identity เกิดเป็นนางร้ายในเกม

ตอนที่ 3 : นางร้ายในเกม ครั้งที่ 3

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,051
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 134 ครั้ง
    28 ม.ค. 63


"จะมาสงสารรึสมเพศฉัน

ก็ออกไปเถอะคะไม่งั้นหัวจะขาดโดยไม่รู้ตัว"

_____________________________________________



    ฉันที่ได้รับยามาก็เดินกลับห้องทันที ก่อนจะลงมือทายาพร้อมเปลี่ยนสกิน เธอรู้ว่าวีร่านั้นสวยมากแต่ที่นิสัยเสียเพราะเอ็มม่าไปยั่วโมโหจาก วีร่านั้นทำให้วีร่ากลายเป็นคนอารมณ์ร้อน



    ฉันจ้องมองตัวเองในกระจกก็เห็นเงารางๆ วีร่าที่กำลังกอดคอฉันแถมยังยกยิ้มขึ้นมา ฉันเอือมมือไปเตะก่อนจะยกยิ้มที่ไม่ปรากฏมาหลายปีขึ้นมา "ฉันจะช่วยเธอเองวีร่า เพราะงั้นพักผ่อนเถอะนะ" ฉันพูดออกมาวีร่ามองก่อนจะหัวเราะออกมาแผ่วเบา



    'ขอบคุณนะเธอเข้าใจฉันที่สุด' วีร่ากล่าวจบก็หายไปทันที ฉันมองก่อนจะเริ่มปรับหน้าตัวเองให้เย็นชาเหมือนเดิมก่อนจะเดินลงมาก็พบว่าทุกคนกำลังจัดสถานที่อยู่ ฉันมองก่อนจะเดินไปที่สวน



   "อะไรกัน ไม่คิดจะช่วยรึไงกันยัยนั้น?" มาร์ทาเอ่ยออกมา น้ำเสียงไม่พอใจนั้นทำให้คนอื่นหันมามอง "ม่าคิดว่ารีบทำเถอะวีร่าจังก็ปล่อยไปเถอะ" เอ็มม่าพูดพร้อมแจกรอยยิ้มสดใสไปให้ทุกคน



    นั้นทำให้ทุกคนเอ็นดูกว่าเดิม ส่วนฉันที่เดินออกมาก็เพราะ....มาสวนกุหลาบสีดำน่ะ สวนที่วีร่าแอบปลุกเอาไว้ไม่ให้ใครรู้ ฉันเดินเข้าไปก่อนจะเด็ดด้วยมือเปล่าบางครั้งหนามก็ตำมือแต่ก็ไม่ได้เจ็บมาก



    จนตอนนี้เลือดเต็มนิ้วจนดูน่ากลัวนิดหน่อยแต่ฉันไม่คิดจะสนใจกลับกันหยิบดอกกุหลาบขึ้นมาร้อยกันจนกลายเป็นมงกุฏก่อนจะเอามาสวมใส่หัวฉันและที่เหลือก็ทำเป็นช่อดอกไม้ห่อด้วยกระดาษสีขาวบริสุดธิ์



    ฉันมองก่อนจะยกยิ้ม "นั้นคุณวีร่าไม่ใช้หรอครับ?" โจเซฟเอ่ยออกมาก่อนจะทำตาหน้าประหลาดใจที่เห็นวีร่าในสถานที่แบบนี้ "เอ๋? แล้วมาที่นี้ได้ยังไงกันคะแล้วนั้นดอกกุหลาบสีดำนิคะ" เกอีชาเอ่ยออกมาอย่างสงสัยก่อนจะตามไป



    "หื้ม? มีอะไรงั้นรึทำไมพวกเจ้าต้องแอบกัน?" ไวท์เดินเข้ามาถามโจเซฟชี้นิ้วไปให้แบล็คที่มากำลังจะเอ่ยถามออกมาแต่พอหันไปมองตามนิ้วโจเซฟก็เห็นวีร่าที่กำลังสวมมงกุฏดอกกุหลาบสีดำพร้อมช่อดอกไม้สีดำพร้อมใบหน้าวีร่าที่ยิ้มอย่างเศร้าๆ



