เสิ่นหลิงเฟย สตรีมากวาสนา

ตอนที่ 2 : สตรีไร้ยางอาย [รีไรท์]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 15,873
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1,396 ครั้ง
    1 เม.ย. 64

เสิ่นหลิงเฟยลอบออกมาจากจากจวนเจ้าเมือง หลังจากที่เมื่อเช้าประตูที่ขังนางไว้เปิดออกแล้ว นางกลับมาถึงเรือนพร้อมอาการเหนื่อยล้า จึงเผลอหลับไปจนยามนี้พระอาทิตย์ขึ้นตรงกลางหัวแล้วนางก็ยังไม่ทันได้ตื่น

ระหว่างที่นางนอนหลับอย่างสุขใจอยู่นั้น เสียงกระแทกเปิดประตูก็ดังจนนางสะดุ้งตื่น

“ไปลากตัวนางไปกลางลาน” จางซื่อเอ่ยสั่งงานสาวใช้เสียงดัง ก่อนสาวใช้สองคนจะเข้าไปลากตัวเสิ่นหลิงเฟยที่ยังสะลึมสะลืออยู่เพราะเพิ่งตื่น นางยังไม่ทันได้ตั้งตัวก็ถูกลากไปจนถึงลานกว้างกลางจวนอย่างรุนแรงแล้ว

ในลานกว้างนอกจากจางซื่อที่ไปควบคุมตัวนางมาแล้ว ยังมีบิดานางยืนรออยู่อีกคน

“ท่านพ่อนี่มันเกิดอะไรขึ้นเจ้าคะ” เสิ่นหลิงเฟยยังไม่เข้าใจสถานการณ์ จึงเอ่ยถามบิดาด้วยความงุนงง

“ยังจะมีหน้ามาถามอีกหรือว่าเกิดอะไรขึ้น เมื่อคืนเหตุใดเจ้าถึงไม่ได้กลับมาพร้อมคนงานที่ไปส่งสุรา” เสิ่นหลิงเฟยถึงกลับลมหายใจสะดุดทันทีเมื่อได้ยินแบบนี้

นางคิดว่าตนเองกลับมายามเช้ามืดแล้วจะไม่มีใครสงสัย เพราะเดิมทีคนงานมีแต่เหล่าบุรุษ พวกเขาไม่สนใจเรื่องอย่างนี้แน่และพวกเขาก็ไม่เคยยุ่งเรื่องของเจ้านาย เว้นแต่จะมีใครสั่งให้พวกเขาทำอะไรบางอย่าง

“เป็นอย่างไรถึงกลับพูดไม่ออกเลยหรือ” เสิ่นหลิงเฟยใช้ความเงียบแทนคำตอบ เพราะนางไม่กล้ากล่าวโกหก

“ท่านพี่ท่านก็ดูเอาแล้วกัน บุตรสาวของท่านช่างทำตัวงามหน้าดีจริงๆ เป็นสตรีที่อยู่ในวัยพร้อมออกเรือน แต่กลับหายตัวไปทั้งคืน อย่างนี้ก็คิดได้เพียงแค่ทางเดียวเท่านั้น”

“หลิงเฟยเมื่อคืนเจ้าหายไปไหนมา” เสิ่นจื่อลู่ไม่ได้เชื่อคำพูดของจางซื่อไปทั้งหมด เพราะปกติเสิ่นหลิงเฟยทำตัวดีมาโดยตลอด ขยันทำงานและเก็บตัวอยู่แต่ในเรือนเท่านั้น

“ข้าไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นเจ้าค่ะ แต่รู้ตัวอีกทีก็ถูกขังไว้ในห้องห้องหนึ่งภายในจวนท่านเจ้าเมืองแล้ว พอประตูเปิดเมื่อเช้าข้าจึงรีบกลับมา”

