THE FREAK OUT ! [fic vixx leon]

ตอนที่ 16 : สถานะ...คนสำคัญ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 362
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 3 ครั้ง
    5 ส.ค. 61

THE FREAK OUT !

회 16 Be Happy



"พ่อครับ แม่ครับ ...นี่ ฮัคยอน ครับ"

"เรากำลังจะแต่งงานกันนะ"

"คิดถึงเหลือเกิน...เมื่อไหร่จะกลับมาสักที"








คฤหาสน์ Zea'Die'To


                    "ในเมื่อฝ่าบาทเห็นว่าควรให้เป็นเช่นนั้น   ผมเองในฐานะผู้อาวุโสของ Zea'Die'To ก็คงไม่มีสิ่งใดจะคัดค้าน  ในความเห็นควรที่ฝ่าบาทได้ไตร่ตรองมาอย่างดีแล้ว...เช่นนี้แน่นอนครับ"  เสียงทรงอำนาจของท่าน ฮัน ซังโฮ เอ่ยรับอย่างยินดีด้วยทุกประการในเรื่องที่ฝ่าบาทเฮอร์เมสผู้เป็นบิดาของประมุขน้อยเอ็น ชา ฮัคยอน  ได้มาบอกเล่าด้วยตัวเอง

                   หลังจากที่เมื่อวานที่ฝ่าบาทและซาช่าคนสนิทได้ไปพบและพูดคุยตกลงกัน  กับฮัคยอนและแทคอุนเป็นที่เรียบร้อยแล้ว

                    ในวันนี้ฝ่าบาทและซาช่าจึงต้องเข้ามาพบกับท่าน ฮัน ซังโฮ ซึ่งเป็นท่านอาของฮัคยอนและยังเป็นผู้อาวุโสสูงสุดใน Zea'Die'To ด้วยนั้น  เพื่อให้ได้รับรู้เรื่องราวสำคัญที่ฝ่าบาทได้คุยตกลงกับฮัคยอนมาแล้วนั้น   ให้ผู้อาวุโส ฮัน ซังโฮ ได้รับทราบเพื่อจะได้ช่วยดำเนินการจัดการธุระสำคัญเรื่องนี้ต่อไป

                    เพราะเนื่องด้วยฝ่าบาทนั้น   ยังคงต้องเดินทางไปทำงานและทำภารกิจที่อื่นต่อ  จึงไม่สามารถอยู่ที่นี่ต่อเพื่อรอพบและพูดคุยกับทางครอบครัวของ จอง แทคอุน ด้วยตัวได้  

                    ดังนั้น  ฝ่าบาทจึงจำเป็นต้องเข้ามาฝากธุระในเรื่องนี้ให้ท่าน ฮัน ซังโฮ ท่านอาของ ฮัคยอน ได้ช่วยจัดการส่วนที่เหลือต่อไปแทน


                    "เอาละ  เมื่อท่านอา ซังโฮ รับทราบและยินดีในเรื่องนี้... เราก็คิดว่าคงไม่มีเรื่องใดต้องให้ห่วงแล้ว   ...เรากับซาช่าก็คงต้องถึงเวลาบอกล่ำลากับท่านอา ซังโฮ กันแล้วล่ะ"  ฝ่าบาทเอ่ยจบประโยคยาวดังนี้แล้ว   จึงได้ลุกขึ้นจากโซฟาพร้อมด้วยซาช่าคนสนิทเองก็รีบลุกขึ้นจากโซฟาตามมาด้วยเช่นกัน

                    "ถ้าเช่นนั้น  ผมก็ขอให้ฝ่าบาทได้เดินทางกลับโดยความปลอดภัยครับ" ท่าน ฮัน ซังโฮ ลุกขึ้นมายืนโค้งคำนับลาฝ่าบาทตามมารยาทอันดีงามที่ควรต้องปฏิบัติกับบุคคลผู้มีฐานะที่สูงชั้นกว่าเพื่อเป็นการให้เกียรติกันเรื่องธรรมดา

