THE FREAK OUT ! [fic vixx leon]

ตอนที่ 14 : ความกังวล

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 301
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 3 ครั้ง
    4 ส.ค. 61

THE FREAK OUT !

회 14  ' Take Care '




ทุกอย่างที่เกิดขึ้นย่อมมีเหตุ มีผลของมันเสมอ

เมื่อถึงเวลา..

อะไรมันจะเกิด... มันก็ต้องเกิด

จะดีหรือจะร้าย?

...เราก็ต้องยอมรับมันให้ได้  ไม่ว่ามันจะเป็นเช่นไรก็ตาม

.

.

.



คฤหาสน์ Tenno' [ฐานที่มั่นประจำญี่ปุ่น]

               ร่างสูงโปร่งในชุดสูทหรูสีดำ  กำลังก้าวเดินอย่างมั่นคงไปตามทางเดินของคฤหาสน์  ระหว่างสองข้างทางก็มีการ์ดที่เฝ้ายามประจำตามจุดต่างๆ  โค้งคำนับให้แก่เขาคนนั้นกันอย่างน้อมนอบ


               "ฝ่าบาทอยู่ที่นี่ใช่มั้ย?"  เสียงทุ้มนิ่งเอ่ยถามการ์ดหนุ่มที่ยืนเฝ้าประตูอยู่  ด้วยท่าทางที่สุขุม

               "ครับ  ท่านซาช่า"  การ์ดหนุ่มคนนั้นเอ่ยตอบอย่างน้อมนอบ

               "เปิดประตูให้ฉัน... "

               ทันทีที่ได้ยินคำสั่งจากบุรุษผู้งามสง่านามว่า ซาช่า  การ์ดหนุ่มคนนั้นจึงรีบเลื่อนเปิดประตูให้ทันที  โดยที่ไม่ต้องให้ซาช่าได้เอ่ยซ้ำอีกรอบให้เป็นการเสียเวลาใดๆ

               ด้านในห้องนี้  เป็นห้องโถงที่ขนาดโล่งและกว้าง  ซึ่งห้องนี้มีไว้สำหรับการฝึกซ้อม

               โดยในเวลา ณ ขณะนี้   กำลังมีชายหนุ่มร่างบางและร่างโปร่งในชุดฝึกสองคน  กำลังประลองดาบกันอย่างดุเดือด  

               และโดยรอบๆของระหว่างทั้งสองมุมของห้อง  ก็ยังมีกลุ่มคนในชุดฝึกแบบเดียวกันกำลังนั่งมองจดจ้องดูการต่อสู้ของทั้งสองคนนั้น  อย่างลุ้นระทึกและชื่นชมพร้อมทั้งยังต้องจดจำทักษะต่างๆ  ไว้มาปรับใช้เพื่อการพัฒนาฝีมือของตัวเองต่อไปด้วย



               "ขออภัยที่ต้องเข้ามาขัดจังหวะการฝึกซ้อมของท่านขอรับ  ฝ่าบาท"   

               ซาช่าเอ่ยขึ้นพร้อมทั้งโค้งคำนับให้แก่บุคคลที่มีฐานะและอำนาจสูงสุด ณ ที่แห่งนี้อย่างน้อมนอบ

               "หืม?  ...อ้าว ซาช่า... -งั้นพอแค่นี้ก่อนละกัน   คาสุมะนายฝึกให้ทุกคนต่อด้วยละกัน"  ร่างบางของผู้ที่ถูกเรียกว่า ฝ่าบาท  ได้ลดและเก็บดาบในมือลงก่อนจะค่อยยื่นส่งดาบเล่มนั้นของตัวเองให้แก่ชายหนุ่มร่างสูงโปร่งที่มีชื่อว่าคาสุมะได้นำเอาไปเก็บให้

               "อาร์เบล ดิ ซาช่า  ขอรายงานตัวขอรับ ฝ่าบาท"

               "อืม  ...ออกไปคุยกันข้างนอกเถอะซาช่า"






ณ  ห้องนั่งเล่นฝั่งตะวันตกของคฤหาสน์


               "ว่ามาสิ   ..นายมีเรื่องต้องรายงานกับฉันไม่ใช่เหรอ?"

