THE FREAK OUT ! [fic vixx leon]

ตอนที่ 13 : เรา...รักกัน

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 414
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 5 ครั้ง
    4 ส.ค. 61

THE FREAK OUT !

회 13 NOW IS GOOD





สามเดือนต่อมา...

               เวลาใกล้เที่ยงในวันเสาร์ที่ถนนกาโรซูกิล   ที่หลังจากฮัคยอนและฮงบินได้ออกมาตรวจสอบงานขององค์กรเสร็จเรียบร้อยแล้ว

               พวกเค้าทั้งสองคนก็เลยตกลงกันว่าจะหาร้านอาหารทานมื้อกลางวันที่นี่ก่อน  แล้วจึงค่อยแยกกันกลับบ้าน

               "เอ็นฮยอง กินอะไรดีอะ?"  ฮงบินถามขึ้นมาเมื่อพวกเค้าพากันเดินมาถึงบล็อกที่มีร้านอาหารเปิดให้บริการอยู่มากมาย

               "ไม่รู้สิ?!  นายอยากกินอะไร ...ก็เอาตามใจนายเลยละกัน" ฮัคยอนพูดพลางยกมือขึ้นมาเช็ดเหงื่อที่เริ่มซึมไหลออกมาที่บริเวณใบหน้าที่ซีดๆของตัวเอง

               "ย๊า!  เอ็นฮยอง เป็นไรอ่ะ?  ....หน้าซีด เหงื่อออกทั้งๆ อากาศก็ไม่ได้ร้อนเลยแบบนี้...ไหวป่าวเนี่ย?"  ฮงบินรีบเข้ามาดูฮัคยอนใกล้ๆ อย่างเป็นห่วงกังวล  

               ที่จริงฮงบินเองก็สังเกตเห็นอาการที่ดูไม่ค่อยโอเคของฮัคยอน  ได้ตั้งแต่ออกมาที่นี่พร้อมกันล่ะ   แต่ถ้าจะให้พูดจริงๆ  ก็คือฮัคยอนมีอาการแปลกๆ  แบบนี้มาสักระยะแล้วล่ะ   

               แต่พอฮงบินเข้าไปถามว่าเป็นอะไร?  ฮัคยอนก็เอาแต่ส่ายหน้าไปมาและตอบกลับแบบเลี่ยงๆ  แค่ว่าไม่เป็นไร   ก็แค่....โน้น    ก็แค่....นี่  เอาอยู่อย่างนั้น

               ฮงบิบเลยได้แต่ปลงตก  ทำได้แค่ค่อยเป็นห่วงเป็นกังวลกับฮัคยอนอยู่อย่างเงียบๆ  ไปแบบนี้นั่นล่ะ  เฮ้อ....

               "ผมว่ามันไม่ไหวแล้วนะ เอ็นฮยอง"

               "ไม่- ...แค่  แค่นั่งพักสักหน่อยก็ดีข-"

               "หยุด!  พอ!  พอเลยพอ  ฮยองไม่ต้องมาพูดมาอ้างโน้นอ้างนี่  ไม่ต้องมาดื้ออะไรทั้งนั้นแหละ  รออยู่ตรงนี้... ผมจะเดินกลับไปเอารถมารับ  เข้าใจมั้ย!?"  พูดจบฮงบินก็รีบหันหลังวิ่งกลับไปยังที่ที่พวกเค้าได้จอดรถเอาไว้โดยทันที....





ณ  ห้องตรวจ...ที่โรงพยาบาลแห่งหนึ่ง

               "อะไรนะครับ? หมอพูดว่าอะไรนะครับ?!"

               "ผมบอกว่า... จากอาการและผลตรวจทั้งหมดที่หมอวินิฉัยได้ตอนนี้คือ  คุณ ชา ฮัคยอน กำลังตั้งครรภ์ได้สี่สัปดาห์แล้วครับ"

               "มะ  หมายความว่า...เอ็นฮยองกำลังท้องอย่างนั้นเหรอ...ครับ?!"

               "ใช่แล้วครับ  และอาการต่างๆที่คุณ ชา ฮัคยอน เป็นอยู่ก็คืออาการแพ้ท้องครับ และ..."