                    "อา  แต่มันก็ช่างน่าเสียดายเหลือเกินนะ ...ที่เรามาที่นี่ในวันนี้แล้วพลาดไม่ได้เจอน้องฮยอกของเราเลยเช่นนี้"  ฝ่าบาทยังอดนึกเสียดายไม่ได้  ที่มีโอกาสได้มาถึงที่นี่แล้วแท้ๆ  แต่ก็พลาดเจอกับเจ้าตัวเล็ก? ฮัน ซังฮยอก ลูกชายเพียงคนเดียวของท่าน ฮัน ซังโฮ  ที่พึงผ่านการทดสอบ[สุดโหด]จากฝ่าบาทแล้วได้รับตราประทับเป็นของตัวเองเมื่อหลายเดือนที่แล้วนั้น


                    "อา ผมต้องขออภัยแทน ซังฮยอก ลูกชายขอผมด้วยครับ ฝ่าบาท"

                    "อืม   เราเข้าใจ...  ตอนนี้น้องฮยอกมีตำแหน่งหน้าที่เป็นของตัวเอง ก็คงต้องออกไปทำงาน ทำหน้าที่ของตัวเอง...นั้นไม่เป็นไรหรอก"

                    "ครับ ฝ่าบาท" 

                    "เอาละ   เราคงต้องไปแล้วจริงๆเสียที  อ้อ?...แต่เราก็ยังคงรอข่าวความคืบหน้าเกี่ยวกับพวกแบล็คโรสอยู่  อย่างไรเสีย  ก็ต้องรีบจัดการเคลียร์เรื่องนี้ให้จบเร็วๆได้ก็คงจะดีนะ ท่านอา ซังโฮ"

                    "พวกเรากำลังเร่งจัดการเรื่องนี้อยู่ครับ   แล้วที่ซังฮยอกไม่ได้อยู่ต้อนรับฝ่าบาทที่นี่ด้วย   ก็เป็นเพราะต้องการไปจัดการเรื่องนี้ด้วยตัวเองอยู่น่ะครับ"

                    "อา  เช่นนี้เอง...เราเข้าใจแล้วล่ะ   โอเค  ....ซาช่าเราไปกันเถอะ"

                    "ครับ ฝ่าบาท  ...ท่าน ฮัน ซังโฮ ผมต้องขอตัวลาท่านแล้วครับ"

                    "ครับ ฝากคุณซาช่าดูแลฝ่าบาทด้วยเช่นกันครับ"


.

.

.




TRAPALACE



แกร๊ก...


               ร่างสูงโปร่งของแทคอุนเปิดประตูกลับเข้ามาในห้องพักอย่างเงียบๆ  ในช่วงบ่ายแก่ๆของวัน  

               หลังเสร็จจากการให้สัมภาษณ์กับนิตยสารชื่อดังเล่มหนึ่งพร้อมกับคิม วอนชิค ในฐานะ LR คู่นักร้องไอดอลสุดฮ็อต  ผู้เป็นเทร์นมีคาแรคเตอร์ที่ชิคที่สแว๊กไม่ซ้ำใคร   

               ในตอนนี้   แทบยังไม่มีใครในโซลที่จะไม่รู้จัก  LR Leo,Ravi    ที่กำลัง hot กำลังเป็นที่นิยมติดอันต้นๆของท็อปชาร์ตดังต่างๆอีกมากมายด้วย

               แทคอุนที่จบตารางงานของวันนี้แล้ว  จึงขอแยกจากวอนชิคเพื่อรีบกลับมาที่ TRAPALACE โดยที่ไม่ได้โทรบอกฮัคยอนก่อนอย่างเช่นทุกที

               เรียวขายาวของแทคอุนยังคงก้าวเดินอย่างมั่งคงเข้ามาอย่างเงียบๆ   ภายในห้องพักกว้างของขั้นบนสุดของตึก 23 ขั้นที่มีสไตล์ตกแต่งแบบโมเดิร์นผสมวิทเทจให้ดูเรียบหรู  

               ร่างสูงโปร่งของแทคอุนผู้มีฉายาว่า hot body ตอนนี้ก็ได้เดินมาจนถึงบริเวณสระว่ายน้ำส่วนตัวตรงระเบียงปีกซ้ายมือของห้องพักแล้ว

               ร่างบางผิวสีน้ำผึ้งเนียนสวยของฮัคยอน    ตอนนี้ก็ได้อยู่ในชุดคลุมอาบน้ำสีเข้ม  กำลังนอนหลับตาพักอยู่บนเก้าอี้นอนตัวหนึ่งข้างริมสระว่ายน้ำ   

               แล้วถ้าจะให้บอกอีกที...

