Johnlock ft.Mystrade

ตอนที่ 1 : 1

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 88
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 4 ครั้ง
    6 พ.ค. 62

"ตัวประหลาด พ่อเเกยังไม่มาอีกหรอสงสัยคงจะโดนพ่อทิ้งซะเเล้วมั้ง" เด็กสาวผมหยิก สีผิวเข้ม 'โดโนเเวน' พูดขึ้นหลังจากเห็น'เชอร์ล็อค'ยังนั่งรอคุณพ่อมารับ   

'ตัวประหลาด' คำนี้คงจะเป็นคำที่เชอร์ล็อคคุ้นเคยสุดเเล้วตั้งเเต่ที่เข้ามาเรียนที่นี่เพราะไม่มีเด็กคนไหนเรียกชื่อเค้าซักคน คงจะเป็นเพราะเค้าทำตัวเเปลกจากคนอื่นล่ะมั้งถึงได้กลายเป็นตัวประหลาดในโรงเรียน

"เธอก็อย่าไปว่าเพื่อนสิโดนี่ พ่อนายคงจะติดงานเลยมาช้าล่ะมั้งเชอร์ล็อค" 'เกร็ก' หันหน้าไปตำหนิโดโนแวนก่อนจะหันมาพูดกับเชอร์ล็อค
เมื่อกี้เค้าคงจะพูดผิดไปหน่อย คนที่มองเห็นเค้าเป็นคนธรรมดาเเละเป็นเพื่อนกับเขาเพียงคนเดียวก็คงจะเป็น'เกร็ก'เด็กหนุ่มผมสีน้ำตาลคนนี้ล่ะมั้ง
ตอนที่เค้าเข้ามาเรียนเเรกๆเค้าก็อนุมานสิ่งต่างๆที่เกิดขึ้นตามนิสัยของเค้าหลังจากนั้นทุกคนก็เริ่มที่จะตีตัวออกห่างเเต่ก็มีเกร็กเเค่คนเดียวนี่เเหละที่ดูจะสนอกสนใจกับการอนุมานที่เเสนจะเป๊ะ
'นายทำได้ยังไงอ่ะ นี่มันโคตรเจ๋งเลย!วันนี้ฉันกินอะไรมา นายรู้มั้ย?'
'ก็กินเเซนวิชที่เเม่นายทำมาให้ น่าจะเป็นไส้ทูน่าเพราะที่ขอบปากนายมีเศษทูน่าติดอยู่'
'โหหหห โคตรเจ๋งเลย! ฉันขอเป็นเพื่อนนายได้มั้ย ฉันอยากมีเพื่อนเท่ห์ๆเเบบนี้! นะๆๆๆ'
'อืม'

