รวมเรื่องเดือนกรกฎ

เป็นคนเขียนไดอารี่ไม่เป็นค่ะ ฮ่าๆ
ก็บางที่รู้สึกอยากจะระบายก็ระบาย
บางทีมีเรื่องเล่าแต่ไม่มีเวลามานั่งลงก็ไม่ได้ลง
พอตอนแรกจะเขียน เขียนไปเขียนมา ลืมอะว่าจะเขียนว่าไร
ดังนั้น หน้าwhat's up เลยเป็นทางออกที่ง่ายดีค่ะ

ออกจะเป็นความฉลาดของเว็บมาสเตอร์นะค่ะ 
(วู้ๆ พี่ค่ามาอ่านเร็ว แล้วอย่าลืมเพิ่มเนื้อที่เก็บรูปให้หนูนะ อิอิ)

และนั้นก็เป็นที่มาของรวมเรื่องเดือนกรกฎ (เป็นฉบับที่ 2 แย้ว เย้ๆ)
ทำยังกะได้ออกหนังสือแน่ะแก - -

ต่อไปก็เป็นเรื่องบ่นล่ะนะ 55
(อุตส่าห์มีสาระอยู่นิดนึง)

6 ก.ค. 2550 14.02น.
ชม.ว่างขอรับ แอบมาเล่นเน็ต หุหุ
แล้วก็เข้าไปที่บอร์ดห้องแสนรัก
เปิดไปที่ห้องฟิคสุดเจ๋งของอิป้า
เข้าไปกระทู้บทที่ 6
อ่านคอมเม็นท์ล่าสุดแล้วเหนื่อยใจ
อะไรกะเราอะเนี่ย - -
มาทำเหมือนเราเป็นยัยตัวร้ายทำลายชีวิตใครงั้นเรอะ เหอๆ
จะบ้าตาย!!
รู้สึกเรื่องนั้นมันจะจบไปตั้งนานแล้วนะ
เฮ้อ.. กุมัยุ่งกะเมิงแล้วดีก่าอิตาล
ฟิคป้าxจุดจุดจุด ของเมิงง่ะ จะทำกรูซวยอีกแล้ว เหอๆ
รู้สึกมะปลอดภัยเลยแฮะเวลาเข้าบอร์ดห้อง เหอๆ - -
ทำไมต้องมองเราในแง่ร้ายด้วยล่ะ
ตอนนั้นก็แค่ขำๆ
เหมือนที่อิตาลกะขวัญกะลังโดนนี่แหละ
เหอๆ ชีวิตกุหนอแสนเศร้าๆ

25 ก.ค. 2550 6.05PM

กลับจากเมกาวันที่ 21 ก.ค. เวลาประมาณ 4 ทุ่ม 10นาที
ถึงบ้านก็ตาสว่างอะ อาบน้ำแล้วถึงนอน (นอนเป็นตายเลยแหละ)
ตื่นมาตอนประมาร 7 โมงก่าๆ คืนนั้นก็นอนแต่หัวค่ำมาอะ ประมาณ 1-2ทุ่ม มั้ง
ตื่นอีกที่ก็ตี 2 ของเช้าวันจันทร์
เห็นคอมเปิดอยู่ (พี่ชายตัวดี เหอๆ)
ก็เลยมานั่งเล่น อัพโหลดภาพลงเน็ต
พวกเพื่อนๆ ก็พอกัน ตื่นมาออนกัน 555
ก็มันตื่นแย้วอะ แถมขี้เกียจนอนต่อ
อะใช่ๆ แล้วก็นั่งเขียนเมล์ประมาณ ชม.หนึ่ง เขียนได้ประมาณไม่ถึง10 บรรทัด เพื่อส่งให้พี่ชาย
เป็นอารายที่นานสุดๆเลยอะ เหอๆ แนบภาพถ่ายไปให้ด้วย (เป็นภาพถ่ายกลุ่มที่ไอสไตน์เมมโมเรียล)
กลัวพี่แกอ่านมะรู้เรื่อง ฮ่าๆ
พอกลับมาดูตอนเย็น ว้าวๆ พี่ชายตอบกลับมาแล้ว * *
(ดีใจออกหน้าไปไหม แหะๆ)
แต่พี่ชายน่ารักมากๆเลยนะ เป็นสุภาพบุรุษ วู้ๆ (จะมีใครอ้วกไหมเนี่ย)
แต่พี่ชายพูดไทยไม่ได้นี่สิ เฮ้อ... - - อุปสรรคจริงๆ คุยมะค่อยรู้เรื่อง
แต่นะ รู้สึกพี่แกจะมีแฟนแย้ว โอ้... ผู้ชายดีๆมักจะมีแฟนแล้วสินะค่ะ แย่จัง- -
มะวานก็ส่งเมล์ไปอีก แหะๆ - - แต่พี่ชายยังไม่ได้ตอบกลับ
แต่คงไม่ส่งบ่อยอะค่ะ มะอยากรบกวนพี่แก * * เป็นน้องที่ดีหน่อย ฮ่าๆ
เอาเถอะนะ ขอสถาปนาตัวองเป็นน้องพี่แกเลยล่ะกัน
ได้พี่ชายดีๆแบบนี่ สุดยอดด
ว่าแล้วก็อยากไปนิวยอร์คอีกจังงง
เฮ้อ... มีใครจะส่งเสียให้ทุนบ้างค่ะ แหะๆ
เง้อ ยังไม่ได้เขียนบันทึกส่งแหนมเลย
ว่าแต่ตรูเขียนวันไหนหว่า?? งิงิ

ต้องขอบคุณผู้สนับสนุนหลัก คือคุณพ่อคุณแม่ ร.ร.สุรนารวิทยา(ที่ช่วยค่าเครื่องบินครึ่งนึง) ดร.พิมล(ผู้ให้โอกาสดีๆกะเรา ทำให้มีพี่ชายด้วย)
ขอบคุณทุกๆท่านเลยนะค่ะ

to be continued <<(ยังจะมีต่ออีกเรอะ เหอๆ - -)