THE FREAK OUT ! [fic vixx leon]

ตอนที่ 10 : 택운아... 보고싶다

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 399
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 3 ครั้ง
    4 ส.ค. 61

THE FREAK OUT !

회 10  I wanna get you ...Paradise



               เที่ยงคืนที่เงียบสงบ...

               รถสปอร์ต lamborghini aventador lp700-4 สีดำคันหรู กำลังแล่นเข้าเมืองด้วยความเร็วตามมาตรฐานของกฏจราจร 
               ฮัคยอนกำลังขับรถกลับเข้าเมือง   หลังจากได้ไปส่งฮยอกน้องชายของเค้าที่บ้านใหญ่  เมื่อได้แยกตัวจากคิม แจจุง พี่ชายของเค้า ที่ศูนย์บัญชาการหลัก
               ช่วงนี้ฮัคยอนค่อนข้างยุ่งเพราะต้องใช้เวลาส่วนมากในแต่ละวัน  อยู่กับการเตรียมแผน  เตรียมความพร้อมต่างๆ และยังต้องแบ่งเวลา เพื่อเข้าไปทำการฝึกซ้อมกับหน่วยกองกำลังพิเศษ  และต้องทำการทดสอบในการวัดระดับ เพื่อการจัดการแบ่งทีมและหน้าที่ในแต่ละหน่วย เพื่อให้พร้อมสำหรับการตั้งรับ การป้องกันต่างๆอีกด้วย

               ฉะนั้นแล้ว  ชีวิตช่วงนี้  ในแต่ละวันของ ชา ฮัคยอน  จึงดูค่อนข้างยุ่งวุ่นวายอยู่ตลอด  จนทำให้ฮัคยอนไม่มีเวลาหันไปสนใจอะไรอื่นเลยนอกจากนี้ 


แม้แต่ ...จอง แทคอุน


               
               ป่านนี้คงจะน้อยใจเค้าไปมากน้อยแค่ไหนแล้วก็ไม่รู้   หึ  ก็ติดต่ออะไรเค้าไม่ได้เกือบสองอาทิตย์เลยแบบนี้  คนคิดมากขี้น้อยใจแบบแทคอุนตอนนี้ต้องหงุดหงิดเค้าอยู่แน่ๆ

.

.

.

ตึง! [เสียงข้อความเข้า]

' ...보고싶다. '

พรวดด!

               ร่างกายที่หมดแรงจนนอนราบอยู่กับพื้นห้องซ้อม  ที่ในวันนี้ทั้งวัน  ร่างกายนี้  แทบจะไม่ได้ออกไปไหนจากห้องซ้อมนี้เลย จนเมื่อครึ่งชั่วโมงก่อนนี้เอง  ที่พึ่งได้หยุดพักการฝึกซ้อมต่างๆ เพื่อการโชว์ performance บนสเตจแรกในวันพรุ่งนี้ในนาม LR   

               แทคอุนที่กำลังจะเคลิ้มหลับเพราะความเหนื่อยล้า  ก็จำเป็นต้องเด้งตัวลุกพรวดขึ้นมานั่ง  จ้องข้อความที่ถูกส่งเข้ามาบนหน้าจ้อมือถือเครื่องหรูของตัวเอง  ด้วยความตื่นเต้น  ดีใจ  มากมายกับความรู้สึกที่ได้เห็นว่า คนที่ส่งข้อความมาให้นั้นเป็นใคร...

....' 학여니. '

               "ฮัคยอนอา..."  แทคอุนยิ้มกว้างอย่างดีใจ  ยิ่งกว่าตอนรู้ว่าตัวเองจะได้เดบิวต์เสียอีก  ...ความทาสรักใน ชา ฮัคยอน นี้... จอง แทคอุน เอ้ย-ย

               พออ่านไปมาซ้ำๆ กับข้อความสั้นๆ นี้ก็ช่างเหมือนกับยาวิเศษที่ช่วยชุบเลี้ยงหัวใจที่ห่อเหี่ยวมานานหลายวัน  ของแทคอุนให้ได้กับมาพองโต  สดใส  สดชื่นเป็นปกติได้อีกครั้ง  
               ตอนนี้ จอง แทคอุน คนนี้กำลังรู้สึกสุขใจ รู้สึกมีพลังเพิ่มมากขึ้น  อย่างไม่รู้  ว่าจะต้องเอ่ยออกมาเป็นคำพูดว่าอย่างไรดี  คือมันเป็นความรู้สึกสุขใจมากจริงๆ 
               เมื่อแทคอุนตั้งสติ  เลิกพ่ำเพ้อได้แล้ว  นิ้วมือเรียวยาวของเค้าก็รีบกดโทรออกไปหาเจ้าของข้อความนี้ของเค้าทันที...



