THE FREAK OUT ! [fic vixx leon]

ตอนที่ 1 : การพบกัน...

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 939
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 12 ครั้ง
    10 พ.ค. 62



 THE FREAK OUT !

1 Destiny in encounter





กึก ก
     
     แก้ววิสกี้ถูกแย้งออกจากมือเรียวสวยของเจ้าของฉายา Dark Angle ของมหาลัย King อย่าง...


     N


     ที่คืนนี้ดูเขาจะดื่มน้ำสีอำไรรสเลิศราคาแพงชนิดนี้ เข้าไปมากเกินปกติเสียจนน้องชายคนสนิทที่ได้ฉายาว่า "เมาคืออะไรไม่รู้จัก" อย่าง อี ฮงบิน ต้องอดเป็นห่วงไม่ได้จึงต้องรีบแย้งแก้วออกมา 
      
     อันที่จริง... ถึงแม้ว่าจะรู้ดีว่าเอ็นนั้นไม่ใช่พวกคออ่อนอะไร รึจะพูดให้ถูกเลยก็คือ เอ็นเป็นคนที่ดื่มเก่งไม่แพ้ฮงบินเลย แต่แค่เอ็นไม่ค่อยชอบดื่มมันบ่อยมากเท่ากับฮงบินแค่นั้นเอง
 
     แต่ก็นั้นแหละ !

   แล้วที่เห็นว่ามานั่งดื่มหนักแบบนี้ ก็คงเพราะมีเรื่องต้องให้คิดหนักอยู่นั้นเองเขาถึงต้องยอมมาพึ่งน้ำเมาแบบนี้

     แต่...เฮ้ย! นี่มันวิสกี้นะเอ่อ จะมานั่งยกดื่มเอาๆ อย่างกับมันเป็นแค่น้ำหวาน น้ำผลไม้ ที่จะดื่มมากมายแค่ไหนก็ไม่ทำให้เมาได้แบบนั้นคงไม่ได้หรอกนะ เฮ้ย!

     เพราะที่คุณเอ็นดื่มมันอยู่คือ วิสกี้ !

     ขอร้องย้ำดังๆ ชัดๆ อีกทีว่ามัน คือ วิสกี้ !!!

     "พอๆๆ ไม่ให้ดื่มแล้ว พอเลยๆ" ฮงบินรีบยกมือที่ถือแก้ววิสกี้ขึ้นสูง พร้อมเบี่ยงตัวหลบหนีออกจากมือเรียวของเอ็นที่พยายามเอื้อมออกมาคว้าเอาแก้วของตัวเองคืน

     "ไอ้-เด็ก-บ้า อี ฮงบิน...ฮึ่ย!" เมื่อทำอะไรไม่ได้ตามอย่างที่ตัวเองต้องการ เอ็นก็ได้แต่ทำท่าทางฝืดฝัดใส่ฮงบินแท

     "อ้าว! ไอ้คุณพี่นี่ก็...!!! เอ็นฮยอง ฮยองดื่มไปเยอะมากแล้วน่า พอเถอะ" ทีแรกฮงบินก็นึกอยากร้องด่ากลับไอ้พี่ชายคนดื้อนี่ยาวๆอยู่หรอกนะ แต่พอเห็นใบหน้านิ่งๆ แต่นัยนะแววตากลมสีนิลกลับดูเศร้าหมองอยู่แบบนั้นก็อดห่วงขึ้นมาแทนไม่ได้ทุกที

     "เอ่อ ฉันรู้ตัวเองดีน่า แกไม่ต้องมาห่วงหรอก..." เอ็นโยกตัวเอื้อมมือออกไปสับคอฮงบินทีหนึ่ง แล้วจึงหันไปคว้าหยิบเอาบุหรี่ขึ้นมาจุดสูบ แล้วจึงถอยกลับมานั่งเอนหลังพักที่โซฟาหรูที่นั่งอยู่ด้วยท่าทีเฉยชา

     "พูดจริงๆ นะ ตั้งแต่ฮยองเลิกกับวอนชิคมานี่...รู้สึกว่าฮยองจะทั้งดื่มเหล้าสูบบุหรี่จัดเลยนะ ไม่พอ! แถมยังออกไปซิ่งรถคนเดียวบ่อยๆอีกด้วย เป็นไรมากเปล่าวะฮยอง?" 