               ทั้งตัวร่างบางของฮัคยอนที่แทคอุนแสนหวงแหนคนนี้    ...ทั้งตัวก็คงมีเพียงแค่ชุดคลุมอาบน้ำสีเข้มนี้เท่านั้นที่ใส่อยู่  ....ส่วนด้านก็คงจะมีแค่กางเกงว่ายน้ำตัวสั้นเพียงเท่านั้นอย่างแน่นอน   

               ฮัคยอนคงจะออกมาว่ายน้ำเล่นแหละ   ไม่งั้นคงไม่ใส่อะไรแค่นี้ออกมานอนเล่นอยู่ข้างนอกแบบนี้ได้หรอก

               แต่ก็นะ...นานๆทีถึงจะได้เห็นฮัคยอนอยู่ในชุดแบบนี้   แล้วยังมานอน[หลับ]โชว์สองเรียวขาเล็กสวยน่าเชิญชวนให้เข้าไปสัมผัสลูบไล้กลางแจ้งแบบนี้....  มันช่างเป็นสิ่งที่โครตทรมานต่อสายตาคมของ จอง แทคอุน คนนี้ได้ดีเหลือเกิน  


สาบานนะว่า ฮัคยอนไม่ได้กำลังยั่วให้ผมตบะแตกอยู่นะ







                    แทคอุนค่อยๆนั่งลงตรงที่ว่างบนเก้าอี้นอนตัวยาวที่ฮัคยอนของเค้ากำลังนอนพักอยู่   แทคอุนนั่งลงที่ริมของเก้าอี้นอนตรงข้างกลางลำตัวเล็กบางของฮัคยอน

                    นิ้วเรียวยาวของแทคอุนค่อยๆเกลี่ยสัมผัสที่ข้างแก้มนิ่มของฮัคยอนแผ่วเบาอย่างทะนุถนอมที่สุด
   

                    แทคอุนยกยิ้มหวานขึ้นมาอย่างรู้สึกอบอุ่นใจเหลือเกิน...   


                    แทคอุนรู้สึกตื้นตันใจเป็นอย่างมากในตอนนี้   เพราะทุกๆอย่างที่แทคอุนเคยกังวลกลัวมันมาตลอด


                    แต่เพราะว่าในตอนนี้   เรื่องต่างๆเหล่านั้น....ของแทคอุนและฮัคยอนมันกำลังเริ่มต้นเป็นไปด้วยดีแล้ว...


                    ตอนนี้แทคอุนก็ยังคงรู้ดีใจ   ดีใจเหลือเกินที่เค้าได้รู้จักกับฮัคยอน

                    แม้จุดเริ่มต้น   ที่ทำให้เราได้มาเจอกันในตอนนั้น   มันอาจจะไม่ใช่เรื่องราวที่ดีเท่าไหร่นัก  

                    แต่เมื่อแทคอุนได้รู้จักกับฮัคยอนคอนนี้....มากขึ้นเท่าไหร่

                    ความรู้สึกมากมายในหัวใจของแทคอุนก็เริ่มมีแต่ฮัคยอน  ฮัคยอน  ฮัคยอน  แล้วก็ฮัคยอนเพิ่มมากขึ้นเรื่อยๆ

                    แม้อาจจะมีช่วงเวลาที่พวกเราสองคนต้องพบเจอ   เรื่องราวที่ทำให้เราทั้งสองต้องรู้สึกเจ็บปวดเสียใจกันมา   ก็มีอยู่ไม่น้อย...  แต่ฮัคยอนก็ยังคงไม่เคยคิดที่จะปล่อยทิ้งแทคอุนคนนี้ไปเลยสักครั้ง

                    ถึงฮัคยอนจะชอบทำเป็นปากหนัก  ไม่ยอมพูดอะไรที่ตัวเองคิดออกมาให้แทคอุนได้ฟังมันเลยก็ตาม   แต่การกระทำของฮัคยอนมันก็ค่อนข้างชัดเจนกว่าอยู่ดี 

                    ถึงฮัคยอนจะไม่เคยพูด  ไม่เคยบอกว่ารู้สึกอย่างไรกับแทคอุนเลย   แต่สิ่งที่ฮัคยอนทำให้แทคอุนทุกอย่าง    มันก็สามารถทำให้แทคอุนเข้าใจความหมายที่ฮัคยอนอย่างจะสื่อออกมาได้เกือบทั้งหมด


                         เพราะเช่นนี้ไง   จอง แทคอุน คนนี้เลยไม่คิด ไม่เคยสามารถไปไหนจาก ชา ฮัคยอน คนนี้ไม่ได้เลย



                    "อือ...อ   ...แทคอุน?"

