เสิ่นหลิงเฟย สตรีมากวาสนา

ตอนที่ 1 : จัดฉาก [รีไรท์]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 16,737
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1,208 ครั้ง
    20 เม.ย. 64

เฮือก!

เสิ่นหลิงเฟย’ ลืมตาตื่นขึ้นด้วยความตกใจ หลังจากสลบไปอย่างไม่รู้ตัว นางพยายามมองไปรอบกาย ยามนี้นางอยู่ในห้องกว้างห้องหนึ่งซึ่งน่าจะอยู่ภายในจวนของท่านเจ้าเมือง หลังจากเมื่อช่วงค่ำนางเดินทางมาส่งสุราตามความต้องการของจางซื่อภรรยาคนปัจจุบันของบิดานาง

เนื่องจากวันนี้ที่จวนท่านเจ้าเมืองจัดงานฉลองที่บุตรชายคนโตสอบผ่านซิ่วไฉ ครอบครัวนางซึ่งเปิดกิจการโรงหมักสุรา จึงได้รับความไว้วางใจจากท่านเจ้าเมืองให้เป็นผู้ดูแลสุราที่ใช้จัดเลี้ยงทั้งหมดในงาน

เดิมทีเสิ่นหลิงเฟยมักจะทำงานอยู่ในโรงหมักสุรามากกว่าจะออกมาข้างนอก แต่จู่ๆ วันนี้จางซื่อก็มอบหมายให้นางเดินทางมาส่งสุราร่วมกับคนงานคนอื่นๆ

แต่ไม่รู้ว่าเหตุใดนางถึงถูกนำตัวมาอยู่ที่ห้องนี้ได้ เพราะก่อนจะสลบไป นางก็กำลังช่วยทุกคนยกสุราลงจากรถม้าเข้ามาภายในงานอยู่แท้ๆ ระหว่างที่กำลังคิดทบทวน เสิ่นหลิงเฟยก็เดินไปที่ประตู แต่กลับพบว่ามันถูกปิดมาจากด้านนอก

นางพยายามจะเขย่าและร้องขอให้คนเปิดประตู แต่กลับได้ยินเสียงคนมาจากด้านหลัง นางหันขวับกลับไปทันที ก่อนจะพบบุรุษร่างสูงใหญ่คนหนึ่ง ที่ดูมึนงงยืนเซไปมาและมองมาที่นางผ่านแสงสลัว ดวงตาของเขาดูสับสนและงุนงงเป็นอย่างมาก นางเห็นเขาพยายามสลัดหัวหลายครั้งเพื่อตั้งสติ

ระหว่างที่เสิ่นหลิงเฟยยังไม่เข้าใจว่าเหตุใดนางถึงมาถูกขังอยู่ในห้องเดียวกันกับบุรุษแปลกหน้า ร่างกายของนางก็เริ่มร้อนวูบวาบไปหมด พร้อมกับที่ภาพข้างหน้าเริ่มลางเลือน เสิ่นหลิงเฟยพยายามสลัดหัวเพื่อตั้งสติเช่นเดียวกันกับเขา

ก่อนทั้งสองจะจ้องตากันในห้องที่มีเพียงแสงสลัว แล้วบุรุษร่างสูงใหญ่ก็เดินตรงมาหานางด้วยความรวดเร็ว ก่อนจะจับใบหน้าของนางไว้แน่นแล้วจุมพิตลงมาทันที

“อือ!” เสิ่นหลิงเฟยตกใจกับการกระทำของเขา จึงพยายามขัดขืนสุดชีวิต แต่ไม่รู้เหตุใดพอเขาเริ่มสัมผัสร่างกาย นางถึงได้รู้สึกดียิ่งนัก อีกทั้งความรู้สึกร้อนรุ่มในยามนี้ ทำให้เสิ่นหลิงเฟยเริ่มปล่อยตัวไปกับเขา

จนกระทั่งร่างกายของทั้งสองเปลือยเปล่านางก็ถูกผลักลงบนเตียง ก่อนบุรุษแปลกหน้าจะยึดสะโพกนางไว้แน่นแล้วสอดความแข็งกร้าวของเขาเข้ามาในกายนางทันที ความเจ็บปวดแล่นปราบไปทั่วกายของเสิ่นหลิงเฟย ก่อนเขาจะเริ่มขยับเข้าออกในกายนางอย่างบ้าคลั่ง เสิ่นหลิงเฟยจึงเริ่มดิ้นขยับไปมาเพื่อต่อต้านอีกครั้ง

“ช่วยอดทนอีกนิด ข้าขอร้อง หลังจบเรื่องนี้แล้วข้าจะรับผิดชอบเจ้าเอง”

