[CUNNING LADY]MY SASSYหลงรักหมดใจยัยบอดิการ์ดเย็นชา[YURI]

ตอนที่ 7 : FIVE

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 417
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 25 ครั้ง
    25 ส.ค. 61

แคโรไลน์เดินตามแผ่นหลังร่างบางมาหยุดที่ร้านอาหารอิตาเลี่ยนสุดหรูในแมนแฮตตัน จอร์จิน่าไม่ได้บอกเธอว่าจะมาทำอะไรที่นี่ด้วยซ้ำ แคโรไลน์คิดว่าอีกคนอาจมาทานมื้อค่ำคนเดียว แต่ก็คงไม่ใช่ เพราะจอร์จิน่าดูกระสับกระส่ายคล้ายนัดใครเอาไว้ แถมยังไม่ให้แคโรไลน์ตามเข้าไปในร้านและให้เธอรออยู่ที่รถกับแกรี่อีกต่างหาก แน่นอนว่าแคโรไลน์ขัดคำสั่ง เธอเดินตามจอร์จิน่ามาจนได้

“รออยู่ข้างนอก” เสียงหยิ่งๆ หันมาสั่งคนที่ตัวสูงกว่า น้ำเสียงของเธอจริงจัง แต่สีหน้ายังดูประหม่าพอสมควร มันเป็นสีหน้าเดียวกันกับที่ไปเจอจอร์แดนน้องชายของเธอที่สถานบำบัดในบรู๊คลินเมื่อไม่นานมานี้

“ฉันทำอย่างนั้นไม่ได้”

“เอ๊ะ! นี่!”

จอร์จิน่าทำท่าจะโวยวาย แคโรไลน์แสร้งยืนนิ่งหันหน้าไปทางอื่นราวกับไม่ใส่ใจอีกคน

“เธอไม่เข้าใจหรือไงเวลาที่คนกินอาหารที่สุดวิเศษ เขาไม่อยากให้คนแบบเธอยืนจ้องหรอกนะมันเสียบรรยากาศ”

“แต่ฉันก็ปฏิบัติเหมือนทุกครั้งนี่คะ ฉันไม่ได้ยืนจ้องคุณทานอาหารเลยสักครั้งคุณก็รู้ ปกติฉันก็อยู่กับคุณตลอดเวลาที่คุณไปร้านอาหารทั่วทั้งแมนแฮตตัน ทำไมวันนี้อยู่ๆ ถึงทำท่าทีแปลกๆ”

“ไม่ต้องทำมาเป็นพูดดี ฉันต้องการความเป็นส่วนตัวในคืนนี้”

“ฉันรักษาความเป็นส่วนตัวให้คุณอยู่แล้วค่ะ เพราะมันเป็นหน้าที่ของฉัน”

“ฮึ่ย! จะทำอะไรก็ทำ” จอร์จิน่าหัวเสียใส่เธอ แล้วเดินสะบัดหน้าเข้าไปในร้านอาหารด้วยสีหน้าบูดบึ้งอารมณ์เสีย

เมื่อจอร์จิน่าเดินย่างเข้าไปในร้านบรรยากาศสุดหรู บริกรชายหญิงก็แทบจะคลานเข่าเข้ามาต้อนรับ ก็แน่ล่ะ เธอโทรจ้องโต๊ะวีไอพีที่แพงที่สุด แถมชื่อเสียงของเธอก็ทำให้พวกเขาสนใจได้ไม่ยาก บริกรชายพาเธอมาที่โต๊ะมุมหนึ่งตรงส่วนกลางของร้านเป็นโซนวีไอพีที่มีสถานที่กว้างกว่าปกติ อยู่ห่างจากที่นั่งธรรมดามากพอสมควร เพื่อความเป็นส่วนตัวของลูกค้า แคโรไลน์เลือกที่ยืนห่างจากจอร์จิน่า แต่อีกคนยังหันมาตำหนิเธอว่ามันใกล้เกินไป แคโรไลน์ไม่ได้ใส่ใจคำพูดเหล่านั้นเธอแค่ยืนอยู่ตรงนั้นและไม่ขยับไปไหน

