เสิ่นหลิงเฟย สตรีมากวาสนา

ตอนที่ 18 : อาละวาด

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 8,480
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 668 ครั้ง
    1 เม.ย. 64

เสิ่นหลิงเฟยเดินทางมาถึงหน้าบ้านตระกูลเฉียนในเวลาเพียงชั่วครู่ นางเป็นฝ่ายก้าวเดินลงไปก่อน โดยมีอู๋หมิ่นจวินและเสี่ยวฟางก้าวเดินตามมา เมื่อก้าวเท้าลงมาปรากฏว่ามีบุรุษจำนวนหนึ่งยืนรออยู่หน้าบ้านตระกูลเฉียนแล้ว เสิ่นหลิงเฟยคิดว่าเป็นคนของคุณชายเฉียนจึงเตรียมป้องกันตัวเต็มที่ แต่อู๋หมิ่นจวินกลับเอ่ยขึ้นก่อน

“ทั้งหมดเป็นคนของข้าเอง เจ้าสามารถใช้งานพวกเขาได้” เสิ่นหลิงเฟยมองเขาด้วยความสงสัยในตัวเขาอีกครั้ง แต่เวลานี้ไม่ใช่เวลามาสอบถาม ดีเช่นกันที่เขาเตรียมคนมาพร้อม เพราะวันนี้นางก็พร้อมจะถล่มบ้านตระกูลเฉียนให้ราบเช่นกัน มีคนมากหน่อยค่อยได้เปรียบ

เสิ่นหลิงเฟยเดินไปแจ้งผู้เฝ้าประตูบ้านตระกูลเฉียน ถึงจะโกรธแค้นอย่างไรนางก็ยังไม่ไร้มารยาทพอที่จะเดินเข้าไปดุ่มๆ แต่ปรากฏว่าพวกเขาแจ้งว่าคุณชายเฉียนไม่อนุญาตให้นางเข้าไป อู๋หมิ่นจวินได้ยินจึงเอ่ยขึ้นมา

“ถ้าอย่างนั้นคงต้องเสียมารยาทแล้ว” สิ้นเสียงของเขาบุรุษร่างสูงใหญ่ซึ่งเป็นคนของเขาก็เข้าถีบบานประตูไม้ขนาดใหญ่หน้าเรือนจนล้มลงเสียงดังสนั่นพร้อมฝุ่นที่ฟุ้งกระจาย

“เชิญเจ้าก่อนเลย” อู๋หมิ่นจวินผายมือให้เสิ่นหลิงเฟยเดินนำเข้าไปก่อน ตัวนางยังตกใจกับเหตุการณ์เมื่อสักครู่อยู่ แต่ก็ตั้งสติได้โดยไวเดินเข้าไปภายในบ้านตระกูลเฉียนจนมาหยุดที่ห้องโถงรับรอง ก่อนกล่าวเสียงดัง

“คุณชายเฉียนท่านไปมุดหัวอยู่ที่ไหน โผล่ออกมาคุยกับข้าดีๆ ไม่อย่างนั้นอย่าหาว่าข้าไร้มารยาท” หลังเสิ่นหลิงเฟยตะโกนเพื่อขอเจรจากับเขา สิ้นคำของนางบุรุษสูงวัยผู้หนึ่งก็เดินออกมา

“คารวะแม่นางเสิ่น ยามนี้คุณชายเฉียนแจ้งมาว่าไม่มีอะไรจะคุยกับแม่นางเสิ่นให้ท่านกลับไปเสีย”

“เฮอะ ไม่มีอะไรจะคุยกับข้าอย่างนั้นหรือ ถ้าเป็นอย่างนี้พอจะมีอะไรให้คุยกันหรือยัง” กล่าวจบเสิ่นหลิงเฟยก็สะบัดมือพร้อมกระบองไปฟาดแจกันเครื่องลายครามที่วางตั้งไว้อวดอ้างความมั่งคั่งของเจ้าของบ้านรวดเดียวแตกไปถึงสามใบ ทุกคนในห้องต่างตกใจกับการกระทำของนางไม่น้อย เพราะมูลค่าแจกันน่าจะราคาหลายหมื่นตำลึง แต่อู๋หมิ่นจวินกลับพยักหน้าแล้วเอ่ยเบาๆ