คำพูดขอร้องในวันนั้น เชอร์ล็อคไม่ได้คิดอะไรมากเลยตอบส่งๆไปเเละหลังจากวันนั้นเกร็กก็เอาเเต่ตามเค้าเอาเเต่ถามนู่นถามนี่ ถ้ารู้ว่าคบเเล้วจะน่ารำคาญขนาดนี้ น่าจะปฏิเสธไปเเต่เเรก
"นายเข้าข้างไอ้สัตว์ประหลาดนี่ได้ไง เค้าน่ากลัวจะตาย นายไม่กลัวโดนเค้าฆ่าหรือไง?" โดโนเเวนหันมากระซิบกับเกร็ก
"เธอดูหนังมากเกินไปหรือเปล่า พวกเราเเค่อายุ12ปีเองนะจะฆ่าใครได้ไง เเล้วอีกอย่างเชอร์ล็อคเค้าเป็นเพื่อนฉัน เค้าไม่ฆ่าฉันหรอก" เกร็กตอบเเละหันมามองหน้าเชอร์ล็อคเป็นนัยๆว่า 'ใช่มะ' เชอร์ล็อคไม่รู้จะตอบว่าอะไรเลยทำเเค่พยักหน้าส่งๆ
เกร็กเห็นเชอร์ล็อคพยักหน้าเบาๆเลยหันไปหาโดโนเเวนพร้อมยิ้มเป็นนัยๆว่า'เห็นป่าว' โดโนเเวนกรอกตามองบนก่อนจะขอตัวพร้อมให้เหตุผลว่าเเม่มารับเเล้ว
หลังจากโดโนเเวนออกไปเกร็กก็อาสาว่าจะนั่งรอคุณพ่อเป็นเพื่อนเพราะตอนนี้ดูเหมือนทั้งโรงเรียนจะเหลือเเค่เกร็กกับเชอร์ล็อคที่ยังรอผู้ปกครองอยู่ คุณครูสาวก็ยืนรอผู้ปกครองเป็นเพื่อนเด็กน้อยสองคนตามหน้าที่ของคุณครูที่ควรดูเเลเด็กนักเรียนเป็นอย่างดี
เวลาผ่านไปไม่ถึง10นาที รถยนต์สีน้ำเงินหยุดจอดหน้าโรงเรียนก่อนที่จะมีใครบางคนลงจากรถ
'คุณเลสตราด'ในชุดตำรวจปิดประตูรถเเล้วเดินมาหาเด็กหนุ่มสองคนที่นั่งอยู่บนม้าหิน เชอร์ล็อคมองเห็นเกร็กทำท่าดีใจอยู่พักหนึ่งก่อนที่จะหันมาทำหน้าเศร้า
"คุณพ่อฮะ ผมขออยู่เป็นเพื่อนเชอร์ล็อคได้มั้ยฮะ" เกร็กเดินมาหาพ่อก่อนที่จะจับเสื้อพ่อดึงเบาๆเป็นการขอร้อง
คุณเลสตราดมองลูกชายของตนด้วยความเอ็นดู เค้าไม่เคยทนได้เลยเวลาเห็นสายตาอ้อนๆของลูกชายตัวเเสบ
"ไม่ต้องอยู่เป็นเพื่อนเชอร์ล็อคหรอก เพราะเชอร์ล็อคจะไปกับเรา" เด็กน้อยได้ยินพ่อพูดดังนั้นก็กระโดดโลดเล่นด้วยความดีใจก่อนจะหันไปคุยกับเชอร์ล็อคที่นั่งชันเข่าบนม้าหิน
"เชอร์ล็อค! นายจะไปบ้านฉันหรอ!? คุณพ่อบอกฉันเมื่อกี้ว่านายจะขึ้นรถไปกับเรา" เชอร์ล็อคมองเกร็กด้วยสีหน้าไร้อารมณ์ก่อนจะตอบว่า
"พ่อนายจะไปส่งฉันที่บ้านต่างหาก.." เด็กหนุ่มผมดำพูดก่อนจะขัดเพื่อนตัวเองที่ทำหน้าดีใจมากกว่าเก่า
"ฉันยังพูดไม่จบ...จากนั้นฉันก็จะขอบคุณพ่อนาย เเล้วนายก็กลับบ้านไปอ่านหนังสือตามเดิม" เชอร์ล็อคลุกหนีเกร็กเเล้วเดินไปขึ้นรถสีน้ำเงิน เกร็กมองตามเชอร์ล็อคที่เดินไปขึ้นรถเเล้วหันมามองพ่อตัวเอง
"พ่อฮะ ผมอยากไปเล่นบ้านเชอร์ล็อค..คุณพ่อช่วยให้ผมเข้าไปได้มั้ยฮะ" คนเป็นพ่อไม่ได้ตอบอะไรเเค่ยิ้มเเละลูบหัวเกร็กเบาๆก่อนจะให้เกร็กสวัสดีคุณครูที่นั่งรอเป็นเพื่อน

