เสิ่นหลิงเฟย สตรีมากวาสนา

ตอนที่ 23 : ถึงเวลาต้องจากกัน

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 6,714
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 504 ครั้ง
    10 เม.ย. 64

ผ่านไปหลายวันบาดแผลถลอกของเด็กๆ ก็เริ่มตกสะเก็ดบ้างแล้ว ตลอดเวลาที่ผ่านมาเสิ่นหลิงเฟยและอู๋หมิ่นจวินต่างช่วยกันดูแลเด็กทั้งสองเป็นอย่างดี โดยเฉพาะยามที่แผลตกสะเก็ดอย่างนี้นางยิ่งต้องทายาให้เด็กน้อยเป็นอย่างดีเพื่อไม่ให้เด็กๆ มีรอยแผลเป็นถึงแม้พวกเขาจะยังเด็กอยู่ก็ตาม

“ท่านแม่วันนี้พวกเราสามารถออกไปเล่นในเมืองได้หรือยังเจ้าคะ” เสี่ยวอ้ายถามอย่างนี้ทุกวันตั้งแต่บาดเจ็บมาก แต่คำตอบที่ได้รับก็คือไม่ ถึงอย่างนั้นนางก็ยังถามทุกวัน แต่วันนี้ไม่เหมือนกัน

“วันนี้ออกไปเที่ยวเล่นได้แล้ว แต่พวกเจ้าอยากจะออกไปเที่ยวเล่นในเมืองจริงๆ หรือ ในเมื่อวันนี้พี่เสี่ยวฟางบอกว่าจะไปตัดข้าวโพดมาปิ้งให้พวกเจ้ากิน ซ้ำพี่เสี่ยวอิงยังทำรากบัวเชื่อมไว้ให้แล้ว อีกอย่างวันนี้แม่ว่าจะลงปลูกผักสักหน่อย แต่ถ้าพวกเจ้าไม่อยากไปกับแม่ก็ไม่เป็นไรนะ” เสิ่นหลิงเฟยกล่าวก่อนเดินออกไปหน้าเรือน เด็กทั้งสองเมื่อได้ยินว่าจะได้เล่นสนุกหลายอย่างก็พากันวิ่งมาเกาะขานางทันที

“พวกเราไม่เข้าไปในเมืองแล้วเจ้าค่ะ พวกเราอยากไปเล่นกับท่านแม่มากกว่า”

“ถ้าอย่างนั้นก็ไปเปลี่ยนเสื้อผ้าเถอะ”

เสิ่นหลิงเฟยและเด็กทั้งสองเปลี่ยนเป็นชุดที่ดูทะมัดทะแมงขึ้น ก่อนพากันเดินไปด้านหลังเรือนใกล้ๆ บ่อน้ำที่เลี้ยงปลาไว้

เนื่องจากเรือนของเสิ่นหลิงเฟยอยู่แถบชานเมืองและมีพื้นที่มาก นางจึงปรับปรุงพื้นที่ด้านหลังไว้ปลูกผักเพื่อกินเองในเรือน รวมถึงเลี้ยงไก่ไว้เอาไข่ เลี้ยงปลาไว้นำมาทำอาหารและยังเลี้ยงแพะเพื่อเอาน้ำนมมาดื่มด้วย และยังมีพืชอีกมากมายที่นางปลูก นอกจากจะได้กินผัก ไข่ นม สดๆแล้ว เด็กๆ ยังได้ใช้เวลาว่างในการทำกิจกรรมต่างๆ ด้วย ซึ่งพวกเขาก็ดูชอบมากที่ได้ทำงานออกกำลังอย่างนี้

“เอาล่ะเด็กๆ มารับอุปกรณ์แล้วเริ่มลงมือได้” เสี่ยวอันและเสี่ยวอ้ายถึงจะมีกันแค่สองคน แต่ก็เดินมาเข้าแถวรับจอบอันเล็กๆ จากนาง ซึ่งเสิ่นหลิงเฟยให้ช่างตีขึ้นมาให้พวกเขาโดยเฉพาะ

“ห้ามวิ่งนะ” เมื่อแจกอุปกรณ์ทำสวนให้เด็กน้อยทั้งสองแล้ว นางก็รีบเอ่ยเตือนพวกเขาทันที กลัวพวกเขาจะซุกซนจนเกิดอุบัติเหตุขึ้น

เด็กน้อยทั้งสองเมื่อได้รับคำเตือนก็ค่อยๆ เดินไปยังแปลงดินที่ก่อนหน้านี้คนงานช่วยยกร่องไว้ให้แล้ว เสิ่นหลิงเฟยที่อยากให้เด็กๆ มีกิจกรรมทำจึงเหลือแปลงดินเล็กๆ ไว้ให้พวกเขาขุดดินเล่นด้านข้าง