                    "ครับ ผมเอง...ที่รัก"  

                    แทคอุนเอ่ยตอบฮัคยอนอย่างนั้น    ก่อนจะโน้มใบหน้าก้มลงไปประทับจูบที่ริมฝีปากนุ่มนิ่มของฮัคยอนอย่างแผวเบา


                    "คิดถึงคุณ"   แทคอุนถอนริมฝีปากออกจากฮัคยอนแล้วพูดสิ่งที่เค้ารู้สึกอยู่ตลอดเวลาออกมาให้ฮัคยอนได้รับรู้มัน

                    แทคอุนคร่อมกักตัวฮัคยอนไว้  ด้วยการใช้ข้อศอกแขนแกร่งข้างหนึ่งท้าวไว้ตรงเหนือศรีษะกลมของฮัคยอน

                    แทคอุนยิ้มหวานมองสบตาคนที่อยู่ใต้อาณัติของกงแขนแกร่งของตัวเองอย่างรักใคร่  โดยมีฝ่ามือใหญ่อีกข้างของเค้า   ประคองจับอยู่ที่ใต้ค้างมนข้างแก้มเนียน  

                    นิ้วหัวแม่มือเรียวสวยนั้นของแทคอุนค่อยๆ ไล้นิ้วนั้นไปมาที่แก้มนิ่มเนียบลื่นมืออย่างไม่สามารถอยู่เฉยได้  ...ก็ฮัคยอนของผมน่ารักมากขนาดนี้...   

                    ฮัคยอนยิ้มหวานรับแทคอุน  แล้วจึงยกมือนิ่มสวยของตัวเองขึ้นไปลูบไล้ไปมาเบาๆ ที่ข้างแก้มขาวของแทคอุนตอบด้วยเช่นกัน

                    ไม่ได้มีแค่แทคอุนหรอก   ที่คิดว่าอีกคนตรงหน้าตัวเองตอนนี้...ว่าช่างน่ารักเลยเกินนะ

                    ฮัคยอนเองก็คิดแบบนั้น  เช่นเดียวกันกับแทคอุน   เพราะฮัคยอนชอบลูบแก้มขาวๆของแทคอุนนี่ที่สุด   ...แทคอุนนะ น่ารักเสมอสำหรับฮัคยอน


                    มองสบตาหวานกันอยู่แบบนั้นได้พักหนึ่ง   ฮัคยอนก็จึงใช้เรียวแขนเล็กอีกข้างที่ว่างอยู่  ยกขึ้นไปสอดพาดไว้รอบต้นคอของแทคอุน  แล้วจึงค่อยๆออกแรงดึงรั้งให้แทคอุนลงมารับจูบหวานที่เค้ากำลังรอมอบให้อยู่


                    แทคอุนก้มลงมากดจูบฮัคยอนตามที่ได้ถูกเชื้อเชิญ...


                    รสจูบแสนหวานและนุ่นนวลที่สุด  ที่ฮัคยอนและแทคอุนได้มอบให้กันละกันแทนคำพูดแทนความรู้สึก  ที่ทั้งสองได้มีให้แก่กันและกัน  


                    คำว่า รัก  ที่พวกเค้าไม่เคยได้พูดออกมา... แต่สิ่งต่างๆ ที่เค้าทั้งสองคนได้แสดงออกมาทั้งหมด   มันก็รู้สึกได้ดีมากเกินกว่าจะต้องมาพูดอะไรแบบนี้แล้ว...




                    แค่เพียงสองมืออุ่นของเราได้สอดประสานกัน...


                    ผิวกายอุ่นที่ได้สัมผัสกับผิวกายอุ่น...


                    ริมฝีปากร้อนสัมผัสริมฝีปากร้อน...