รถยนต์สีน้ำเงินที่บรรทุกผู้ด้วยสารจำนวนสามชีวิตกำลังเเล่นบนถนนเส้นหนึ่งในลอนดอน ภายในรถดูเงียบผิดปรกติเพราะตามปรกติเเล้วเด็กหนุ่มผมสีน้ำตาลจอมซนจะต้องพูดมากกว่านี้เเต่นี่เค้าทำเพียงมองออกไปนอกกระจกอย่างเงียบๆ
คุณเลสตราดชายตามองกระจกหลังด้วยสายตาเป็นห่วง ลูกชายของเค้าดูเงียบเเปลกๆหรือเป็นเพราะเค้าไม่ได้ตอบตกลงที่จะพาเกร็กไปบ้านเชอร์ล็อคหรือเปล่า
เชอร์ล็อคที่นั่งอยู่เงียบๆเห็นสายตาของคุณเลสตราดที่มองเกร็กอย่างห่วงๆก็อดที่จะพูดไม่ได้
"ฉันจะให้นายไปอ่านหนังสือบ้านฉันก็ได้เเต่...นายห้ามมาถามเซ้าซี้กับฉันนะ" เชอร์ล็อคพูดขึ้นมาลอยๆเเต่นั่นก็ทำให้เกร็กหันมายิ้มได้
เด็กหนุ่มผมสีน้ำตาลกล่าวขอบคุณเพื่อนของเค้าหลายครั้งเเละกลับมาพูดเยอะเหมือนเดิม คุณเลสตราดเห็นลูกชายของตนกลับมาร่าเริงก็อดไม่ได้ที่จะขอบคุณเชอร์ล็อคในใจ
.

.

.
รถสีน้ำเงินจอดที่หน้าบ้านตระกูลโฮล์มส์ก่อนที่จะมีเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยเข้ามาตรวจดูรอบๆรถเเละในรถตามหน้าที่ที่ตนได้รับ
เกร็กทำตาโตเมื่อรถขับผ่านเข้าไปด้านใน ทางขนาบทั้งสองข้างมองให้เห็นสนามหญ้าที่มีต้นไม้ขึ้นเต็มไปหมด มันเป็นสวนที่เกร็กใฝ่ฝันอยากจะมี
ไม้ยืนต้นหลากหลายชนิดที่สูงใหญ่ขนาบข้างทางเข้าบ้านตระกูลโฮล์มส์สร้างความรื่นรมย์ให้กับเด็กหนุ่มที่พึ่งเคยมาเป็นครั้งเเรกได้ดีมากนัก ดวงตาสีฟ้าเสมองไปทางคนข้างๆที่นั่งเกาะกระจกรถอยู่ก่อนจะยิ้มมุมปากขึ้นมาเล็กน้อย
"ถึงเเล้วเด็กๆ" คุณเลสตราดพูดขึ้นหลังจากจอดรถหน้าบ้านโฮล์มส์ เกร็กรีบเปิดประตูรถไปรับอากาศบริสุทธิ์ เชอร์ล็อคยังไม่ได้ออกจากรถในทันที เค้ามองหน้าคุณเลสตราดเเละเอ่ยปากถาม
"คุณมีอะไรจะพูดกับผมมั้ยครับ ผมรออยู่" คุณเลสตราดมองหน้าเชอร์ล็อคจากกระจกหลังก่อนจะยิ้มเเละพูดขึ้นมาเบาๆ
"ฝากดูเเลเกร็กหน่อยนะ เค้าอาจจะดูน่ารำคาญไปบ้างเเต่เค้าก็เป็นเด็กที่จริงใจ เเล้วเมื่อกี้อาขอบใจนะที่ช่วยให้เกร็กยิ้มได้" เชอร์ล็อคไม่ได้ตอบอะไรกลับมา เค้ากล่าวขอบคุณคุณเลสตราดที่มาส่งก่อนจะลงจากรถ
"เดี๋ยวพ่อมารับตอนค่ำๆ อย่าซนเยอะนะเกร็ก พ่อไม่มีปัญญาจ่ายค่าเสียหายนะ"
คุณเลสตราดลดกระจกลงเเล้วพูดกับเกร็กที่ยืนดูต้นไม้อยู่อย่างติดตลก เด็กน้อยหันมามองพ่อตนเองเเล้วพยักหน้าหงึกหงักก่อนจะโบกมือลา
"ขับรถกลับดีๆนะฮะ"