    "นางเป็นอะไรกัน??" ไวท์ถามออกมาจ้องมองวีร่าที่กำลังเด็ดดอกกุหลาบโดยไม่กลัวมันตำมือ แม้จะตำไปแล้วแต่ก็ไม่สนใจ "ได้ยินข่าวว่าคุณวีร่าแกล้งคุณเอ็มม่าจนเอ็มม่าเลือดออกแต่วีร่าบอกว่าไม่ได้เป็นคนทำในเมื่อหลักฐานมันก็คาตา" โจเซฟพูด



    ฉันที่กำลังจะเดินไปหลุมศพตัวเองใช้ หลุมศพตัวเองเมื่อครบวันแห่งโชคร้ายต้องหาดอกกุหลาบสีดำมาให้เพื่อไม่ให้เกิดเหตุฆ่าตัวตายปริศนาขึ้นมา เธอไม่ใช้คนดี ไม่ใช้คนเลว เธอคือคนกลางที่ไม่สามารถเลือกฝ่ายใดฝ่ายหนึ่งได้ เธอเลยต้องอยู่กลางแทน



    "งั้นลองตามนางไปดูดีไหม??" แบล็คเอ่ยเสนอแนวทางให้ ไวท์หันมามอง "เจ้ารู้รึเปล่าว่าการกระทำแบบนั้นเมื่อโรคจิต" ไวท์ดุใส่แบล็คแน่นอนว่า แบล็คไม่สะทกสะท้านแถมไม่สนใจอีกด้วย "ดิฉันว่าตามไปอาจรู้อะไรดีๆอีกด้วยนะคะ" เกอีชาเห็นดีเห็นงามกับแบล็คด้วย "เฮ้อออ แล้วแต่พวกเจ้าก็แล้วกัน" ไวท์พูดออกมาก่อนทั้ง 3 หน่อ ไม่สิโจเซฟรวมด้วยทำให้กลายเป็น 4 หน่อ



    ฉันที่เดินมาจนเข้ามาในป่าลึกก็เจอหลุมศพหนึ่งที่ต่างจากหลุมศพอีก มันเป็นหลุมศพสีขาวที่ไร้สิ่งสกปรกแต่มีลวดลายสีดำเป็นกุหลาบข้างๆรูปภาพหนึ่ง ที่กำลังยิ้มใช้นั้นคือนัมเบอร์ทู ที่ฆ่าตัวตาย



    เธอที่ทนต่อการเสียสละไม่ไหวจึงหยิบปืนขึ้นมาฆ่าตัวตาย ฉันมองก่อนจะวางดอกกุหลาบสีดำลงไป "ไงทู ไม่ได้เจอกันเลยนะ" ฉันพูดออกมาพร้อมยกยิ้มอ่อนโยนขึ้นมาใบหน้าไม่มีความโศกเศร้าสักนิด



    แต่บรรยากาศที่ปล่อยออกมากลับโศกเศร้า เสียใจ ทรมาณ จนอยากจะกรีดร้องทรมาณออกมา "ฮ่าๆ ฉันคิดถึงเธอมากเลย มันเป็นความผิดที่ฉันเองที่ยอมรับทำภารกิจนั้น" ฉันพูดพร้อมใบหน้าที่ข่มขื่นน้ำตาสีใสค่อยๆไหลออกมา



     ไม่มีเสียงรึเสียงสะอึก นอกจากน้ำตาที่ไหลลงมา "ฉันแค่ไม่อยากให้เธอรับความทรมาณ ฉันต้องการปกป้องเธอแต่ฉันมันอ่อนแอเกินไป" ฉันพูดพร้อมทรุดลงกับพื้นพร้อมกอดตัวเอง "ฮึก! ขอโทษ ขอโทษที่ช่วยไม่ได้ ขอโทษที่โง่เง่า ขอโทษที่อ่อนแอ ขอโทษทุกสิ่งทุกอย่าง ฮึก! ฮือออออ" น้ำตาไหลออกมามากกว่าเดิมพร้อมเสียงร้องไห้