เสิ่นหลิงเฟยดิ้นอย่างไรเขาก็ไม่ยอมหยุด นางจึงได้แต่กัดฟันข่มความเจ็บปล่อยให้เขารังแกต่อไป จนกระทั่งความเจ็บปวดเริ่มแปรเปลี่ยนเป็นความหฤหรรษ์ ก่อนนางจะสัมผัสได้ถึงความอุ่นซ่านในช่องท้อง แต่การขยับตัวของบุรุษผู้นี้ก็ยังไม่ยอมหยุดลงง่ายๆ แต่ครึ่งหลังของค่ำคืนก็ได้ยินเสียงครางของนางปะปนมาบ้าง ก่อนทั้งสองจะหลับไปเพราะความอ่อนเพลีย

*****

 

เช้าวันต่อมา ‘อู๋หมิ่นจวิน’ ตื่นขึ้นมาพร้อมอาการปวดศีรษะ เมื่อคืนเขาถูกวางยาปลุกกำหนัด โดยท่านเจ้าเมืองอันฮุยซึ่งเป็นคนของเสนาบดีฝ่ายขวา

ศัตรูตั้งใจจะจัดฉากให้เขาข่มเหงบุตรสาวท่านเจ้าเมือง เพื่อให้เขามีความผิดจะได้ออกจากราชการและท่านเจ้าเมืองก็ตั้งใจจะรับเขาเป็นบุตรเขยเพราะฐานะของเขา แต่เขากลับไหวตัวทันหลบมาอีกห้องหนึ่ง

ซึ่งไม่คิดว่าจะมีสตรีนางหนึ่งถูกขังอยู่ในห้องเช่นเดียวกัน ซ้ำภายในห้องยังจุดกำยานปลุกกำหนัดเพิ่ม สุดท้ายเขาจึงควบคุมสติตนเองไว้ไม่อยู่ลงมือข่มเหงนาง

แต่ก่อนจะหลับไปเขาก็หมายมั่นตั้งใจว่าจะรับผิดชอบนางให้สมกับความผิดที่ตนเองทำลงไป แต่ไม่คิดว่าลืมตาตื่นขึ้นมาแล้วจะไม่พบนาง ซ้ำเมื่อคืนเพราะความมืดทำให้เขามองไม่เห็นใบหน้าของนาง ยามนี้คิดจะตามหาตัวนางเพื่อแสดงความรับผิดชอบ เกรงว่าคงหาเบาะแสได้ยากแล้ว

อู๋หมิ่นจวินลุกขึ้นยืนด้วยความหนักใจ แต่งกายเตรียมออกไปด้านนอก แต่เขากลับสะดุดผ้าผืนหนึ่ง เขาก้มลงไปเก็บขึ้นมา สิ่งที่อยู่ในมือเขาคือผ้าเช็ดหน้าผืนเล็กผืนหนึ่ง

อู๋หมิ่นจวินพลิกไปพลิกมา ก่อนเห็นว่าผ้าเช็ดหน้าผืนนี้สลักชื่อไว้ว่า ‘เสิ่นหลิงเฟย’ อู๋หมิ่นจวินรีบเก็บผ้าเช็ดหน้าไว้ในอกเสื้อทันที ก่อนจะรีบออกไปด้านนอกจัดการทุกอย่างให้แล้วเสร็จ แล้วเขาจะรีบตามไปรับผิดชอบสตรีที่ชื่อว่าเสิ่นหลิงเฟย เขามั่นใจว่าผ้าเช็ดหน้าผืนนี้ต้องเป็นของนางแน่

เมื่ออู๋หมิ่นจวินออกมาที่ห้องโถงก็พบเจ้าเมืองอันฮุยกับฮูหยินและบุตรสาวรอต้อนรับเขาอยู่ก่อนแล้ว

“ท่านเสนาบดีเป็นอย่างไรบ้าง เมื่อคืนพักผ่อนสบายดีหรือไม่ขอรับ”

“แน่นอนว่าข้าต้องพักผ่อนอย่างสบายแน่” สายตาเย็นชาที่อู๋หมิ่นจวินตอบกลับไปทำให้เจ้าเมืองร้อนวูบวาบขึ้นมาเลยทีเดียว ถึงแม้ยามนี้อู๋หมิ่นจวินอยากจะจัดการเจ้าเมืองอันฮุยมากเพียงใด แต่เขากลับไม่มีหลักฐาน จึงได้แต่ข่มความไม่พอใจไว้

“อ่อ จริงซิข้ามีเรื่องอยากจะให้ท่านช่วยหน่อย” เจ้าเมืองอันฮุยได้ยินดังนี้ก็กระตือรือร้นเข้าไปใกล้อู๋หมิ่นจวินทันที

“ท่านเสนาบดีมีเรื่องอะไรให้ข้ารับใช้หรือขอรับ”