               จากนั้นคุณหมอก็ได้อธิบายและให้คำแนะนำต่างๆ เกี่ยวกับอาการและสภาวะต่างๆที่อาจจะมีเกิดขึ้นบ้าง  และสิ่งที่ควรต้องระวังในช่วงที่กำลังตั้งครรภ์ให้กับฮัคยอนและฮงบินฟังอย่างระเอียด

               หลังจากรอรับยาตามที่คุณหมอสั่งให้กับฮัคยอนเสร็จเรียบร้อยแล้ว  ฮงบินก็จึงได้ขับรถพาฮัคยอนออกมาทานมื้อกลางวัน  ที่ร้านอาหารแห่งหนึ่งที่อยู่ห่างจากโรงพยาบาลที่พวกเขาไปมาไม่ไกลนัก



               ตั้งแต่ที่ฮัคยอนได้ฟังผลการตรวจจากคุณหมอ  ฮัคยอนก็เอาแต่ทำหน้าตึงเครียด  นิ่งเงียบไม่พูดไม่จาอะไรเลยแบบนั้นจนน่าเป็นห่วง


               "ฮยองควรกินอะไรบ้างนะ   ตอนนี้..."

               " ....... "

               "ฟังนะ!  ตอนนี้ฮยองไม่ได้ตัวคนเดียวแล้วนะเว้ย   เอ็นฮยอง...เด็กที่กำลังจะเติบโตอยู่ในท้องของฮยองนั้นน่ะ เค้าควรได้รับสารอาหารจากฮยองนะ  ฮยองต้องทำตามที่คุณหมอบอกสิ!"

               " ........ "

               "อย่าพึงคิดอะไรมากเลย  ตอนนี้ฮยองควรจะกินอะไรก่อนนะ...เข้าใจมั้ย?!"

               "ฮงบิน"

               "อือ ว่าไง?"

               "นาย ....โกรธ...ฉันรึเปล่า?  ที่ฉัน...ที่ฉัน..."

               "เฮ่ย... ฟังนะเอ็นฮยอง   มันแน่นอนเลยล่ะ!  แน่นอนว่าผมตกใจจริงๆ กับเรื่องนี้... "

               "  .......  " 

               "ถามว่าผมโกรธฮยองมั้ย?  ก็ตอบได้เลยว่า...โกรธ   แต่ถึงอย่างงั้นผมก็ยังคงเป็นห่วงเอ็นฮยองมากกว่าอยู่ดีนั้นล่ะ"

               "ขอบใจนะ  ...แต่ฉันจะทำยังไงดีล่ะ  ถ้าฝ่าบาทรู้เรื่องนี้....  ฉันจะทำยังไงดี?"

               "เอาน่าๆ อย่าพึงคิดอะไรมากเลย   ผมจะอยู่ข้างๆ ฮยองเอง ...เพราะงั้นก็กินอาหารพวกนี้ก่อนเถอะ  อย่าพึงคิดกังวลอะไรตอนนี้เลยนะ ...กินซะ"

               "อือ  ก็ได้  ..ยังไงก็ขอบใจนะฮงบิน"


ติ่ง-ง!

               ในขณะที่ทั้งสองคนกำลังเริ่มทานมื้อกลางวันกันอยู่นั้นเอง   เสียงแจ้งเตือนข้อความเข้าจากสมาร์ทโฟนของฮัคยอนก็ดังขึ้น



คุณมีหนึ่งข้อความจาก -แทคอุน-

'ผมอยู่ที่ TRAPALACE รีบกลับมานะครับ

ผมรอฮัคยอนอยู่น้า----า

ปล.คิดถึง'



               ฮัคยอนเปิดอ่านข้อนั้นด้วยความรู้สึกสับสนมากมาย  ทั้งหัวใจของฮัคยอนสั่นไหวไปหมด  ความรู้สึกบีบคั้นน่ากลัวที่ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อนแบบนี้  ฮัคยอนรู้สึกกลัวจนเกินจะตั้งรับมันไหวเลยจริงๆ  จนทำให้ฮัคยอนเผลอกำสมาร์ทโฟนเครื่องหรูแน่นจนมือสวยขึ้นเส้นเลือด

               ทั้งสีหน้าและท่าทางที่แสดงออกถึงความสับสนวุ่นวายออกมาโดยไม่รู้ตัว  จนฮงบินต้องเอื้อมมือข้ามโต๊ะอาหารเพื่อไปจับที่ไหล่เล็กที่เริ่มสั่นขึ้นมาของฮัคยอนไว้เพื่อเป็นการปลอบขวัญและให้กำลังใจ