    ปากก็พร่ำเพ้อขอโทษ "ดิฉันว่าวีร่าเธออาจจะไม่เลวร้ายก็ได้" เกอีชาพูดพร้อมเอาใบพัดมาป้องปากดวงตาแสดงถึงความน่าสงสาร "ผมไม่นึกว่าคุณวีร่าจะแบกความทรมาณทั้งหมดขนาดนี้" โจเซฟกล่าวออกมาคนที่มีพี่สาวรึน้องสาวจะเข้าใจการสูญเสีย



    "นางดูทุกข์ทรมาณนะ" ไวท์กล่าวออกมาก่อนจะมองหน้าแบล็คที่จ้องมองนิ่งๆ แต่ดวงตากลับสั่นไหว พวกเขาเข้าใจตรงกัน "ฉันไปก่อนนะทู เดี๋ยวฉันกลับมาสัญญาณ" ฉันเอ่ยจบก็เช็ดน้ำตาแต่ก็ยังตาแดงและบวมก่อนจะลุกขึ้นเดินออกไป



    เพราะฉันรู้สึกการจ้องมองแต่ก็ไม่ได้ว่าอะไรยังไงสักวันหนึ่งก็ต้องปล่อยความอ่อนแอออกมา ยิ่งปล่อยความอ่อนแอเร็วก็ยิ่งปลอดภัยจะได้ไม่ต้องเจ็บช้ำใจ ฉันหยิบมงกุฏกุหลาบสีดำมาก่อนจะปล่อยทิ้งไปและเดินกลับคฤหาสน์



[มุมมองของไรท์]



    "นี้วีร่า!!! เธอไม่คิดจะช่วยคนอื่นทำรึไงกัน!!?" เทรซี่เดินเข้ามาพร้อมบ่นใส่แต่วีร่ากลับไม่สนใจ จนมาร์ธาเดินมากระชากแขน "คิดว่าเป็นลูกคุณหนูแล้วฉันจะกลัวงั้นหรอ!!? เหอะ! ลูกคุณหนูไร้ประโยคน่ะสิ" มาร์ธาพูดขึ้นมาพร้อมรอยยิ้มที่สะใจ



    วีร่ามองก่อนจะจับข้อมือมาร์ธาก่อนจะบิด ทำให้มาร์ธาร้องเสียงหลง จิตสังหารที่เบาบางแต่กลับทำให้คนในคฤหาสน์สั่นกลัวคนที่จิตอ่อนก็สลบลงไปอย่างเช่น เอ็มม่า อ่อนแอแต่ทำตัวสำสอน



    วีร่าคิดก่อนจะสะบัดข้อมือมาร์ธาออกจนเผยให้เห็นรอยแดงตรงข้อมือ "วันนี้ทุกคนได้หยุดพักหมดยกเว้นดิฉันที่ต้องลงเกมเพื่อพวกคุณถ้าไม่ลงพวกคุณจะโดนหักคแนน และเกมที่ฉันต้องลงเล่นมีทั้ง 30 กว่าเกมนี้คือไม่ช่วยใช้ไหมคะ?" เธอเอ่ยขึ้นมาความหงุดหงิดค่อยๆ ก่อตัวขึ้นทีเล็กทีน้อย



    "อีกอย่างพวกคุณจัดกิจกรรมก็สบาย ไม่ต้องลงเล่นแล้วดิฉันล่ะคะ? ลงเล่นไม่รู้จะบาดเจ็บรึไม่สามารถลงเล่นได้อีกพอเล่นเสร็จก็ไปอีกเกมจนกว่าจะจบแผลฉันคงฉีกขาดแล้วล่ะคะ" เธอพูดก่อนจะเรียกเลลานี่ออกมาชี้ใส่หน้าเหล่าเซอ