จอร์จิน่านั่งลงที่เก้าอี้ด้วยท่าทีขัดใจ เธอเลือกนั่งหันข้างให้อีกคน ใจจริงเธออยากเลือกนั่งมุมหันหลังให้แคโรไลน์ด้วยซ้ำแต่บรรยากาศด้านตรงข้ามไม่ค่อยดีเท่าไหร่ เธอไม่อยากเห็นชายแก่หัวล้านกำลังทานอาหารชั้นเลิศอย่างตะกละตะกลาม จอร์จิน่าค่อนข้างหัวเสียที่แคโรไลน์ไม่คิดจะทำตามคำสั่งของเธอสักครั้ง เธอเป็นเจ้านายนะ ยัยนี่ไม่ไว้หน้าเธอเลย เกินทนจริงๆ

เวเลาผ่านไปสิบนาที แคโรไลน์เริ่มมองหาคู่นัดดินเนอร์ของจอร์จิน่า เพราะดูจากลักษณะแล้วอีกคนไม่ได้จะมาทานมื้อค่ำคนเดียวอย่างแน่นอน จอร์จิน่าดูนาฬิกาทุกๆ สามนาที และปากก็บ่นแต่ว่า ‘เมื่อไหร่จะมา’ หรือไม่ก็ ‘ไปทำอะไรอยู่นะ?’ แถมยังไม่สั่งอาหารมาเลยสักเมนู

แคโรไลน์อยากจะเห็นว่าใครกันนะที่กล้าไม่ตรงเวลากับจอร์จิน่าได้ขนาดนี้ เพราะทุกคนที่นัดกับจอร์จิน่าไม่เคยสายสักนาที แต่ว่ารายนี้ผ่านไปถึงสิบนาทีเลยอย่างนั้นน่ะหรอ? ถือว่าเป็นเรื่องใหม่สำหรับแคโรไลน์ที่จอร์จิน่านั่งรอได้นานขนาดนี้ แถมยังมีทางทีกระวนกระวายใจ และประหม่าไม่น้อยเลย

แล้วไม่กี่วินาทีโซนโต๊ะอาหารที่ทอดตรงมายังจอร์จิน่า ผู้คนที่พูดคุยกันก็เกิดความเงียบสนิท เสียงช้อนกระทบจานเคร็งหนึ่ง ผู้คนอ้าปากค้างส่วนใหญ่จะเป็นผู้ชาย ส่วนผู้หญิงมองร่างที่เดินเข้ามาใหม่ด้วยความรู้สึกอิจฉา จอร์จิน่านั่งตัวตรงโดยอัตโนมัติ เมื่อร่างสง่านั้นเดินตรงมาที่โต๊ะของเธอ

วาเนสซ่า ซอว์เยอร์

ผู้บริหารทาดิโอ้คอร์ปอเรชั่น บริษัทผลิตและส่งออกเทคโนโลยียักษ์ใหญ่ และเธอยังเป็นเจ้าของบ่อนคาสิโนสุดหรูหลายแห่งในลาสเวกัส จอร์จิน่าสาบานได้ว่าไม่มีใครอยากติดหนี้วาเนสซ่าหรอก เพราะนั่นหมายถึงหายนะ

ทุกคนมองร่างสูงระหงอย่างไม่ละสายตา จอร์จิน่าก็เช่นเดียวกัน เธอไม่รู้ว่าจะจำกัดความผู้หญิงคนนี้ได้ยังไง แต่จอร์จิน่ามักจะคิดอยู่เสมอว่าเธอหลุดออกมาจากนิยายแฟนตาซี หากคุณคิดว่าเป็นนางเอกแสนหวาน โลกสวยเหมือนสโนไวท์ล่ะก็ คุณคิดผิด! แต่เธอก็มีส่วนที่บรรยายได้ตรงตามสโนไวท์คือ ผิวขาวดุจหิมะ และผมสีดำดุจไม้มะเกลือ ถ้าพูดในอีกแนวหนึ่ง จอร์จิน่าคิดว่าผิวของเธอขาวซีดเหมือนแวมไพร์เสียมากกว่า และคาแรคเตอร์ของเธอคือแม่มดชัดๆ