               ฝ่าบาทเอ่ยขึ้นหลังจากได้เข้าไปจัดการทำธุระส่วนตัว  เช่นการอาบน้ำเปลี่ยนชุดเสื้อผ้าใหม่  แล้วจึงเดินออกมาหาซาช่า knight ประตัวของตัวเอง  ที่ได้นั่งรออยู่ในส่วนของห้องนั่งเล่นในเขตของฝั่งตะวันตกของคฤหาสน์   ที่ที่ซึ่งเป็นพื้นที่เขตห่วงห้ามที่มีไว้สำหรับเป็นที่พักส่วนตัวของฝ่าบาทเพียงเท่านั้น

               "ครับฝ่าบาท   เป็นเรื่องจากสาย...ของเราที่ประจำการอยู่ที่กรุงโซล จากประเทศเกาหลีใต้ขอรับ"

               "หืม?  กรุงโซล... เรื่องของประมุขน้อยเอ็นสินะ  ว่าไงล่ะ?  มีเรื่องอะไร...เจ้าเด็กนั่นก่อเรื่องอีกแล้วสินะ?"  ฝ่าบาทยกถ้วยชาร้อนขึ้นมาจิบก่อนจะพยักหน้าเข้าใจ   

               ถ้าหากพูดถึงกรุงโซลแล้ว   ก็คงไม่พ้นต้องเป็นเรื่องของลูก?  ที่เป็นทายาทผู้ที่ถูกเลือกให้ขึ้นมารับช่วงตำแหน่ง...ต่อจากเค้าในอีกไม่ช้านี้อย่างแน่นอน

               "ขอรับฝ่าบาท   ...อันนี้คือเอกสารจากทางโรงพยาบาลครับ"

               "โรงพยาบาล?"  ฝ่าบาทฉงนทวนคำพูดของซาช่าขึ้นมาก่อน  จะรับซองเอกสารมาจากซาช่าอย่างเริ่มมีความหวั่นกังวล

               มือสวยของฝ่าบาทค่อยๆ  เปิดปากซองเอกสารออกจึงเผยให้เห็นสิ่งที่อยู่ข้างในซองนั้น  มันคือแผ่นกระดาษบางสีขาวราวๆ สี่ถึงห้าแผ่นที่มีใส่มาอยู่ในนั้น   มือสวยของฝ่าบาทจึงได้รีบดึงมันออกมาตรวจดูทันที



               "นี่?   ...นี่มันอะไรกันซาช่า?!"

               "ครับ?"

               "ล้อเล่นใช่มั้ย?   มันไม่ตลกเลยนะ... ทำไม?  ทำไมถึงได้เกิดเรื่องแบบนี้ขึ้นได้ล่ะ?!"

               "ขออภัยขอรับฝ่าบาท   เออ... ผมทราบดีครับว่ามันไม่ควรเกิดเรื่องแบบนี้ขึ้น   แต่เรื่องผลการตรวจของท่านประมุขน้อยอันนี้... ทุกอย่างถูกตรวจสอบมาอย่างละเอียดดีทุกขั้นตอน ทุกอย่างแล้วขอรับฝ่าบาท"

               " ........ "

               " ........ "

               "ไปจัดการทุกอย่างให้เรียบร้อยซะ ....แล้วเราจะไปที่กรุงโซลกัน  ซาช่า"

               "ทราบแล้วขอรับฝ่าบาท"

               "หึ  ...หมดเวลาสนุกแล้ว  ประมุขน้อยเอ็น"


      


.

.

.



8:00 am  at TRAPALACE


อ้วกกก

อ้วกกกกกก

               เสียงการอาเจียนอย่างทรมานจากฮัคยอน  ดังรอดออกมาจากในห้องน้ำข้างห้องนั่งเล่น  

               หลังจากที่แทคอุนได้นำจานออมเล็ตที่เค้าพึ่งทำเสร็จใหม่   ที่มีหน้าตาน่าทานทั้งยังส่งกลิ่นหอมฟุ้งไปทั่วห้องครัว  