               สำหรับฮัคยอนและฮงบินในบางครั้งพวกเขาก็ไม่จำเป็นต้องมีคำพูดใดๆ ออกมาหรอก   

               เพียงแค่มองตาหรือสัมผัสกันเล็กๆ น้อยๆ  ก็สามารถส่งผ่านความรู้สึกให้แก่กันและกันได้แล้ว



               "ฮงบิน  ..คือฉันต้องไปแล้วล่ะ"

               "หื้อ?  อา  เข้าใจแล้ว  ...แต่ต้องหลังจากที่เอ็นฮยองทานอาหารมื้อนี้เสร็จแล้วนะ   แล้วเดี๋ยวผมจะไปส่ง"

               "อา ...เอ่อ  ..งั้นก็ได้"




.

.

.




TRAPALACE .....


แกร็ก...

               ร่างสูงเพียวของฮัคยอนเปิดประตูห้องเข้ามาด้วยใบหน้าเรียบนิ่ง  จนดูไม่ออกเลยว่ากำลังรู้สึกแบบไหนอยู่ตอนนี้

               ฮัคยอนเดินตรงไปยังห้องนั่งเล่นที่ตอนนี้มีร่างโปร่งของอีกคนที่กำลังหันหลังนั่งพิงโซฟากว้าง   ดูรายการของสถานีโทรทัศน์ช่องหนึ่งที่กำลังฉายอยู่ในจอLEDขนาดใหญ่ที่ถูกติดเข้ากับผนังของห้อง

               "อา  กลับมาแล้วเหรอครับ"  แทคอุนเอ่ยขึ้นก่อนจะลุกออกจากโซฟา  รีบเดินเข้าไปกอดเอวบางของฮัคยอนออดอ้อนอย่างที่ชอบทำเป็นประจำ

ฟอดดดด

               "หอมจังเลย ....หอม  หอมหมดทั้งตัวเลย"  แทคอุนไล่หอม  ไล่จูบ  สูดดมเอาความหอมจากใบหน้าและลำคอของฮัคยอนอย่างซุกซน

               "อื้อ-อ  พอ  พอก่อน  ..พอได้แล้วครับแทคอุน"  ฮัคยอนดันตัวของแทคอุนให้ถอยออกไปก่อนจะกดจูบลงที่ริมฝีปากหยักของแทคอุนเบาๆ  เรียกรอยยิ้มกว้างจากแทคอุนก่อนจะโอบไหล่กว้างของแทคอุนไปนั่งลงที่โซฟากว้างตัวที่แทคอุนนั่งมันอยู่ก่อนหน้านี้

               "คุณดูเหนื่อยๆนะครับ  เป็นอะไรรึเปล่าครับ  หืม?"  แทคอุนลูบไล้ที่ข้างแก้มเนียบของฮัคยอนอย่างแผ่วเบา  ด้วยความรักใคร่ และห่วงใย

               "อืม...  ก็นิดหน่อย  แต่นายไม่ต้องเป็นห่วงหรอก  ...ฉันโอเค"  ฮัคยอนจับรวบไหล่ของแทคอุนเข้ามากอดซบเอาไว้อย่างรู้สึกอย่างยากจะเข้าใจ

               "มีอะไร...  ถ้าผมช่วยคุณได้ก็บอกผมได้นะครับ  ผมอยู่ตรงนี้-"

               "ฉันขออยู่แบบนี้สักพักนะแทคอุน...."  ฮัคยอนกดจูบลงที่ผมนิ่มที่มีกลิ่นหอมจางๆ จากแชมพูของแทคอุนเบาๆ  ก่อนจะเอนศรีษะของตัวเองลงไปซบกับศรีษะของแทคอุนไว้อย่างนั้น  พร้อมกับนัยน์ตากลมสวยที่ยังคงมีความสับสนวุ่นวาย   อย่างที่ยากจะเข้าใจได้ค่อยๆ ถูกเปลือกตาปิดลงช้าๆ  อย่างต้องการที่จะพัก  และทบทวนถึงเรื่องราวต่างๆ  ที่มันกำลังเกิดขึ้นกับตัวเองในตอนนี้


               แทคอุนปล่อยให้ฮัคยอนได้ทำตามที่ฮัคยอนต้องการอย่างไม่คิดจะขัดอะไร  เพราะเขารู้สึกและสัมผัสได้ว่าตอนนี้ฮัคยอนกำลังต้องการเวลาเพื่อให้ได้พักคิดอะไรบางอย่าง  