หลังจากที่รถยนต์สีน้ำเงินเคลื่อนตัวออกจากบ้านไป เชอร์ล็อคก็เดินเข้าบ้านโดยไม่รอเกร็กที่กำลังทำหน้าชื่นตาบานอยู่
ภายในบ้านตระกูลโฮล์มส์เฟอร์นิเจอร์ต่างๆถูกจัดวางไว้อย่างเป็นระเบียบ ด้านหน้าเป็นบันไดสำหรับขึ้นชั้นสอง ด้านซ้ายเป็นห้องนั่งเล่นส่วนด้านขวาเป็นห้องรับประทานอาหารเเละข้างในเป็นห้องครัว

เชอร์ล็อคเดินเข้าไปในห้องครัวก่อนจะวิ่งเข้าไปกอดหญิงวัยกลางคนที่ด้านหลัง เธอสะดุ้งเล็กน้อยก่อนจะอมยิ้มเมื่อรู้ว่าคนที่กอดด้านหลังคือใคร

"กลับบ้านมาตั้งเเต่เมื่อไหร่เนี่ยเชอร์ล" หญิงวัยกลางคนไม่ได้หันกลับมา เธอกำลังวุ่นอยู่กับการทำอาหารสำหรับงานเลี้ยงในค่ำคืนนี้ 

'ไมครอฟ โฮล์มส์' ลูกชายคนโตของบ้านได้โทรมาบอกว่าตนเองสอบติดมหาวิทยาลัยอันดับหนึ่งในลอนดอนเเล้ว สร้างความปิติยินดีกับเธอเป็นอย่างมากดังนั้นเธอจึงจัดงานเลี้ยงเล็กๆให้กับลูกชายของเธอเเทนคำขอบคุณที่อุตส่าห์มานะบากบั่นจนติดมหาลัย

เชอร์ล็อคเห็นเเม่ยิ้มน้อยยิ้มใหญ่อยู่คนเดียวเลยเอ่ยปากถาม

"มามี๊ยิ้มเพราะเชอร์ลหรือยิ้มเพราะพี่ไมค์กันเเน่" เชอร์ล็อคถามเสียงงุบงิบเเล้วกอดคนเป็นเเม่เเน่นขึ้น คุณนายโฮล์มส์ยิ้มให้กับท่าทางของลูกชายคนเล็กที่กำลังซุกตรงหลังของเธอ เธอวางมือจากการทำอาหารเเล้วหันมา

"เเม่ก็ยิ้มเพราะลูกทั้งสองคนนั่นเเหละจ้ะ" คุณนายโฮล์มส์กอดตอบลูกชายคนเล็กด้วยความเอ็นดู

"เชอร์ลรู้มั้ย ทำไมเเม่ถึงจัดงานเลี้ยง" คุณนายโฮล์มส์ถามลองเชิงการอนุมานของลูกชายคนเล็ก

"เพราะว่ามามี๊อยากจะขอบคุณที่พี่ไมค์ติดมหาลัยเเล้ว เชอร์ลดูจากสีหน้าของมามี๊ก็รู้เเล้ว เชอร์ลว่าไม่เห็นจำเป็นเลยที่จะต้องจัดงานเลี้ยงฉลองเพราะพี่ไมค์เเค่เปิดข้อสอบไม่ถึง1นาทีก็ทำเสร็จเเล้ว ไม่เห็นจะลงเเรงอะไรนักหนาเลย อีกอย่างการจัดงานเลี้ยงทั้งเสียเวลาเเละเสียเงินเเถมยังต้องเสียเวลาล้างจาน เวลาดูเเลหน้าของมามี๊ก็จะลดลงด้วยนะฮะ" เด็กน้อยร่ายยาว ไม่ใช่เพราะเค้าอิจฉาพี่ชายนะ เค้าเเค่คิดว่ามันทั้งเสียเวลาเเละไม่มีความจำเป็นต้องจัด


จริงๆนะ


คุณนายอมยิ้มให้กับท่าทางเล็กๆที่เเสนเอาเเต่ใจ ทำไมเธอจะไม่รู้ล่ะว่าลูกชายคนเล็กของเธอขี้อิจฉาจะตาย เห็นใครได้รับการใ่ส่ใจกว่าตัวเองนิดหน่อยก็ไปอิจฉาเค้าซะงั้นทั้งๆที่ตัวเองน่ะได้บ่อยกว่าชาวบ้านชาวช่องเขาอีก

.

.