     " ... "

     "เฮ้- ไม่ได้ยินที่ผมพูดด้วยรึไงวะ?"

     "เอ่อ ได้ยิน"

     "แล้วไมฮยองไม่ตอบผมละ?"

     "ฉันก็แค่...ไม่รู้จะตอบอะไรแกไงฮงบิน เพราะฉันเองก็ยังไม่รู้ ไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกัน ...แกเข้าใจมั้ยวะ" เอ็นพูดมันออกไปอย่างคนกำลังสับสนคิดหนัก เหมือนคนที่กำลังหลงทางอยู่ และพยายามหาทางออก แต่ทว่า ยิ่งหาทางมันก็ยิ่งมืดมนลงไปเรื่อยๆ 

     "เฮ่ย.. ดูท่าจะอาการหนักนะฮยองอะ" ฮงบินพูดพร้อมส่ายหัวไปมาอย่างจนปัญญาจะช่วยอะไรได้ จึงทำได้แค่นั่งมองดูเอ็นอย่างเป็นห่วงแบบนี้

     "หึ ก็คงงั้น..." เอ็นได้แต่ยิ้มสมเพชตัวเองเงียบๆ

     "เฮ่ย จริงๆเลย ถ้าฮยองจะเป็นแบบนี้ ก็ไม่น่าไปบอกเลิกหมอนั่นมันเลยนะเหอะ จริงๆ" พอนึกถึงต้นเหตุของเรื่องแล้วฮงบินก็อดไม่ได้ที่จะต้องพูดบ่นมันออกมาให้อีกคนได้คิดทบทวน

     "ฉัน..." เอ็นเหมือนอยากจะพูดอะไรสักอย่าง

     " ... " ฮงบินจึงต้องเงียบฟัง

     "แกก็รู้ว่าฉัน..." เอ็นเริ่มเอ่ยขึ้นอีกครั้ง แค่พูดได้ไม่กี่คำก็หยุดพูดและเงียบไปเฉยๆ

     "เอ็นฮยอง" 

     "เพราะแบบนั้น ฉัน ..ฉันไม่อยากทำร้ายหมอนั่นไปมากกว่านี้ แกเข้าใจมั้ย?" พอฮงบินเรียกชื่อตัวเองอีกครั้ง เอ็นเลยต้องพูดสรุปตัดบทแบบนี้ไป

     "เฮ่ย...เอ่อๆ เอาเถอะยังไงฮยองก็บอกเลิกกันไปแล้วนี่ จะพูดอะไรอีก- ..." อ้าว ใครโทรมาวะ? ขัดจังหวะชะมัด


TRrrr rrr rr r

Ken calling ...

     "ว่าไง เคนฮยอง"

/ย๊า ฮงบิน อะ! เสียงดังจังวะ อยู่ไหนเนี่ย? รีบกลับมาที่บ้านตอนนี้เลยนะ มีเรื่องด่วน/

     "ฮะ เอ๋? เรื่องด่วน? เรื่องไรอะ?"