“ถูกขังไว้ในห้องอย่างนั้นหรือ หลังจากถูกขังไว้ในห้องแล้วเกิดอะไรขึ้นล่ะ” จางซื่อถามคล้ายกับว่านางรู้ดีอยู่แล้วว่าเมื่อคืนเกิดอะไรขึ้น เสิ่นหลิงเฟยจึงอดไม่ได้ที่จะตวัดสายตามองนาง จางซื่อจึงรีบเอ่ยฟ้องสามีทันที

“ดูบุตรสาวสุดที่รักของท่านเถอะ ข้าถามดีๆ เหตุใดต้องตวัดสายตามองข้าด้วย” เสิ่นหลิงเฟยได้แต่ข่มความโกรธลง บิดานางแต่งจางซื่อผู้นี้มานานสิบปีแล้ว ตั้งแต่เสิ่นหลิงเฟยเพิ่งอายุหกขวบ นางชินกับความเสแสร้งแกล้งทำของอีกฝ่ายแล้ว

“หลิงเฟยเจ้าตอบมาว่าหลังจากถูกขังแล้วเกิดอะไรขึ้น” เสิ่นจื่อลู่ถามความจริงอีกครั้งจากปากบุตรสาว แต่เสิ่นหลิงเฟยยังคงนิ่งเงียบแทนคำตอบ

“ข้ารู้ขอรับว่าเมื่อคืนเกิดอะไรขึ้นกับคุณหนู” เสี่ยวซีบ่าวรับใช้ชายที่มีหน้าที่คอยช่วยเสิ่นหลิงเฟยยกถังหมักสุราตัวอย่างก่อนวางขาย ซึ่งเป็นคนที่จางซื่อส่งมาให้คอยช่วยนางเมื่อหลายเดือนก่อนเอ่ยขึ้น แต่ยามเอ่ยเขากลับไม่กล้าแม้แต่จะมองหน้าเสิ่นหลิงเฟย นางเห็นดังนี้ก็รู้แล้วว่าจะเกิดอะไรขึ้นกับตนเอง

“เมื่อคืนหลังจากคุณหนูหายตัวไป ข้าก็เลยขอให้บ่าวในจวนท่านเจ้าเมืองช่วยตามหาคุณหนูให้ ก่อนจะได้ยินเสียงคุณหนูอยู่ในห้อง บ่าวของจวนท่านเจ้าเมืองจึงไปหากุญแจมาช่วยเปิด แต่ แต่...”

“แต่อะไรรีบๆ กล่าวมา” จางซื่อเอ่ยเร่งอย่างร้อนใจ นางอยากรีบจัดการบุตรสาวของอดีตภรรยาสามีคนนี้ไปเร็วๆ เสียที

“แต่ แต่กลับได้ยินเสียงคุณหนูร่วมรักอยู่กับบุรุษภายในห้องขอรับ” เสิ่นหลิงเฟยได้ยินอย่างนี้ออกมาจากปากของบ่าวตนเอง ก็มั่นใจว่าเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นเมื่อคืนเป็นแผนของจางซื่อแน่นอน เสิ่นจื่อลู่ยังไม่ทันได้เอ่ยปากต่อว่าบุตรสาว จางซื่อก็เอ่ยขึ้นก่อนแล้ว

“ช่างงามหน้าจริงๆ บุตรสาวคนโตของท่านนายอำเภอ ถึงกลับไปร่วมหลับนอนกับบุรุษทั้งที่ยังไม่ทันได้มีการหมั้นหมายอะไร แล้วบุรุษผู้นั้นเป็นใครบิดามารดายังไม่รับรู้ด้วย ท่านพี่ท่านต้องจัดการนางขั้นเด็ดขาดนะเจ้าคะ ไม่อย่างนั้นตำแหน่งนายอำเภอของท่านถูกถอดเพราะพฤติกรรมของบุตรสาวท่านแน่”

“เป็นความจริงหรือหลิงเฟย” เสิ่นจื่อลู่ถามอีกครั้งให้แน่ใจ เสิ่นหลิงเฟยสูดลมหายใจเข้าจนสุดก่อนเอ่ย

“เจ้าค่ะเป็นเรื่องจริง” ยามนี้นางไม่มีทางเลือกนอกจากจะยอมรับความจริง หลังจากนี้สุดแล้วแต่บิดาจะจัดการ