ตุ๊ด....ด....ด


ติ๊ด-ด...

               /....
               
               "ฮัคยอนอา..."

               /10นาที...

               "หา? 10 นาที?  คุณพูดถึงอะไรน่ะฮัคยอน"  นี่คือการเอ่ยรับสายฯแบบใหม่เหรอ ฮ่าๆ 

               /นายทำอะไรอยู่หือ? แทคอุนอา  

[น้ำเสียงนุ่มหวานที่แทคอุนแสนคิดถึงมาตลอด  ตั้งนานหลายวัน  ในที่สุดวันนี้  ตอนนี้เค้าก็ได้ยิน  ได้ชื่นหัวใจแล้วล่ะ]

               "ผม ...ตอนนี้ไม่ได้ทำอะไรแล้วล่ะครับ  แต่ยังนอนเล่นอยู่ในห้องซ้อม ยังไม่ได้ออกไปไหนเลย" ...แม้แต่ลุกไปอาบน้ำ ก็ยังขี้เกียจอยู่เลยตอนนี้ ฮ่าๆ

               /...ถนนXXX แยกXXX ...

               "หือ???"  กำลังพูดถึงอะไร?  แต่เอ๋...มันคุ้นๆ อยู่นะ...?

               /ใกล้ถึงแล้วล่ะ...

               "ครับ?!"  

               /.....

               "ฮะ  ฮัคยอนอา...ตอนนี้คุณ..."  ละ  ..ล้อเล่นใช่มั้ย?

               /อืม ...จะถึงแล้วล่ะ

               "ฮัคยอน"  

               /...ออกมาหา ฉันสิ ..แทคอุนอา

.

.

.





               เรียวขายาวของแทคอุน กำลังก้าวเท้ายาวๆ อย่างเร่งรีบ ออกจากตึกบริษัทฯ เพื่อออกไปยังถนนหลักหน้าทางเข้าของตึกบริษัท

               แต่ละวินาทีที่เรียวขายาวของเค้าได้ก้าวเท้าเดินออกไปนั้น  ทั้งหัวใจของเค้าเองที่มันกำลังเต้นสั่นระส่ำ  อย่างรุนแรง  จนกลัวว่ามันจะหลุดออกอยู่แล้ว

            เพียงเพราะแค่ได้ยินสิ่งที่ไม่เคยคาดคิดว่าจะได้ยิน  จากปากของฮัคยอน  คนที่มักจะปฏิเสธแทคอุนอยู่เสมอ ทุกครั้ง  ในเรื่องการที่เราสองคนจะเจอกันข้างนอกที่อื่น  ที่ไม่ใช่ที่ TRAPALACE 

               เพราะแบบนี้  มันจึงทำให้แทคอุนอดไม่ได้ที่จะรู้สึกตื่นเต้นดีใจ  แต่ก็ยังมีความประหม่าอยู่ในนั้นด้วยไม่น้อยเช่นกัน

               ยิ่งใกล้จะถึงปากซอยตรงนั้นมากเข้าไปเท่าไหร่  หัวใจของแทคอุนก็ยิ่งต้องทำงานหนักขึ้นอีกเท่า  เพราะความตื่นเต้นที่มันมีมากเกินไป จนไม่สามารถควบคุมได้เช่นนี้

               นั้นไงล่ะ... รถสปอร์ตสีดำคันหรูที่จอดเทียบอยู่ข้างทางฟุตบาท ข้างหน้าของเค้าคันนั้นไงล่ะ

               ฮัคยอนมาหาเค้าจริงๆด้วย...



แกร๊ก..