สาเหตุที่จอร์จิน่าจำกัดความคาแรคเตอร์ให้เธอว่า แม่มด เป็นอะไรที่ดูง่ายมาก เธอมีรูปร่างสมส่วนชวนมอง สูงประมาณหนึ่งร้อยเจ็ดสิบขึ้น ผิวซีด ผมยาวสลวยสีดำ เครื่องหน้าสวยชัดเจน คิ้วเข้ม จมูกสวย ดวงตาสีเขียวสุกสว่างโดดเด่น ริมฝีปากอวบอิ่มสีแดงสด วาเนสซ่าแต่งตัวโทนสีครึ้มกับสีแดงเลือดเสมอ และวันนี้เธอเลือกใส่สีดำ ชุดสูทของเธอเป็นสีดำสนิทตัดกับผิวซีดของเธอ

“จอร์จิน่า เวสท์” เธอหย่อนสะโพกนั่งลงตรงข้ามจอร์จิน่า น้ำเสียงของเธอเป็นเอกลักษณ์เช่นเดียวกัน

“วาเนสซ่า คุณมาสาย” จอร์จิน่าไม่ค่อยจะพอใจเท่าไหร่

แคโรไลน์ที่ยืนอยู่ตรงนั้นยังรู้สึกได้ถึงพลังอำนาจของผู้หญิงที่มาใหม่คนนี้ เธอนิ่ง แต่แลดูเป็นคนที่ขี้เล่น เสน่ห์แพรวพราวดูออกได้จากดวงตาสีเขียวสว่าง

“คุณก็รู้จีน่า ฉันเป็นคนไม่ค่อยตรงเวลานะ แล้ว….คุณยังไม่สั่งอาหารอีกหรอ?” แค่เธอส่งสายตาบริกรชายก็รีบเข้ามารับออเดอร์เมนูจากเธอ และวางเมนูบนโต๊ะอย่างรู้งาน วาเนสซ่าพ่นเมนูที่อยากทานออกมา ซึ่งมันเว่อร์มากสำหรับสองคน ไม่มีทางว่าจะใส่ทั้งหมดลงในท้องได้ วาเนสซ่ายังคงใช้จ่ายเงินสุรุ่ยสุร่ายเหมือนเดิม

“ทำหน้าแบบนั้นทำไมคะ ฉันเลี้ยงเองนี่หน่า” เธอหัวเราะอย่างอารมณ์ดี

“คุณจะกินหมดหรอ? ฉันสงสัยแค่นี้แหละ นอกนั้นก็ไม่ได้มีปัญหาอะไร”

เธอไม่ได้ตอบคำถามจอร์จิน่า หากแต่ใช้สายตาทรงพลังนั้นมองอีกคน จนจอร์จิน่าต้องหลบสายตา

“กังวลใจอะไรขนาดนั้น สีหน้าคุณดูประหม่าฉันมากเลยนะ” เจ้าของสำเนียงชาวไอริชเย้าแหย่

“…?!”

“คุณยังเข้าหน้าฉันไม่ติดเรื่องจูบครั้งนั้นหรือเปล่าคะ?”

“อะไรนะ? ไม่!” จอร์จิน่าพูดเสียงดังเกินความจำเป็น เธอตกใจเมื่อได้ยินประโยคนั้น แม้แต่แคโรไลน์ก็ยังสะกิดใจกับคำพูดนั้น

“ฉัน….ไม่ได้สนใจเรื่องนั้นหรอก” จอร์จิน่าทำหน้ากลืนไม่เข้าคายไม่ออก เธอรู้สึกแก้มร้อนขึ้นมาเฉยเลย