“เจ้าช่างกล้าทำงามหน้านัก” เสิ่นจื่อลู่เอ่ยอย่างโมโหถึงขีดสุด ด้านจางซื่อที่อยู่ข้างๆ กลับโมโหมากกว่า เพราะสามีไม่ตัดสินใจเสียทีว่าจะจัดการเรื่องนี้อย่างไร

“ท่านพี่รีบตัดสินใจเถอะว่าจะจัดการนางอย่างไร” หลังจางซื่อกล่าวเร่ง เสิ่นจื่อลู่จึงประกาศตัดสินใจ

“จากนี้ไปห้ามเจ้าออกจากเรือนไปไหนอีก ให้ทำงานอยู่ในโรงหมักสุราเท่านั้น” จางซื่อได้ยินคำตัดสินนี้ก็ไม่พอใจสามียิ่งนัก แต่เมื่อสามีตัดสินใจไปแล้วนางก็ไม่กล้าคัดค้านเดี๋ยวทุกอย่างจะดูโจ่งแจ้งเกินไป ด้านเสิ่นหลิงเฟยกลับไม่รู้สึกว่านี้คือบทลงโทษ เพราะเดิมทีนางก็อยู่แค่ในเรือนกับโรงหมักสุราเท่านั้น จนกระทั่งเสิ่นจื่อลู่เดินจากไปด้วยความโมโห เสิ่นหลิงเฟยจึงเอ่ยปากถามมารดาเลี้ยงของตนเองทันที

“ทั้งหมดเป็นฝีมือท่านใช่หรือไม่” จางซื่อได้ยินคำถามนี้กลับไม่ตกใจ ซ้ำยังแสยะยิ้มอย่างสะใจ

“ใช่แล้วจะทำไม บุตรชายคนเล็กของท่านเจ้าเมืองชอบพอเจ้า และอยากจะร่วมหลับนอนกับเจ้าสักครั้งเพื่อแลกกับเงินตั้งหนึ่งพันตำลึงแล้วข้าจะปฏิเสธได้หรือ แต่เจ้ามันแพศยาโดยกำเนิดเหมือนมารดาเจ้า กลับไปหลับนอนกับบุรุษแปลกหน้าที่ไหนก็ไม่รู้”

กล่าวจบจางซื่อก็เดินจากไปทันที ปล่อยให้เสิ่นหลิงเฟยได้แต่แค้นใจ โดยเฉพาะเมื่ออีกฝ่ายเอ่ยถึงมารดาที่ทิ้งนางไปตั้งแต่นางอายุห้าขวบ

แต่วันนี้กลับยังไม่ใช่วันที่โหดร้ายที่สุดสำหรับเสิ่นหลิงเฟย ที่นางถูกบุรุษแปลกหน้าข่มเหงเพราะแผนการของมารดาเลี้ยงที่เกลียดชังนาง ค่ำคืนที่โหดร้ายที่สุดของนางเป็นสามเดือนนับจากวันนี้ต่างหาก

*****

 

สามเดือนต่อมา

โอ้ก โอ้ก โอ้ก

เสียงอาเจียนอย่างรุนแรงของเสิ่นหลิงเฟยดังอยู่ภายในห้องนอน หลังจากคืนนั้นที่นางถูกข่มเหง ปรากฏว่านางกลับตั้งครรภ์ขึ้นมา และคืนนี้เป็นคืนที่สามที่นางรู้ว่าตนเองตั้งครรภ์และแพ้ท้องอย่างหนัก

“คุณหนูเช็ดปากแล้วดื่มน้ำตามอีกสักหน่อยนะเจ้าค่ะ” เสี่ยวฟางสาวใช้ที่อยู่ข้างกายนางมานานนับสิบปีเป็นเพียงคนเดียวที่อยู่คอยช่วยดูแลนาง และเป็นเพียงคนเดียวที่ยินดีกับการตั้งครรภ์ของนาง