“ช่างเป็นสตรีที่เรี่ยวแรงดีจริงๆ” ในขณะที่เสี่ยวฟางก็นับตั๋วเงินในมือเตรียมชดใช้ค่าเสียหายที่เกิดขึ้น แต่ตัวแทนของคุณชายเฉียนกลับยืนนิ่งเป็นรูปปั้นไปแล้ว เพราะไม่คิดว่านางจะกล้าลงมืออย่างนี้

เสิ่นหลิงเฟยเห็นเขาเอาแต่นิ่งไม่คิดจะขยับตัวไปแจ้งนายตนเอง นางจึงกล่าวขึ้นอีกหนึ่งประโยค

“แจกันสามใบไม่พอที่จะทำให้คุณชายเฉียนผู้สูงส่งออกมาพูดคุยกับข้าใช่หรือไม่” นางกล่าวจบก็เตรียมยกกระบองขึ้นฟาดแจกันอีกครั้ง

“แม่นางเสิ่นใจเย็นๆ ข้าจะไปแจ้งคุณชายเดี๋ยวนี้แหละ” ตัวแทนของคุณชายเฉียนเห็นนางจะลงมืออีกครั้งก็รีบเอ่ยทันที แต่เขาก็ยังไม่ทันได้ไปแจ้ง คุณชายเฉียนก็เดินออกมาแล้ว

“นึกว่าเสียงอะไรที่แท้ก็พวกไร้มารยาทมาบุกบ้านผู้อื่นแล้วยังกล้าทำตัวป่าเถื่อนเช่นนี้อีก” เสิ่นหลิงเฟยเมื่อเห็นคุณชายเฉียนเดินออกมาก็ตวัดสายตามองเขาอย่างดุร้ายทันที มองข้ามประโยคดูถูกของเขาไป ก่อนเอ่ยจุดประสงค์ที่เดินทางมาที่นี่วันนี้

“ออกมาได้เสียทีนะ ข้าขอเอ่ยถามตรงๆ ไม่ให้เสียเวลาเลยก็แล้วกัน เมื่อเช้าที่ลูกๆ ข้าได้รับบาดเจ็บเพราะอุบัติเหตุทุกอย่างเป็นฝีมือท่านใช่หรือไม่” หลังนางถามออกไปคุณชายเฉียนก็ไม่ได้แสดงว่าเดือดเนื้อร้อนใจแต่อย่างใด กลับแสยะยิ้มออกมาแล้วเอ่ยอย่างไม่สะทกสะท้านเพราะคิดว่าถึงอย่างไรกฎหมายบ้านเมืองก็ทำอะไรเขาไม่ได้อยู่แล้ว

“ถ้าใช่แล้วจะทำไมไม่ใช่แล้วจะทำไม แต่ก็น่าเสียดายจริงๆ ถ้าเมื่อเช้ารู้ว่าเจ้าไม่ได้อยู่บนรถม้าคันนั้น ข้าน่าจะพาเด็กๆ มาเล่นที่เรือนสักสองสามวัน ให้เจ้าร้อนใจตาย ฮ่าๆๆๆๆ” สติของเสิ่นหลิงเฟยขาดผึงทันทีเมื่อได้ยินถ้อยคำที่ไม่ต่างจากการสารภาพว่าเขาเป็นคนลงมือทำทุกอย่างและยังมีความคิดชั่วๆ แฝงไว้อีก แน่นอนว่าความโกรธย่อมทำให้ขาดสติ นางก้าวอย่างรวดเร็วเข้าไปชกใบหน้าของคุณชายเฉียนจนเขาหน้าหัน ก่อนจะตะโกนอย่างโมโห

“ถ้าวันนี้โลหิตของเจ้าไม่ไหลออกมาทดแทนที่ทำลูกข้าบาดเจ็บอย่ามาเรียกข้าว่าเสิ่นหลิงเฟย” กล่าวจบนางก็เริ่มฟาดกระบองใส่ตัวคุณชายเฉียนทันที แต่เขาก็หลบได้ก่อนจะลุกขึ้นยืน

“พวกหน้าโง่จับตัวนางไว้” หลังสิ้นคำของคุณชายเฉียนคนของเขาก็พยายามเข้ามาจับตัวนาง แต่อู๋หมิ่นจวินพยักหน้าเพียงนิดเดียวคนของเข้าก็จัดการคนของคุณชายเฉียนจนแพ้ราบคาบ เสี่ยวฟางเห็นเสิ่นหลิงเฟยโมโหจนขาดสติก็เอ่ยอย่างเป็นห่วง