“น่าเสียดายจังที่ฉันดันชอบซะได้ คุณลุกหนีฉันไปเฉยๆ ทั้งๆ ที่คุณก็น่าจะพอใจฉันอยู่ ตอนนั้นฉันโทรหาคุณตลอดทั้งอาทิตย์ก็ไม่รับสาย คุณนี่ปิดกั้นความสัมพันธ์จังเลยนะ อยู่ๆ ก็ไม่ติดต่อฉันตั้งนาน”

จอร์จิน่ารู้สึกอายที่วาเนสซ่าพูดออกมาราวกับเป็นเรื่องง่าย และจอร์จิน่ารู้สึกกระอักกระอ่วนที่คนนอกอย่างแคโรไลน์ดันมาได้ยินเข้า แต่ขอบคุณที่อีกคนทำตัวเป็นบอดิ้การ์ดมารยาทดี เธอยืนนิ่งและทำเป็นไม่ได้ยิน ทั้งๆ ที่ได้ยินทั้งหมดแล้ว

“เราไม่ได้มาคุยเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อนานมาแล้วหรอกนะ”

“สามเดือนก็ไม่ถือว่านานเท่าไหร่?”

“เนส ฉันขอร้องให้คุณหยุดพูดเรื่องนั้นได้มั๊ย?”

“โอเคๆ” เธอยกมือขึ้นยอมแพ้ แต่ก็มิวายพูดแหย่ “คุณตัดความสัมพันธ์กับฉันแล้วจริงๆ”

จอร์จิน่าไม่อยากนึกถึงเรื่องนั้นอีก มันทำให้เสียภาพพจน์เป็นบ้าเลย เธออุตส่าห์เก็บมาดนางพญาเข้าถึงตัวยากมาหลายปี แต่วาเนสซ่าทำมันพังลงได้อย่างง่ายดาย ที่สำคัญบรรยากาศวันนั้นก็เป็นใจซะเหลือเกิน มันเกือบจะเลยเถิดแต่จอร์จิน่าได้สติพอดี และทุกวันนี้เธอยังเก็บมาคิดอยู่เลยว่า อะไรทำให้เธอหลงใหลในเสน่ห์อันตรายของวาเนสซ่าได้

“แล้วนั่น….บอดิ้การ์ดคุณซินะ คุณยังชอบผู้หญิงผมเข้มไม่เปลี่ยน” วาเนสซ่าฉลาดเธอมองปราดเดียวก็รู้ว่าอะไรเป็นอะไร แคโรไลน์ไม่ได้ตอบโต้อะไร เธอแค่ยืนนิ่งทำตามหน้าที่ของเธอไป

“หยุดล้อฉันได้มั๊ย แล้วเข้าเรื่องสักที” จอร์จิน่าถอนหายใจพรืดออกมา เธอขัดใจและเริ่มอารมณ์เสีย

“งั้น…ฉันขอทานมื้อค่ำก่อนค่อยเข้าเรื่องก็แล้วกันนะคะ”

จอร์จิน่ารู้ว่าวาเนสซ่าบ่ายเบี่ยง แต่จะด้วยเหตุผลอะไรเธอก็ไม่สามารถรู้ได้ เธอทำตามใจของอีกคน และทานมื้อค่ำไป พูดคุยเรื่องธุรกิจบ้าง แต่น่าแปลกที่วาเนสซ่ามีมารยาทที่จะไม่ถามเรื่องส่วนตัวของเธอมากไปกว่าเรื่องธุรกิจ เวลาล่วงเลยผ่านไปเมื่อของหวานเป็นเมนูสุดท้ายจบลงจอร์จิน่าก็พูดเข้าประเด็นทันที

“บริษัทของคุณรับนักศึกษาเข้าฝึกงานในปีนี้ ฉันมีเด็กคนหนึ่งที่ขัดหูขัดตาอยู่ อยากจะให้คุณตัดสิทธิ์เด็กคนนั้นออกจากการฝึกงานซะ”

วาเนสซ่าจิบไวน์อย่างใจเย็น เธอยิ้มให้กับความใจร้อนของจอร์จิน่าที่ไม่เปลี่ยนไปเลย และแคโรไลน์ที่ยืนอยู่คาดไม่ถึงกับสิ่งที่ได้ยิน

