THE FREAK OUT ! [fic vixx leon]

ตอนที่ 12 : สิ่งที่รอคอย...มันไม่มีอีกแล้ว

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 406
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 4 ครั้ง
    4 ส.ค. 61

THE FREAK OUT !

회 12 EMPTY





ณ หน้าห้องพักผู้ป่วย VIP [차 학 연]


               "...คิม วอนชิค?!"

               ฮงบินที่พึ่งเดินออกมาจากในห้องพักผู้ป่วยตามหลังแจฮวานและฮยอก  พอออกมาข้างนอกหน้าห้องพักผู้ป่วยของฮัคยอนแล้ว  ก็ได้เจอเข้ากับร่างสูงโปร่งของคนหนึ่งที่เค้ารู้จักกำลังยืนเหม่อลอยอยู่ตรงหน้าห้องพอดี...

แต่ทว่า...คิม วอนชิค มาอยู่ที่นี่ได้อย่างไรกัน?



               "เออ...ฮง ฮงบิน..หวัดดี"  วอนชิคหันหน้าไปทักฮงบิน  อย่างต้องพยายามให้มากที่สุด  ที่จะไม่แสดงความรู้สึกอ่อนแอต่างๆที่กำลังสับสนตีรั่วมั่วกันไปหมด  ทั้งในหัวและทั้งจิตใจของเค้าเองในตอนนี้



เมื่อไม่กี่นาทีก่อนหน้านี้...

ในวินาทีแรกที่ คิม วอนชิค ได้เจอฮัคยอนแฟนของแทคอุน...

ใบหน้าที่คุ้นเคย ...ที่แม้ว่าจะได้เห็นอยู่ในที่ที่ไกลๆก็ยังจำได้...

ใบหน้าของคนที่วอนชิครักและคิดถึง...ไม่เคยลืม...ได้เลยสักวัน

รอยยิ้มหวานและแววตาที่เต็มไปด้วยความอบอุ่น...

 ...รอยยิ้มหวานที่สามารถช่วยต่อเติม  เพิ่มความสุขให้ชีวิต

ทุกอย่าง....ที่มันเคยเป็นของ คิม วอนชิค คนนี้มาก่อน...

...ในตอนนี้

 ...มัน...คงจะไม่ใช่...คงจะไม่มีอีกแล้ว

....คนรักของ คิม วอนชิค  คนนั้น... 

...ที่ยังคงหวัง...รอคอย...ให้ได้กลับมา...เป็นเหมือนเดิม

' เอ็นฮยอง '


..................................................






ณ ดาดฟ้าของตึกผู้ป่วย...

               "ตกลงว่านาย? กับฮงบินรู้จักกัน?"  แจฮวานกอดอกยืนพิงผนังกั้นของดาดฟ้า  มองหน้า อี ฮงบิน น้องชายของตัวเอง และ คิม วอนชิค ผู้ชายที่ครั้งหนึ่งเค้าเคยได้เจอและยังมีประสบการณ์เสี่ยง?มาด้วยกัน จู่ๆโผล่มาแล้วยังจะบังเอิญเป็นคนรู้จักของแทคอุนฮยองอีก


               "ครับ  เรารู้จักกันเพราะวอนชิคเป็น... เป็นแฟนเก่าของเอ็นฮยอง"  ฮงบินตอบความสงสัยให้แจฮวาน


               "หา?  เป็นแฟนเก่า/แฟนเก่า?!!!"  สองเสียงของแจฮวานและฮยอกร้องออกมาอย่างพร้อมกันด้วยความตกใจ  


ที่ได้รู้ว่าผู้ชายที่ชื่อ คิม วอนชิค คนนี้เป็นใคร

โห่...อะไรมันจะโคตรบังเอิญได้ถึง...ขนาดนี้กัน?!