“เอ่อ คุณชายอู๋ปล่อยนายหญิงไว้แบบนี้จะดีหรือเจ้าคะ”

“ไม่เป็นไรหรอกให้นางได้ระบายอารมณ์สักหน่อย ถึงอย่างไรข้าก็ไม่ปล่อยให้นางฆ่าคนตายติดคุกแน่ แต่ถ้าบาดเจ็บสาหัสสักหน่อยก็คงไม่เป็นอะไร”

อู๋หมิ่นจวินปล่อยให้เสิ่นหลิงเฟยไล่หวดคุณชายเฉียนตามใจตนเอง จนนางหยุดยืนหอบเพราะเหนื่อย เขาจึงเดินเข้าไปหานาง ก่อนดึงกระบองออกจากมือนางแล้วยกมือนางที่ยามนี้แดงเถือกเพราะออกแรงยกกระบองมากไปขึ้นมาดู

“อาเฟยเจ้าเจ็บมากหรือไม่” เสิ่นหลิงเฟยรีบดึงมือตัวเองกลับมาทันทีเมื่อเห็นเขามาใกล้ชิดตนเองมากเกินไปพร้อมกับเอ่ย

“ข้าไม่เป็นอะไร แต่วันนี้ถ้าข้าไม่ได้เอาโลหิตของบุรุษผู้นี้ออกข้านอนไม่หลับแน่” กล่าวจบนางก็ดึงกระบองกลับคืนมาเตรียมไล่ฟาดคุณชายเฉียนอีกครั้ง

คุณชายเฉียนที่ยามนี้จนตรอกก็ไม่รู้จะทำอย่างไร คนงานในเรือนวิ่งเข้ามาช่วยทีไรก็ถูกบุรุษที่ตามเสิ่นหลิงเฟยมาด้วยจัดการจนหมด แต่ยามนี้เขาต้องเอาตัวรอดให้ได้ เพื่อไปแจ้งท่านเจ้าเมืองให้จัดการนางให้ทีหลัง

เขาจึงเอื้อมมือไปหยิบเศษแจกันยามที่เสิ่นหลิงเฟยกำลังสนทนากับอู๋หมิ่นจวินอยู่ ก่อนจะพุ่งเป้าไปที่ตัวเสิ่นหลิงเฟย แต่เขาเพิ่งขว้างเศษแจกันไป ยังไม่ทันถึงตัวเสิ่นหลิงเฟยอู๋หมิ่นจวินก็ใช้ตัวบังนางไว้แล้ว เศษแจกันจึงปักเข้าที่แขนที่เขาใช้ยกขึ้นบังทันที แต่เขากลับไม่ได้แสดงออกว่าเจ็บปวดแต่อย่างใด

แต่คุณชายเฉียนยังฉลาดอยู่บ้าง คงรู้ว่าอู๋หมิ่นจวินจะต้องใช้ร่างกายตนเองปกป้องเสิ่นหลิงเฟยแน่ จึงเตรียมเศษแจกันไว้สองชิ้น ทันทีที่อู๋หมิ่นจวินบังตัวเสิ่นหลิงเฟยไว้ได้ แล้วนางเดินมาดูเขาด้วยความตกใจ คุณชายเฉียนก็ขว้างอีกชิ้นหนึ่งไปยังตัวเสิ่นหลิงเฟยทันที ด้วยประมาทไม่ทันได้ระวังตัวเศษแจกันจึงปักเข้าหลังเสิ่นหลิงเฟยเต็มๆ นางถึงกลับล้มลงคุกเข่าเพราะเจ็บปวด อู๋หมิ่นจวินเห็นดังนั้นจึงตะโกนเสียงดัง

“อวี๋จี้รับนางไปดูแล” อวี๋จี้ได้ยินก็รีบเข้ามาพยุงตัวเสิ่นหลิงเฟยออกไปทันที เพราะรู้ว่ายามนี้อู๋หมิ่นจวินโมโหจนถึงขั้นสุดแล้ว

“ฮ่าๆๆๆ คิดจะจัดการข้าไม่ดูความสามารถของตนเอง อีก...อึก” คุณชายเฉียนยังกล่าวไม่จบดี ก็รู้สึกหายใจติดขัดแล้ว เมื่ออู๋หมิ่นจวินที่บาดเจ็บเมื่อสักครู่ไม่รู้ขยับมาอยู่ตรงหน้าเขาตั้งแต่ตอนไหน พร้อมกับมือที่เอื้อมมาบีบคอเขายกขึ้นจนเท้าไม่ติดพื้น รอบกายอู๋หมิ่นจวินแผ่ไอสังหารออกมาอย่างเข้มข้น

