เสิ่นหลิงเฟย สตรีมากวาสนา

ตอนที่ 19 : เจ้าต้องมีคนปกป้อง

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 7,250
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 466 ครั้ง
    4 เม.ย. 64

 อู๋หมิ่นจวินพาเสิ่นหลิงเฟยกลับมาที่เรือนแล้วให้คนรีบไปตามหมอมา ลืมแม้กระทั่งว่าตนเองก็บาดเจ็บอยู่เช่นกัน

“เอ่อ ท่านช่วยปล่อยข้าลงก่อนได้หรือไม่ ข้ามีบาดแผลที่หลังซ้ำยังเป็นแผลเล็กน้อยไม่ได้เป็นอะไรมาก” อู๋หมิ่นจวินยังคงอุ้มเสิ่นหลิงเฟยไว้ตั้งแต่ขึ้นรถม้ามาจนถึงหน้าเรือน จนยามนี้กำลังเดินเข้าไปในเรือนเขาก็ยังไม่ยอมปล่อย

“ไม่ต้องเกรงใจหรอกตัวเจ้าเบาจะตาย ซ้ำข้ายังเต็มใจช่วยเหลือ” เสิ่นหลิงเฟยอยากจะเถียงว่านางไม่ได้เกรงใจแต่มันดูไม่เหมาะสม แต่ยังไม่ทันได้กล่าวอะไรอู๋หมิ่นจวินก็อุ้มนางมาถึงเตียงในห้องนอนแล้ว ก่อนเขาจะบรรจงวางนางลงบนเตียงอย่างเบามือ

“เจ้าเจ็บแผลหรือไม่” อู๋หมิ่นจวินนั่งลงข้างเตียงยังคงอยู่เป็นเพื่อนนางต่อ

“ท่านออกไปก่อนเถอะ บุรุษสตรีอยู่ในห้องสองคนไม่เหมาะสมยิ่งนัก อีกอย่างบาดแผลเพียงแค่นี้จะทำอะไรข้าได้” นางพยายามพูดกับเขาอย่างดีที่สุดไม่ได้ออกปากไล่ด้วยถ้อยคำร้ายๆ เหมือนที่ผ่านมา เพราะเมื่อสักครู่ถ้าไม่ได้เขาช่วยเหลือ นางอาจได้รับบาดเจ็บมากกว่านี้ก็เป็นได้

“ข้าอยู่เป็นเพื่อนเจ้าจนกว่าหมอจะมาดีกว่า” อู๋หมิ่นจวินเพิ่งกล่าวจบ เสิ่นหลิงเฟยก็สังเกตว่าชุดสีขาวของเขาเปรอะเปื้อนด้วยโลหิตสีแดงเป็นวงกว้างบริเวณแขน นางเองก็ลืมว่าเขาได้รับบาดเจ็บเช่นเดียวกัน

“ข้าว่าท่านรีบไปทำแผลก่อนเถอะยามนี้มันดูน่ากลัวมาก ไม่ต้องเป็นห่วงข้าแล้ว” หลังนางกล่าวจบเขาก็ก้มมองแขนตนเองทันที

“บาดแผลแค่นี้ไม่คณามือข้าหรอก” ได้ยินเขาตอบกลับมาอย่างนี้ เสิ่นหลิงเฟยก็ไม่เอ่ยไล่เขาอีก ถึงอย่างไรเขาก็คงไม่คิดจะออกไปจนกว่าหมอจะมาจริงๆ นางจึงทำเพียงนอนเงียบๆ เฝ้ารอหมอ แต่เพิ่งหลับตาลงก็ได้ยินเสียงวิ่งตึงตังเข้ามาในห้อง

“แม่นางเสิ่นเจ้าเป็นอะไรมากหรือไม่ ข้าได้ยินว่าเจ้าไปมีเรื่องกับคุณชายเฉียนมา” เป็นอวิ๋นเหวินตี้นั่นเองที่วิ่งเข้ามาด้วยความเป็นห่วง เขาหยุดชะงักเล็กน้อยเมื่อเห็นอู๋หมิ่นจวินนั่งอยู่ข้างเตียงนาง แต่เขาก็ทำเพียงมองข้ามไปก่อนขยับมานั่งข้างเตียงเสิ่นหลิงเฟย