               แทคอุนวางจานออมเล็ตสองจานลงบนโต๊ะอาหารตรงด้านหน้าของฮัคยอนและก็ของตัวเองด้วย   

               แต่พอแทคอุนกำลังจะเลื่อนเก้าอี้ออกเพื่อจะได้นั่งทานอาหารเช้าพร้อมกับฮัคยอนแล้วนั้น  

               ฮัคยอนก็มีสีหน้าพะอืดพะอมอย่างคนอาการดูไม่ค่อยจะดีนัก  แล้วสุดท้ายฮัคยอนก็ทนไม่ไหวจนต้องลุกพรวดวิ่งหายเข้าไปอาเจียนในห้องน้ำที่อยู่ใกล้ๆทันที



...ฮัคยอน

...เป็นแบบนี้มาหลายวันแล้ว




               "ฮัคยอนครับ  คุณเป็นอะไร...  ไหวรึเปล่าครับ?"  แทคอุนลูบหลังและเอ่ยถามฮัคยอนอย่างเป็นห่วงและกังวล



               แทคอุนยื่นผ้าขนหนูผืนเล็กให้ฮัคยอนเช็ดหน้าเช็คตา  ก่อนจะยื่นแก้วน้ำที่เค้าได้กรองน้ำสะอาดเตรียมไว้ให้ตาม


               "นี่ครับ  ดื่มน้ำก่อนนะ"

               "อึก...ก  ฮ่า-า  ขอบ...ขอบใจ"  ฮัคยอนหันมายิ้มบางๆให้แทคอุนอย่างขอบคุณและเพื่อให้แทคอุนได้คลายกังวลด้วย

               "อา  ดูสิ...หน้าคุณซีดมากๆเลย  ไปพักที่ห้องก่อนเถอะครับ"  แทคอุนว่าก่อนจะโอบประคองฮัคยอนเดินออกมาจากห้องน้ำ  เพื่อไปยังห้องนอน


               แทคอุนพาฮัคยอนเข้ามานอนพักบนเตียงนอนกว้างของพวกเค้าในห้องนอน  พร้อมกับจัดท่านอนให้ฮัคยอนได้นอนพักผ่อนให้สบายๆ  ด้วยความเอาใจใส่และความห่วงใยจากใจของแทคอุน

               "ขอโทษนะ...แทคอุน"  ฮัคยอนเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงแผ่วในลำคอจนแทบจะไม่ได้ยินเสียง   แต่เพราะในห้องนอนมันเงียบสงบ   แล้วตัวแทคอุนเองก็ยังคงอยู่ใกล้ข้างๆชิดกับฮัคยอน  แทคอุนจึงได้ยินสิ่งที่ฮัคยอนพูดได้อย่างชัดเจน

               แทคอุนก้มลงประทับจูบที่หน้าผากมนของฮัคยอนอย่างอ่อนโยน  ก่อนจะเอ่ยตอบฮัคยอน

               "ขอโทษผมทำไมครับ หืม?  คุณยังไม่ได้ทำอะไรผิดเลยนะที่รัก...ของผม"  แทคยอนเอ่ยเสียงหวานอย่างรักใคร่ห่วงใยฮัคยอนคนนี้ของเค้ามากมายที่สุด

               "ฉันรู้สึกเหนื่อย...ขอฉันพักก่อนแล้วกันนะ"  ฮัคยอนยิ้มบางให้แทคอุน ก่อนเปลือกตาสวยของฮัคยอนจะค่อยๆ ปิดลงอย่างห้ามไม่อยู่   เมื่อความเหนื่อยล้าอ่อนแรงได้เข้ามาเยือน...





               แทคอุนนั่งมองฮัคยอนที่หลับไปแล้ว   อยู่อย่างนั้นสักพักแล้วจึงตัดใจค่อยๆลุกออกจากเตียงนอน   หันหลังเดินออกไปจากห้องอย่างระมัดระวังไม่ให้มีเสียงดังไปรบกวนคนรักของตัวเอง  ที่กำลังหลับพักผ่อนอยู่บนเตียงนั้น   

               เพื่อที่เค้าจะออกไปจัดกากับอาหารเช้า   ที่เป็นของฮัคยอนมื้อนี้มันคงต้องถูกเก็บไปเสียก่อน   เพราะเจ้าของของมันคงไม่ลุกขึ้นมาทานมันต่ออีกแล้วอย่างแน่นอน