               ...บางอย่างที่มันกำลังทำให้แทคอุนรู้สึกกังวลใจ



               แทคอุนมองลงไปที่มือสวยของฮัคยอนที่กำลังกำแน่นอยู่ข้างลำตัว   ก็อดห่วงไม่ได้จึงเอื้อมมือของตังเองออกไปจับกุมเอาไว้ ก่อนจะค่อยๆสอดประสานนิ้วมือเรียวยาวของตัวเองเข้ากับนิ้วมือเรียวเล็กกว่าของฮัคยอน  จากนั้นจึงค่อยยกมือข้างนั้นของฮัคยอนขึ้นมากดจูบเบาๆ  ที่หลังมือของฮัคยอน   เพื่อหวังอยากให้ฮัคยอนได้คลายความกังวลที่มีเก็บไว้อยู่ในใจนั้นให้มันได้ผ่อนคลายลงบ้าง



               "นายเหนื่อยใช่มั้ย? แทคอุน.."

               "หื้อ... ครับ?"

               "ฉันรู้ว่าฉันมันใจร้ายและเห็นแก่ตัว..."

               " ........ " ㅇㅅㅇ"?

               "ฉัน...รู้แทคอุน  ฉันรู้  ....ฉันรู้"

               "ฮัค-..."

               "อย่า   ฉันไม่อยากให้นายมองหน้าฉันตอนนี้"

               "ทำไม?  คุณ..."

               "เราเป็นแบบนี้กันมานานแค่ไหนแล้ว?"

               "  .......  "

               "ความสัมผัสแบบนี้ของเรา..."

               "  .......  "

               "มัน-..."

               "รัก  ผมรักคุณ"

               "  .......!  "

               "คุณรู้ใช่มั้ยฮัคยอน   ว่าผมพยายามจะบอกคุณ  ว่าผมต้องการจริงจังกับคุณมากแค่ไหน  คุณรู้มันใช่มั้ย?  คุณรู้...  ความรู้สึกที่ผมมีให้คุณทั้งหมดมันคืออะไร"

               " ....... "

               "ผมไม่ได้รู้สึกกับคุณแค่เล่นๆ  ไปตามความหลุ่มหลง  หรือแค่ความหลงไหลในแค่ตัวของคุณนะ ฮัคยอน"

               " ...... "

               "ผมคิด ผมทบทวนเรื่องนี้อยู่ตลอดเวลา   ว่าผมรู้สึกยังไงกับคุณ  และคำตอบที่ผมได้มันก็คือ... ผมรักคุณ"

               " ....... "

               "ได้ยินมั้ยครับว่าผม  แทคอุนรักฮัคยอน  รัก  รักมาก  ...มากจนผมคิดว่าต้องแย่แน่หากไม่มีคุณ...ในวันต่อไป"

               "แทคอุน"  

               น้ำเสียงนุ่นของฮัคยอนที่ได้เอ่ยเรียกชื่อของแทคอุนออกมาในตอนนี้  มันช่างฟังดูเจ็บปวดเหลือเกิน  สำหรับเจ้าของชื่ออย่างแทคอุน  มันรู้สึกเจ็บปวดใจมาก  จนน้ำอุ่นใสต้องรินไหลออกมาจากตาเรียวของแทคอุนอย่างไม่สามารถห้ามมันได้


               "ขอโทษ.... แทคอุน ฉันขอโทษ"  ฮัคยอนพูดขอโทษขึ้นมาอย่างสับสน  และรู้สึกเจ็บปวดหน่วงในใจ

               เพราะน้ำตาอุ่นๆ ที่รินไหลออกมาจากนัยน์ตาคู่เรียวคมของแทคอุน  กำลังไหลรินลงมาซึมผ่านที่มือนิ่มของฮัคยอน   ข้างที่แทคอุนได้ยกขึ้นมาแนบอยู่ตรงข้างแก้มของตัวเองตั้งแต่แรก

               "ผมรัก ...รัก  รักคุณ  ...ผมรักคุณนะครับ ฮัคยอน"  ยิ่งน้ำตาไหลออกมากแค่ไหน   ร่างกายหนาที่เริ่มสั่นเทาของแทคอุนก็ยิ่งกอดซบหน้าเข้าหาฮัคยอนมากยิ่งขึ้น  อย่างรู้สึกกลัวและต้องการหาที่พึ่ง

