Undertale All Au x oc ฉันจะยอมเสี่ยงคุกคะ!!!

ตอนที่ 2 : ยอมเสี่ยงคุกครั้งที่ 2 พบเจอ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 182
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 18 ครั้ง
    5 ก.ค. 62


'คนเราน่ะมักมีหน้ากากสวมเข้าหากัน

ตลอดเวลาไม่มีความจริงใจกันหรอก'


--------------------------------------------------------------------------


เปลือกตาบางค่อยๆ เปิดขึ้นสิ่งแรกที่เห็นคือดอกไม้สีทอง ที่นี้ที่ไหน นั้นคือสิ่งที่ฉันคิดก่อนจะค่อยๆยันตัวเองขึ้นก็พบเหมือนจะเป็นถ้ำใหญ่ๆ ฉันเงยหน้ามองด้านบนก็พบทางที่ตกลงมา แต่มันเหมือนมีอะไรมาปิดกันทำให้เห็นภายนอกยาก บาเรีย?? ฉันที่เห็นก็จะใช้พลังทำลายแต่กลับมี... "สวัสดี!!" ดอกไม้สีทองผลุบมาจากดินพร้อมโยกตัวไปมา ฉันมองอย่างสนใจและตกใจไปพร้อมกัน ดอกไม้พูดได้?? "ฉันฟราววี่ เดอะ ฟลาวเวอร์ เธอล่ะ?" ฟลาววี่ถามฉัน ฉันทำหน้าลังเลก่อนจะตอบ "เอมิ เอมินั้นชื่อฉัน" ฉันพูดก่อนจะหันมามองฟลาววี่ตรงๆ "เอมิงั้นหรอ ชื่อเพราะจังเธอคงงงสินะว่าที่นี้ที่ไหน" ฟลาววี่พูดพร้อมสำรวจฉันไปด้วย ฉันพยักหน้าทันที "ที่เขานี้เรียกว่า พื้นใต้พิภพ ซึ่งที่นี้จะมีมอนเตอร์และเธอเห็นนี้ไหม?" ฟลาววี่ชี้ไปจุดหนึ่งข้างๆ ตัวฉันมันมี Lv.???? แต่ไม่ปรากฏฉันพยักหน้าแทนไปให้ "มันแปลมาจาก Love และนี้คือ Love" ฟลาววี่เสกเมล็ดสีขาวขึ้น ฉันมองอย่างไม่ไว้ใจลางสังหรณ์มันบอกซึ่งฉันไม่ขัด เพราะลางสังหรณ์ของฉันมันถูกทุกอย่าง "ลองรับดูสิ มันจะช่วยให้เธอเหนื่อยและได้ Lv. อีกด้วยนะ" ฟลาววี่พูดพร้อมเสกมาเยอะจนน่าสงใสฉันมองก่อนจะยื่นมือไปเตะ...เตะก็โง่สิคะ=) ฉันหยิบปืนที่ซ่อนจากด้านหลังมาจ่อฟลาววี่ "คิดว่าฉันโง่หรอคะ?" ฉันพูดฟลาววี่ชะงักก่อนจะค่อยๆ แสยะยิ้ม "ฮ่าๆ! ฉันพึ่งค่อยเจอคนอย่างเธอนี้ล่ะ แต่ไม่ว่ายังไงโลกนี้น่ะ ไม่ถูกฆ่า ก็ถูกฆ่าล่ะ!!!ฮ่าๆๆ!!!" ฟลาววี่หัวเราะออกมาอย่างบ้าคลั่ง ฉันมองอย่างเย็นชาก่อนจะยิงปืนเฉียดแก้มทำให้เลือดออกมาเป็นทางยาว ปัง!!!! "งั้นนายอยากกลายเป็นศพคนแรกไหมล่ะ?" ฉันถามด้วยรอยยิ้ม(อาบยาพิษ)ฟลาววี่มองก่อนจะรูปร่างจะเปลี่ยนไป มีเหมือกสีดำตรงปากกับลูกตา "แกต่างหากที่ต้องกลายเป็นศพคนแรก!!!!!" ฟลาววี่ตะโกนใส่หน้าฉันก่อนจะใช้เถาวัยล์ให้มารัดตัวฉัน แต่กลับมีลูกไฟมาขว้าง ฉันหันไปมองก็พบกับเพะ?? ที่ตรงมือมีลูกไฟ "ออกไปห่างๆ จากเด็กน้อยเดี๋ยวนี้!!" เพะพูดพร้อมจะปาลูกไฟไปหาฟลาววี่แต่กลับมุดหนีไปก่อน