เสิ่นหลิงเฟยเกิดความกระอักกระอ่วนขึ้นมาทันที ยามนี้นางอยู่ในห้องนอน แต่กลับมีบุรุษมานั่งเฝ้าข้างเตียงถึงสองคน

“ข้าไม่ได้เป็นอะไรมากคุณชายอวิ๋นไม่ต้องเป็นกังวล ยามนี้ข้าว่าท่านทั้งสองออกไปข้างนอกก่อนดีกว่า ข้าเหนื่อยและอยากพักผ่อนตามลำพัง” นางไม่รู้จะเอ่ยไล่ทั้งสองอย่างไรคงได้แต่อ้างไปอย่างนี้

“แต่...”

“นางบอกว่าเหนื่อยและอยากพักผ่อนตามลำพังเจ้าไม่ได้ยินหรอกหรือ” อวิ๋นเหวินตี้ยังดึงดันอยากจะอยู่ต่อ เพราะตัวเขาเพิ่งมาถึงยังไม่ทันรู้อาการของเสิ่นหลิงเฟยเลยสักนิด

แต่อู๋หมิ่นจวินไม่ยินยอม ถึงเขาจะอยากอยู่ดูแลเสิ่นหลิงเฟยต่อเช่นกัน แต่ก็ไม่ชอบที่มีบุรุษอื่นเข้ามาถึงห้องนอนของนาง สุดท้ายอวิ๋นเหวินตี้จึงต้องยอมเพราะหาข้ออ้างอยู่ต่อไม่ได้

“ถ้าอย่างนั้นแม่นางเสิ่นพักผ่อนมากๆ เถอะ” กล่าวจบบุรุษทั้งสองก็ก้าวออกจากห้องไปเงียบๆ เสิ่นหลิงเฟยถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอกทันที ทีนี้นางก็จะได้พักผ่อนจริงๆ เสียที

เมื่อก้าวออกมาจากห้องเสิ่นหลิงเฟยแล้ว อวิ๋นเหวินตี้ก็ไม่เก็บงำความสงสัยเกี่ยวกับตัวอู๋หมิ่นจวินสอบถามเขาในทันที

“ข้าอยากรู้เหลือเกินว่าเจ้าเป็นใครเหตุใดถึงได้เขามายุ่งวุ่นวายกับชีวิตของแม่นางเสิ่นนัก” อู๋หมิ่นจวินได้ยินคำถามแล้วไม่ตอบ เขาเดินไปนั่งที่เก้าอี้รับรองแขกอย่างใจเย็นและนั่งรอหมออยู่อย่างนี้ อวิ๋นเหวินตี้จึงเดินมานั่งลงตรงข้ามกับเขาก่อนเอ่ยถามอีกครั้ง

“ถ้าเจ้าคิดจะเข้ามาหวังเพียงทรัพย์สมบัติของแม่นางเสิ่น โดยคิดใช้รูปร่างหน้าตาของตนเองมาล่อลวงนาง ข้าก็ขอเตือนก่อนเลยว่าอย่าคิดทำอย่างนั้น เพราะเมื่อไรที่ข้าพิสูจน์ได้ว่าเจ้าคิดจะทำอย่างนั้นจริง ข้าจัดการอย่างถึงที่สุดแน่” อู๋หมิ่นจวินได้ยินก็แสยะยิ้มออกมา ก่อนจะกล่าวอย่างดูถูก

“หึ ข้าก็อยากรู้เช่นกันว่าเจ้าจะเอาอะไรมาจัดการข้า แต่ข้าก็ขอบอกไว้ตรงนี้เลยว่า ระหว่างเจ้ากับข้าถ้าให้อาเฟยเลือก นางไม่มีวันเลือกเจ้าแน่” อู๋หมิ่นจวินกล่าวอย่างมั่นใจ เมื่อกล่าวจบเขาก็ลุกเดินออกจากห้องโถงรับรองไปไม่รอฟังอะไรจากอวิ๋นเหวินตี้อีก ไว้รอให้บุรุษน่ารำคาญผู้นี้จากไปก่อน เขาจึงจะกลับมาดูแลเสิ่นหลิงเฟยและลูกอีกครั้ง

