #38
    0