ปึก-ก


               " .../... "  

               ไม่ได้มีคำพูดใดๆ ที่จะเอ่ยทักทายกันจากทั้งสองคน  นอกจากแววตาที่เต็มไปด้วยความคิดถึงห่วงหากันมากมาย สายตาที่มันแสนอบอุ่นและอ่อนโยนความรู้สึกทั้งสองคนต้องอดทนกักเก็บมันเอาไว้เป็นเวลานานหลายวัน  

                 ในตอนนี้ทั้งสองคนกำลัง  ใช้วิธีพูดคุยกันผ่านทางสายตาที่ทอดส่งให้กันและกัน แทนคำพูดเพื่อถ่ายทอดความรู้สึกมากมายต่างๆ ที่ทั้งสองคนมีให้ต่อกัน  ให้รู้กัน...แค่ในความรู้สึกพวกเค้าแค่สองคนเพียงเท่านั้น 

               ฮัคยอนนั่งเอียงซบหน้าลงกับแขนตัวเองที่พาดอยู่บนพวกมาลัยรถ  นัยน์ตาสวยทอดมองสบตากับแทคอุนด้วยรอยยิ้มหวาน  ที่มันช่างเป็นสิ่งที่โคตรจะทรมาน....ทั้งตัวและหัวใจของแทคอุนคนนี้เสียเหลือเกิน 

               ทำไมล่ะ?  เพราะไม่ได้เจอกันนานหลายวัน?  เลยคิดจะมาแกล้ง มาทดสอบความอดทนเค้านอกสถานที่แบบนี้เหรอ? ฮัคยอนอา...

               "คิดถึงรึเปล่า?"  ฮัคยอนเอ่ยถามขึ้นก่อน  แม้ร่างกายอุ่นที่น่าสัมผัส  น่าหลงใหลนั้นของฮัคยอน จะถูกปกปิดด้วยเสื้อเนื้อดีราคาแพงที่สวมใสมันมาอย่างมิดชิดมากแค่ไหน  แต่ว่าแทคอุนก็ยัง....

               "ไม่รู้สิครับ..."  ผมพูดตอบออกไปแบบนั้น   โดยที่ร่างกายของผมก็ค่อยๆขยับโน้มตัวเข้าไปหาฮัคยอนใกล้ขึ้นไปเรื่อยๆ  

               ผมกำลังลูบไล้แก้มเนียบนิ่มของฮัคยอนอย่างแผ่วเบา ด้วยความรู้สึกโหยหาที่มันไม่อาจจะหักห้ามใจของตัวเองเอาไว้  ไม่ให้เข้าไปจับ  ไม่ให้เข้าไปสัมผัส  ..เข้าไปลูบไล้ร่างกายที่เต็มไปด้วยแรงดึงดูดนี้ของฮัคยอน   ที่เป็นเหมือนกับแม่เหล็กที่มักดึงดูดให้ตัวเค้าเข้าไปติด....ทุกครั้ง เมื่อใดก็ตามที่ได้เข้ามาอยู่ใกล้กันแบบนี้ 

               "งั้นแทคอุน...ออกมาหาฮัคยอนทำไมล่ะครับ หืม?"  โอ้  ไม่นะ  ...นี่ผมกำลังฝันไปรึเปล่าเนี่ย? ฮัคยอนเวอร์ชั่นนี้นี่มัน... อื้ม----ม

               ฝ่ามือุ่นของฮัคยอนที่กำลังใช้นิ้วโป้งของเขาลูบไล้ไปมาตรงริมฝีปากล่างของแทคอุนเบาๆอย่างเหมือนการยั่วยวน

               "จุ๊บ.. ฮัคยอนอา คุณก็รู้ว่าผมน่ะ...ความอดทนต่ำเสมอเมื่ออยู่ใกล้คุณ" แทคอุนใช้ฝ่ามือใหญ่ของตัวเอง  ทาบทับจับมือนุ่มของฮัคยอนข้างที่กำลังลูบไล้เล่นอยู่ใต้คางกับริมฝีปากล่างของเค้าอยู่นั้น  ขึ้นมากดจูบแนบแน่นเข้าไปในกลางฝ่ามือนุ่มอุ่นที่มีขนาดเล็กกว่ามือของเค้า  ข้างนั้นของฮัคยอนอย่างหมั่นเคี้ยว

               ผมได้เสียงขึ้นจมูกดัง หึ จากฮัคยอน ก่อนที่ใบหน้าสวยของฮัคยอนจะขยับมาใกล้ชิดกับใบหน้าที่กำลังขึ้นสี และมีเหงื่อซึมออกมาตรงบริเวรข้างขมับของผม  