“ฉันไม่ได้ยุ่งเกี่ยวกับการคัดเลือกตัวนักศึกษาหรอกนะ คุณควรไปคุยกับฝ่ายบุคคลแทนที่จะเป็นฉัน”

“แต่คนเซ็นอนุมัติก็เป็นคุณอยู่ดี”

“ก็จริง” วาเนสซ่ายิ้ม แต่ทำเป็นไม่ใส่ใจอะไรมากนัก “จะว่าไป คุณน่ากลัวมากเลยนะที่คิดจะทำเรื่องนี้ อนาคตของเด็กทั้งคนเลยนะ”

นั่นก็จริง เพราะอย่างนี้ไงจอร์จิน่าถึงได้คิดว่าการแก้แค้นเล็กๆ น้อยๆ มันช่างหอมหวานแค่ไหน การที่เด็กนั่นได้ฝึกงานที่ทาดิโอ้มันเป็นใบเบิกทางสู่อาชีพในวันข้างหน้าได้เป็นอย่างดี เพราะงั้นเธอเลยคิดจะขวางทางยังไงล่ะ

“นั่นไม่ใช่เรื่องของฉัน”

วาเนสซ่าหัวเราะกับท่าทีของอีกคน

“ถ้าอย่างนั้น ฉันขอเหตุผลหน่อยได้มั๊ยว่าทำไมคุณถึงอยากทำร้ายเด็กคนนี้มากนัก”

จอร์จิน่าอึกอักไม่อยากจะเล่าให้อีกฝ่ายฟัง เธอคิดว่ามันเป็นเรื่องส่วนตัว

“ถ้าคุณไม่เล่าให้ฟังมันก็ไม่มีเหตุผลที่จะช่วยนะ ฉันรู้สึกสงสารเด็กยังไงไม่รู้” วาเนสซ่าพูดไปอย่างนั้นแหละ สีหน้าของเธอไม่ได้สงสารเหมือนที่พูดเลยสักนิด เธอกำลังสนุกกับการบังคับจิตใจของจอร์จิน่าอยู่ต่างหาก สุดท้ายแล้วจอร์จิน่าก็ต้องยกธงขาว

“ก็ได้ๆ ยัยนั่นทำร้ายน้องชายฉันรุนแรงมาก สภาพจิตใจเขาย่ำแย่ ติดเหล้าจนต้องเข้าบำบัดในสถานบำบัดที่น่าขนลุก”

“…?!” แคโรไลน์หันขวับมองจอร์จิน่าทันที เธอจำได้ว่าอีกคนสัญญากับจอร์แดนว่าจะไม่ตามหาผู้หญิงคนนั้นอีก แต่เห็นได้ชัดว่าสัญญาของจอร์แดนไม่ได้มีผลให้จอร์จิน่าต้องปฏิบัติตามเลย เธออยากขัดจอร์จิน่า แต่อีกอยู่กับแขก มันจะเป็นการเสียมารยาท แคโรไลน์เพิงแค่ยืนดูลาดราวต่อไปอย่างนั้น

“เธอทำอะไรน้องชายคุณ?”

“ยัยนั่นเป็นพวกล่าแต้มน่ะซิ หลอกให้ผู้ชายรักแล้วก็หักอก ที่ทำไปทั้งหมดเพราะเธออยากชนะคำท้าทายของเพื่อน และน้องชายของฉันผู้ซึ่งแสนดีตกเป็นเป้าหมาย และผลกระทบต่อจิตใจน้องชายทำให้ฉันต้องเอาคืน”

“…” วาเนสซ่านิ่ง เธอกำลังคิดอยู่

“คุณเป็นพี่สาวที่รักน้องชายมากเลยนะ แต่ว่า…ไม่ล่ะ ฉันไม่อยากช่วยหรอก เรื่องเล็กๆ แบบนี้คุณไม่น่าจะยืมมือฉันให้ช่วยหรอกนะ”