เพะเดินมาหาฉันก่อนจะสำรวจร่างกายฉันอย่างเป็นห่วง "เธอไม่เป็นไรมากใช้ไหมจ๊ะ? เด็กน้อย" เพะพูดทำให้ฉันชะงัก เด็กน้อยหรอ? ฉันอายุ 25 ปีแล้วนะ!! "ไม่คะอีกอย่างฉันอายุ 25 ปีแล้วนะคะ" ฉันพูดพร้อมกอดอกก็รู้หรอกว่าตัวเองหน้าเด็กแต่ไม่คิดว่าจะเป็นแบบนี้ เพะหรือทอเรียลตกใจเป็นอย่างมาก "หน้าเธอดูเด็กมากเลยนะจ๊ะ" ทอเรียลพูดฉันถอนหายใจก่อนจะยกยิ้มขึ้นมานิดหน่อย "ฉัน เอมิ คะหน้าฉันก็เด็กแบบนี้อยู่แล้วคะ" ฉันพูดก่อนจะลูบเส้นผมสีดำคล้ายปีกอีกาเงางามข้างๆ "ฉันทอเรียลจ้าจะเรียกว่า ทอริ ก็ได้จ๊ะ" ทอเรียลพูดฉันพยักหน้า "รู้สึกทอริจะไม่ชินที่เรียกชื่อฉันสินะคะ เรียกว่า เด็กน้อยก็ได้คะ" ฉันพูดอย่างเป็นมิตรก็ลางสังหรณ์มันบอกว่าไว้ใจเธอได้แต่ฉัน ไม่ไว้ใจ100%หรอกนะ "งั้นเด็กน้อยตามฉันมานะจ๊ะ" ทอเรียลพูดด้วยน้ำเสียงดีใจก่อนจะยื่นมือมาให้จับซึ่งฉันก็ส่งมือไปให้ ทอเรียลเดินจูงมือฉันผ่านกับดักและน้ำตก ก่อนจะมาเจอหุ่นที่มีร่องรอยการถูกฟัด ต่อสู้ "ฉันอยากลองให้เธอเข้าไปคุยกับเป็นมิตรแต่ถ้าเขาคิดจะโจมตีเธอก็ลองพูดจากับเขาจนกว่าเขาจะรู้สึกดีกับเธอ" ทอเรียลอธิบายฟังก่อนที่ฉากจะเปลี่ยนไปทำให้ฉันตกใจตรงหน้ามี4ปุ่ม ปุ่มแรก โจมตี ปุ่มสอง พูดคุย ปุ่มสาม ดูของ ปุ่มสุดท้าย ไม่โจมตี ฉันมองก่อนจะกดปุ่มไม่โจมตี ทำให้ทอเรียลยิ้มออกมา "ตอนนี้เธอคงหิวแล้วสินะเดี๋ยวฉันพาไปกินสก๊อดพายนะจ๊ะ" ทอเรียลพูดพร้อมจับมือฉันจูงไปที่บ้านมั่ง?? จนมาถึงบ้านสองชั้นดูสบายๆ ทอเรียลจูงมือฉันเข้าในบ้านก่อนจะปล่อยให้ ฉันสำรวจฉันหลับตาก่อนจะลืมตาขึ้นบรรยากาศหนาวเย็นปล่อยมาจากร่างบางที่กำลังยืนนิ่งๆไม่ขยับไปไหน ดวงตาแสนเย็นชามองไปทางทอเรียลที่เดินจากไป โลกพื้นใต้พิภพงั้นหรอ?? หึ! ขอให้สนุกก็พอกับการที่ตกลงมา ถ้าไม่ฉันก็ไม่อยู่เล่นหรอกนะ ฉันเดินออกจากบ้านทอเรียลทันที เกลียดชะมัดเวลาต้องเสแสร้งแต่มันจำเป็นต้องทำนิ ฉันเดินไปตามทางที่ทำไว้แล้วก่อนจะใช้ วาจาสิทธิ์เสกน้ำชาเชียวมากิน ฉันไม่สนว่าทอเรียลจะเป็นยังไงแต่ลางสังหรณ์บอกว่าให้ออกมาจากทอเรียล ซึ่งฉันก็ไม่ขัดฉันเดินมาตามทางระหว่างทางจะมีมอนเตอร์ที่ฟลาววี่บอกจะเข้ามาโจมตีแต่ฉันปล่อยจิตสังหารออกมา กล้าเข้ามาสิ แม่จะฆ่าอย่างไม่เกร็งใจ มอนเตอร์ที่ได้รับจิตสังหารต่างหนีไปหมด ฉันเดินอย่างสบายจนมาเจอประตูก่อนจะใช้มือเปิดออก ลมหนาวหิมะตีเข้าหน้าทันทีฉันเดินออกไปและประตูก็ปิดลงทันที รอบๆมีแต่หิมะ ต้นสนแค่นั้น ฉันเดินไปเรื่อยๆระหว่างทางจะมีแขกไม่ได้รับเชิญตามมา ฉันเดินมาจนเจอกระท่อมเหมือนจะขายฮอกด๊อกแต่ไม่มีคนอยู่ก่อนจะมองด้านขวาก็เจอสะพาน ฉันที่จะเดินข้ามสะพานจู่ๆ ร่างกายก็หยุดชะงักราวกับถูกบางอย่างหยุดเอาไว้ "เฮ้! ไม่รู้จักวิธีทักทายเพื่อนใหม่หรอ? หันหลังมาแล้วจับมือฉันสิ" เสียงทุ่มต่ำออกไปแนวขี้เกียจมีสเน่ห์ฉันหันหลังก็พบ...