               อา  ...อดทนไว้ จอง แทคอุน...อื้อ-ม


               ในตอนนี้ใบหน้าเราทั้งสองใกล้ชิดกันมาก มากจนผมสัมผัสได้ถึงลมหายใจอุ่นร้อนจากฮัคยอน  และก็คิดว่าฮัคยอนเองก็คงจะรู้สึกเช่นเดียวกับผมตอนนี้...เหมือนกัน 

               เราทั้งสองต่างก็กำลังจดจ้อง  มองลึกเข้าไปในตาคู่นั้นของกันและกัน   มืออุ่นของผมและฮัคยอนข้างที่ติดกับคอนโทรลรถ  กำลังประสานจับกันและกันเอาไว้แน่นบนแผงปุ่มควมคุมรถ 

               ส่วนเรียวแขนแกร่งที่ว่างอีกข้างของผม   ก็กำลังเกาะจับลูบไล้ไปมาอยู่ตรงบริเวรสีข้าง  และเอวบางของฮัคยอน  เรียวแขนเล็กของฮัคยอนที่ว่างอยู่ข้างนั้น   ตอนนี้ก็ได้วางพาดอยู่บนไหล่กว้างของผม และมือเล็กซุกซนของเค้าก็กำลังลูบไล้ไปมาอยู่กับต้นคอของผม  ...จนผมรู้สึกขนลุกเกร็งไปหมด...  

               สัมผัสอ่อนนุ่มให้ความรู้สึกแฉะชื่นค่อยๆเริ่มต้นขึ้นเบาๆ  ที่ตรงริมฝีปากของเราทั้งสอง  สัมผัสที่นุ่มนวล  อ่อนโยน  และช่างหวานฉ่ำจนไม่อาจที่จะสามารถหยุดยั้งให้มันจบลงง่ายๆได้

               จูบที่ทั้งอบอุ่น  นุ่มนวล   ช่างแสนหวานที่ผมกับฮัคยอนกำลังมอบให้กันและกัน   

               ช่างเป็นการจุดประกายเชื้อเพลิง  แห่งไฟรักที่มันฝั่งลึกอยู่ในตัวตนของผม   ไฟรักที่ฮัคยอนเป็นคนเข้ามาก่อไว้  ในร่างกายของผม  

               ไฟรักที่คุกรุ่นจนต้องอดทน   กักเก็บมันมาโดยตลอดเกือบสองอาทิตย์ที่ผ่านมา... โดยไม่ได้ปลดปล่อยมันออกเลยนั้น  อื้ม~ม



               ร้อน  มันเร้าร้อน... 



               "อื้อ-ม...ฮัคยอนอา"  ผม...จะทนไม่ไหวแล้วนะครับ   มันปวดหนึบ  และคับแน่นตึงไปหมด...แล้วครับ    ฮัคยอนอา..

               "อื้อ...อา  ไหน?  แทคอุน ...บอกฮัคยอนคนนี้หน่อยสิครับ   ว่าแทคอุนไม่ได้คิดถึงฮัคยอนคนนี้เลย.."  เสียงนุ่มหวานคงที่ของฮัคยอน  เอ่ยถามผมด้วยรอยยิ้มหวานและสายตาที่ดูเหนือกว่า  อย่างต้องการกลั่นแกล้งและท้าทาย   เสียจนผมรู้สึก....อยากจะเข้าไปจับกดร่างบางของคนช่างท้าทายนั้น   ลงกับเบาะรถนี่มันเสียตอนนี้เลยจริงๆ  หึ  

               "อย่ายั่วกันอย่างนี้สิครับ  ฮัคยอนอา"  ถึงตรงนี้จะเป็นข้างถนนก็จริง   แต่เราก็อยู่กันในรถที่ติดฟิล์มดำ  และตอนนี้ก็ยิ่งเป็นเวลาที่ดึกมากขนาดนี้ด้วย... คิดว่าผมจะอดทนไม่หน้ามืดจับปล้ำคุณตรงได้รึไง