หลังจากที่พ่อของเค้าขับรถออกไป เกร็กก็ยังยืนดูต้นไม้น้อยใหญ่ด้วยความชื่นชอบก่อนจะพูดขึ้นมา

"บ้านนายต้นไม้เยอะจัง ฉันขอมาเล่นบ่อยๆได้มั้ย" เงียบ

"เฮ้เชอร์ล็อค.." ให้ตายเถอะ นี่เค้าชอบทิ้งเพื่อนให้คุยคนเดียวรึไง เกร็กคิดในใจก่อนจะเดินเข้าบ้านไป 

"โห ข้างในใหญ่กว่าข้างนอกอีก เเล้วจะหาเชอร์ล็อคเจอยังไง" เกร็กพูดเบาๆกับตัวเองก่อนจะหันซ้ายหันขวา จะให้เค้าขึ้นไปดูข้างบนก็คงจะยังไงอยู่เเต่ถ้าจะให้เค้าเดินไปทั่วมันก็คงดูเสียมารยาท เกร็กเลยจำใจเดินไปนั่งบนโซฟาในห้องรับเเขก ก่อนสายตาจะเหลือบไปเห็นรูปภาพกรอบทองที่วางไว้บนเตาผิง

"รูปครอบครัวนี่นา" เกร็กถือวิสาสะหยิบกรอบรูปมาดูก่อนจะพิจารณา

"คนซ้ายนี่น่าจะเป็นคุณลุงส่วนผู้หญิงข้างๆน่าจะเป็นคุณป้าส่วนเด็กผมหยิกคุณป้าอุ้มอยู่.. โอ้ะ! นี่เชอร์ล็อคตอนเด็กหรอ น่ารักกว่าตอนโตอีก อืมม...เเล้วคนนี้ล่ะ?" เกร็กมองเด็กผู้ชายรูปร่างอวบในรูปที่ยืนอยู่ข้างๆคุณป้า 

"พี่ชายหรอ?เเต่เชอร์ล็อคไม่เคยบอกนี่ว่ามีพี่ชาย.." ก่อนที่เกร็กจะได้คิดอะไรไปไกลกว่านี้ก็มีเสียงกระเเอมมาจากด้านหลัง คนตัวเล็กตกใจสะดุ้งจนเผลอปล่อยมือที่ถือกรอบรูปเอาไว้อยู่ เกร็กหลับตาปี๋ 

'ตายเเล้วไอ้เกร็ก มาหยิบรูปเค้าดูไม่พอยังมาทำเเตกอีก พ่อผมขอโทษผมจะไม่ซนเเล้วฮะ' 

ผ่านไปหลายนาทีก็ยังไม่มีเสียงเเตกอย่างทีเกร็กคาดไว้ เค้าลืมตาขึ้นมาก่อนจะพบว่ากรอบรูปที่ควรจะเเตกตรงเท้าเขากลับกลายเป็นวางอยู่บนเตาผิงตามเดิม เกร็กหันไปมองข้างหลังก็พบว่าไม่มีใครยืนอยู่ ตัวเค้าสั่นขึ้นมาอย่างไร้เหตุผล นี่เค้าโดนผีในบ้านเชอร์ล็อคหลอกเเน่ๆ เค้าจะไม่มาเหยียบที่นี่อีกเเล้ว!!

ในขณะที่เกร็กกำลังจะเดินออกจากห้องรับแขกเพื่อเตรียมตัวจะกลับบ้านก็เหลือบไปเห็นเชอร์ล็อคเดินออกมาจากห้องครัวพร้อมถือเยลลี่ในจานออกมา ดูเหมือนเชอร์ล็อคจะไม่เห็นเค้าเพราะมัวเเต่สนใจเยลลี่สีเเดงในจาน ขาสั้นๆของเกร็กเดินปรี่เข้าไปหาเชอร์ล็อคในห้องรับประทานอาหารก่อนจะนั่งลงบนเก้าอี้ฝั่งตรงข้าม

เชอร์ล็อคเหลือบมองเพื่อนของตนที่นั่งหน้าซีดก่อนจะหลุดขำพรืดออกมา 

"ขำอะไรของนาย" 

