identity เกิดเป็นนางร้ายในเกม

ตอนที่ 5 : นางร้ายในเกม ครั้งที่ 5 1/2

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 979
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 112 ครั้ง
    30 มี.ค. 63


"ก็มาดิคะ คิดว่ากลัวหรอคะ

ใส่ร้ายมาใส่ร้ายกลับ ถือว่าไม่โกงนิคะ=)"


_____________________________________________



    วีร่าที่คุยกับเอมิลี่เสร็จก็เดินมาห้องครัวแต่กลับพบเอ็มม่าที่กำลังจะทำอะไรบ้างอย่างกับข้าวต้มที่เหลือของเธอ เธอที่เห็นก็หยิบเครื่องบันทึกขึ้นมา



    "ยัยวีร่าวันนี้ละแกได้ ถูกเกลียดแน่ๆ ฮิๆ! ฮ๊าาา พวกเขาต้องเป็นของฉัน ของฉันคนเดียว ฮิๆ!" เอ็มม่าหัวเราะออกมาอย่างโรคจิต ใบหน้าเปื้อนยิ้มดูน่ากลัวและขยะแขยงวีร่ามองเอ็มม่าก่อนจะหัวเราะน้อยๆออกมา เธอเดินออกมาก่อนจะแสร้งเดินเข้ามา



    "ทำไรอยู่น่ะจ๊ะ เอ็มม่า วูดส์?" เธอเอ่ยถามออกมาใบหน้ายกยิ้มขึ้นมาบางๆ เฮือก!! เอ็มม่าสะดุ้งนิดหน่อย "เอ๋? วีร่าจังเองหรอคะพอดีเอ็มม่าอยากลองกินข้าวต้มนี้ดูน่ะคะแต่พอดีมันสกปรกไปแล้วน่ะคะว่าจะเอาไปทิ้ง" เอ็มม่ากล่าวออกมาพร้อมยิ้มๆ พร้อมซ่อนมือไปด้านหลังเพื่อแอบบ้างอย่าง



    "หืมมม? ฉันพึ่งทำนะคะอีกอย่างคงไม่ว่าใช้ไหมคะ?" เธอยกเครื่องบันทึกเสียงขึ้นมา เอ็มม่าหน้าซีดปากสั่น "เอ๋~ ควรทำยังไงดีน้าาา ถ้าปล่อยออกไปคงเกิดเรื่องว่า 'เอ็มม่าสาวสวยแต่กลับเสแสร้งตอแหลใส่ทุกคนเพื่อผู้ชาย' แบบนี้หรอ ฮิๆ" เธอหัวเราะออกมาเมื่อเห็นใบหน้ายามโกรธของเอ็มม่าเพราะมันทำให้เธอดูสนุกขึ้น



    "เอาคืนมานะ!!!" เอ็มม่าพุ่งมาหาเธอ เธอก็แสร้งล้มและให้เอ็มม่าคร่อมตัวไว้ แต่เธอก็ไม่ยอมยกเครื่องนี้ให้ก่อนจะจับมือเอ็มม่าโยนเครื่องบันทึกไปทางอื่นและใช้มือเอ็มม่าทำร้ายร่างกายเธอ "กรี๊ดดดดด!! ฮึก! ฮืออออ! ใครก็ได้ช่วยได้ ฮึก!" เธอแสร้งร้องตะโกนดังออกมาแกเมทั้ง2ข้างถูกเอ็มม่าตบ และผมที่ฟูไม่เป็นทรงทำให้รู้ว่าโดนจิกผมแน่นอน



    ทุกคนที่ได้ยินเสียงกรีดร้องดังก็เดินลงมาก็พบว่าเอ็มม่ากำลังคร่อมวีร่าและง้างมือจะตบวีร่า นั้นทำให้ทุกคนต่างตกตะลึง "มะ-ไม่ใช้นะคะ!!! ม่าไม่ได้ทำนะวะ-วีร่าทำเองต่างหากคะ!!!" เอ็มม่ารีบลุกขึ้นและพูดออกมาเธอแสร้งร้องไห้เอมิลี่ที่รู้งานจึงเดินเข้ามาหาวีร่าและพยุงขึ้นมา