แคโรไลน์รู้สึกโล่งอก

“ไม่เอาน่า ฉันเคยช่วยคุณนะ” จอร์จิน่าเผลอทำท่างอแงเหมือนเด็กๆ

“ฉันลืมไปแล้ว”

“เนส ให้ฉันช่วยเตือนความจำคุณนะ” จอร์จิน่าสูดลมหายใจเข้า เธอกลับไปทำตัวนิ่ง เอาจริง และเหมือนผู้ใหญ่มากขึ้น “คุณเคยวานให้ฉันเขียนคอลัมน์แฉเรื่องสกปรกของคู่แข่งธุรกิจคุณ และตอนนั้นก็ถือว่าคุณติดหนี้ฉัน พอมาถึงตอนนี้คุณควรจะชดใช้หนี้ตัวเองไม่ใช่หรอ?”

“…”

“หรือคุณต้องให้ฉันเอ่ยชื่อผู้ชายคนนั้นมั๊ย คนที่คุณให้ฉันเขียนคอลัมน์พาดพิงถึงเขาน่ะ เผื่อจะได้เตือนความจำคุณได้” จอร์จิน่ากลับมาเป็นฝ่ายถือไพ่เหนือกว่า เธอแสยะยิ้มด้วยความมั่นใจ

“คุณ…ช่างใจกล้า” ดวงตาสีเขียวสว่างมองจอร์จิน่านิ่งเยือกเย็น เธอนึกไม่ถึงว่าจอร์จิน่าจะเล่นไม้นี้

แคโรไลน์ไม่รู้ว่าวาเนสซ่ากำลังโกรธอยู่หรือเปล่า แต่แววตานั้นมันช่างมีอำนาจที่จะกดคนคนหนึ่งลงให้จมพื้นทีเดียว แต่จอร์จิน่าไม่ได้กลัวเรื่องนั้น เพราะเธอกุมความลับชิ้นโตของอีกคนเอาไว้เช่นเดียวกัน

“เอาอย่างนั้นก็ได้ ฉันติดหนี้คุณเอาไว้เหมือนกัน แต่คุณห้ามแพร่งพรายว่าฉันอยู่เบื้องหลังการแฉเขาคนนั้น”

จอร์จิน่าพยักหน้าด้วยความปลื้มปีติ ในขณะที่แคโรไลน์รู้สึกไม่ดีอย่างบอกไม่ถูก จอร์จิน่ายื่นซองสีน้ำตาลขนาดเอสี่ให้วาเนสซ่า อีกคนแทบไม่ได้เปิดออกดูด้วยซ้ำ

“คุณจะให้ฉันจัดการเรื่องนี้ตอนไหน”

“ทันทีที่เราออกจากที่นี่”

“ใจร้อนสมเป็นคุณ ได้…ฉันจะจัดการให้”

“คุณทำลงหรอ? อนาคตของเด็กทั้งคนเลยนะ” จอร์จิน่าแกล้งแหย่อีกคนเล่นโดยเป็นคำพูดของอีกคนก่อนหน้านี้

วาเนสซ่ายักไหล่ เธอตอบกลับเป็นคำพูดของจอร์จิน่าก่อนหน้านั้นเช่นเดียวกัน

“นั่นไม่ใช่เรื่องของฉัน”

สายตาของทั้งสองมองกันอยู่สักพัก ดูเหมือนกับกำลังคิดบางอย่างอยู่ สุดท้ายวาเนสซ่าเป็นคนเปิดปากถามออกมา

“เราจะได้เจอกันอีกมั๊ยคะ ถ้าหากไม่ใช่เรื่องบุญคุณเล็กๆ น้อยๆ แบบนี้” วาเนสซ่าเป็นแบบนี้เสมอเธอเป็นประเภทที่ว่าหากสนใจใครแล้วจะเปิดเผยออกมาชัดเจน เธอชอบผู้หญิงด้วยกัน และหากเป็นผมบลอนด์ด้วยล่ะก็เธอจะพ่ายแพ้อย่างแรง แถมเธอยังเคยบอกจอร์จิน่าด้วยว่า สเปคของเธอคือจอร์จิน่า