"หน้าซีดอย่างนี้เเสดงว่าโดนผีในบ้านฉันหลอกใช่มั้ย" เชอร์ล็อคตอบหน้านิ่งเเต่น้ำเสียงยังเจือหัวเราะ เกร็กไม่ได้ตอบอะไรเเต่ดูเหมือนว่าตอนนี้เค้าคงจะช็อคไปเรียบร้อยเเล้วล่ะ

"เชอร์ล็อค พี่ไมค์กลับมาเเล้วหรอ อ้าว...นี่ใครจ้ะเนี่ย" คุณนายโฮล์มส์เดินออกมาจากห้องครัวเพราะนึกว่าสองพี่น้องกำลังทะเลาะกันอยู่เเต่เธอกลับเห็นเชอร์ล็อคกำลังนั่งคุยอยู่กับเด็กวัยรุ่นราวคราวเดียวกัน เธอคุ้นหน้าเด็กคนนี้เเต่เธอจำไม่ได้ว่าเป็นลูกเต้าเหล่าใคร 

เกร็กตื่นจากภวังค์ เค้ามองหน้าหญิงวัยกลางที่ยืนอยู่ข้างๆเชอร์ล็อค หน้าตาของเธอเหมือนในรูปภาพที่เค้าพึ่งได้ดู นี่คงจะเป็นเเม่ของเชอร์ล็อคอย่างไม่ต้องสงสัย เด็กน้อยสันนิษฐาน

"ส..สวัสดีครับ ผมเกร็ก เลสตราด เป็นเพื่อนของเชอร์ล็อคครับ" 

'เลสตราด' คุณนายโฮล์มส์คุ้นๆกับนามสกุลนี้ อ๋อ นี่คงเป็นลูกชายของเลสตราดเพื่อนของเธออย่างเเน่นอน เจอเจ้าเด็กน้อยล่าสุดก็คงจะเป็นตอนที่ยังอายุ3-4ขวบอยู่เลยมั้ง 

เธอกล่าวทักทายกลับไปพร้อมกับเล่าเรื่องเลสตราดเพื่อนของเธอให้เด็กน้อยฟัง 

เกร็กเบาใจลง เค้าคิดว่าเเม่ของเชอร์ล็อคจะดูโหดกว่านี้เเต่นี่ดูใจดีต่างกับเชอร์ล็อคมากโข อีกอย่างที่ทำเค้าตกใจนิดๆก็คือเเม่ของเชอร์ล็อคดันรู้จักกับพ่อของเค้าเป็นอย่างดี

บรรยากาศในห้องรับประทานอาหารเป็นไปอย่างราบรื่น เวลาที่คุณนายโฮล์มส์เล่าเรื่องวีรกรรมของคุณพ่อของเค้า มันทำให้เค้าหัวเราะเเละได้รับรู้อีกด้านของคุณพ่อที่ไม่เคยบอกใคร


เสียงหัวเราะคิกคักที่ไม่ใช่เสียงที่คุ้นเคย กระตุ้นต่อมอยากรู้ของผู้ชายร่างติดท้วมที่กำลังเดินลงบันไดได้เป็นอย่างดี(ถึงเเม้ว่าเค้าจะรู้อยู่เเล้วก็เถอะ)

เค้าเดินลงมาจากชั้นสองเพื่อที่จะเข้าไปเซอร์ไพรส์คุณเเม่ผู้เป็นที่รัก เค้าลงทุนเดินกลับบ้านเพื่อนที่จะไม่ให้ใครรู้เเต่ก็คงจะเว้นน้องชายเเละเพื่อนน้องชายด้วยล่ะมั้ง

ตอนที่เค้ากำลังเดินขึ้นชั้นสองเพื่อไปทำธุระสายตาก็ดันไปเห็นเด็กผู้ชายในห้องรับเเขก นี่คงเป็นเพื่อนคนเเรกของน้องชายเค้าเเน่นอน ถ้าอยู่กันสองคนกับเชอร์ล็อคเมื่อไหร่เค้าจะบ่นให้หูขาดไปเลย ข้อหาหาเพื่อนสอดรู้สอดเห็นเกินไป 