/ฉันไม่รู้หรอก แต่แกต้องรีบกลับมาที่นี่ภายในครึ่งชั่วโมง อี ฮงบิน/ ปลายสายเอ่ยย้ำเสียงเข้มน่ากลัว จนฮงบินยังแอบขนลุก

     "อาๆ เข้าใจแล้วๆ ผมจะรีบกลับไปเดี๋ยวนี้แหละครับ คุณชายใหญ่อี แจฮวาน" ท้ายประโยคของฮงบิน ก็ไม่วายพูดล้อเลียนพี่ชายตัวเองอีกจนได้ ตามนิสัยชอบที่แกล้งคนอื่นของตัวเอง

/เอ่อ ครับ ไอ้คุณชายเล็กอี ฮงบิน/ แล้วปลายสายก็ประชดกลับมาอย่างไม่คิดยอมแพ้เช่นกัน 

สมแล้วที่เป็นสองพี่น้องจอมแสบแห่งตระกลู อี จริงๆ

     "เอ็นฮยอง..." ฮงบินหันไปเรียกเอ็นที่กำลังเอนหลังหลับพักสายตาอยู่โซฟาตรงข้าม หลังจากคุยโทรศัพท์กับพี่ชายของตัวเองเสร็จ

     "เอ่อ รู้แล้วหละ แกกลับไปก่อนเถอะ" เอ็นเอ่ยตอบกลับทั้งที่ยังคงอยู่ท่าเดิมโดยไม่คิดจะขยับตัวลุกมาสนใจมองน้องชายคนสนิทตรงหน้าเลย

     "เอ่อ ฮยองจะอยู่ต่อสินะ"

     "อื้อ"

     "งั้นก็อย่าไปสร้างเรื่องละ อยู่ดีๆนะเว้ย เอ็นฮยอง ส่วน...วิสกี้เนี่ยก็ต้องพอแล้วนะ รู้ป่ะ?"

     "เอ่อๆ แกจะกลับก็รีบๆ กลับไปเหอะ พูดเยอะวะ" เอ็นเอ่ยปากไล่ส่งฮงบินอย่างปัดๆ 

     "เอ่อ ชิส์! ไล่กันจริงฮยองนี่ ฮึ่ย.. งั้นก็เจอกันที่มหาลัยนะ ผมไปละ บาย"

     "เอ่อ- บาย" เอ็นยื่นมือขวาออกไปแตะกับมือซ้ายที่ยื่นมารอก่อนแล้วของฮงบิน มันท่าประจำเวลาที่พวกเขาต้องบอกลากัน ที่ชอบทำกันมาแบบนี้ตั้งแต่สมัยยังเด็กๆ จนมันติดเป็นนิสัย

     เมื่อล่ำลากันเสร็จฮงบินก็รีบเดินออกจากโซนชั้นของแขกวีไอพีของผับหรูที่พวกเขาเข้ามาใช้บริการในคืนนี้ทันที เหลือทิ้งไว้แค่เอ็นที่ยังคงนั่งอยู่ที่เดิมต่อ


.

.

.

     หลังจากที่ฮงบินได้ขอตัวกลับไปก่อนเมื่อราวครึ่งชั่วโมงที่แล้ว 

 
     "เฮ่ย..." พอฮงบินกลับไปแล้ว เอ็นก็ได้แต่นั่งถอนหายใจทิ้งอยู่อย่างนั้นซ้ำๆ อย่างเบื่อหน่าย และไม่รู้จะทำอะไรต่อดี

     จริงๆ ก็ไม่ได้อะไรมากมายกับคำพูดห้ามปราบของฮงบินนักหรอก แต่ก็แค่ตอนนี้เขาหมดอารมณ์ที่จะดื่มมันต่อไปแล้วเองต่างหาก 
     
     ถามว่าตอนนี้เขารู้สึกอย่างไร? 

     ก็คงบอกได้แค่ว่า ไม่รู้ เขาไม่รู้จริงๆ ไม่รู้ว่าจะทำอะไร? ยังไง? ก่อนหรือหลังดี? เพราะในหัวของเขาตอนนี้มันโคตรว่างเปล่าสุดๆ จริงๆ เพราะเป็นแบบนั้น เขาก็เลยได้แต่นั่งเอนหลังหลับตาพักไปกับโซฟานุ่มหรูตัวเดิมและให้เสียงดนตรีจังหวะเร้าร้อนจากดีเจประจำผับ ช่วยขับกล่อมเขาต่อไปเรื่อยๆ

     แต่ทว่า...