    "ใครบ้าจะทำร้ายตัวเอง!!! มีแต่คนบ้าเท่านั้นละ!! อีกอย่างเธอก็ไม่ควรทำแบบนี้ไม่งั้นฉันจะแจ้งรายงานกับคุณไนติงเกล" เอมิลี่กล่าวคำเด็ดขาดออกมาใบหน้าที่อ่อนโยนบัดนี้มันกลับเย็นชาและว่างเปล่า วีร่ากอดเอมิลี่แน่นขึ้นมาพร้อมสะอึกสะอื้น



    "ฉันว่าเกินไปแล้วนะเอมิลี่" เทรซี่กล่าวออกมาและเดินเข้าไปปลอบฟีโอน่าเดินมาหาวีร่าพร้อมตรวจร่างกาย ทุกคนต่างไปหาเอ็มม่าเพราะยังไง วีร่าก็คือปีศาจ นั้นทำให้ออกห่างจากเธอ "เกินงั้นหรอคะ!!? นี้เรียกว่าเกินหรอ!!? ดิฉันขอพูดตรงนี้ตรงๆนะ ฉันทนไม่ไหวแล้ว!!!" เอมิลี่ตะโกนออกมาด้วยความโกรธจัดๆพร้อมแรงกดดัน



    เอมิลี่ฝากวีร่าไว้กับฟีโอน่าก่อนจะเดินไปหาเอ็มม่าพร้อมตบหน้าอย่างแรงจนทำให้เอ็มม่าหน้าหัน เอ็มม่านิ่งยกมือจับหน้าตัวเองพร้อมใบหน้าเหลือเชื่อ เธอไม่นึกเลยว่าพี่หมอจะทำกับเธอแบบนี้



    "เลิกยุ่งกับวีร่าสักที!!! เธอเป็นอะไรลิซ่าทำไมต้องทำร้ายวีร่า!!! ขาดความอบอุ่นหรอ!!? สนุกหรอที่เห็นคนเกลียดวีร่า รังแกวีร่าแล้วเมินเฉยงั้นหรอ!!? เธอคิดว่าสิ่งที่เธอทำมันจะทำให้เธอมีความสุขมากหรอ!!? วีร่าไปทำอะไรให้ฉันถามจริงๆเถอะ เธอไม่ได้เป็นเหมือนวีร่าเธอจะไปรู้ได้ยังไง สักวันหนึ่งถ้าเธอเป็นเหมือนวีร่าเธอจะรู้ว่ามันทรมาณแค่ไหน!!?" เอมิลี่พูดออกมาหอบนิดหน่อยวีร่าที่เห็นก็เดินไปหาเอมิลี่



    เธอยกมือแตะไหล่เอมิลี่เบาๆ เอมิลี่หันมามองเธอแสร้งยกยิ้มข่มขื่นขึ้นมา "ไม่เป็นไรหรอกคะ ยังไงสักมันก็เปลี่ยนแปลงไม่ได้หรอก" เธอพูดออกมาก่อนจะเดินไปเครื่องบันทึกเสียงและกดเปิด



    มันเป็นเสียงเอ็มม่าที่คิดจะใส่ร้ายเธอทุกคนได้ยินต่างมองเอ็มม่าทั้งหมด "ฉะ-ฉันไม่เชื่อเลยว่าเอ็มม่าจะทำแบบนี้" แพทธิเซียพูดออกมายกมือปิดปากทุกคนต่างตกใจ สบสัน ใครโกหกกันแน่แต่นั้นคือหลักฐานแล้วเอ็มม่าละ? เธอไม่มีหลักฐานนิ



    ทุกคนต่างด่าตัวเองว่าโง่ โง่มาก พวกเขาเชื่อเพราะลมปากต่างจากวีร่าที่มีหลักฐาน ทุกคนมองวีร่าที่ตอนนี้ที่คลุมหัวหลุดออกเผยผมสีขาวนวลที่ฟูออกมาแก้มทั้ง2ข้าง เป็นรอยแดงดวงตามีน้ำตาคลออยู่ ทุกคนแทบจะเข้าไปปลอบ