“อึก ฮึกฮึก” คุณชายเฉียนเริ่มหายใจติดขัดมากขึ้นเรื่อยๆ พร้อมใบหน้าที่เริ่มเขียวคล้ำ น้ำตาก็เริ่มไหลซึมออกมาจากหางตา อู๋หมิ่นจวินเห็นสภาพของเขากลับไม่ได้สงสารสักนิด ในเมื่อตัวคุณชายเฉียนคิดจะทำร้ายผู้อื่นก่อน ซ้ำผู้อื่นที่คุณชายเฉียนทำร้ายยังเป็นคนในครอบครัวของเขาอีก อู๋หมิ่นจวินออกแรงบีบให้แรงขึ้นก่อนจะกล่าวออกมาอย่างเยือกเย็น

“เจ้ามันแส่หาเรื่อง อยู่ดีไม่ว่าดีกล้ามาแตะต้องคนของข้า” สิ้นคำของเขาแรงบีบจากฝ่ามือยิ่งรุนแรงขึ้นอีก เสิ่นหลิงเฟยเห็นสถานการณ์ไม่สู้ดีกลัวว่าอู๋หมิ่นจวินจะพลั้งมือสังหารคนก่อน จึงรีบตะโกนห้ามทันที

“คุณชายอู๋ช่วยยั้งมือด้วย ข้ายังไม่อยากให้เด็กๆ เสียใจเพราะท่านฆ่าคนตายจนต้องติดคุก” หลังนางเอ่ยเตือน อู๋หมิ่นจวินก็ค่อยๆ คลายมือ แต่ชั่วพริบตาร่างของคุณชายเฉียนก็ถูกเขาซัดใส่ผนังห้องโถงแล้ว จนเศษผนังร่วงกราวใส่ตัวเขา แต่ยังได้ยินเสียงคุณชายเฉียนหายใจแล้วร้องออกมาด้วยความเจ็บปวดอยู่ เสิ่นหลิงเฟยจึงถอนหายใจออกมาด้วยความโล่งอกที่เขายังมีชีวิตอยู่

อู๋หมิ่นจวินเดินมาหาเสิ่นหลิงเฟยอีกครั้ง ก่อนนั่งลงตรงหน้านางแล้วเอ่ย

“ที่ข้ายั้งมือหาได้กลัวตนเองติดคุกไม่ แต่เพราะมันเป็นคำสั่งของเจ้าต่างหาก” อวี๋จี้ได้ยินแล้วก็ได้แต่เอือมบุรุษที่ได้ขึ้นชื่อว่าเป็นนายตน ขนาดอยู่ในเหตุการณ์ไม่ปกติก็ยังจะกล้ากล่าวเอาใจสตรี แต่หลังอู๋หมิ่นจวินกล่าวจบเขาก็หันไปหาอวี๋จี้

“อวี๋จี้เจ้าช่วยเก็บกวาดทุกอย่างแทนข้าด้วย”

“ขอรับ” หลังอวี๋จี้รับปากอู๋หมิ่นจวินก็อุ้มเสิ่นหลิงเฟยขึ้นก่อนเอ่ยดักทางนาง

“เจ้าอย่าเพิ่งด่าข้าที่ข้าช่วยอุ้มเจ้าขึ้นอย่างนี้ ยามนี้เจ้าบาดเจ็บอยู่ ข้าเชื่อว่าเจ้าคงไม่อยากอยู่ที่นี่นาน ส่วนเรื่องเจรจากับคุณชายเฉียนผู้นี้ค่อยไปคุยกันที่ศาลทีเดียวเถอะ” เสิ่นหลิงเฟยได้ยินเขารีบกล่าวก็ไม่ได้เอ่ยอะไร ซ้ำยังตกใจอยู่ไม่น้อยกับความร้ายกาจเมื่อสักครู่ของเขา ดังนั้นนางจึงยอมให้เขาอุ้มออกไปจากบ้านตระกูลเฉียน วันนี้นางมาเพื่อแก้แค้นให้ลูก เห็นคุณชายเฉียนบาดเจ็บหนักนางก็พอใจแล้ว ส่วนที่เหลือคงต้องใช้กฎหมายเข้าจัดการในวันอื่น