               ......ประมาทผมไปแล้วครับ  ฮัคยอน


               "เปล่านะ  ฮัคยอนไม่ได้ยั่วแทคอุนสักหน่อยเลยนะ^^"  หึ  ยิ้มเจ้าเล่ห์ขนาดนั้น  ยังจะมาพูดเล่นอย่างนั้นออกมาอยู่ได้อีกนะ ฮัคยอน

               "งั้นถ้าผม...."  ขยับเข้าไปกระซิบบอกใกล้ชิดติดข้างแก้มเนียบที่ตอนนี้ก็ขึ้นสีแดงไม่ต่างกัน  แทคอุนเอ่ยค้างไว้แค่ก่อนจะกดจูบลงที่ข้างแก้มแดงนั้นแล้วจึงค่อยจูบไล้ต่ำลงไปเรื่อยๆ จนมาหยุดอยู่ตรงซอกคอสวย  

               ผมค่อยๆสูดดมกลิ่นหอมจากตัวของฮัคยอน...อย่างหลงใหล  และกระหายจนแทบคลั่ง


               "อ๊ะ  ตรงนี้...มัน...ไม่ได้นะ แทคอุนอา"  เสียงนุ่มหวานร้องห้ามปรามขึ้น  เมื่อรู้สึกถึงมือซุกซนของแทคอุน  ที่กำลังจะปลดเข็มขัดที่ขอบกางเกงสแล็คของเค้าจนเกือบหลุดอยู่แล้วเชี่ยว  



หึ  ช่างเป็นคนที่มือไวเสียจริงเลยนะ จอง แทคอุน



               "อื้อ-ม  ฮัคยอนอา ...ผมคิดถึงคุณจนจะคลั่งตายอยู่แล้ว...รู้มั้ยครับ  อื้อ-ม"  อย่าทรมานกันมาก...อย่างนี้สิครับ  คุณก็รู้ว่าตอนนี้ตัวตนของผมมัน...แทบจะระเบิดออกมาอยู่เนี่ย  อื้อ-ม

               "ใจเย็นสิครับ  แทคอุนของฮัคยอน...อดทนหน่อยสิครับ นะ"  ฮัคยอนกดริมฝีปากนุ่มจูบที่หน้าผากชื่นเหงื่อของผม  อย่างต้องการปลอบโยน  ที่เหมือนกับยิ่งจะฆ่าผมให้ตายเสียมากกว่า 

               เสื้อเชิ้ตแขนยาวทรงเข้ารูปสีอ่อนของฮัคยอน   ที่ถูกผมปลดกระดุมออกจนหมดทุกเม็ดแล้วนั้น  แผงอกเล็กและหน้าท้องแบนเรียบคล้ายสตรีเพศของฮัคยอนนั้น  กำลังทำลายความอดทนอดกลั้นของผมจนมอดไหม้  ไปเสียแล้ว



               

ฮัคยอนอา  คุณไม่รู้จริงๆ เหรอว่า

...เรือนร่างของคุณคือ จุดอ่อนที่แท้จริงของผม


.

.

.


               "ฮัคยอนอา..."



               " ................. "



               "ฮัคยอนครับ"



               " ........ฮยอง"




               "ฮัคยอน...."



               "แทคอุนฮยอง!!!"



               เฮือก!!!



               "แทคอุนฮยอง..."

               "วะ  วอนชิค?!"

               "ครับ? ใช่  ผมเองวอนชิค"

               " ........?!!!  "  นี่ผม...ฝันไป?!

               "เออ  ...ขอโทษนะฮยอง  คือผมเห็นฮยองนอนละเมออยู่ เออ แล้วผมก็รู้สึกเป็นห่วงฮยอง  ...ก็เลยปลุก"  ผมจะโดนแทคอุนฮยองแตะ...มั้ยเนี่ย  ดูเหมือนผมจะไปทำลายฝันหวาน?ของฮยองเข้าเสียแล้วสิ

                "คิม-วอน-ชิค"  กดเสียงรอดฟัน

               "คะ  ครับ ฮะ ฮยอง"  ซวยแล้วแก คิมวอนชิค

               "แกกล้าดียังไงมาทำลายความฝันของฉันแบบนี้ ห๊า!!!" แล้วจากนั้นแทคอุนก็ลุกขึ้นวิ่งไล่แตะวอนชิคไปรอบห้องซ้อมด้วยความโมโห

.

.

.