หลังอู๋หมิ่นจวินกลับไปไม่นาน หมอหลี่ก็เดินทางมาถึง เขาเข้าไปดูบาดแผลและจัดการบาดแผลให้เสิ่นหลิงเฟยในทันที เพียงหนึ่งเค่อ (15 นาที) ทุกอย่างก็ถูกจัดการจนเรียบร้อย

“โชคดีที่เศษแจกันไม่ปักเข้าไปด้านใน บาดแผลจึงไม่น่าเป็นห่วง ช่วงแรกแม่นางเสิ่นก็พยายามอย่าให้แผลโดนน้ำก็แล้วกัน”

“ขอบคุณท่านหมอหลี่ เสี่ยวอิงเจ้าเดินไปส่งท่านหมอหลี่เถอะ” หลังหมอหลี่และเสี่ยวอิงจากไปแล้ว อวิ๋นเหวินตี้ที่ยังเฝ้ารออยู่ก็รีบเดินเข้ามาในห้องทันที

“แม่นางเสิ่นเจ้าไม่เป็นอะไรใช่หรือไม่”

“ข้านึกว่าคุณชายอวิ๋นกลับไปแล้วเสียอีก” นางแปลกใจจริงๆ ที่พบอวิ๋นเหวินตี้ยังอยู่ในเรือน จึงทำให้อดไม่ได้ที่จะมองเลยไปยังด้านหลังเขา มองหาอู๋หมิ่นจวินว่าเขายังอยู่ด้วยหรือไม่กลับไปทำแผลหรือยังแต่ก็ไม่พบ อวิ๋นเหวินตี้เห็นนางเอาแต่มองเลยออกไปด้านนอก ก็ขยับตัวเข้ามาบดบังสายตานางทันที ก่อนเอ่ยอย่างเป็นห่วงอีกครั้ง

“แม่นางเสิ่นยังเจ็บแผลอยู่หรือไม่” เสิ่นหลิงเฟยดึงสายตากลับมา ก่อนหันมาตอบอวิ๋นเหวินตี้ด้วยรอยยิ้ม

“ยังเจ็บอยู่บ้างเพราะเป็นแผลใหม่ แต่ข้าไม่เป็นอะไรมากหรอก ที่เหนื่อยและอยากพักคงเป็นเพราะใช้แรงมากเกินไป”

“หลิงเฟย”

“หือ” นางตกใจไม่น้อยที่จู่ๆ อวิ๋นเหวินตี้ก็เอ่ยเรียกชื่อนางออกมาด้วยท่าทางจริงจัง

“เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นยามนี้ทำให้ข้าเป็นกังวลและเป็นห่วงเจ้ามาก ถ้าหากข้าอยู่ข้างกายเจ้าคงไม่ยอมปล่อยให้เกิดอันตรายขึ้นกับเจ้าแน่ หลิงเฟยข้าคิดว่าเจ้าต้องมีคนปกป้องที่อยู่ใกล้ชิดเจ้ามากกว่านี้” หลังอวิ๋นเหวินตี้กล่าวจบเขาก็เอื้อมมือมากุมมือเสิ่นหลิงเฟยไว้ทันที ก่อนจะกล่าวต่อ

“หลิงเฟยข้าอยากเป็นคนปกป้องเจ้าและลูก ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นข้าก็พร้อมอยู่ข้างกายเจ้าและยามนี้ข้าไม่อาจทนเห็นเจ้าได้รับอันตรายอีกแล้ว” หลังเขากล่าวจบนางก็รีบดึงมือตัวเองกลับมาทันที

“คุณชายอวิ๋นข้าว่าท่านกลับไปก่อนดีกว่า ยามนี้ข้าอยากพักผ่อนจริงๆ แล้ว” อวิ๋นเหวินตี้ก้มหน้าลงทันทีเมื่อได้ยินนางเอ่ยอย่างนี้ ก่อนลุกขึ้นยืนแล้วเอ่ยออกมา

“คำพูดของข้าคงทำให้เจ้าอึดอัดแต่ข้าแค่อยากปกป้องเจ้ากับลูกจริงๆ ในฐานะสามีหรือคนรักของเจ้า ขอเพียงเจ้าร้องขอไม่ว่าอะไรข้าก็จะไม่ปฏิเสธ หลิงเฟยเจ้าจะให้โอกาสข้าได้หรือไม่”