    "ถ้าหากยังเรื่องมากพวกคุณก็เล่นลงเองแต่ถ้าไม่ดิฉันจะลงเล่นแลกกับการที่พวกคุณห้ามยุ่งกับดิฉัน" เธอพูดก่อนจะเก็บเลลานี่และเดินออกไปก่อนจะมองเวลาเหลือไม่กี่นาที ตอนนี้กำลังหงุดหงิดมากๆด้วยจึงทำให้ขวดน้ำหอมเปลี่ยนเป็นดาบแทน



    วีร่าหยิบขึ้นมาพร้อมลูบความคมก่อนจะสบัด ถ้าใครทำอะไรไม่เข้าหูเธอเตรียมตัวตายได้เลย



     "อีกอย่างคะ คุณเอ็มม่ากรุณาไปเก็บห้องนอนของคุณที่มีแต่ถุงยางกับชุดเสื้อผ้าด้วยนะคะเห็นแล้งมันน่าขยะแขยง" เธอพูดก่อนจะเดินออกมาโดยไม่สนใจสีหน้าทุกคนเลยสักนิว่าเป็นยังไง



    ทำไมต้องแคร์ด้วยล่ะในเมื่อตั้งตัวเป็นศตรูกับเธอ เธอก็จะไม่ปราณีเด็ดขาด



    ดวงตาสีแดงส่องแสงขึ้นว่าก่อนจะหายไป ตอนนี้เธออยู่ในห้องเตรียมตัวมี นอร์ตัน นาอิบ เอ็มม่า และเธอ ดูเหมือนพวกเขาจะลงเล่นจริงๆแต่ไม่ใช้พวกเขาคือบอทที่จะคัดการเล่นที่ดีที่สุดมาใส่ความทรงจำและก็เล่นตามแบบ ส่วนฮันนั้นไม่ใช้บอท



    คือตัวจริงเธอไม่สนใจฮันรึเซออะไรทั่งนั้น ขอเพียงแค่พักผ่อนก็พอ ตอนนี้เธอเหนื่อยล้ามาก



    เธอลงเล่นจนตอนนี้เที่ยงคืนแล้ว "แฮกๆ!! แค่กๆ!!" เธอไอออกมาเธอในสภาพตอนนี้ดูดีแต่ใบหน้ากลับซีดราวกับศพขาทั้ง2สองสั่นอย่างหยุดห้ามไม่ได้ เธอเดินมาที่ห้องเตรียมพร้อมไออย่างรุนแรง



    หอบหายใจอย่างเร็วจนหัวใจเต้นผิดจังหวะแทบจะช็อกได้ "แฮกๆ!! ละ-เหลืออีก 1 อีกตาเท่านั้น แค่กๆ!!" เธอเอ่ยขึ้นมาอย่างยากลำบาก ตอนนี้ตัววีร่าสั่นราวกับลูกนกเพราะลงเล่น 28 ตารวดโดยไม่ได้พักผ่อนบ้างเกมก็ยื้อเวลาจยแทบจะเหนื่อยขาดใจ



    แต่ก็ทำอะไรไม่ได้ เหลือแมพสุดท้ายเธอต้องทำได้วีร่า เสียงกระจกก็ดังขึ้นพร้อมตัวเธอที่อยู่บนเรือด่านนี้คือ ริมทะเลสาปหมู่บ้าน ในตานี้มีเฮเลน่า อิไล หมอ และเธอ เฮเลน่าทำการเคาะไม้ปรากฏเป็นเกอีชาที่กำลังเดินมาทางเธอพอดีเพราะเกอีชาเกิดอยู่หัวเรือเธอรีบผละออกจากเครื่อง



    และหาที่แอบดีที่ชุดของเธอมันเป็นสีดำ "อยู่ไหนกันเอ่ย~" น้ำเสียงหวานใสติดโรคจิตพร้อมใบพัดที่ยกมาป้องปาก เธอเอาตัวพิงกำแพงฝั่งตรวข้ามของเกอีชาแหบหายใจเล็กน้อยพยายามตั้งสติ ก่อนจะค่อยๆลงมาที่ห้องวีเธออดใจไม่ได้ที่จะนอนหลับตรงนั้นโดยไม่กลัวอะไรเลย