“ข้าต้องการให้ท่านช่วยไปตามหาสตรีที่ชื่อเสิ่นหลิงเฟยให้ข้าหน่อย”

“เสิ่นหลิงเฟยอย่างนั้นหรือ” เจ้าเมืองอันฮุยทวนคำด้วยความสงสัยแต่ไม่กล้าเอ่ยถามให้มากความ เพราะตนเองมีความผิดที่กระทำไม่สำเร็จติดหลังอยู่ โดยไม่รู้เลยว่าบุตรชายคนเล็กของตนเองก็วางแผนข่มเหงสตรีนางหนึ่งแต่ไม่สำเร็จเช่นกัน จนทำให้เกิดเหตุเมื่อคืนที่ผ่านมา ก่อนฮูหยินของเขาจะเอ่ยขึ้น

“เสิ่นหลิงเฟยก็บุตรสาวของท่านนายอำเภอที่เป็นเจ้าของโรงหมักสุราสำราญใจอย่างไรล่ะท่านพี่” อู๋หมิ่นจวินเมื่อได้ยินอย่างนี้ก็รู้สึกดีใจที่ยามนี้รู้เบาะแสของสตรีคนเมื่อคืนแล้ว เขาจึงตัดสินใจที่จะเดินทางไปโรงหมักสุราสำราญใจด้วยตนเองเพื่อแสดงความรับผิดชอบในทันที

“ท่านเสนาบดีขอรับ ยามนี้ทางเมืองหลวงเพิ่งส่งข่าวด่วนมาว่าไทเฮาทรงประชวรหนักฮูหยินต้องการให้ท่านรีบเดินทางกลับด่วนขอรับ”

อู๋หมิ่นจวินได้ยินอย่างนี้ก็ลังเลขึ้นมาทันที ไทเฮาผู้ซึ่งเป็นพี่สาวของมารดา ซึ่งเป็นอีกคนหนึ่งที่เขาเคารพไม่ต่างจากมารดาและพระนางทรงรักเขามาก พอได้ยินว่านางประชวรใจเขาก็อยากรีบกลับไปที่เมืองหลวงทันที เขาจึงหันไปสั่งการเจ้าเมืองอันฮุย

“ข้ามอบหมายให้ท่านคอยจับตาดูเสิ่นหลิงเฟยไว้ อีกไม่นานข้าจะกลับมาที่นี่อีกครั้ง”

“ได้ขอรับ ข้าจะจัดการให้” เจ้าเมืองอันฮุยไม่รู้ว่าเสิ่นหลิงเฟยไปทำอะไรผิด แต่เมื่อเป็นคำสั่งของเสนาบดีคนสำคัญในใจฮ่องเต้ที่สุดอย่างอู๋หมิ่นจวิน เขาก็ต้องแสดงท่าทีว่าจะทำตามอย่างแข็งขัน

อู๋หมิ่นจวินเมื่อไม่มีทางเลือก ก็ต้องไปจัดการเรื่องที่เร่งด่วนกว่า แต่เขามั่นใจว่าเจ้าเมืองอันฮุยสามารถจับตาดูนางไว้ให้เขาได้ ซ้ำนางก็คงยังอยู่ที่เมืองนี้ไม่มีเดินทางไปไหนแน่

แต่พออู๋หมิ่นจวินจากไป เจ้าเมืองอันฮุยก็ทำเป็นเหมือนกับไม่เคยได้ยินคำสั่งของอู๋หมิ่นจวินเลย เขาเดินลอยชายเข้าไปในจวนอย่างอารมณ์ดี ถึงเมื่อคืนแผนการเขาจะไม่สำเร็จเพราะอู๋หมิ่นจวินรู้ตัวก่อน แต่อีกฝ่ายจากไปได้เขาก็จะได้สบายอารมณ์เสียที หลังต้องมาคอยเกร็งต้อนรับเพราะอีกฝ่ายเป็นถึงหลานชายสุดที่รักของไทเฮา

แต่อู๋หมิ่นจวินหลังเดินออกมาจากจวนเจ้าเมืองแล้วก็หันไปสั่งการลูกน้องทันที

“อวี๋จี้เจ้าให้คนคอยจับตาดูเจ้าเมืองอันฮุยไว้และหาคนไปคอยดูแลสตรีที่ชื่อว่าเสิ่นหลิงเฟยด้วย”

“ได้ขอรับท่านเสนาบดี” อวี๋จี้รับปากก่อนไปจัดการตามที่อู๋หมิ่นจวินสั่ง

*****

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1.208K ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

362 ความคิดเห็น

  1. ความเห็นนี้ถูกลบแล้ว :(
  2. #225 nnnnhnnnnn (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 20 เมษายน 2564 / 23:28
    หลายชาย➡️หลานชาย
    #225
    0
  3. ความเห็นนี้ถูกลบแล้ว :(