อวิ๋นเหวินตี้ตัดสินใจที่จะเอ่ยความรู้สึกออกไปตรงๆ เขาคิดว่านี้เป็นโอกาสของเขาแล้ว เพราะคิดว่าเสิ่นหลิงเฟยคงยังอ่อนไหวกับเหตุการณ์เมื่อสักครู่ แต่ถ้อยคำที่นางเอ่ยออกมาก็ทำให้เขาได้แต่ต้องยอมก้มหน้าลงด้วยความเสียใจ

“ข้าต้องขอโทษคุณชายอวิ๋นด้วย แต่ข้าไม่เคยคิดว่าจะต้องให้ใครมาปกป้องตัวข้าหรือลูก เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในครั้งนี้ก็เป็นเพราะคุณชายเฉียนเท่านั้นที่ทำให้เรื่องมันใหญ่โตและเลวร้ายลง เพราะเขาไม่อยากเสียหน้าที่ข้าไม่ใช้บริการเรือขนส่งของเขาแล้ว แต่ที่สำคัญที่สุดตัวข้าเองคิดกับคุณชายอวิ๋นในฐานะสหายมาโดยตลอดและมันจะยังคงเป็นอย่างนั้นต่อไป”

เสิ่นหลิงเฟยคิดว่ากล่าวออกไปตรงๆ อย่างนี้ก็ดีเช่นกัน นางเองก็ไม่อยากทนอึดอัดเรื่องความสัมพันธ์ของเขาและนางแล้ว ในอนาคตถ้าอวิ๋นเหวินตี้ตัดสินใจที่จะไม่ร่วมมือทำการค้ากับนางเพราะเรื่องนี้ นางก็คงได้แต่ก้มหน้ายอมรับ ดีกว่ามายื้อต่อไปทั้งที่รู้ว่านางกับเขาจะเป็นได้เพียงแค่สหายเท่านั้น

“เป็นเพราะบุรุษที่ชื่ออู๋หมิ่นจวินใช่หรือไม่ที่ทำให้เจ้าไม่อาจยอมรับข้า”

“เรื่องนี้ไม่ได้เกี่ยวกับเขา” นางโต้กลับทันควันเพราะความรู้สึกของนางที่มีต่ออวิ๋นเหวินตี้มันชัดเจนมาแต่ไหนแต่ไรแล้ว

“ข้าอยากจะถามเจ้าตรงๆ บุรุษผู้นั้นเขาเป็นบิดาของเสี่ยวอันและเสี่ยวอ้ายใช่หรือไม่” เสิ่นหลิงเฟยถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่เมื่อได้ยินคำถามของเขา ก่อนที่นางจะตอบเสียงดังฟังชัด

“ใช่เขาเป็นบิดาของเด็กๆ” อวิ๋นเหวินตี้พยักหน้าก่อนยิ้มเยาะออกมา

“นี่คงเป็นสาเหตุที่ทำให้เจ้าปฏิเสธข้า ยามนี้เขามาปรากฏตัวแล้วเจ้าจึงคิดจะใช้ชีวิตครอบครัวอยู่กับเขาซินะ แต่เจ้าคิดว่าบุรุษที่ปล่อยให้เจ้ากับลูกอยู่ตามลำพังมาเกือบหกปีและไม่ได้รับรู้ความลำบากในช่วงแรกที่เจ้าแทบจะคุกเข่ากราบไหว้เถ้าแก่ร้านค้าขอซื้อกิจการของพวกเขาเพื่อตั้งตัว เจ้าคิดว่าบุรุษผู้นั้นจะดูแลเจ้าได้จริงๆ หรือ” อวิ๋นเหวินตี้เว้นจังหวะช่วงหนึ่งก่อนจะกล่าวด้วยถ้อยคำที่ดูถูกสตรียิ่งนัก

“หรือว่าเพราะเจ้าอยู่คนเดียวมานานจึงรู้สึกเหงา ข้าเป็นบุรุษที่เห็นเจ้ามาตั้งแต่ครรภ์จนยามนี้เด็กๆ เติบโตแล้ว ถ้าเจ้าต้องการบุรุษสักคนข้าก็พร้อมเสนอตัวให้เจ้าได้”