     เมื่อพอได้อยู่แบบนั้นนานๆ เข้ามันก็ชักจะเริ่มรู้สึกเบื่อ เขาจึงตัดสินใจว่าเขาควรจะกลับไปเสียที 
     พอคิดได้ดังนั้นเขาก็ไม่รอช้า ลุกขึ้นเก็บข้าวของของตัวเอง ที่มันก็มีแค่ กระเป๋าเงิน กุญแจรถ และสมาร์ทโฟนเครื่องหรูรุ่นใหม่ล่าสุด ส่วนบุหรี่ของเขาที่ยังคงเหลือสองสามตัวในกล่องนั้นก็ทิ้งมันไว้ตรงนั่นแหละ เก็บเอาแค่ไฟแซกที่ใช้และพกพามันอยู่เป็นประจำของตัวเองแค่นั้น แล้วจึงลุกขึ้นยืนจัดเสื้อผ้าให้เข้าที่เข้าทาง เสร็จเรียบร้อยแล้วจึงเดินออกไป

     ไม่ต้องสงสัยอะไรหรอกนะ เพราะที่นี่หนึ่งเป็นในกิจการของเขาเอง เพราะฉะนั้นเขาจะไป จะอยู่ก็ได้ไม่จำเป็นต้องสนใจใคร ส่วนพวกค่าเครื่องดื่อค่าบริการอะไรนั้น เดี๋ยวผู้จัดการของที่นี่เค้าก็จัดการเองนั่นหละ

     เพราะฉะนั้นเขาก็ไม่จำเป็นต้องมาสอนใจในเรื่องนี้

     กลับไปพักนอนผ่อนอยู่เงียบๆที่ห้องตัวเองดีกว่า

     แต่ในระหว่างทางที่เขากำลังเดินออกไปพร้อมกับต้องคอยระวัง หลบหลีก เลี่ยงจากกลุ่มผู้คนมากมายที่ออกมาเที่ยวและกำลังเมามันส์กันจนแทบไม่มีสติในผับ เพื่อไปยังทางออก

     ในขณะนั้นเอง ก็มีร่างของใครบางคนที่เหมือนจะเสียหลักจนเซถลาเข้ามาซนกับเขาเข้าอย่างจั


หวืด ด/หมับ!


"อ่ะ/เฮ้ย" ไม่รู้ว่าด้วยสัญชาติญาณหรือว่าด้วยความเคยชินของร่างกายเขา ที่มันมักจะชอบไปเร็วกว่าความคิด ยิ่งเวลาเกิดเหตุฉุกเฉินขึ้นแบบนี้ ร่างกายของเขาก็จะยิ่งเคลื่อนไหวรวดเร็ว ไปก่อนจะทันได้คิดอะไรก่อนด้วยซ้ำ ก็เป็นอย่างนี้ทุกที

     ผลมันเลยกลายเป็นอย่างนี้ไง...

     สองแขนเรียวรีบคว้ารับเอาร่างของอีกคนเข้ากอดไว้อย่างรวดเร็ว เพื่อป้องกันไม่ให้อีกคนล้มลงไปให้ได้เจ็บตัวที่พื้น 

     "อะ ขอ- ขอโทษ ขอโทษครับ" คนที่อยู่ในอ้อมแขนของเอ็นได้เอ่ยขึ้นเมื่อเริ่มทรงตัวเองได้(บ้าง)แล้ว

     "อืม ไม่..เป็น-ไร" เสียงของเอ็นเกือบขาดหายไปกลางอากาศแล้ว เมื่อตาคู่กลมสวยสีนิลของเขาได้มองสบตาคู่คมดุราวกับดวงตาของเสือนักล่าอย่างไงอย่างงั้น 