“เด็กๆ ทำอะไรกันอยู่หรือ” อู๋หมิ่นจวินที่แวะมาหาเด็กๆ เอ่ยทักอย่างอารมณ์ดีเมื่อเห็นเด็กทั้งสองออกมาเล่นข้างนอกได้แล้ว ก่อนจะเดินมายืนข้างเสิ่นหลิงเฟย

เสี่ยวอันและเสี่ยวอ้ายเมื่อเห็นเขาก็พากันทิ้งจอบรีบวิ่งมาจับมือเขาทันที

“ท่านลุงอู๋วันนี้พวกเราจะปลูกผัก ท่านลุงอู๋มาช่วยกันนะเจ้าคะ”

“ปลูกผักอย่างนั้นหรือ เอาซิลุงก็อยากลองปลูกผักดูเช่นกัน”

หลังอู๋หมิ่นจวินรับปาก เขาก็ถูกเด็กน้อยจับจูงไปยังแปลงดิน ก่อนเสิ่นหลิงเฟยจะเดินตามไป แล้วยื่นจอบอันเล็กๆ เหมือนของเด็กๆ ให้เขา

“ท่านเอาไว้ขุดดินช่วยเด็กๆ เถอะ” อู๋หมิ่นจวินไม่ยอมรับจอบอันเล็กจากมือนาง แต่กลับยื่นมือมาดึงจอบอันใหญ่จากมือนางแทน

“เจ้าขุดดินเล่นกับลูกเถอะ เดี๋ยวข้าช่วยขุดดินแปลงใหญ่ให้” อู๋หมิ่นจวินกล่าวจบก็เดินไปยังแปลงดินแปลงใหญ่ที่เสิ่นหลิงเฟยตั้งใจจะเดินไปวางจอบที่นั่นเพื่อเตรียมให้คนงาน เพราะปกติก็มีคนงานเป็นคนทำให้ตลอดวันนี้ก็เช่นเดียวกัน เสิ่นหลิงเฟยเพียงแค่พาเด็กๆ มาหากิจกรรมทำเล่นเท่านั้น ไม่คิดว่าอู๋หมิ่นจวินจะมาขออาสาทำโดยไม่เอ่ยถามอะไรนางสักคำ แต่เห็นความตั้งใจของเขาแล้วนางก็ไม่คิดเอ่ยห้าม

อู๋หมิ่นจวินเดินไปยังแปลงดินขนาดใหญ่ ก่อนถลกแขนเสื้อขึ้นแล้วเริ่มลงมือขุดดินทันที ร่างกายอันสูงใหญ่ของเขาดูไปแล้วก็เหมาะกับการใช้แรงงานมาก เพียงแต่ผิวที่ขาวกว่าบุรุษทั่วไปและชุดสีขาวของเขาไม่เหมาะกับการทำสวนสักเท่าไร

อู๋หมิ่นจวินขุดดินจนเหงื่อไหลย้อยและเสร็จไปกว่าครึ่ง เสิ่นหลิงเฟยจึงให้เสี่ยวอันและเสี่ยวอ้ายเดินไปเรียกเขาเข้ามาพัก เขาเดินมาหยุดตรงหน้านางก่อนยื่นใบหน้ามาใกล้นางแล้วเอ่ย

“อาเฟยเจ้าช่วยเช็ดเหงื่อให้ข้าได้หรือไม่”

“ท่านเองก็มีมือเหตุใดต้องใช้ข้า” กล่าวจบนางก็ยื่นผ้าขาวที่ชุบน้ำสะอาดไปให้เขา อู๋หมิ่นจวินจึงได้แต่ยื่นมือไปเพื่อรับผ้าอย่างเสียใจ แต่ยังไม่ทันได้รับผ้ามาเสี่ยวอันก็เอ่ยขึ้นก่อน

“ท่านแม่ท่านลุงอู๋อุตส่าห์ช่วยพวกเราขุดดินเพื่อจะได้ปลูกผักอร่อยๆ กิน ท่านแม่ช่วยท่านลุงอู๋ซิขอรับท่านลุงอู๋คงเจ็บมือไม่น้อยเพราะจับจอบขุดดิน”

อู๋หมิ่นจวินได้ยินคำพูดบุตรชายแล้วก็ยิ้มออกมาอย่างพึงพอใจ เขาช่างโชคดีจริงๆ ที่มีผู้สนับสนุนที่ยอดเยี่ยมอย่างนี้ ก่อนเขาจะยื่นใบหน้าไปใกล้เสิ่นหลิงเฟยเหมือนเดิม นางที่ชอบสอนลูกว่าใครทำดีกับเราก็ต้องตอบแทนจึงไม่มีทางเลือก