เสิ่นหลิงเฟยได้ยินอวิ๋นเหวินตี้พูดเหมือนดูถูกนางอย่างนี้ นางก็ยิ้มออกมาอย่างเยือกเย็น ซึ่งอวิ๋นเหวินตี้ไม่เคยเห็นมันจากนางเลยสักครั้ง ก่อนนางจะกล่าวออกมา

“คุณชายอวิ๋นท่านผิดแล้วจริงๆ ท่านมองข้าผิดไปแล้วจริงๆ ท่านบอกว่าเห็นข้ามาตั้งแต่ตั้งครรภ์จนเด็กๆ เติบโตจนจะเข้าศึกษาแล้ว แต่ตัวท่านที่รู้จักและใกล้ชิดข้ามานานกว่าใครกลับไม่เข้าใจว่าข้าต้องการอะไรกันแน่ในชีวิตนี้

ชีวิตของข้าต่อให้ไม่มีบุรุษมาอยู่ข้างกายเลยสักคนข้าก็ไม่สนและไม่เคยเสียใจ แม้ในช่วงเวลาที่ข้าต้องการคนปกป้องจริงๆ เหมือนอย่างเหตุการณ์ในวันนี้ ข้าก็ไม่เคยร้องขอว่าจะต้องเป็นท่านหรือใครให้เข้ามาช่วยปกป้องข้าที ต่อให้ข้าต้องเอาชีวิตเข้าแลกเพื่อปกป้องลูกข้าก็จะทำ

แต่วันนี้บุรุษผู้หนึ่งกลับเข้ามาปกป้องข้าโดยที่ตัวข้าไม่ได้ร้องขอเขาเลยสักคำ แต่ข้ารู้ว่าเหตุใดเขาถึงทำอย่างนี้ นั่นเพราะคนที่คุณชายเฉียนทำร้ายคือบุตรของเขา ในฐานะบิดาเขาจึงพร้อมปกป้องและแก้แค้นให้ลูก ซึ่งเรื่องนี้ท่านจะกล้าแตกหักกับคุณชายเฉียนเพื่อปกป้องข้ากับลูกหรือไม่

แล้วถ้าหากว่าไม่ใช่เพราะเสี่ยวอันและเสี่ยวอ้ายเป็นลูกของข้าท่านจะทำดีกับพวกเขาหรือไม่ท่านจะตอบข้าได้ไหม ข้ารู้สึกยินดีที่คุณชายอวิ๋นชื่นชอบข้า แต่ถ้าข้าจะเลือกบุรุษสักคนมาอยู่ข้างกาย ข้าก็จะเลือกคนที่รักลูกข้าจริงๆ ซึ่งมันเป็นไปได้ยากข้าเข้าใจ และถ้าหากท่านจะคิดว่าข้าปฏิเสธท่านเพราะบิดาของลูกก็ตามใจท่านเถอะ เพียงแต่ที่ผ่านมาข้าก็เฝ้าสังเกตท่านมาโดยตลอดเช่นกันและข้าตัดสินใจแล้วว่าท่านไม่เหมาะที่จะเป็นสามีของข้าและบิดาของลูกข้าแต่อย่างใด”

เสิ่นหลิงเฟยกล่าวด้วยถ้อยคำอันยาวเหยียดและคิดว่าอวิ๋นเหวินตี้คงจะเข้าใจกระจ่างดี ด้านอวิ๋นเหวินตี้หลังฟังนางกล่าวจบเขาก็ได้แต่ก้มหน้า เขาผิดไปแล้วจริงๆ ที่ไม่เคยเข้าใจว่านางต้องการเพียงแค่บุรุษสักคนหนึ่งที่พร้อมจะรักบุตรของนางเหมือนบุตรตนเอง เขาเองก็ยอมรับว่าคงทำอย่างนั้นให้นางไม่ได้