               ถึงแม้ว่า...   แทคอุนจะรู้สึกมึนงงและสงสัยอย่างมากมายกับอาการที่จู่ๆ  ก็เป็นขึ้นมาแบบนั้นของฮัคยอนอยู่ก็ตาม

               แต่ถึงเป็นเช่นนั้น   แทคอุนก็ยังไม่อยากเข้าไปถามเซ้าซี้เอาคำตอบอะไรในตอนนี้หรอก

               รอไว้ให้ฮัคยอนรู้สึกดีขึ้นกว่านี้ก่อน   แล้วค่อยเข้าไปถามดูอีกทีน่าจะดีกว่า   ส่วนตอนนี้ก็ปล่อยให้ฮัคยอนได้พักผ่อนให้สบายอย่างนั้นแหละดีแล้ว

.

.

.

.

.




01:00 pm.


               "อือ...อ  อา  บ่ายโมงแล้วเหรอเนี่ย..."   ฮัคยอนที่หลับไปตั้งแต่ช่วงเช้าตื่นขึ้นมามองดูนาฬิกาดิจิตอลที่ตั้งอยู่บนโต๊ะข้างเตียงของตัวเองอย่างงัวเงียอยู่เล็กน้อย

               เมื่อฮัคยอนเห็นดังนั้นแล้ว  จึงลุกขึ้นแลัวก้าวลงจากเตียงนอนเพื่อเดินเข้าไปจัดการทำธุระส่วนตัวในห้องน้ำเพียงครู่หนึ่งแล้วก็เดินออกมา   แล้วจากนั้นฮัคยอนก็เดินเลยตรงไปที่ประตูห้องนอนก่อนจะเปิดมันออกไป


               ฮัคยอนเดินตรงไปที่ห้องครัวเพื่อจะหาน้ำมาดื่มสักแก้ว...


               " ....... "

               แต่พอฮัคยอนเปิดประตูตู้เย็นออกมาก็เห็นกล่องคิมบับและถ้วยซุปที่ถูกปิดด้วยฝาพลาสติกใสวางอยู่ข้างๆกันบนชั้นวางของในตู้เย็น  ฮัคยอนก็เผยยิ้มสวยออกมาทันที


คงไม่ต้องสงสัยว่ามีคิมบับกับซุปพวกนี้มาวางอยู่ในนี้ได้อย่างไร...

...ถ้าไม่ใช่ฝีมือคุณพ่อบ้านที่แสนน่ารักของฮัคยอน 

จอง แทคอุน






               ฮัคยอนยกถ้วยซุปและกล่องคิมบับออกมาวางลงที่เคาน์เตอร์บาร์ข้างๆ  แล้วจึงเปิดฝาพลาสติกออกมาดูอาหารที่ถูกจัดวางไว้ในกล่องพวกนี้   ที่ดูก็รู้ว่ามันเต็มไปด้วยความใส่ใจจากคนทำอย่างแทคอุน


               กลิ่นหอมน่าทานของซุปและคิมบับเรียกรอยยิ้มพึงพอใจจากฮัคยอนได้อย่างง่ายดาย


               จากนั้นฮัคยอนจึงจัดการนำเอาซุปเข้าไปอุ่นในตู้ไมโครเวฟก่อน  แล้วจึงหันกลับไปเปิดตู้เย็นอีกครั้ง   เพื่อจะได้หาน้ำมาดื่มให้พอได้หายคอแห้งอย่างที่ตัวเองตั้งใจไว้แต่แรกที่เข้ามาในนี้


               ครู่ต่อมา....