โครงกระดูก!!?? ใส่เสื้อกันหนาวสีฟ้าข้างในเสื้อเชิ้ตสีขาว กางเกงสีดำลายขาว รองเท้าเตะสีชมพู "นี่เด็กน้อยเธอได้ยินที่ฉันพูดไหม?" โครงกระดูกตรงหน้ายกมือขึ้นมาโบกซ้ายขวาด้านหน้าฉัน มีสเน่ห์ อยากได้ อยากครอบครอง ฉันตั้งสติไม่เพลอจับกดแล้วปล้ำจูบ "ขอโทษที พอดีนายทำให้ฉันตกใจ" ฉันเสแสร้งพูดเหมือนคนตกใจเมื่อกี้เขาเรียกฉันมาว่าเด็กน้อยหรอ? หน้าฉันเด็กขนาดเลยหรือไงกัน!? "โอ้..ฮ่าๆฉันขอโทษนะเด็กน้อยที่ทำให้เธอตกใจ" โครงกระดูกที่สูงกว่าฉันประมาณ5-6เซนได้พูด ฉันพยักหน้าให้ "ฉันแซนส์ แซนส์ เดอะ สเกลลิตัน ยินดีที่ได้รู้จักเด็กน้อย" แซนส์ขยิบตามาให้ทำให้ หัวใจฉันกระตุก โอ้วววทำไมเขาถึงน่าจับกดขนาดนี้!!? "ฉ-ฉัน เอมิ ยินดีที่ได้รู้จักนะแซนส์" ฉันพูดเสียงสั่นหน่อยๆ ใจเย็นไว้เอมิ ใจเย็นไว้เขาเด็กว่าฉันหลายเท่า ใจเย็นไว้เอมิอย่าพาตัวเองเข้าคุกเด็ดขาด!! "ชื่อเพราะจังเด็กน้อย" แซนส์ก้มหน้าลงเพราะ ฉันมั่วแต่ก้มหน้าก้มตาจึงไม่เห็นหน้าแต่แซนส์ที่ได้เห็นก็เพลอใจกระตุกไปเหมือนกัน ดวงตาสีทองอร่ามที่เปร่งประกายตลอด ริมฝีปากพีชสด เชิญชวนให้ลองชิมทำให้เขาเกือบพุ่งไปจูบ "นี่เด็กน้อยไม่มีใครเคยสอนหรือไงว่าเวลาคุยห้ามก้มหน้า" แซนส์เชยคางฉันขึ้นมาทำให้ฉันแสร้งเม้นปากนิดหน่อยพวงแก้มทั้งสองขึ้นสีอย่างน่ารักดวงตาสีทองอร่ามที่ดูหวานเหยิ้มทำให้ แซนส์ที่เห็นเพลอหน้าฟ้าก่อนจะปล่อยมือจากคางฉันแล้วดึงฮู้ดมาครุมหัว ทำให้ฉันสงใสก่อนจะค่อยๆแสยะยิ้มทำให้แซนส์มองไม่เห็น


"เขินหรอคะ? แซนส์"


=====================================


น้องจะรุกมีปัญหาปล่าว


สปอยๆ


"ฟริกส์ นี่มนุษย์ที่ตกลงมาเหมือนเธอไง"


"อย่ามายุ่งกับแซนส์จะได้ไหมคะ? พี่สาว"


"แล้วถ้าพี่บอกว่าไม่ล่ะแล้วน้องจะทำยังไง"
















ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 18 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

4 ความคิดเห็น

  1. #3 HanachangCh (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 5 กรกฎาคม 2562 / 14:17
    ว้าววว อยากอ่านต่อแล้วสนุกมาก ตื่นเต้นๆๆๆ
    #3
    0