อีกด้านหนึ่ง ณ TRAPALACE

ซ่า....ซ่า....า

               เสียงสายน้ำไหลกระทบพื้นกระเบื้องจากฝักบัวที่ถูกใช้งาน  โดยชายหนุ่มร่างสูงโปร่งที่มีหุ่นเพียวบางโคตรเซ็กซี่  ผิวเนียนสีน้ำผึ้งของเค้านั้น  ก็ช่างดูน่าสัมผัสลื่นมือดีเหลือเกิน  

               แต่ทว่า...

        เจ้าของเรือนร่างสวยอย่าง  ชา ฮัคยอน คนนี้กับไม่เคยจะสนใจใส่ใจอะไรกับมันเลย  เพราะแบบนั้น ชา ฮัคยอน  เลยไม่รู้ว่ารูปร่างของตัวเองนั้นน่ะ  มักจะเป็นที่ดึงดูดสายตาของใครต่อใคร  ให้เหลียวหันมามองอยู่เสมอ

               ฮัคยอนกลับมาถึง TRAPALACE ก็เป็นเวลาเที่ยงคืนแล้ว  พอขึ้นมาถึงห้องพักฮัคยอนก็รีบเข้าไปอาบน้ำก่อนเป็นอย่างแรกทันที

               ไม่นานนัก.. ร่างสวยที่อยู่ในชุดคลุมอาบน้ำสีเข้ม  ก็ได้เดินออกมาจากห้องอาบน้ำ  ด้วยสภาพที่ไม่ค่อยจะเรียบร้อยดีนัก  ทั้งหยดน้ำที่ยังเกาะพราวอยู่ตามเรียวขาเล็กทั้งสองข้าง  และตามไรผมเส้นเล็กก็ยังคงเปรียกชื่นเพราะยังไม่ถูกเช็ดให้เรียบร้อยเช่นเดียวกัน

               ฮัคยอนเดินไปหยิบกางเกงสแล็คราคาแพงสีดำ ที่เค้าได้ถอดพาดทิ้งไว้กับเก้าอี้หลุยส์ข้างเตียงนอน  ขึ้นมาค้นเอาสมาร์ทโฟนสีดำของตัวเองออกมาเพื่อใช้งาน


ติ่ง!

             >>  You have 90 message ...from 택운이

               ทันทีที่สมาร์ทโฟนเครื่องหรูราคาแพงของฮัคยอน  ได้ทำการเปิดระบบเครื่องให้เปิดใช้งานได้ตามปกติเรียบแล้ว  เสียงแจ้งเตือนข้อความเข้าก็ดังขึ้นมาทันที  ช่างเป็นไปตามการคาดเดาของฮัคยอนไม่ผิดเพี้ยนเลยสักนิด 

               และก็เป็นเพียงรายชื่อเดียวเท่านั้นที่เป็นเบอร์โทรศัพท์จากนอกระบบ    ที่ได้รับการอนุญาติให้ติดต่อเค้าโดยตรงได้  โดยไม่ต้องเป็นเบอร์เฉพาะจากองค์กรฯเช่นเบอร์รายชื่ออื่นๆ และเบอร์พิเศษนี้ก็มีแค่ของแทคอุนเท่านั้น ที่ฮัคยอนอนุญาติให้ติดต่อเค้าได้

               ข้อความที่ส่งมามากมาย  ตอนนี้ก็กำลังถูกฮัคยอนค่อยๆเปิดเข้าไปอ่านทีละข้อความๆ ด้วยรอยยิ้มพอใจและมีความสุขอยู่ในที

               ข้อความมากมายเหล่านั้นก็ล้วนแต่เป็นการถามไถ่ ที่เต็มไปด้วยความคิดถึงและเป็นห่วงอยู่เต็มไปหมด

               "หึ  ช่างเป็นคนน่ารักเสียจริงเลยนะ จอง แทคอุน...ของฉัน"  นิ้วเรียวกดเข้าไปที่การตอบกลับ  แล้วจึงพิมพ์สระและตัวอักษรเพียงไม่กี่คำเท่านั้น ในการตอบกลับ 90 ข้อความที่แทคอุนได้ส่งมา



'택운아...나도  보고싶다.'