               "เออ...งั้นนาย...นายก็รู้เรื่องเอ็นฮยองกับแทคอุนก่อนแล้ว?"  แจฮวานเอ่ยถามตามความคิดความสงสัยของตัวเองล้วนๆ


               "...เมื่อหลายเดือนก่อน  แทคอุนฮยองบอกว่าเค้ามีแฟนแล้วชื่อ ฮัคยอน"  วอนชิคนิ่งเงียบอยู่พักหนึ่ง  เพื่อตั้งสติแล้วจึงเริ่มพูดมันออกมา

               " ........ "

               "ผมรู้จักแค่ชื่อ....แต่ผมไม่เคยได้เจอ ฮัคยอน แฟนของแทคอุนฮยองเลยสักครั้งเดียว"

               " ........ "

               "ผมไม่รู้ ...ผม...ไม่รู้เลยจริงๆ"

               " ...วอนชิค"  ฮงบินที่เห็นน้ำตาที่กำลังไหลรินออกมาจากดวงตาแสนเศร้าที่เต็มไปด้วยความเจ็บปวดคู่นั้นของวอนชิค  ฮงบินคนที่อยู่ตรงกลางของเรื่องต่างๆมากมายที่เกี่ยวข้องกับเอ็นฮยอง   

จึงเข้าใจความรู้สึก...ของ คิม วอนชิค  คนที่น่าสงสารคนนี้ได้ดี

มันน่าสงสาร...แต่ก็ไม่สามารถช่วยอะไรได้



               "เรื่องนี้ฉัน... ฉันเองก็พึ่งได้รู้มันวันนี้  ก่อนนายจะมาที่นี่   ...เสียใจด้วยนะ   วอนชิค ฉันคงช่วยอะไรนายเรื่องนี้ไม่ได้"  ฮงบินตบไหล่ของวอนชิคเบาๆเพื่อเป็นการให้กำลังและใจลอบใจไปด้วย

               "อืม  ขอบใจนะฮงบิน"  วอนชิคยกยิ้มขอบคุณฮงบินอย่างฝืนๆ

               "เออ  ขอโทษนะครับ..."  ฮยอกที่ยืนนิ่งเงียบฟังทุกอย่างมาตั้งแต่ต้นอยู่ข้างๆแจฮวานในที่สุดก็เอ่ยปากขึ้นมาบ้าง


               " ครับ? "  วอนชิคเป็นคนเอ่ยรับคำของฮยอก ส่วนฮงบินกับแจฮวานก็ทำเพียงแค่หันมองฮยอกเงียบๆอย่างรอฟังว่าน้องเล็กคนนี้จะพูดอะไร?

               "จากที่ผมฟังมา...  ถ้าตามความเข้าใจของผม  คุณวอนชิคเคยคบกับเอ็นฮยองมาก่อน  ...แต่ก็ได้เลิกลากันไปแล้ว"

               " ...ครับ...เลิกกันแล้ว"  แค่พูดคำว่า 'เลิกกันแล้ว' ออกมาวอนชิคก็ยิ่งรู้สึกเจ็บปวดเหมือนมีดดาบนับร้อยนับพันเล่มพุ่ง เสียบ แทง เข้ามาทำลายก้อนเนื้อที่เป็นหัวใจของวอนชิดคนนี้เหลือเกิน

               "อืม..แล้วส่วนตอนนี้...เอ็นฮยองก็กำลังคบอยู่กับจอง แทคอุน ...โดยที่ไม่รู้เลยว่า...จอง แทคอุนกับคุณวอนชิครู้จักกัน?  ..เหมือนกับที่จอง แทคอุนก็เคยไม่รู้ว่า...เอ็นฮยองกับคุณวอนชิคเคยคบกันมาก่อน"

               " ......... "  พอฮยอกพูดมาถึงตรงนี้  ทุกคนก็เลยต่างพากันนิ่งเงียบและเริ่มจมไปกับความคิดของตัวเอง




               "คุณคิมวอนชิคครับ"  ยอกเอ่ยชื่อขวอนชิคด้วยน้ำเสียงนิ่งเรียบ  

               แต่สำหรับคนที่รู้จัก ฮัน ซังฮยอก น้องชายของฮัคยอนคนนี้  ที่เป็นคนที่มีความฉลาดอย่างน่ากลัว.... เช่นสองพี่น้องตระกูลอีอย่าง จฮวาน กับ ฮงบิน แล้วละก็... จะสามารถสัมผัสและรู้สึกได้เลยทันทีว่า ในตอนนี้...ฮยอกกำลังจริงจังมาก


               "ครับ" วอนชิคขานรับฮยอกเสียงแผ่วเบา

               "ในเมื่อเรื่องทุกอย่าง...มันได้กลายเป็นแบบนี้แล้ว  ผมก็เลยอยากรู้ว่า..."  ฮยอกพูดค้างไว้แค่นั้น   ก่อนจะจ้องลึกเข้าไปในนัยน์ตาหม่นแสงที่มีแต่ความเศร้าความเจ็บปวดความสับสนอยู่เต็มไปหมดของ คิม วอนชิค 

               " ...... "

               "จากนี้ต่อไป...คุณวอนชิคจะทำอย่างไร?  ...กับเรื่องนี้?  ผมต้องการที่จะได้รู้มันมาก...ในตอนนี้  คุณวอนชิคตอบผมทีสิครับ?!"  