ก่อนยื่นผ้าไปเช็ดหน้าให้อู๋หมิ่นจวินอย่างเสียไม่ได้ ตลอดเวลาที่นางเช็ดหน้าให้เขาอู๋หมิ่นจวินก็เอาแต่จ้องหน้านางอยู่อย่างนั้นจนนางต้องหลบสายตาไปทางอื่น นางเช็ดถูเหมือนไม่เต็มใจแต่ถึงอย่างนั้นอู๋หมิ่นจวินกลับรู้สึกสบายหน้ายิ่งนัก จนใบหน้าเขาสะอาดดีแล้วนางจึงหยุดมือ

“ไปพักดื่มรากบัวเชื่อมเถอะ ส่วนที่เหลือก็ให้คนงานทำ” เมื่อนางกล่าวจบเสี่ยวอันและเสี่ยวอ้ายก็วิ่งไปเก็บจอบของตนเองมาเก็บลงกล่องอย่างทุกที เสิ่นหลิงเฟยได้แต่มองอย่างเอ็นดู แต่ก่อนนางจะจากไปอู๋หมิ่นจวินก็ถามนางขึ้นมาหนึ่งประโยค

“ยังขุดแปลงดินไม่เรียบร้อยเลยแล้วพวกเราจะปล่อยไว้อย่างนี้หรือ”

“ขุดไม่เสร็จก็ไม่เป็นไรหรอกเดี๋ยวคนงานก็มาขุดต่อ เดิมทีข้าก็ไม่เคยขุดเอง งานหนักอย่างนี้ข้าจะลงมือทำเองได้อย่างไร ไม่อย่างนั้นจะมีเงินมากไว้ทำไมกันถ้าไม่ใช้จ้างคนมาแบ่งเบาภาระบ้าง” อู๋หมิ่นจวินได้ยินจึงหรี่ตามองนาง

“แล้วเมื่อสักครู่เหตุใดเจ้าถึงไม่เอ่ยห้ามข้า” เสิ่นหลิงเฟยได้ยินก็หัวเราะออกมาเบาๆ

“เห็นท่านมีความตั้งใจขนาดนั้นข้าก็กลัวท่านเสียน้ำใจจึงไม่ได้เอ่ยห้าม แต่ฝีมือขุดดินของท่านก็พอใช้ได้นะ ไปกันเถอะเด็กๆ ไปกินรากบัวเย็นๆ กัน”

กล่าวจบนางก็ปล่อยให้เขายืนอึ้งอยู่อย่างนั้น ก่อนรีบจูงมือเด็กๆ เข้าเรือนไป แต่อู๋หมิ่นจวินไม่ได้โกรธที่นางกลั่นแกล้งเขา กลับดีใจเสียมากกว่าที่นางกล้ากลั่นแกล้งเขา แสดงว่านางคงสนิทใจกับเขามากขึ้นแล้ว ถึงได้คิดหยอกล้อกลั่นแกล้งกันเหมือนคนรักอย่างนี้

หลังจากทุกคนได้หยุดพักกินรากบัวเย็นๆ จนชื่นใจ เสิ่นหลิงเฟยก็ปล่อยให้เด็กๆ นอนกลางวัน ไว้ตอนเย็นนางจะพาพวกเขาปิ้งข้าวโพดกิน ส่วนอู๋หมิ่นจวินก็ขอกลับไปทำความสะอาดร่างกายตนเองก่อน แล้วจะกลับมาปิ้งข้าวโพดกับเด็กๆ ตอนเย็น

 

 

อู๋หมิ่นจวินเดินกลับมาที่เรือน แต่เพิ่งเดินข้ามประตูเรือนมา อวี๋จี้ก็รีบเดินเข้ามาหาเขาแล้ว ก่อนยื่นจดหมายหนึ่งฉบับมาตรงหน้า

“ท่านเสนาบดีนี่คือจดหมายที่ฮ่องเต้ส่งมาให้ท่านเป็นการส่วนตัวขอรับ” อู๋หมิ่นจวินรับจดหมายมาอย่างฝืนใจ ถ้าเลือกได้เขาก็อยากจะฉีกจดหมายแผ่นนี้ทิ้งเสีย เพราะรู้ว่าคงถึงเวลาที่เขาต้องกลับไปทำหน้าที่แล้วและคงเป็นเรื่องด่วนพอสมควร ไม่อย่างนั้นฮ่องเต้คงไม่ส่งจดหมายมาหาเขา ทั้งที่ยามนี้ยังอยู่ในช่วงลางานของเขาแท้ๆ