               "ถึงจะตอบกลับไปช้า...แต่ฉันก็คิดถึงนายมากเหมือนกันนะ แทคอุน...ของฉัน"  ฉันขอโทษที่ให้นายต้องรอคอยฉันอยู่ตลอดเลยเช่นนี้ แทคอุนอา ฉันขอโทษจริงๆนะ

แทคอุนอา...

ถึงฉันจะไม่เคยพูดมันออกมาเลยสักครั้ง


แทคอุนอา...

ตลอดเวลาที่ฉันมีนายอยู่ด้วย  ตรงนี้ ...ฉันก็มีความสุขมาก  ไม่ได้ต่างไปจากนายหรอกนะ


แทคอุนอา...

ฉันเสียใจนะ  เสียใจที่ไม่สามารถทำให้นายมั่นใจอะไรได้เลยในตัวฉันคนนี้


แทคอุนอา...

นายคงไม่รู้หรอกว่า  ที่ฉันให้นายมาอยู่กับฉันที่นี่  มันไม่ใช่เพราะฉันต้องการรับผิดชอบอะไรๆ  นั้นอย่างที่ฉันบอกกับนายไปหรอก 


แทคอุนอา...

ฉันเป็นแค่คนเห็นแก่ตัว  ที่ต้องการกักขังนายเอาไว้กับตัวเองแบบนี้  เพราะแค่ไม่อยากให้ใครได้มาสัมผัสนายอีก  นอกจากแค่ฉันเพียงคนเดียว


แทคอุนอา...

ไม่ใช่มีเพียงแค่นายหรอกนะที่หลงใหลในตัวฉัน  เพราะฉันเองก็หลงใหลในตัวนายมากมายเช่นกัน


 แทคอุนอา...

ฉันรู้สึกโดดเดี่ยว ว่างเปล่า และอ้างว้างมานาน ก่อนที่จะเจอกับนาย


แทคอุนอา...

นายเป็นเพียงแค่คนเดียว  ที่สามารถเข้ามาแทนที่ความรู้สึกสีเทาเหล่านั้น  ที่มีอยู่ภายในจิตใจของฉัน  จนตอนนี้มันแทบจะไม่มีเหลือแล้ว  


แทคอุนอา...

เพราะนายคือคนที่ฉันเฝ้ารอ  ให้ได้พบเจอมาโดยตลอด  


แทคอุนอา...

ได้โปรด  อดทน และรอฉันต่อไปอีกสักหน่อยนะ 


แทคอุนอา...

เมื่อถึงเวลา...ไม่ว่าอะไร  ฉันก็พร้อมมอบมันให้นายทุกอย่าง...




               "แทคอุนอา...ฉันเหงา  และก็คิดถึงนายมากมายเหลือเกิน" ฮัคยอนพูดเสียงแผ่วเบา อย่างคนที่อ่อนล้าไร้ซึ่งกำลังใดๆในตอนนี้


ชา ฮัคยอน
 

คนที่ไม่เคยทำตัวอ่อนแอออกมาให้ใครได้เห็นเลยไม่ว่าจะเป็นที่ไหนๆ


ชา ฮัคยอน


  คนที่ใครๆก็บอกว่า bad บอกว่าเย็นชามากมายคนนี้  


ตอนนี้...


ชา ฮัคยอนคนนี้....กำลังอ่อนแอและร้องไห้


เพราะความรู้สึกมากมาย...


ที่มีอยู่ภายในใจนี้


ที่ต้องกักเก็บมันเอาไว้อยู่เพียงคนเดียว
  

ความรู้สึกมากมายของเค้าที่มันไม่สามารถบอกออกไปได้


ตอนนี้...


มันกำลังบีบรัดกดดันหัวใจของเค้าอย่าง...ทรมานที่สุด


...มันช่างทรมานเหลือเกิน 






.

.

.