                    สอดเชื่อมผสานเกี่ยวพันกันและกันไว้ด้วยเรียวลิ้นร้อนแฉะ....


                    น้ำเชื่อมรสหวานที่มีเราแค่สองคนเท่านั้นที่ได้แลกเปลี่ยนกันและกัน...


                    สัมผัสกันและกันอย่างอ่อนโยน...ด้วยความรู้สึกร้อนรุ่มรัญจวลใจ


                    ทำทุกอย่าง...สิ่งใดที่ทั้งสองเราต้องการ...


                    แค่เพียงสองเราตอนนี้ยังคงเป็นหนึ่งเดียวกัน...มันก็เพียงพอแล้ว




CUT !!!







.

.

.

.

.



                    




               ตลอดในช่วงเวลาบ่ายเลยยาว...มาจนถึงในช่วงเวลาหัวค่ำของวัน   สองร่างหนาและร่างบางของแทคอุนและฮัคยอน

               ที่หลังจากที่แทคอุนได้เข้าไปเปลี่ยนชุดที่ใส่อยู่ในห้อง แล้วจึงกลับออกมาโดยที่บนร่างกายหนาของหนุ่ม hot body อย่างแทคอุนได้มีเพียงแค่กางเกงว่ายน้ำขาสั้นสีดำแค่เพียงเท่านั้น

               แล้วจากพวกเขาทั้งสองคนจึงได้พากันลงไปว่ายน้ำเล่นด้วยกันสองคนในสระกันอย่างสนุกสนานกันอยู่กันพักใหญ่ๆ





               แล้วพอหลังจากได้ว่ายน้ำเล่นกันจนเหนื่อย   แทคอุนและฮัคยอนก็จึงพากันขึ้นจากสระว่ายน้ำ  แล้วมานอนพักให้หายเหนื่อยด้วยกันที่เก้าอี้นอนตัวกว้างแทน

               แทคอุนเดินอุ้มร่างบางของฮัคยอนมาด้วยท่าเจ้าสาว ขึ้นมาจากสระว่ายน้ำ  เดินตรงไปที่เก้าอี้นอนตัวกว้าง  

               พอมาถึงที่เก้าอี้นอนตัวกว้างนั้นแล้ว  จึงหันหลังค่อยๆ นั่งลงไปบนเก้าอี้นอนโดยที่ยังคงโอบอุ้มร่างบางของฮัคยอนเอาไว้แบบนั้นไม่ได้ปล่อยเลย   

               เมื่อร่างกายแกร่งของแทคอุนได้ลงนั่งบนเก้าอี้นอนได้เป็นที่เรียบร้อยแล้ว  ก็จึงค่อยวางร่างบางของฮัคยอนไว้บนหน้าตักแกร่งของตัวเองอีกที

               ฮัคยอนยังคงกอดรัดแขนเล็กกว่าของตัวเองไว้บนไหล่หนาและคอแกร่งของแทคอุนพร้อมทั้งยังมองสบตากันอย่างหวานซึ้งอย่างมีนัย...ให้กันและกันไม่หยุด

               แทคอุนค่อยๆ ล้มตัวลงนอนราบไปบนเก้าอี้นอน  พร้อมทั้งยังกอดรวบดึงเอาร่างบางของฮัคยอนให้ขึ้นมานอนเกยกายทับไว้บนร่างหนาของตัวเองโดยที่ทั้งสองคนก็ยังคงมองสบตากันอย่างมีนัยหวานซึ้งอยู่อย่างนั้น  แบบที่มันไม่อาจจะยอมละออกไปจากกันได้เลยแม้สักวินาที

               ฮัคยอนคลายมืออุ่นและลำแขนเรียวของตัวเอง  ออกจากลำคอและไหล่หนาของแทคอุน  แล้วจึงค่อยเปลี่ยนขึ้นมาวางทาบทับไว้บนผิวกายขาวอุ่นตรงแผงอกแน่นที่เปลื่อยเปล่าของแทคอุนแทน   

               จากนั้นการสบตาที่หวานซึ้งอย่างมีนัยของแทคอุนและฮัคยอนก็จึงได้หยุดลง...  