    แต่กลับนึกสิ่งที่ตัวเองทำ ก็ทำให้หยุดชะงักเท้าตัวเอง "ฉันหวังว่าจะไม่มีเหตุการณ์แบบนี้อีกนะคะ" เอมิลี่กล่าวออกมาพร้อมพยุงวีร่าไปห้องพยาบาลพร้อมฟีโอน่าที่พยุงช่วยอีกแรง แต่จะดีกว่านี้ถ้า หนุ่มๆอยู่ด้วย ตอนนี้เหล่าหนุ่มๆต่างลงเล่นเกมกันหมดทำให้ไม่เจอเหตุการณ์นี้ ก็ดี



    เธอที่มาถึงห้องพยาบาลก็ถอนหายใจออกมา "เจ้าพวกไร้ปัญญานิ่มนั้นคงหาวิธีคืนดีแน่ๆ" เธอพูดออกมาก่อนจะนอนแพ่บนเตียง "แล้วเธอจะทำยังไงหรอ?" ฟีโอน่าเอ่ยถามออกมาก่อนจะยกสัตว์เลี้ยงตัวเองขึ้นมามันคือแมว โคทาโล่ แมวตัวสีน้ำตาลคาดดาบคันตานะไว้ด้านหลังมัน



    "เหอะ! ปล่อยไว้แบบนั้นละดีแล้วไม่อย่ายุ่งด้วย" เธอพูดออกมาก่อนจะเดินไปหยิบน้ำหอมมาและเปลี่ยนชุดตัวเองเป็นเจ้าสาวเปื้อนเลือด ก่อนจะหันมามองฟีโอน่า "ขอบคุณนะคะ ที่อยู่ข้างๆฉัน" เธอเดินเข้ามากอดฟีโอน่า เพราะฟีโอน่านั้นจะแอบให้ข่าวเกี่ยวกับเอ็มม่ามาเล่าให้วีร่าฟังเสมอ



     แถมในเกมยังช่วยบล็อคสุดชีวิตจนตัวเองตาย แต่ก็ไม่คิดจะเสียดายกลับกันเป็นห่วงวีร่ามากกว่า มันรู้สึกดี รู้สึกอยากจะขอบคุณ วีร่าเป็นลูกคุณหนูมักต้องทำตัวสูงส่งทำตัวอ่อนแอก็ไม่ได้เดี๋ยวชื่อเสียงตระกูลจะย่ำแย่เอา



      ซึ่งนั้นคืออติของวีร่าทำให้เธอมักจะถูกรังเกียจนี้คือเหตุผล 50% ส่วนอีกครึ่งหนึ่งนั้นเป็นเอ็มม่าทั้งหมด ละเบื่อหน่ายจริงๆเลยก่อนจะเดินไปห้องเตรียมเกมซึ่งเธอมาคนแรกก่อนจะตรวจร่างกายตัวเองว่าพร้อมรึเปล่า และตอนนั้นนาอิบกับอิไลเดินเข้ามา ซึ่งอิไลแอบชะงักนิดหน่อย ไม่นิดหรอกดูจากการนิ่งค้างนั้นน่ะสิ ก็เธอใส่ชุดเจ้าสาวเปื้อนเลือด อิไลใส่ชุดดวงจันทร์ของเขาเนี้ยละ



     มันเป็นสีขาวเลยคู่กัน ส่วนนาอิบเป็นหมาป่าสีน้ำเงิน เธอมองนิดหน่อยก่อนจะเลิกสนใจ ตอนนี้เหลือคนสุดท้าย เอ็มม่า ทำไมมานานจังรู้ไหมว่าเวลาพักผ่อนของเธอมีน้อยมากๆ!!! นั้นทำให้เธอถอนหายใจนั่งกอดอกและเอาขาไขว้ห้าง