เพราะยามนี้บิดาของนางกับจางซื่อกำลังปรึกษากันอย่างเคร่งเครียดว่าจะทำเช่นไรดีเพื่อจัดการเรื่องนี้ บิดานางก็กลัวจะถูกปลดจากตำแหน่ง เพราะแม้กระทั่งคนในจวนเขายังไม่สามารถควบคุมได้ แล้วจะปกครองคนอื่นได้อย่างไร เกรงว่าถ้าเรื่องนี้ถูกเปิดเผยออกไป เขาจะต้องถูกสอบสวนพฤติกรรมเป็นแน่

ในขณะที่จางซื่อต้องการให้สามีขับไล่บุตรสาวคนนี้ออกจากตระกูล เพราะแม้กระทั่งมารดาของนางยังกล้าทิ้งนางไว้เลย นางเชื่อว่าในใจของสามีก็ไม่ได้รักใคร่บุตรสาวคนนี้สักเท่าไร เพราะโกรธแค้นภรรยาคนแรก จางซื่อเองต้องการให้เหลือแต่ครอบครัวที่แท้จริงของตนเองเท่านั้น ที่อาศัยอยู่ในจวนนายอำเภอแห่งนี้

เสิ่นหลิงเฟยหลังอาเจียนจนหมดไส้หมดพุงแล้วก็นั่งพิงหัวเตียงอย่างอ่อนแรง ยามนี้นางเพิ่งอายุสิบหกย่างสิบเจ็ด ไม่เคยหมั้นหมายหรือคบหากับบุรุษมาก่อน แต่จู่ๆ นางกลับตั้งครรภ์ขึ้นมาในเวลาที่ไม่มีความพร้อมอะไรเลย

แต่แน่นอนว่านางจดจำใบหน้าของบิดาบุตรในครรภ์ได้แม่น เจ้าสารเลวที่บังอาจลงมือข่มเหงนาง ซึ่งนางก็ไม่รู้ว่าเขาเป็นผู้ใด ครั้นจะให้นางไปตามหาเขาในจวนท่านเจ้าเมืองก็เกรงว่าบิดาคงไม่ยินยอมแน่

เพราะถ้าทำอย่างนั้นก็เท่ากับไปประจานตนเองให้คนอื่นรู้ว่านางเป็นสตรีไร้ยางอายอย่างที่จางซื่อกล่าวไว้ ยามเมื่อรับรู้ว่านางตั้งครรภ์แล้วไม่อาจบอกได้ว่าบิดาของเด็กในครรภ์เป็นใคร

“ขออนุญาตคุณหนู” เสิ่นหลิงเฟยคิดว่าจะพักสักหน่อยหลังรู้สึกอ่อนล้ามากแล้ว แต่เสียงของเสี่ยวซีกลับดังขึ้นก่อน

“มีอะไร” เสี่ยวฟางตอบกลับอย่างไม่พอใจ เพราะเสี่ยวซีก็มีส่วนที่ทำให้เสิ่นหลิงเฟยเป็นอยู่อย่างทุกวันนี้

“คุณหนูเหตุการณ์เมื่อสามเดือนก่อน ข้าขอโทษแต่ข้าไม่มีทางเลือกจึงทำไปอย่างนั้น แต่ยามนี้ข้ามีเรื่องจะมาเตือนคุณหนูขอรับ” เสี่ยวฟางกำลังจะเอ่ยปากต่อว่าเสี่ยวซี แต่เสิ่นหลิงเฟยยกมือขึ้นห้ามก่อน นางมีลางสังหรณ์ว่าเรื่องนี้มันต้องเกี่ยวข้องกับนางแน่

“มีเรื่องอะไรไหนเจ้าลองว่ามาซิ”

“ยามนี้นายท่านและฮูหยินตัดสินใจแล้วขอรับที่จะให้ท่านดื่มยาขับเลือดเพื่อให้เรื่องนี้มันจบลงไม่อื้อฉาวส่งผลเสียต่อตำแหน่งนายท่าน” เสิ่นหลิงเฟยได้ยินอย่างนี้ก็ตกใจสุดขีดทันที ถึงนางจะไม่ได้ตั้งใจตั้งครรภ์ แต่ทารกที่อยู่ในท้องก็คือเลือดเนื้อเชื้อไขของนาง จะให้นางลงมือสังหารลงได้อย่างไร