               หลังจากที่ได้จัดการอุ่นอาหารที่แทคอุนเป็นคนทำไว้ให้นั้นเสร็จแล้ว   ฮัคยอนก็จึงได้รีบจัดวางจานคิมบับพร้อมถ้วยซุป   ที่อุ่นร้อนจนมีไอควันลอยขึ้นมาจางๆและยังส่งกลิ่นหอมน่าทานไปทั่วห้องอีกด้วย  และอย่างสุดท้ายฮัคยอนก็ไม่ลืมที่จะเทน้ำเปล่าใส่แก้วน้ำทรงสูงสองใบ  เสร็จแล้วก็นำมันมาวางลงในถาดไม้นั้นด้วย   

               ฮัคยอนยกถาดอาหารนั้นเดินออกมาที่ห้องนั่งเล่น   ที่มีร่างหนาของแทคอุนกำลังนอนหลับขดตัวงออยู่อย่างน่าเอ็นดู   อยู่บนโซฟาตัวยาวกลางห้อง


               ฮัคยอนค่อยๆ  วางถาดอาหารลงไว้บนโต๊ะเตี้ยหน้าโซฟาอย่างระมัดระวัง    เสร็จแล้วจึงเดินเข้าไปปลุกแทคอุน


               มือสวยแตะลงที่ต้นแขนของแทคอุนเบาๆ แล้วจึงค่อยเขย่าปลุกเบาๆ พร้อมกับเรียกชื่อของอีกคนด้วยน้ำเสียงนุ่นนวล



               "แทคอุน"


               " .......z z "


               "แทคอุนอา...ตื่นได้แล้วครับ"


               "อื้อ-อ  ....ครับ"


               "ทำไมไม่เข้าไปนอนที่เตียงในห้อง...ด้วยกันล่ะ หืม?  มานอนตรงนี้เดี๋ยวก็ปวดตัวหรอก"

               "อา ครับ ...ผมแค่เผลอหลับไปนะครับ  ไม่เป็นไรอย่าห่วงเลยครับ แล้วนี่...ฮัคยอนเป็นยังไงบ้างครับ  รู้สึกดีขึ้นแล้วเหรอครับ?"

               "อา  ..อืม ก็ดีขึ้นแล้ว  อ้อ?!  นี่...นายทำซุปกับคิมบับไว้ใช่มั้ย?"

               "ครับ?"

               "นี่ไง...ฉันอุ่นมันมาแล้วนะ  มากินด้วยกันเถอะ"

               "อา  ถึงว่า...ผมถึงได้รู้สึกได้กลิ่นหอมๆ ใกล้ๆ"   คำพูดและสายตาที่ซุกซนปนเจ้าเล่ห์ของแทคอุนนั้น  ทำให้ฮัคยอนอมยิ้มเขินและรีบหลบจากสายตาที่ทำให้หวั่นไหวใจเต้นของแทคอุนทันที


แต่ทว่า....

ฮัคยอนก็คือฮัคยอน

คิดจริงๆ เหรอว่า...ความเจ้าเล่ห์แค่นั้นของแทคอุนจะสามารถทำให้

Dark Angle

อย่าง ชา ฮัคยอน คนนี้สยบได้จริงๆ น่ะ...คุณคิดผิดแล้วล่ะ หึ!



ฟอดดดด

               "นี่น่ะ....ค่าซุปกับคิมบับ"  ฮัคยอนยกยิ้มบอกแทคอุนอย่างคนที่เหนือกว่า


ฟอดดดด

               "นี่...ก็เป็นค่าบริการเสริมเช่นกันครับ"   แทคอุนเองก็ไม่คิดยอมแพ้เช่นกัน   


หอมมาก็หอมกลับไปสิครับ...รออะไร หึหึ!



               หลังจากที่ทั้งสองคนเล่นหอม เล่นกอดรัดฟัดแก้ม ฟัดคอกันไปมาจนพอใจกันและกันแล้ว    ถึงได้กลับมาสนใจอาหารบนโต๊ะ   และจึงได้พากันเริ่มลงมือทานคิมบับกับซุปรสชาติอร่อยฝีมือแทคอุน

               แล้วสุดท้ายก็จึงปิดท้ายมื้อกลางวัน?  ด้วยผลไม่ที่มีรสชาติเน้นไปทางเปรี้ยวๆอยู่หลายชนิด   ที่ฮัคยอนได้โทรสั่งน้องชายคนสนิทของเค้าอย่าง อี ฮงบิน  ออกไปหาซื้อมาให้   

               โดยที่แทคอุนนี่แหละ  ที่เป็นคนเดินลงไปรับมาจากฮงบินที่ทางเข้าหน้าตึก


               ที่สุดแล้ว...