ด้านเสี่ยวฟางเห็นเจ้านายจะจากไปก็คิดจะตามไปทันที แต่อวี๋จี้กลับเดินมาขวางทางนางไว้ก่อน

“เจ้าจะไปไหนหรือแม่นางคนงาม” เสี่ยวฟางมองอวี๋จี้อย่างพิจารณาจู่ๆ มาเรียกนางว่าแม่นางคนงามทำไมถึงมันจะเป็นความจริงก็เถอะ

“ข้าก็จะตามนายหญิงไปน่ะซิ”

“เดี๋ยวค่อยตามไป ยามนี้เจ้าอยู่ช่วยข้าจัดการค่าเสียหายทั้งหมดนี่ก่อนเถอะ”

หลังอวี๋จี้กล่าวจบเสี่ยวฟางก็หันกลับไปมองความเละเทะในห้องโถงรับรองบ้านตระกูลเฉียนทันที ซึ่งเกือบทั้งหมดเป็นฝีมือของนายหญิงตนเอง เศษของประดับตกแต่งในห้องที่ถูกนางฟาดเพราะแค้นใจกระจายอยู่ทั่ว รวมถึงคุณชายเฉียนที่นอนหายใจพะงาบอยู่ เห็นทีนางต้องอยู่จัดการต่อจริงๆ อย่างแรกคงต้องพาคุณชายเฉียนไปโรงหมอก่อน เพราะเรื่องนี้นายหญิงของนางคงไม่ยอมจบเพียงแค่มาอาละวาดแน่ๆ ดังนั้นนางต้องรักษาชีวิตคุณชายเฉียนไว้ รอให้เขาไปรับโทษเพิ่มอีก

“ก็ได้ข้าจะอยู่ช่วยท่านจัดการที่เหลือต่อ” รับปากแล้วเสี่ยวฟางก็ให้คนพาคุณชายเฉียนไปหาหมอ เนื่องจากนางไม่อยากให้เขาตายง่ายเกินไป

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 668 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

362 ความคิดเห็น

  1. #213 150221 (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 18 เมษายน 2564 / 18:16
    โดนซะพ่อได้ทีเอาใหญ่เลยนะ
    #213
    0
  2. #40 LadyFaT (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 2 เมษายน 2564 / 15:30

    ต่อจากนี้นกให้พ่อฟาดแทนต่ะ ฟาดทันเลยยย

    #40
    0
  3. #39 kanoktipwi (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 2 เมษายน 2564 / 05:48

    สะใจมากค่ะ..กล้ามาทำร้ายคนของท่านอ๋อง

    #39
    0
  4. #38 KeiKei (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 1 เมษายน 2564 / 22:11
    นึกว่าจะแน่กว่านี้
    #38
    0
  5. #37 thrw (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 1 เมษายน 2564 / 18:58

    สนุกมากสะใจจริงๆสงสารเด็กน้อย

    #37
    0
  6. #36 Jo8448 (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 1 เมษายน 2564 / 18:53
    ไม่หนำาใจเลยน่าจะเอาให้หนักกว่านี้
    #36
    1
  7. #34 tudtu82 (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 1 เมษายน 2564 / 18:46
    สะใจมากคะไรท์ ขออีกสักยกนะคะ สำหรับคนที่มาทำลูกกับเมีย
    #34
    0
  8. #33 BusabaNA (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 1 เมษายน 2564 / 18:42
    รอค่ะอัพหลายๆๆตอนก็ได้น่ะค่ะ
    #33
    0
  9. #31 SunisaKhotlong (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 1 เมษายน 2564 / 17:26
    จะรอค่ะ สู้ๆนะไรท์
    #31
    0
  10. #30 Tongmam (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 1 เมษายน 2564 / 16:50
    ดีใจที่อ่านแล้ว แต่ก็ยังรอตอนที่ปรับปรุง สู้ๆ
    #30
    0
  11. #29 Emmajung2 (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 1 เมษายน 2564 / 16:21

    สู้ๆจ้า รอๆ
    #29
    0
  12. #28 Gopiba (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 1 เมษายน 2564 / 14:59

    ✌✌✌✌✌✌✌
    #28
    0
  13. #27 janipa (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 1 เมษายน 2564 / 14:50
    รอค่ะไรท์ เป็นกำลังใจให้นะคะ
    #27
    0
  14. #26 BusabaNA (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 1 เมษายน 2564 / 14:49
    รอน่ะค่ะอย่าปิดนาน
    #26
    0