แม้ว่าฮยอกจะยังคงเอ่ยพูดด้วยน้ำเสียงนิ่งเรียบ  
แต่ทว่า...มันกลับเต็มไปด้วยความรู้สึกบีบคั้นและกดดันเป็นอย่างมากสำหรับ คิม วอนชิค  

...และแม้แต่สองพี่น้องตระกูลอีก็ยังรู้สึกกดดันไปด้วยเลย



ฮัน ซังฮยอก  
ช่างเป็นคนที่น่ากลัวอย่างที่ถูกขนานนามจริงๆ







ก๊อก ก๊อก...ก

.
.
.

                    "เอ็นฮยอง..."

                    "ฮงบิน?"  ทำไมสีหน้าดูไม่ดีเลยละนั้น?

                    "....เออ...."  ฮงบินไม่ได้พูดอะไรต่อ  เพียงแต่เขยิบเบี่ยงตัวหลบให้อีกคนที่เดินตามมาอยู่ข้างหลัง  ได้ก้าวออกมายืนข้างหน้าเค้าให้เจ้าของห้องได้เห็นหน้าของคนที่มาใหม่ได้อย่างชัดๆ

.

.

.

                    "...วอนชิค!?"

                    "ครับเอ็นฮยองผมเอง ...เอ็นฮยองเป็นยังไงบ้างครับ?" 

                    "หา?  ...ออ? อ้อ?!  ก็ดีขึ้นแล้วล่ะ  ...ว่าแต่..นายมาที่ได้ยังไง?"

คลื่น..น ปึก!

                    "อ้าว มาแล้วเหรอวอนชิค?"  แทคอุนที่พึ่งเดินออกมาจากห้องน้ำ  เอ่ยทักกับน้องชายคนสนิทขึ้นพร้อมรอยยิ้ม

                    "ครับฮยอง..."  วอนชิคเอ่ยรับอย่างนั้น  โดยที่สายตาของเค้าก็ยังคงมองตรงไปที่คนร่างบาง...ที่อยู่บนเตียงผู้ป่วย

                    "หืม?  พวกนายรู้จักกันเหรอ?"  ฮัคยอนตาโตตกใจถามพร้อมทั้งมองหน้าแทคอุนกับวอนชิคสลับกันไปมาอย่างต้องการคำตอบ


...คำตอบที่มันไม่ใช่อย่างที่ฮัคยอนคิด...


                    "อืม... ครับ  ก็คนนี้ไง คิม วอนชิค เป็นน้องชายที่ผมสนิทและเราสองคนก็ยังทำงานด้วยกันด้วยนะ   แล้วก็  เออ...วันนี้เค้าก็เลยขอมาเจอฮัคยอนด้วยน่ะครับ"  แทคอุนบอกแนะนำวอนชิคกับฮัคยอน  

                    ใจจริงแทคอุนก็แอบกลัวอยู่ว่าฮัคยอนจะไม่พอใจ  ที่จู่ๆ เค้าก็พาคนอื่นมาด้วยแบบนี้ 

                    แต่ตอนนั้น...

                    ตอนนั้นแทคอุนและแจฮวานต่างก็ตกใจกันอยู่ไม่น้อยเลย  ที่จู่ๆ วอนชิคก็โผล่เข้ามาแบบนั้น

                  คิม วอนชิคโผล่เข้ามา   พร้อมทั้งเอ่ยปากขอมากับพวกเค้าด้วยแบบนั้น   ตอนแรกแทคอุนก็จะบอกปฏิเสธไปแล้ว  แต่เหมือนวอนชิครู้จักกับแจฮวาน  

                    วอนชิคเลยเข้าไปพูดขอไปด้วยกับแจฮวานแทน  แล้วแจฮวานก็เห็นว่าแทคอุนกับวอนชิครู้จักกัน  ก็เลยคิดว่ามันคงไม่เป็นไรจึงยอมอนุญาติให้วอนชิคติดมาด้วย

                     
...โดยที่ไม่มีใครคาดคิดอะไรเลย...