อู๋หมิ่นจวินอ่านจดหมายรวดเดียวจบ ก่อนจะบี้บดจดหมายจนกลายเป็นผุยผงเพื่อทำลายทิ้ง สำหรับเรื่องที่ฮ่องเต้อยากให้เขากลับไปจัดการนั้นไม่ใช่เรื่องใหญ่มาก เพียงแต่อยากให้เขาเป็นคนออกหน้าช่วยเหลือตระกูลคหบดีตระกูลหนึ่งซึ่งเป็นตระกูลของขุนนางที่อยู่ฝ่ายเดียวกับเขาและฮ่องเต้เท่านั้น

เพราะถ้าพระองค์เป็นฝ่ายออกหน้าตัดสินด้วยตนเอง เหล่าขุนนางจะกล่าวได้ว่าพระองค์ปฏิบัติต่อขุนนางไม่เท่าเทียมกัน ซึ่งที่จริงก็เป็นอย่างนั้นแหละ จะให้พระองค์ปฏิบัติต่อขุนนางอย่างเท่าเทียมกันได้อย่างไร ถ้ารู้ว่าขุนนางกลุ่มหนึ่งพยายามหาทางดึงพระองค์ลงมาจากบัลลังก์อยู่ตลอดเวลา

“เอาล่ะอวี๋จี้ไปเก็บข้าวของเตรียมเดินทางกลับเมืองหลวงในวันพรุ่งนี้”

“แล้วเรื่องว่าที่ฮูหยินกับคุณชายและคุณหนูล่ะขอรับ” อู๋หมิ่นจวินถอนหายใจออกมาอย่างหนักใจก่อนตอบ

“ยามนี้ถึงอย่างไรอาเฟยก็คงไม่ยอมตามข้ากลับไปเมืองหลวง ไว้จัดการเรื่องที่เมืองหลวงเสร็จเรียบร้อยครั้งหน้าข้าจะต้องพานางและลูกกลับไปที่เมืองหลวงด้วยกันให้ได้แน่”

อวี๋จี้ได้แต่มองอู๋หมิ่นจวินอย่างสงสาร บุรุษที่ทำงานในราชสำนักมาตั้งแต่อายุสิบแปด จนยามนี้สามสิบเอ็ดไม่เคยมีเวลาส่วนตัวเลยสักครั้ง ตั้งแต่ฮ่องเต้องค์ก่อนจนถึงองค์ปัจจุบัน อู๋หมิ่นจวินก็ยังคงทุ่มเททำงานอย่างแข็งขัน ในฐานะคนรับใช้ใกล้ชิดที่ทำงานข้างกายอีกฝ่ายมานานเป็นสิบปี เขาก็ได้แต่หวังว่าอู๋หมิ่นจวินจะได้สมหวังในชีวิตรักสักที ส่วนเรื่องที่เคยสมน้ำหน้านายตัวเองก่อนหน้านี้ เขาขอถอนคำพูดในใจก็แล้วกัน

……………….

กลับมาคราวหน้าท่านเสนาอาจได้เลื่อนขั้นเป็นคนรู้ใจเพราะไฟลนก้น นอกจากคำพูดที่เคยรุกหนักคราวหน้าอาจจำเป็นต้องใช้ร่างกายรุกให้หนักกว่าคราวก่อนแล้ว สปอยล์ไว้ก่อน ไรท์ก็อยากให้เขาหวานกันสักทีเหมือนกัน อิอิ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 504 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

377 ความคิดเห็น

  1. #246 tookmomoko (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 25 เมษายน 2564 / 21:38
    ชอบค่ะ ครอบครัวน่ารัก อบอุ่น
    #246
    0
  2. #103 Pannmak (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 10 เมษายน 2564 / 21:17
    พี่อย่าไปอีกหกปีล่ะ น้องมีผัวใหม่แนๆๆๆ
    #103
    0
  3. #100 Tongmam (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 10 เมษายน 2564 / 17:43
    จัดมาต่ะ สงกรานต์ว่างสุดๆวันนี้เรื่องที่กดติดตามไม่ค่อยอัพ เหงาสุดๆ อยู่บ้าน หยุดเชื้อ รออ่านนิยาย
    #100
    0
  4. #99 SunisaKhotlong (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 10 เมษายน 2564 / 17:35

    รอคอยความหวานคะไรท์
    #99
    0
  5. #98 nangmeesit (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 10 เมษายน 2564 / 17:26

    มาต่อไว ๆ น๊าไรท์ ลุ้น ๆ แล้ว
    #98
    0
  6. #97 Myjum28 (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 10 เมษายน 2564 / 17:25
    รอ ค่ะ
    #97
    0
  7. #96 ggkk03499 (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 10 เมษายน 2564 / 17:23
    ขอบคุณที่มาค้าบบบบบ
    #96
    0