ขณะเดียวกัน  หอพักของ LR

               "แหม  ตอนนี้ก็ยิ้มหน้าบานได้จริงๆแล้วสินะครับ" วอนชิคพูดแซวคนที่อายุมากกว่า อย่าง แทคอุน ที่ตอนนี้ยังคงนั่งยิ้มไม่หุบกับข้อความสั้นๆ ที่มีไม่กี่คำ จากคนที่เค้าเฝ้าคิดถึง และรอคอยมาอยู่ตลอดหลายวัน โดยทำได้เพียงแค่การส่งข้อความไปหาไปถามไถ่ อยู่แบบนั้นทุกวัน ทุกเวลาที่เค้าว่าง  แต่ก็ไม่มีวี่แววว่าอีกคนจะเปิดอ่านมันเลยสักฉบับเดียว 

               จนในที่สุด...  ตอนนี้การรอคอยของเค้าก็ได้รับการตอบกลับมาแล้ว  

               แม้อีกคนนั้นจะตอบกลับมาให้แค่ประโยคสั้นๆ 

               แต่ทว่า แค่เค้าได้เห็นคำว่า 'คิดถึงเหมือนกัน' จากฮัคยอนคนที่ชอบทำเป็นปากหนัก ไม่เคยที่จะพูดอะไรตรงๆแบบนี้กับเค้าเลยสักครั้งนั้นน่ะ

               แค่เท่านี้  มันก็มากพอแล้วที่จะเพิ่มแรงและกำลังใจให้ จอง แทคอุน คนนี้ให้ได้เดินต่อไปข้างหน้า  ได้อย่างไม่ต้องห่วงกังวลอะไรๆไปอีกแล้วล่ะ

               ขอบคุณนะครับ  ขอบคุณจริงๆ ที่คุณยังไม่ได้ลืมผม จอง แทคอุน คนนี้ของคุณ ...ฮัคยอน


ผมหวังว่าเราจะได้เจอกันเร็วๆนี้นะครับ


ฮัคยอนที่รักของผม  ...คิดถึงคุณที่สุดเลยรู้มั้ยครับ


เพื่อทุกอย่างแล้ว


 ผมจะตั้งใจทำงานของผมให้ดีที่สุด


จะทำมัน...


จนกว่ามันจะประสบความสำเร็จ


แล้วเมื่อถึงวันนั้น...


ผมจะนำความสำเร็จและความภาคภูมิใจของผม


กลับไปหาคุณนะครับ ...ฮัคยอนของผม

              

 


/100% แล้วครับทุกคน  สำหรับความพีคในตอนนี้

/อึก..ก น้องอุนอุตส่าห์ดีใจแทบตายที่ได้เจอฮัคยอนของน้องอุนแล้วแแท้ๆ

/ไอ้น้องบ้าคิมวอนชิ------------------------ค!!! แกจะมาปลุกฝันฉันทำไมห๊า!!!

/ครับ ถึงวันนี้...มันจะเป็นแค่ความฝัน  

/แต่ในวันข้างหน้า!  มันต้องเป็นเรื่องจริง[ให้ได้]ครับ  

/ด้วยความคิดถึงที่มันมากมายนี้...เจอตอนหน้าอีกนะครับ

네...안녕 ^^




아!  그래... 오래 보자.











/Intro... ,and see you next time [in the hot times???]










"แทคอุนอา  ...คิดถึง"

"ผมกอดคุณไว้แบบนี้?  ทั้งคืน..เลยได้มั้ยครับ ฮัคยอนอา"

"คืนนี้เรา...จะทำอะไรกันดีนะ?"

"ทำให้คุณ...หลงใหล[ในตัว]ผม ..ได้แค่คนเดียวครับ ฮัคยอนอา"

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 3 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

63 ความคิดเห็น

  1. #23 Manira (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 21 มิถุนายน 2560 / 20:03
    มาต่อเด๋วนี้น้าาาา แทคอุนลูก เล่นตัวหน่อยก้ได้ลูกกกกกกก
    #23
    0
  2. #22 Cha_n (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 21 มิถุนายน 2560 / 18:45
    โอ๊ยยย....รีบเลยอุนอุนอย่าช้า
    #22
    0
  3. #21 Skill1993 (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 21 มิถุนายน 2560 / 16:40
    สปอยได้ปวดใจ....
    #21
    0
  4. #20 double88 (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 21 มิถุนายน 2560 / 08:33
    Spoilโหดมาก
    #20
    0
  5. #19 Manira (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 21 มิถุนายน 2560 / 07:35
    มาต่อด่วนค่าาาาาาาา
    #19
    0
  6. #18 เด็กน้อยแสงดาว (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 21 มิถุนายน 2560 / 05:38
    หนูคิด....ไปไหนแล้วนะ....5555
    #18
    0