ว่าอาจจะต้องเผชิญกับเรื่อง...ที่อาจจะมีใครร้องไห้เสียน้ำตา

.

.

.





                    บรรยากาศภายในห้องพักผู้ป่วยของฮัคยอน  ตอนนี้มันช่างดูมืดมนอึ้กครึ้มเต็มไปด้วยความรู้สึกอึดอัด  
                    ที่แม้แต่จะหายใจก็ยังดูยากลำบากเหลือเกินสำหรับพวกเขาทั้งสามคน ชา ฮัคยอน จอง แทคอุน และคิม วอนชิค


                    "ฮัคยอน..."

                    "ก็เป็นอย่าง...ที่นายได้ฟังไปนั้นแหละ แทคอุน"

                    " .......... "

                    "ฉันเจอกับนาย มันก็หลังจากที่ฉันเลิกกับวอนชิคไปแล้ว ...เพราะงั้น.."

                    "ใช่ครับ  ถึงมันจะเป็นเช่นนั้น  ...แต่ผมก็ไม่อยากโกหกความรู้สึกตัวเอง  ...ว่าผมยังคงรัก ยังคงคิดถึงเอ็นฮยองอยู่เสมอ  แม้ว่าเราจะเลิกกันไปแล้วก็ตาม"

                    "วอนชิค...."

                    "คิม วอนชิค   ฉันคงไม่สามารถห้ามอะไรกับความรู้สึกของนายได้...  และส่วนฉันเองก็ไม่สามารถกลับไปหานายได้อีกเช่นกัน"

                    " .......... "

                    " .......... "

                    "วอนชิคอา..."

                    "ครับ เอ็นฮยอง"

                    "อย่างที่นายรู้    ฉันกับแทคอุน...ความสัมพันธ์ของฉันกับแทคอุน   มันมาไกลเกินกว่าที่จะสามารถกลับไปที่จุดเริ่มต้นได้อีกแล้ว   ...แทคอุนอา"

                    "ครับ ฮัคยอน"

                    "มาถึงตรงนี้แล้ว   นี่คือโอกาสของนาย จอง แทคอุน"

                    " ........ "

                    "จอง แทคอุน   ฉันจะขอถามนายอีกครั้งสุดท้าย"

                    "ครับ ฮัคยอน"

                    "นายจะเดินจับมือต่อไปกับฉัน   หรืออยากให้ฉันปล่อยมือนายแล้วจากไป   ...ตอบฉันสิ  จอง แทคอุน"


หมับ..บ


                    "ผมรับปากและสัญญากับคุณไปแล้วนะครับฮัคยอน   ...ไม่ว่าเมื่อไหร่ผม จอง แทคอุน คนนี้ก็จะไม่ยอมปล่อยมือไปจากคุณ  จะอยู่ข้างๆ คุณ และไม่ไปไหนจากคุณเด็ดขาด ชา ฮัคยอน"

                    แทคอุนทรุดตัวเข้าไปนั่งลงบนเตียงข้างๆฮัคยอน  สวมกอดฮัคยอนไว้อย่างไม่ต้องการที่จะสูญเสียฮัคยอนไป   แทคอุนทนไม่ได้หรอกหากว่าเค้าไม่มีฮัคยอนอยู่ด้วย


                    "อืม ...เข้าใจแล้ว  ฉันเข้าใจแล้วล่ะ แทคอุน...ขอบใจนะ"  ฮัคยอนกอดตอบแทคอุน    พร้อมทั้งลูบแผ่นหลังกว้างไปมาอย่างปลอบโยน  จอง แทคอุน ที่กำลังกลายเป็นเจ้าแมวขี้งอแงขี้น้อยใจของเค้า



                    "เออ ...ขอโทษนะครับ  แต่ผมยังอยู่ตรงนี้อยู่น่ะครับ  ...เอ็นฮยอง แทคอุนฮยอง"  วอนชิคเอ่ยทักขึ้นด้วยน้ำเสียงห้วนกระด้าง

                    "เออ ฉัน ...ฉันขอโทษนะวอนชิค..."  แทคอุนพูดเสียงหงอยอย่างคนรู้สึกผิด

                    "ครับ ...เฮ้ย   แทคอุนฮยอง เอ็นฮยอง"  วอนชิคเอ่ยขึ้นพร้อมกับมองหน้าของทั้งสองคนที่เค้าเรียกชื่อออกไป  ด้วยแววตาจริงจัง

                    " ......... " 

                    "เพราะผมรักฮยองทั้งสองคน  ...และผมก็ไม่อยากให้เรื่องมันแย่ไปมากกว่านี้"

                    " ........"