     แต่สายตาช่างสำรวจของเอ็นก็ไม่พลาดที่ต้องไล่สายตาสำรวจไปให้ทั่วทั้งใบหน้าของอีกคน ที่มันช่างมีแรงดึงดูดกับเขาเสียเหลือเกิน
     
     อา...ริมฝีปากอิ่มได้รูปสีแดงๆ นี่มันช่างเชิญชวนเขาให้เข้าไปลองสัมผัสเสียเหลือเกิน

     อา... ให้ตายสิ สายตาหวามเยิ้มนี่คงเพราะจากฤทธิ์แอลกอฮอล์คู่นั้น พอยิ่งได้มองสบตาอีกครั้งแบบนี้...

     ก็ดันทำให้หัวใจของเขาที่มันห่อเหี่ยวอยู่นั้น กลับมากระตุกเต้นไม่เป็นจังหวะขึ้นมาเสียได้


Heart attack!!!


     เอ๊ะ!? นี่ไม่ใช่ว่า... เขาคงจะดื่มวิสกี้เยอะเกินไปอย่างที่ฮงบินพูดจริงๆสินะ ถึงได้ทำให้คนตรงหน้า ที่ตอนนี้ก็ยังคงอยู่ให้อ้อมแขนของเขา อ่า ช่างเป็นคนที่สามารถปลุกเล้าความต้องการ...ของเขาได้มากมายแค่เพียงได้สบตากัน และไม่ว่าจะเป็นทั้งรูปร่าง ทั้งกลิ่นหอมอ่อนๆจากตัวคนคนนี้...แค่เท่านี้...มันก็ชวนให้นึกจินตรนาการไปไกล...ถึงรสชาติ...จะเป็นแบบไหนกันนะ ?


Oh~ Ah... Yeah~!!!


      สัมผัสแผ่วเบาที่ริมปากสีแดงฉ่ำของทั้งสองก็ได้เริ่มขึ้นช้าๆ จากตอนแรกที่เป็นแค่การลองทาบแตะสัมผัสกันเพียงเบาๆ แต่มันก็นานราวเกือบนาที ก่อนทั้งสองคนจะเริ่มสัมผัสกันให้ลึกเข้าไปอีกโดยการลิ้มลองความหวานจากรสชาติของกันและกัน 
     ..แล้วจากนั้นทุกอย่างมันก็เริ่มเร้าร้อนขึ้น จนเกินควบคุม มันเร้าร้อน รัญจวนใจ จนร่างกายและความต้องการของทั้งสองคนไม่อาจจะหยุดรั้งให้มันจบลงไว้แต่เพียงเท่านั้นได้อีกต่อไป ความเร้าร้อนในค่ำคืนนี้...


Just can't control!






     

     


     
  





 


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 12 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

63 ความคิดเห็น

  1. #32 Moo_k (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 9 กรกฎาคม 2560 / 10:56
    ไม่ค่อยเจอยอนลุคแบบนี้อ่ะ เถื่อนๆดาร์กๆดี ชอบๆๆ
    #32
    0
  2. #3 เด็กน้อยแสงดาว (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 8 มิถุนายน 2560 / 05:34
    ตามมาจากทวิตค่ะ!!!!ชอบ ชอบมาก ชอบโครต
    #3
    1
    • #3-1 jielne(จากตอนที่ 1)
      8 มิถุนายน 2560 / 12:36
      ขอบคุณค่ะ
      #3-1
  3. #2 AB Project (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 8 มิถุนายน 2560 / 03:43
    อื้อหือ ร้อนแรงระดับสุด~
    #2
    1
    • #2-1 jielne(จากตอนที่ 1)
      8 มิถุนายน 2560 / 12:38
      มันอาจจะไม่ขนาดนั้น... เขินจัง ㅇㅅㅇ
      #2-1