               เมื่อฮัคยอนนั้นเองที่ได้เป็นคนหลบสายตานั้นก่อน  โดยการเอี่ยงเอนใบหน้าสวยของตัวเองลงไปซบนอนหลับตาพักอยู่บนหน้าอกแกร่งแทน  โดยที่มีมืออุ่นและแขนเรียวของตัวเองวางราบทาบทับเป็นหมอนเพิ่มมาอีกชั้นตรงนั้นด้วยอย่างต้องการพัก

               แทคอุนยังคงยกยิ้มอบอุ่นอยู่เช่นนั้น  แล้วจึงค่อยๆ คลายอ้อมแขนแกร่งของตัวเองที่ได้กอดรัดอยู่รอบกลางลำตัวนุ่มนิ่มที่คงเปลื่อยเปล่า[ท่อนบน] ของฮัคยอน  ขึ้นมาลูบกลุ่มผมนุ่มหอมบนศรีษะกลมของฮัคยอนด้วยฝ่ามืออุ่นข้างหนึ่งของตัวเอง  แล้วส่วนมืออุ่นอีกข้างหนึ่งของเค้าก็ค่อยๆ ลูบไล้ไปมาอยู่บนแผ่นหลังเนียนเปล่าเปลื่อยของฮัคยอน  อย่างขับกล่อมและต้องการช่วยเพิ่มความผ่อนคลายให้ฮัคยอนด้วย




               "ฮัคยอนครับ"   เป็นเวลานานผ่านไปหลายนาที  กว่าน้ำเสียงหวานที่อบอุ่นแผ่วเบาของแทคอุนจะได้เอ่ยเรียกชื่อของคนรักของตัวเองที่ยังคงนอนซุกซบใบหน้าสวยอยู่บนอกอุ่นบนอ้อมกอดบนร่างกายแกร่งของเค้ายังคงไม่ได้ขยับไปไหน

               " ...หือ?" ฮัคยอนเพียงครางเสียงรับตอบเบาๆ ให้แทคอุน

               "พรุ่งนี้ผมว่างไม่ได้มีตารางงานที่ไหนเลย...น่ะครับ"  แทคอุนเริ่มเอ่ยบอกเรื่องที่ตัวเองคิดอยู่และต้องการอยากจะบอกให้อีกคนได้รู้

               "อือ..."

               "ผมเลยคิดว่าจะพาคุณไปทำเรื่องฝากครรภ์ที่โรงพยาบาล... ฮัคยอนคิดว่าไงครับ?  คุณโอเครึเปล่า?" แทคอุนบอกเรื่องที่ตัวเองได้คิดมันอยู่ตลอดมา ตั้งแต่ในวันที่เค้าได้รู้เรื่องนี้ เรื่องที่ฮัคยอนกำลังตั้งท้องลูกของเค้า  ลูกของฮัคยอนกับแทคอุนคนนี้  

               จนถึงตอนนี้แทคอุนก็ยังคงรู้ตื่นเต้นดีใจไม่หายเลยสักนิด...แม้จะมีความรู้สึกหวั่นวิตกและกังวลอยู่บ้างก็เถอะ  ...แต่ถึงเช่นนั้นแทคอุนก็ยังคงรู้สึกยินดีมากที่สุดเหนือกว่าสิ่งใดอื่นอยู่ดี
 

               "ฝากครรภ์? ...อา  จริงสิ   เมื่อตั้งท้องเราก็ต้องไปฝากครรภ์กับแพทย์...สินะ"  น้ำเสียงนุ่มหวานของฮัคยอนที่แปลกประหลาดตกใจอยู่ในคำแรก  ก่อนจะค่อยเปลี่ยนเป็นปกติเมื่อได้นึกคิดทวนถึงสิ่งที่แทคอุนได้เอ่ยบอกมานั้นอีกครั้ง

               "ใช่แล้วครับที่รัก  แล้วพรุ่งนี้คุณสะดวก... ให้ผมพาคุณไปฝากครรภ์ลูกของเรารึเปล่าครับ หืม?"  แทคอุนพูดจบประโยคพร้อมกับการกดจูบลงที่กลุ่มผมนุ่มหอมบนศรีษะกลมของฮัคยอนอย่างรักใคร่อยู่อย่างนั้นไม่ห่าง