     จนมันเปิดเห็นขาอ่อนแต่ดูเหมือนเธอจะไม่สนใจด้วย แถมดูเหมือนจะโกรธด้วย นาอิบจ้องมองวีร่าเพราะเขานั่งหัวโต๊ะและวีร่าไปนั่งตรงใกล้ๆเก้าอี้พัง นาอิบยอมรับว่าวีร่าเป็นผู้หญิงสวย สวยกว่าเอ็มม่า แต่ถ้าเลือกจิตใจเอ็มม่ายังดีกว่าอีก แต่อีกใจหนึ่งขัดค้านนั้นทำให้เขาเริ่มสับสน



     อิไลแอบมองวีร่าตลอด ถ้าวีร่าอยู่นิ่งๆเธอจะเหมือนเจ้าสาวจริงๆแต่ดูแล้วน่าจะหงุดหงิดที่เอ็มม่ามาช้าสินะ จะว่าไปมันก็นานจริงๆนั้นละตอนนี้ 7 นาทีแล้วด้วยสิ "ขอโทษนะคะที่เอ็มม่ามาช้า!!" เอ็มม่าเปิดประตูเสียงดังพร้อมชุดฝันส่วนตัว เธอมองเล็กน้อย เหมาะดีนิฝันส่วนตัวที่ลมๆแล้งๆ



     "ขอเหตุผลทำไมถึงมาช้า" เธอเอ่ยถามออกมาจ้องมองเอ็มม่าอย่างจริงจัง เอ็มม่าที่ถูกจ้องก็อึดอัดและรังเกียจอีกด้วย "ขนาดนั้นคุณวีร่ายังมาช้ากว่าฉันยังจะถามอีกหรอคะ?" เอ็มม่าตอกกลับไปตอนเสียใจด้วยนั้นวีร่าร่างเก่าไม่ใช้เธอ



     "ช้า? ถ้ามาช้าฉันคงไม่เห็นว่าเธอสายไปต้อง7 นาทีมันทำให้เวลาในการเล่นเกมของฉันเสียอีกอย่าง 7 นาทีสำหรับก็เล่นได้2เกมแล้วละ เหอะ!" เธอก็ตอกกลับก่อนจะกดเริ่มเกม เอ็มม่าเม้นปากแน่นก้มหน้าลง เธอคิดว่าหนุ่มๆจะเข้ามาปลอบและต่อว่าวีร่าแต่ผิดคาดกลับเงียบและดูเหมือนจะพยายามชวนวีร่าคุยแต่ หล่อนกลับไม่สนใจ



      กรอดดด! เอ็มม่ากัดฟันแน่นระบายอารมณ์ความอิจฉาเอาไว้ เธอหันมามองเอ็มม่าก่อนจะยกยิ้มสะใจขึ้นมาเพียงแวบเดียว เอ็มม่ายิ่งอารมณ์เสียกว่าเดิม เธอก็นั่งนิ่งๆไม่สนเสียงผู้ชายทั้งนั้น



แพล้งงงงงงง!!!



ตัดจบ

=====================================

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 112 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

48 ความคิดเห็น

  1. #20 0839324878987042 (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 31 มีนาคม 2563 / 12:52

    ชอบบไรท์แต่งสนุก~~

    #20
    0
  2. #19 smile-Nemeros (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 31 มีนาคม 2563 / 01:43

    เอาอีกๆๆจ้าาาา ใส่ร้ายเอ็มม่าอีกตอนนะจ้ะ รู้สึกสะใจ เอาให้พวกหนุ่มๆนั่นตาสว่างซะเลย คิกๆๆ

    สนุกมากจ้าา มาต่ออีกนะจ้ะะะ

    #19
    0
  3. #18 bankdvd8 (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 30 มีนาคม 2563 / 21:47
    เป็นกำลังใจให้
    #18
    0
  4. #17 chanyanuchyouar (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 30 มีนาคม 2563 / 19:30

    รักไรท์มากกเลยน้า มาอัพต่ออีกน้า ช่วงนี้ไรท์ก็อย่าลืมดูแลสุขภาพร่างกายด้วยนะค่ะ
    #17
    0