                    "ถึงผมจะเจ็บปวดและเสียใจอยู่มากก็จริง..."

                    " ........ "

                    "แต่ผมก็ไม่เคยคิดอยากจะทำลายใคร  ...เพราะความรู้สึกที่เจ็บปวดทรมานแบบนั้น... ผมไม่ชอบมันเลย"

                    "...วอนชิค"

                    "เอ็นฮยองครับ   ถึงผมจะรู้สึกเจ็บปวดเสียใจ... แต่ผม...ผมก็อยากให้เอ็นฮยองของผมมีความสุขมากกว่า..."

                    " ....... "

                    "แทคอุนฮยองครับ"

                    " ....... "

                    "ฮยองเป็นพี่ชายที่ผมเคารพ  และผมก็คิดว่าเรา...เป็นเหมือนพี่น้อง...เป็นเหมือนครอบครัวเดียวกันมาโดยตลอด..."

                    " ...... "

                    "ผมมีเหตุผลพอครับ   ...เรื่องนี้  ผมว่าเราทั้งสามคน...  อย่าให้ความสัมพันธ์ของพวกเรา...ต้องแตกร้าวเพียงเพราะเรื่องนี้เลยครับ  ...เอ็นฮยอง  แทคอุนฮยอง"

                    "วอนชิคอา...ขอบคุณที่นายเข้าใจ"

                    "ขอบคุณนะ วอนชิค  ...และฉันก็อยากขอโทษนายจริงๆ...จากใจ"








???%............









"ผม...รักฮยองนะครับ"
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 4 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

63 ความคิดเห็น

  1. #29 Cha_n (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 29 มิถุนายน 2560 / 08:43
    วอนชิคอ่าาา...สงสารอ่ะ
    #29
    0
  2. #28 pla-parita (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 27 มิถุนายน 2560 / 20:46
    สงสารวอนชิคอ่ะถ้ารู้ว่าตัวเองไม่ใช่คนที่ถูกเลือก แฟนเก่ากับแฟนใหม่ดันได้อยู่วงเดียวกันอีก แต่เราว่าให้ฮัคยอนควบสองไม่ได้หรอกต้องควบสามมากกว่าเพิ่มฮงบินมาอีกคนดูจะรักและเป็นห่วงฮัคยอนมากกว่าคนที่เป็นคู่หมั้นซะอีก
    #28
    1
    • #28-1 jielne(จากตอนที่ 12)
      28 มิถุนายน 2560 / 15:58
      อืม...ก็น่าคิดนะคะ 3p 4p
      #28-1
  3. #27 เด็กน้อยแสงดาว (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 27 มิถุนายน 2560 / 18:27
    ให้พี่เอ็นควบสองไม่ได้หรอคะ5555แล้วพี่เคนก็ไปหาพี่จินงี้
    #27
    1
    • #27-1 jielne(จากตอนที่ 12)
      27 มิถุนายน 2560 / 20:25
      โอ้ ไปไกลถึง bts เลย?
      น้องเคนอาจจะอยากไปหาเด็กดาวดีโอก็ได้นะ 55
      บางที... น้องเคนอาจจะไม่ยอมยกเอ็นฮยองให้ใครเลยก็ได้นะ //...ปัง-ง โดนเลโอสั่งเก็บ
      #27-1
  4. #26 Cha_n (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 27 มิถุนายน 2560 / 08:22
    หลังจากลุ้นมานาน..สุดท้ายยอนก็ยอมพูดยอมแสดงความอ่อนแอให้อุนเห็นแค่คนเดียว
    #26
    0
  5. #25 Manira (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 27 มิถุนายน 2560 / 06:33
    ฮืออออออออ แอบสงสารวอนชิคนะ เรื่องนี้มันเศร้าาาา
    #25
    0