               "อืม...ได้สิ  พรุ่งนี้ฉันคงไม่ได้ออกไปไหน... งั้นเราก็ไปทำเรื่องฝากครรภ์ตามที่นายบอกก็แล้วกัน"  ฮัคยอนเงยหน้าขึ้นไปยิ้มหวานให้แทคอุนอย่างน่ารักเพื่อยืนยันว่าตัวเองพร้อมจะทำตามที่แทคอุนเสนอมาจริงๆ  จนแทคอุนต้องกดจูบหนักลงที่หน้าผากมนของฮัคยอนอย่างอดไม่ได้   

               ก็นานๆ ทีนี่ครับที่ฮัคยอนจะยอมทำตัวน่ารักและยอมทำตามใจแทคอุนอย่างไม่มีการข้อขัดแย้งก่อนใดๆเช่นนี้  มันเลยทำให้แทคอุนคนนี้ยิ้มกว้างจนตาปิดเพราะความรู้สึกดีใจอย่างไม่สามารถบอกค่าได้เลยไงละครับ


               "แบบนี้ดีมากเลยครับฮัคยอน  พอหลังจากทำเรื่องนี้ที่โรงพยาบาลเสร็จแล้ว  ...เราไปที่บ้านของผมกันนะครับ  ผมอยากพาฮัคยอนไปพบคุณพ่อกับคุณแม่ของผมด้วยกัน"  แทคอุนเอ่ยบอกออกไปอย่างคนที่กำลังดีใจสุดๆ

               "นายบอกเรื่องของเรากับคุณพ่อคุณแม่ของนายแล้วเหรอแทคอุน?"  น้ำเสียงและแววตาของฮัคยอนเปลี่ยนกลับเป็นนิ่งเรียบทันที  ที่ได้ยินแทคอุนพูดบอกออกมาแบบนั้น

               "ครับ...ผม  ผมโทรไปบอกเรื่องของเราให้กับพวกท่านทั้งสอง...ได้รับรู้ในเรื่องของเรา..."  แทคอุนเริ่มเอ่ยบอกสิ่งที่ตัวเองได้ทำไปโดยที่ไม่ได้บอกฮัคยอนก่อนอย่างกล้าๆกลัวๆ เพราะท่าทีที่มันเริ่มนิ่งเฉยของฮัคยอน  

               " ...... "  แต่เพราะเห็นฮัคยอนยังคงทำแค่นิ่งเงียบมองแทคอุนแบบนั้นโดยยังไม่ได้เอ่ยพูดอะไรเช่นนั้น  แทคอุนเลยต้องทำใจสู้  แล้วจึงพูดมันต่อไปตามความตั้งใจมั่นของตัวเอง  แม้ว่าในตอนนี้แทคอุนจะเริ่มรู้สึกกังวลกลัวฮัคยอนไปแล้วก็ตาม

               "ผมอธิบายความจริงทุกอย่างที่ผมได้ทำ...คุณพ่อกับคุณแม่ก็โกรธและไม่พอใจสิ่งที่ผมทำมากๆเลยละครับ"

               " ....... "

               "แต่ในสุดท้ายแล้ว  พวกท่านทั้งสองคนก็จึงทำใจและยอมรับยอมเข้าใจผม   เพราะแบบนั้นคุณพ่อกับคุณแม่ของผม  เออ...แล้วพวกท่านทั้งสองคนเลยบอกกับผมว่าอยากให้พาฮัคยอนไปพบพวกท่านก่อนสักครั้ง...ฮัคยอนจะสะดวกมั้ยครับ?"  ในที่สุดแทคอุนก็สามารถพูดมันออกมาได้จนจบ  ถึงจะรู้สึกกังวลในตอนแรก แต่สุดท้ายมันก็รู้สึกโล่งใจที่เค้าได้พูดมันออกมาแล้วตามที่ตั้งใจ  


               ...ที่เหลือก็แค่รอคำตอบจากฮัคยอน



               "......อา ฉันขอโทษนะแทคอุน" ฮัคยอนเอ่ยพูดขึ้นมาเรียบๆ

               " ....อา  ครับ" ทั้งๆที่ผมก็ทำใจเตรียมรับคำปฏิเสธของฮัคยอนไว้อยู่บ้างแล้ว  แต่สุดท้าย...พอโดนปฏิเสธมาจริงๆ มันก็รู้สึกแย่...ผิดหวังและน้อยใจมากๆอยู่ดี