“ข้ารู้ว่าตนเองเคยทำผิดต่อคุณหนู เพื่อเป็นการไถ่โทษข้าแนะนำว่ายามนี้คุณหนูควรหนีไปดีกว่านะขอรับ”

เสิ่นหลิงเฟยยอมรับว่ายังลังเลเพราะบิดา แต่อันที่จริงสิ่งที่เขากำลังจะทำช่างโหดร้ายยิ่งนักในฐานะบิดาและท่านตา เขาไม่กลัวว่านางจะดื่มยาขับเลือดแล้วตกเลือดจนสิ้นใจ และไม่สงสารสายเลือดของตนเองซึ่งเป็นหลานแท้ๆ ของเขาที่ต้องมาสิ้นใจทั้งที่ยังไม่ทันได้ลืมตาดูโลก เพียงเพราะห่วงตำแหน่งของตนเองเท่านั้นหรือ

นางตัดสินใจได้แล้วถึงอย่างไรนางก็จะรักษาเลือดเนื้อของตนเองไว้ จึงหันไปสั่งเสี่ยวฟางทันที

“เสี่ยวฟางรีบเก็บเสื้อผ้าและของจำเป็นให้เร็วเถอะ” เสี่ยวฟางได้ยินคำสั่งก็ลงมือเก็บอย่างรวดเร็วทันที

“ขอบคุณเจ้ามากที่มาเตือนข้า เจ้ารีบออกไปก่อนเถอะ ถ้าข้าหนีไปได้เดี๋ยวแม่ใหญ่จะโกรธเคืองและทำร้ายเจ้า”

“ขอรับคุณหนู” เสี่ยวซีโขกหัวให้เสิ่นหลิงเฟยอีกหนึ่งครั้ง ก่อนจะออกไปเพื่อตั้งใจดูต้นทางให้

หลังเสี่ยวซีออกไป เสิ่นหลิงเฟยก็เดินไปเปิดหีบที่นางใช้กุญแจปิดไว้อย่างแน่นหนาทันที นางไม่ใช่คนโง่ที่จะยอมให้จางซื่อเก็บเงินทุกบาททุกสตางค์จากการขายสุราไป

ทุกครั้งที่มีการส่งสุราที่ราคามากกว่าหนึ่งพันตำลึง เสิ่นหลิงเฟยจะแอบเก็บเงินไว้ร้อยตำลึง ถ้าครั้งไหนส่งสุราเป็นหมื่นนางก็เก็บไว้เป็นพัน จนถึงเวลานี้นางก็มีเงินเก็บเป็นล้านตำลึงแล้ว จางซื่อคงคิดไม่ถึงว่านางเองก็เป็นเศรษฐีตัวน้อยเช่นกัน ดังนั้นการหนีไปครั้งนี้นางไม่ไปลำบากแน่

“เรียบร้อยหรือยังเสี่ยวฟาง” หลังจัดเก็บตั๋วเงินแล้วเสิ่นหลิงเฟยก็หันไปถามเสี่ยวฟาง

“เรียบร้อยแล้วเจ้าค่ะ” เสิ่นหลิงเฟยมองห่อผ้าจำนวนสองห่อที่เสี่ยวฟางถืออยู่ก็ขมวดคิ้วทันที

“เจ้าจะไปกับข้าด้วยหรือ”

“แน่นอนซิเจ้าค่ะ”

“แต่หนทางข้างหน้าข้ายังไม่รู้เลยนะว่าจะทำอะไร เจ้าไปด้วยอาจจะลำบาก”

“ไม่รู้ก็ไม่เป็นไรเจ้าค่ะ ให้ข้าอยู่ที่นี่ต่อข้ายอมไปลำบากข้างหน้ากับคุณหนูดีกว่า” เสิ่นหลิงเฟยได้ยินอย่างนี้ก็พยักหน้ายอมรับทันที