               พวกเค้าทั้งสองคน   ก็ได้มีมื้ออาหารที่มีบรรยากาศดูดี  เพราะฮัคยอนสามารถทานอาหารที่แทคอุนได้ทำเตรียมรอไว้ให้ได้ตามปกติแล้ว   

               และเพราะฮัคยอนทานอาหารได้อย่างไม่มีอาการที่น่าเป็นห่วง  ต้องพาให้เป็นกังวลอย่างเช่นเมื่อช่วงเช้าอีกแล้วนั้น  

               บรรยากาศตอนนี้  เลยเต็มไปด้วยความสดใสสนุกสนานและเจือปนไปด้วยความรักความอบอุ่นที่แทคอุนและฮัคยอนมีให้แก่กันและกันอีกด้วย

               



...ถึงฮัคยอนจะชอบทำเป็นเฉยชา  ไม่เคยตอบรับอะไร 
ในยามที่แทคอุนบอกความรู้สึกของเค้า
ที่มีให้ฮัคยอนอยู่ตลอดเวลา...อย่างนั้น


แต่ใครจะไปรู้ละว่า...
จริงๆ แล้ว...
ฮัคยอนเองก็อยากยิ้มรับ
อยากเข้าไปโอบกอดแทคอุนเข้ามาไว้แน่นๆทุกครั้ง 
...ที่ได้ยินแทคอุนพูดแบบนั้นกับตัวเอง


ถึงแม้ตอนนี้
ฮัคยอนจะเปิดใจยอมให้แทคอุน
ได้เข้ามาใกล้ตัวเองมากขึ้นแล้วก็จริง


แต่มันก็ยังมีอีกหลายเรื่อง?
ที่มันยังคงทำให้ฮัคยอนยังต้องใจร้าย
ทำเป็นมองไม่เห็น
แล้วยังเมินมันไปอย่างเย็นชา...
กับสิ่งที่แทคอุนได้มอบให้


ถึงแม้ว่า...
ฮัคยอนจะยังทำตัวไม่ดีแบบนั้นใส่
แต่แทคอุนก็ยังคงมีรอยยิ้มให้ฮัคยอนอยู่เสมอ
แม้แววตาคมที่ใสซื่อบริสุทธิ์
ของแทคอุนคู่นั้น
มันจะต้องคลอน้ำตาอยู่ก็ตาม


แต่เพราะแทคอุนได้มอบหัวใจและความรู้สึก
ทั้งหมดที่มีให้ฮัคยอนไปแล้ว


ถึงจะโดนฮัคยอนเย็นชาใส่
อีกมากกว่านี้....แค่ไหน


มันก็ไม่สามารถเปลี่ยนแปลงความรู้สึก
ที่เต็มไปด้วย ชา ฮัคยอน
ของแทคอุนไปได้เลย



เพราะงั้น..
ฮัคยอนถึงต้องรักษาแทคอุนเอาไว้
คอยดูแลแทคอุนตามที่ตัวเองได้เคยปฏิญาณไว้อยู่เสมอ
ถึงจะบอกออกไปตอนนี้ไม่ได้
ว่า ชา ฮัคยอน คนนี้เอง
ก็รู้สึกแบบเดียวกับที่แทคอุนรู้สึก

แต่ฮัคยอนก็จะทำให้แทคอุนมีความสุขให้ได้
เพื่อตอบแทนความรู้สึกที่แทคอุนมีให้


จนกว่าจะถึงวันนั้น


อย่าพึงปล่อยมือฉันนะ..


ได้โปรด...แทคอุน









/น้องฮยอกสุขสันต์วันเกิดนะครับ

/ฮยองรักน้องฮยอกนะครับ

/ขอให้มีสุขภาพแข็ง และวันเวลาที่เต็มไปด้วยความสุข^^


  









/อา...จบตอนนี้แล้วนะคะ

/ขอบคุณที่ยังรออ่านกันอยู่นะคะ






ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 3 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

63 ความคิดเห็น

  1. #36 MMRMhew'Slp (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 14 กรกฎาคม 2560 / 04:52
    ก่ไม่รุว่าจะสงสารใครก่อนดี ????
    #36
    0