               "แทคอุนอา  ไม่ใช่เพราะว่าฉันไม่อยากไปพบพวกท่านหรอกนะ"  เมื่อเห็นสีหน้าและแววตาที่ผิดหวังน้อยใจของแทคอุนออกมาแบบนั้น  ฮัคยอนจึงต้องรีบบอกอธิบายเหตุผลของตัวเองขึ้นมาทันที

               " ...... " 

               "อย่างที่นายรู้นั้นแหละ ...ว่าตัวตนที่แท้จริงของฉันเป็นใคร?    เพราะเช่นนั้นมันเลยเป็นเรื่องที่ค่อนข้างจะยุ่งยากไปเสียหน่อย"

               "ครับ  ผมเข้าใจ..."

               "อย่าทำหน้าหงอยแบบนี้สิครับ แทคอุนอา  ..จุ๊บ" ฮัคยอนยื่นหน้าขึ้นไปจุ๊บจูบที่ข้างแก้มขาวของแทคอุนเบาๆครั้งหนึ่งเป็นการปลอบ  ก่อนจะกลับมาอธิบายเหตุผลของตัวเองต่อ

               " ..... "

               "มันเป็นกฏ...เพราะฉะนั้นนายอย่าได้น้อยใจฉันเลยนะแทคอุนอา"

               "ครับ ผมจะเข้าใจมันและผมก็ไม่ได้น้อยใจฮัคยอนแล้วนะครับ^^"  พอได้ฟังเหตุผลของฮัคยอนแล้ว  ความรู้สึกผิดหวังน้อยใจของแทคอุนก็ค่อยๆลดหายไป

               "อา  อย่างนี้แหละดีแล้ว  แทคอุนคนดีของฉัน...ฟังให้ดีนะครับ"

               "ครับ?"   

               "ฟังนะครับ  เดี๋ยวอีกไม่นานทางฉันก็ต้องส่งจดหมายเชิญตัวพร้อมกับเจ้าหน้าที่และบอดี้การ์ดไปรับตัวคุณพ่อและคุณแม่ของแทคอุนให้เข้ามาพบและพูดคุยกันอย่างเป็นทางการที่บ้านใหญ่ของฉัน ...ในเร็วๆวันนี้"

               "ครับ? อา...อย่างนั้นเองสินะครับ"

               "ใช่แล้วล่ะ  เพราะงั้นนายก็เลิกกังวลเรื่องนี้... แล้วโทรไปบอกคุณพ่อกับคุณแม่ของนายให้พวกท่านได้เตรียมตัวให้พร้อม  เพื่อการพบเจอพูดคุยกันในกาลอันใกล้ที่จะมาถึงนี้ดีกว่านะ"  ฮัคยอนเอ่ยแนะอย่างใจเย็นพร้อมรอยยิ้มหวานส่งให้แทคอุน

               "ครับ โอเค เดี๋ยวผมจะโทรไปบอกพวกท่านให้ได้เตรียมตัวตามที่ฮัคยอนบอกมาแล้วกันครับ"  แทคอุนรีบเอ่ยรับคำของฮัคยอนอย่างร่าเริงดีใจและปลาบปลื้มอย่างเป็นที่สุด

               "อืม...ก็ตามนั้นแหละ"

               "ขอบคุณนะครับฮัคยอนที่รักของผม"

               "อืม ..อื้อ-อ!!!"  



แล้วทุกอย่างก็จบลงด้วยรสจูบที่แสนหวาน

นุ่มละมุนเต็มไปด้วยความรัก

ของ

จอง แทคอุน และ ชา ฮัคยอน







/เป็นตอนที่จบ...ที่หวาน...
ที่สุดเท่าที่เริ่มเรื่องนี้มา...

/ขอบคุณที่เข้ามาอ่านกันนะคะ

/เหลืออีกประมานสามตอน...
เรื่องนี้ก็ต้องจบแล้วㅠ.ㅠ

/ยังไงก็ฝากติดตามกันด้วยนะคะ


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 3 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

63 ความคิดเห็น

  1. #31 Cha_n (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 8 กรกฎาคม 2560 / 11:39
    ยอนก็ยังคงมีอำนาจเหนืออุน อุนต้องฟังยอนเท่านั้น
    #31
    0