ชีวิตนี้ของเสิ่นหลิงเฟยถูกมารดาทิ้งไปตั้งแต่เด็ก มาเจอมารดาเลี้ยงที่ทำร้ายนางมาเป็นสิบปี บิดายามนี้ยังห่วงแต่ตำแหน่งจนไม่ห่วงแม้กระทั่งชีวิตของนางเอง แต่อย่างน้อยนางก็ยังมีสตรีนางหนึ่งที่ถึงแม้จะเป็นเพียงแค่สาวใช้ แต่กลับรักนางยิ่งกว่าคนในครอบครัว

แต่ไม่ว่าในอดีตชีวิตของนางจะเป็นอย่างไร แต่หลังจากนี้นางจะไปเริ่มต้นชีวิตใหม่พร้อมบุตรในครรภ์และสาวใช้เพียงหนึ่งคนเท่านั้น และจะทำให้ชีวิตตนเองมีความสุขที่สุดให้ได้

*****

 

หลังเสิ่นหลิงเฟยหนีออกมาจากจวนบิดาแล้ว นางก็เดินทางไปหาเช่ารถม้าทันที แต่เสี่ยวฟางกลับสะกิดนางไว้ก่อน

“คุณหนูค่ะข้ารู้สึกเหมือนมีคนตามเรามาเลยเจ้าค่ะ” เสิ่นหลิงเฟยหันมองตามที่เสี่ยวฟางบอก ก่อนจะเห็นบุรุษร่างใหญ่สองคนกำลังทำท่าลับๆ ล่อๆ เหมือนตามนางมาจริงๆ เสิ่นหลิงเฟยมองอย่างเป็นกังวลนางกลัวว่าจะเป็นคนของจางซื่อ

“เสี่ยวฟางพวกเราเขาไปหลบในโรงเตี๊ยมก่อนเถอะ” เสิ่นหลิงเฟยรีบจูงมือเสี่ยวฟางหลบเข้าไปในโรงเตี๊ยมทันที ลูกน้องของอู๋หมิ่นจวินที่เขาให้อยู่คอยเฝ้าเสิ่นหลิงเฟยไว้ก็รีบตามเข้าไปทันที

แต่เมื่อเข้าไปในโรงเตี๊ยมกลับไม่เห็นสตรีที่คล้ายเสิ่นหลิงเฟยเลยสักคน นั่นเป็นเพราะนางแอบหนีออกไปทางประตูหลังโรงเตี๊ยมแล้วนั่นเอง นางจูงมือเสี่ยวฟางวิ่งหนีจนมาถึงโรงเช่ารถม้า ก่อนจะจัดการทุกอย่างด้วยความรวดเร็ว

ลูกน้องสองคนของอู๋หมิ่นจวินที่เพิ่งคิดออกว่าควรไปดักรอนางที่ไหนเมื่อรู้ตัวก็สายเกินไปแล้ว เพราะเสิ่นหลิงเฟยเช่ารถม้าหนีออกไปจากเมืองอันฮุยไกลแล้วและไม่รู้ว่านางเลือกเส้นทางไหนในการหลบหนี

*****

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1.396K ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

377 ความคิดเห็น

  1. #285 loognamfzt403 (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 5 พฤษภาคม 2564 / 22:14
    จะหาเจอไหมเนี๊ยะ
    #285
    0
  2. ความเห็นนี้ถูกลบแล้ว :(
  3. #201 150221 (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 18 เมษายน 2564 / 16:49
    ดีที่ฉลาดแอบเก็บเงินไว้
    #201
    0
  4. #46 thidanaja (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 5 เมษายน 2564 / 10:22
    หายไป 3 เดือนใครจะอยู่รอเน้อออออ ท่านเสนา
    #46
    0
  5. #16 Aum4511_pp (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 27 มีนาคม 2564 / 21:02
    อ้าวไหน ท่านเสนา บอกว่าจะตามหา หายไปตั้ง3เดือน
    #16
    0