               "ได้ยินแล้ว   ....อย่าร้องไห้แทคอุน ได้โปรด"  เพราะหัวใจของฉันมันก็เจ็บปวดมากเลยที่เห็นนายร้องไห้  และมันก็ยิ่งทำให้ฉันอ่อนแอลงด้วย  เพราะอย่างนั้น...ได้โปรดอย่าร้องไห้  เพียงเพราะฉันเลยนะแทคอุน

               ฮัคยอนค่อยๆ ดึงมือของตัวเองที่ถูกแทคอุนกอบกุมอยู่ที่ข้างแก้มของแทคอุนออกมา  เพื่อที่ฮัคยอนจะได้ดึงรวบตัวของแทคอุนเข้ามากอดปลอบเอาไว้อย่างอ่อนโยน...




               " ...อุน"


               " ....... "


               "แทคอุน"


               "จอง แทคอุนตื่น!!!"


เฮือก-ก!!!!

               "ฮะ...ฮัค  ฮัคยอน"

               "เป็นไร  นายร้องไห้... ฝันร้ายเหรอ?" ฮัคยอนมองแทคอุนด้วยความเป็นห่วงและกังวล

               "อะ...เออ ครับ คง...อย่างนั้น"  เฮ้อ..  ให้ตายสิ  นี่เรื่องทั้งหมดนั่น... คือผมฝันไปงั้นเหรอเนี่ย?  

               อา  ถึงมันจะเป็นแค่ความฝัน...

               แต่ความรู้สึกเจ็บหน่วงในอกข้างซ้ายของผม... มันก็ยังคงรู้สึกอยู่ยังคงไม่จางหายไป  เหมือนกับภาพในความฝันเมื่อครู่... ที่ยังคงชัดเจนในความทรงจำ  แม้ว่าผมอยากจะลบลืมหรือทำให้มันหายไปจากความทรงจำของผมมากแค่ไหนก็ตาม


               "สีหน้าดูไม่ค่อยดีเลยแทคอุน"  ฮัคยอนไล่เช็ดคาบน้ำตาที่ยังติดอยู่บนแก้มขาวของแทคอุนออกด้วยความห่วงใยและเอ็นดู แลดูช่างเหมือนเด็กน้อยเหลือเกินนะเจ้าแมวอุนอุน


หมับ

               " ...... "

               "...ขอกอดคุณแบบนี้สักพักนะครับ"   แทคอุนวาดแขนแกร่งกอดรัดแน่นเข้าที่เอวบางของฮัคยอน  พร้อมกับซบใบหน้าเรียวเล็กของตัวเองแนบลงที่หน้าท้องแบนเรียบของฮัคยอนอย่างต้องการหาที่พึ่งให้กับตัวเอง  ที่ตอนนี้ในจิตใจของแทคอุนคนนี้มันกำลังอ่อนล้า อ่อนแอ...เพียงเพราะความฝันที่เจ็บปวดนั้น

               "เป็นอะไร...หืม?  โธ่...ไม่เป็นไรนะแทคอุนอา ฉันอยู่ตรงนี้แล้วนะ  อย่ากลัว  อย่ากลัว"  เสียงนุ่มที่เต็มไปด้วยความอบอุ่นของฮัคยอนค่อยๆพูดปลอบขวัญพร้อมลูบศรีษะของแทคอุนอย่างห่วงใจและปลอบโยนไปมาเบาๆ

               " ....... "

               "ฉันไม่รู้หรอกว่าอะไร....ที่มันทำให้นายต้องรู้สึกกลัวได้ขนาดนี้"

               " ....... "

               "แต่มันไม่เป็นไรแล้วนะ  แทคอุนอา ฉันอยู่ตรงนี้แล้ว..."

               " ....... "

               "อา ...โอเค  ...จนกว่านาย...เออ  จนกว่าแทคอุนของฉันจะรู้สึกดีขึ้น..."





               

/โอเคจบนะคะ ...รอลุ้นกันตอนหน้านะคะ

/มาลุ้นกันค่ะ

/ว่าฮัคยอนของเราจะบอกเรื่องที่กำลังท้องกับแทคอุนมั้ย?  รึจะว่ายังไง?

/have a good time...






ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 5 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

63 ความคิดเห็น

  1. #30 เด็กน้อยแสงดาว (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 3 กรกฎาคม 2560 / 18:31
    อร๊ากกกกกกกกกกกพี่ยอนท้องอร๊ากกกกกกกกก
    #30
    0