เค้าเดินเงียบๆไปที่ด้านหลังของเด็กชายที่ขึ้นชื่อว่าเป็นเพื่อนของน้องตัวเองก่อนจะยืนดูพฤติกรรมอย่างเงียบๆ

"คนซ้ายนี่น่าจะเป็นคุณลุงส่วนผู้หญิงข้างๆน่าจะเป็นคุณป้าส่วนเด็กผมหยิกคุณป้าอุ้มอยู่.. โอ้ะ! นี่เชอร์ล็อคตอนเด็กหรอ น่ารักกว่าตอนโตอีก อืมม...เเล้วคนนี้ล่ะ?" ช่างสังเกตดีนี่ งั้นจะเว้นคนนี้ไว้ละกัน 

"พี่ชายหรอ?เเต่เชอร์ล็อคไม่เคยบอกนี่ว่ามีพี่ชาย.." หึ!นี่น้องชายสุดที่รักของเขาไม่คิดจะเล่าเรื่องพี่ชายตัวเองให้เพื่อนฟังหน่อยหรือไง น่าน้อยใจจริงๆ ถ้าเชอร์ล็อคไม่เคยบอกเค้าก็ควรจะบอกเองสินะ

เค้าจัดเสื้อผ้าของตนให้เข้าที่เรียบร้อยก่อนจะกระเเอมให้อีกฝ่ายรู้ตัว

.

.

ตามจริงเจ้าเด็กนี่ควรจะหันมาเเล้วเค้าก็ต้องเเนะนำตัวอย่างที่ควรจะเป็นไม่ใช่หรือไงเเต่นี่กลับยืนนิ่งเเถมยังปล่อยมือจากกรอบรูปสุดหวงของเขาอีก

'บ๊องจริงๆ'

เค้าเอื้อมมือไปขว้ากรอบรูปได้ทันก่อนจะเอามันกลับไปว่างไว้ที่เดิมองศาเดิม 

เค้าเลิกสนใจเพื่อนของน้องชายเเละเดินออกจากห้องรับเเขกก่อนจะเดินขึ้นไปทำธุระของเขาที่ชั้นสองต่อ ปล่อยให้เด็กน้อยผู้น่าสงสารโดนทิ้งเป็นรอบที่สอง

เค้าเดินลงมาจากบันไดเเล้วมุ่งหน้าไปที่ห้องรับประทานอาหารต้นเหตุของเสียงหัวเราะ เค้ามองเห็นน้องชายเเละเพื่อนน้องชายกำลังหัวเราะคิกคักกับเรื่องที่คุณเเม่ของเค้าเล่าให้ฟัง

เค้ายืนพิงประตูมองน้องชายของตน มันไม่ใช่เรื่องง่ายที่จะได้เห็นรอยยิ้มมีความสุขของน้องชายตัวเองอย่างใกล้ชิด(ถึงเเม้จะห่างกันหลายเมตรก็เถอะ) 

ดูเหมือนคนที่รู้ตัวคนเเรกก็คงจะเป็นน้องชายของเค้านี่เเหละ เพราะทันทีที่เห็นหน้าเค้าเจ้าน้องชายตัวเเสบก็หุบยิ้มลงไปทันทีก่อนจะพูดกับเพื่อนตัวเอง

"นี่ไง ผีที่นายเจอ" ผี? นี่เจ้าเด็กบ๊องมันคิดว่าเค้าเป็นผีหรอ? เชอร์ล็อค..นายเลือกเพื่อนได้เเย่มากๆ! 



∆∆∆∆∆∆∆∆∆∆∆∆∆∆∆∆

เปิดมาสิบบรรทัดเเรกคือหัวสมองกำลังไหลลื่น

ถัดจากนั้นมาคือเริ่มตื้อ 

หลังๆคือคิดคำพูดไม่ออกเเล้ว5555555

ฝากเรื่องเเรกไว้ในอ้อมอกอ้อมใจด้วยนะคะ

เเละอย่าลืม!!

สามารถติชมได้เสมอนะคะ! ไรท์จะได้เอาไปพัฒนาการเขียน

ขอบคุณค่ะ!!!!


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 4 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

0 ความคิดเห็น