ผ่านไป 35 นาที



    วีร่าค่อยๆปรือตาขึ้นมาก็พบว่า ตัวเธออยู่ในห้องพยาบาลก่อนจะลุกขึ้นอย่างเร็ว ทำให้ปวดหัวและเธอก็เพลอไอออกมาอย่างแรงจนแสบคอไปหมด "วีร่าจังพักก่อนเถอะจ๊ะตอนนี้เธอเป็นไข้นะจ๊ะ" เอมิลี่พูดและกดตัววีร่านอนบนเตียงแต่เธอขัดขืน



    "มะ-ไม่ได้ แฮกๆ! แค่กๆ!! ต้องรีบเล่นลง แค่กๆ!! อีกแค่ตาสุดท้าย แฮกๆ!!" เธอพูดออกมาด้วยน้ำเสียงแหบพร่าพร้อมเหงื่อเต็มใบหน้า "อย่าฝืนตัวเองสิจ๊ะวีร่า!! เธอควรพักผ่อนบ้างนะไม่ใช้ฝืนเล่นตอนนี้พวกนาอิบคุงลงเล่นแทนให้แล้วไม่ต้องห่วง" เอมิลี่พูดขึ้นพร้อมลูบหัวปลอบวีร่า เธอมองเอมิลี่สักพักก่อนจะนอนลงกับเตียง รอยยิ้มเบาบางปรากฏขึ้น "ขอบคุณนะคะ" เธอกล่าวออกมาก่อนดวงตาจะปิดลงไป



    "ฮุๆ น่ารักจริงๆเลยนะคะว่างั้นไหมคะ?" เอมิลี่หันไปด้านข้างเตียงของวีร่าที่ปรากฏ 4 หนุ่มที่ทำหน้ากังวลและเป็นห่วง แม้เอมิลี่จะรู้สึกขัดใจแต่ก็ทำอะไรมากไม่ได้เพราะเธอคิดว่าสนิทกันไว้ดีกว่า



    "ครับ" คาร์ลพยักหน้าเขาเห็นด้วยกับเอมิลี่เพราะวีร่าเป็นคนที่จัดได้ว่าสวยมาก แต่ถ้าไม่นับนิสัยร้ายๆก็มีคนมาชอบเยอะนะ



    "วีร่าเธอไม่ได้เป็นแบบนี้หรอกจ๊ะ แต่จนกระทั่งวันหนึ่ง มันเกิดการเปลี่ยนแปลงทุกอย่างขึ้น" เอมิลี่



    "เอ็มม่าเริ่มจะคุยกับผู้ชายเยอะขึ้น ด้วยความที่วีร่าเคยเป็นเพื่อนกับเอ็มม่าก่อนจึงทำให้เกิดอาการทะเลาะกันเพราะวีร่าบอกว่ามันอันตรายที่คุยกับผู้ชายแต่เอ็มม่าก็ไม่สน" เอมิลี่



    "งั้นก็หมายความว่า---" อิไล



     "ใช้จ๊ะ พวกเธอทะเลาะอย่างรุนแรงจนตัดขาดเพื่อนและนิสัยวีร่าก็เริ่มร้ายขึ้น แต่มันไม่ใช้เพราะเอ็มม่าไปพูดยั่วโมโหใส่วีร่าและเหยียบหยาม ดูถูก จนวีร่าตบหน้าเอ็มม่า" เอมิลี่



    "ไม่จริงน่า เอ็มม่าไม่มีทางทำแบบ----" นาอิบ



    "พวกคุณเชื่อในสายตาตัวเองแต่กลับไม่เชื่อเหตุผลน่าแปลกจังเลยนะคะ ถ้าฉันเป็นวีร่าก็คงเหมือนวีร่านั้นล่ะคะ เกลียดทุกคน ไม่อย่าจะอยู่ด้วยเพราะเชื่อแค่ลมปากแต่ไม่ใช้เหตุผล" เอมิลี่