“แม่นางเสิ่นพักผ่อนให้มากๆ ข้าขอตัวก่อน” หลังอวิ๋นเหวินตี้จากไปเสิ่นหลิงเฟยก็บอกไม่ถูกว่านางรู้สึกอย่างไร เพราะยามนี้ความรู้สึกหลายอย่างมันปะปนกันไปหมด นางโล่งใจที่ได้กล่าวว่านางคิดกับเขาอย่างไร ในขณะเดียวกันก็เสียดายที่อาจจะต้องเสียสหายคนหนึ่งไป เพราะอวิ๋นเหวินตี้ก็คอยช่วยเหลือนางมาโดยตลอดจริงๆ แต่ถึงไม่ใช่วันนี้ก็ต้องมีสักวันหนึ่งที่นางกับเขาต้องพูดถึงความสัมพันธ์ให้มันกระจ่าง ดีแล้วที่ได้พูดก่อนทุกอย่างมันจะสายกว่านี้

ด้านอู๋หมิ่นจวินที่แอบฟังอยู่ข้างหน้าต่าง ถึงจะรู้ว่าเสิ่นหลิงเฟยอาจจะเสียใจที่ต้องเสียสหายไป แต่ก็อดที่จะยิ้มอย่างดีใจไม่ได้ที่ได้ยินนางกล่าวกับอวิ๋นเหวินตี้คล้ายกับว่าบุรุษที่นางจะเลือกให้เคียงข้างกายคือเขาเท่านั้น เพราะมีแต่เขาที่จะรักเด็กๆ ได้มากอย่างที่นางพูด แต่ทั้งหมดก็เป็นเขาที่ตีความเข้าใจไปเอง

 

ฝากติดตามด้วยน้า

#เอาเรื่องรักของอิแม่มาแทรกนิดนึงนะคะ ให้อิพรี่มโนเข้าข้างตัวเองว่าอิแม่จะเลือกตัวเองแล้ว เพราะเดี๋ยวจะใกล้เข้าสู่พาร์ทหวานแล้ว อิอิ ซึ่งไรท์ก็ไม่อยากให้อิแม่โกรธนานจากสงสารคนอาจจะหมั่นไส้ได้ แต่ถึงจะยอมรับแต่ก็ไม่ได้หมายความว่าอิพรี่จะไม่ต้องเกี้ยวต่อนะ หนทางความรักยังอีกไกลจ้ะ

ส่วนจุดจบคุณชายเฉียนมีตอนหน้าและตอนต่อไป ยาวนิดนึงไรท์เลยแบ่งเป็นสองตอน ฝากติดตามด้วยนะ

#และก็ขอโทษที่หายไปนานนะคะ พอดีไรท์เป็นเล็บขบที่นิ้วมือมันอักเสบจนเป็นหนองเลยค่ะ ตอนนี้เพิ่งเจาะหนองออกพอหายปวดไรท์ก็รีบมาลงเลย และไรท์ขอเตือนนะคนที่ชอบตัดเล็บสั้นจนกุดเหมือนไรท์ พอเล็บมันขึ้นใหม่มันแทงเนื้อจนเป็นหนองเหมือนไรท์ได้ พอเป็นหนองนี้คือล้าไปทั้งฝ่ามือเลย ระวังด้วยนะคะด้วยความปรารถนาดีจากไรท์

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 466 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

362 ความคิดเห็น

  1. #73 ไอติมรสสตอ (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 8 เมษายน 2564 / 07:20

    อ้าว...ไม่มีเนื้หาอีกตอนนึงแล้ว...

    #73
    0
  2. #58 wawa24 (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 7 เมษายน 2564 / 13:46
    หายไวๆนะคะไรท์ ;-; เเละเราขอยืมกรณีนี้ำปพูดกับคุณแม่หน่อยนะคะ ตัดจริงเชียวเล็บเนี่ยยยย
    #58
    0
  3. #44 Myjum28 (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 4 เมษายน 2564 / 17:15
    จีบกันหนักๆๆเลยค่ะติดตาม
    #44
    0
  4. #43 Jo8448 (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 4 เมษายน 2564 / 15:10

    เล็บขบเดี๋ยวก็หาย อิพี่จะดีใจได้นานไหมกว่าน้ิงจะยอมรับใช้เวลา
    #43
    0
  5. #42 Jeans-ariya (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 4 เมษายน 2564 / 14:19

    พ่อของลูกแต่ไม่ใช่สามีอะขุ่นพี่

    เข้าใจนางนะ มีพ่อเลี้ยงให้ลูกที่ไม่ได้รักลูกเราจริง ซักวันก็ต้องมีปัญหา เหมือนแม่เลี้ยงนางที่ทำกับนาง

    #42
    0