     "เดี๋ยวสิแล้วที่วีร่าตบเอ็มม่าล่ะถ้าวีร่าตบจริงๆ---" นอร์ตัน



    "แล้วเหตุผลที่วีร่าตบเอ็มม่าล่ะคะ??พวกคุณรู้ไหม?" เอมิลี่กล่าวออกมาขัดทุกประโยชน์ของทุกคนจนรู้สึกผิด เอมิลี่มองก่อนจะจดบันทึกการรักษา "งั้นลองดูอันนี้นะคะ นี้คือสมุดจดบันทึกเกี่ยวกับการรักษา ทั่งหมดทุกคน หวังว่าจะช่วยทำให้มี มันสมอง เพิ่มขึ้นนะคะ^^" เอมิลี่พูดออกมาอย่างยิ้มๆ



    คาร์ลหยิบสมุดจดบันทึกขึ้นมาก่อนจะทำหน้าตาตกใจ "นะ-นี้มัน ไม่จริงน่า" คาร์ลเอ่ยออกมาอย่างตกใจอดไม่ได้ที่จะตกตะลึง และทรุดลงกับพื้นใบหน้าฉายแววผิดหวังจนน่าสงสาร



     "เกิดอะไรขึ้นคาร์ลนายเป็นไร!!?" นาอิบเอ่ยอย่างตกใจก่อนจะเข้ไปพยุงคาร์ลกลับส่งสมุดจดบันทึกให้ "เอามาให้ฉันดูทำไม?" นาอิบเอ่ยอย่างสงสัยแต่คาร์ลก็ยัดใส่มือ "ลองอ่านดูคุณจะรู้ทันที" คาร์ลพูดออกมาพร้อมกุมหน้าตัวเอง



    ทุกคนลองดูบันทึกก็ทำหน้าตกใจกันหมด "มะ-ไม่ใช้น่า" นาอิบเอ่ยเสียงสั่นพร้อมทรุดเข่าลงกับพื้น



     บันทึกที่ 20/×××××/××××


ของเอ็มม่า วูดส์


     ฉันดีใจมากเลยที่กำจัดยัยวีร่าได้ มันบังอาจสวยกว่าฉัน ฉันเลยใส่ร้ายว่าฉันโดนตบพวกผู้ชายก็เข้ามาปลอบฉัน หึ! พวกหน้าโง่ก็แบบนี้ล่ะ จริงๆฉันรักนาอิบกับแจ็คที่สุดแต่ยัยวีร่ากล้าไปคุยกับนาอิบ ฉันจึงต้องวางแผนกำจัดยัยนั้นทำให้นาอิบเกลียดไปเลย ฮ่าๆ!! ยัยนั้นน่ะอยู่ไปก็ไร้ค่า!!!! ยัยขยะวีร่า!!! ยัยตัวซวย!!! ชอบแย่งของชาวบ้าน!!! ฮ่าๆ!!!


จาก เอ็มม่า วูดส์


นี้มันเกิดอะไรขึ้นกัน??

เรื่องไหนจริงเรื่องไหนโกหกกัน??


=====================================

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 134 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

48 ความคิดเห็น

  1. #47 ~สุดสวย~ (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 26 กุมภาพันธ์ 2564 / 13:19

    นํ้าตาไหลพรากๆhttps://www0.dek-d.com/assets/article/images/sticker/yy-03.png ยอมใจวีร่าและเอมมีลี่มากกก


    #47
    0
  2. #13 เป็นทั้งขาวและดำ (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 9 กุมภาพันธ์ 2563 / 18:57

    รอออออออ

    #13
    0
  3. #11 non2647 (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 29 มกราคม 2563 / 06:55

    รอนะค่ะอัพเร็วๆนะ
    #11
    0
  4. #10 Saya555 (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 29 มกราคม 2563 / 05:39
    สนุกมากๆเลยค่ะ~~~~มาต่อเร็วๆนะคะ เป็นกำลังใจให้ 💓💓💓💓💓💓
    #10
    0
  5. #9 star-240351 (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 28 มกราคม 2563 / 20:47
    รอชั้นรอเธออยู่~~~ สู้ค่ะๆไรท์!!เพิ่งเข้สมาอ่านแล้วสนุกมากเลยค่ะ!!ติดตามตอนต่อไปนะคะ
    #9
    0