“ก็ได้อยู่หรอกนะ คุณโทรมาหาฉันก็แล้วกัน” จอร์จิน่าไม่ได้มีอคติกับวาเนสซ่าหรอกนะ แต่เมื่อเธออยู่กับคนที่มีอำนาจ ฉลาด และร้ายกาจอย่างวาเนสซ่าแล้วจะอดประหม่าไม่ได้ทุกที อีกคนรู้ทันเธอทุกอย่างจนน่ากลัว

“แล้ว…เราจะเจอกันในฐานะอะไร” วาเนสซ่าวางมือลงที่นิ้วนางข้างซ้ายของจอร์จิน่าลูบไล้มัน จนอีกคนต้องชักมือกลับ

“เพื่อน แค่เพื่อนร่วมงาน” จอร์จิน่าเน้นย้ำ

“ก็ได้ ถึงแม้ว่าฉันจะเสียดายก็เถอะ” เธอพูดด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม แต่คำพูดต่อมาดูมีน้ำเสียงจริงจังขึ้น “ทำไมฉันถึงได้มีลางสังหรณ์ว่าเร็วๆ นี้เราอาจได้เจอกันอีก”

“นั่นก็เพราะ คุณมีเรื่องอยากให้ฉันช่วย”

ร่างสูงมองจอร์จิน่านิ่ง แล้วรอยยิ้มเยือกเย็นก็ปรากฏ

“ก็อาจจะเป็นแบบนั้น”



“คุณรับปากกับจอร์แดนเอาไว้ว่าจะไม่สืบเรื่องผู้หญิงคนนี้” ทันทีที่เดินออกมาจากร้านอาหารอิตาเลี่ยน แคโรไลน์ก็ซักไซ้อีกคนทันที จอร์จิน่าไม่สบอารมณ์ที่ได้ยินน้ำเสียงตำหนิจากแคโรไลน์

“แล้วไง ยัยนั่นเป็นตัวปัญหาที่ทำให้น้องชายของฉันติดเหล้าเพิ่มมากขึ้นแล้วลงไปนอนแห้งอยู่ในสถานที่แบบนั้น”

“แต่ตอนนี้น้องชายของคุณกำลังดีขึ้น เขาจะได้ออกมาเร็วๆ นี้นะคะ”

“คนอ่อนแอเท่านั้นถึงจะพูดแบบเธอได้!” จอร์จิน่าหยุดเดินแล้วชี้หน้าแคโรไลน์อย่างเอาเรื่อง “ถ้าปล่อยยัยนั่นไป แล้วเกิดมันวกกลับมาทำร้ายน้องชายฉันซ้ำอีกจะทำยังไง เป็นเธอก็พูดได้ซิแดนไม่ใช่น้องชายเธอนี่ แล้วอีกอย่างฉันก็ไม่ใช่แม่ชีใจบุญแบบเธอ แล้วก็พระเอกแสนดีแบบน้องชายฉันหรอกนะยะ!”

“แต่คุณรู้ได้ยังไงว่าเธอจะกลับมาทำร้ายน้องชายของคุณ ปล่อยไปเถอะจอร์จิน่าฉันสงสารน้องชายของคุณ ถ้าเขารู้…!”

“แดนจะไม่มีทางรู้!” จอร์จิน่ากระทืบส้นเท้าลงด้วยความขัดใจ “เธอจะให้เขารู้ไม่ได้ เธอจะต้องเก็บความลับเอาไว้จนวันตาย อีกอย่างเธอก็พูดเองว่าจะรักษาความเป็นส่วนตัวให้ฉัน”

“…” แคโรไลน์ถอนหายใจ เธอไม่ต้องการที่จะบอกจอร์แดนหรอก เพราะเธอเองก็เห็นใจเขาเหมือนกัน ถ้าเขารู้ว่าพี่สาวทำเรื่องแย่ๆ แบบนี้ เขาอาจจะโกรธจอร์จิน่า และความสัมพันธ์พี่น้องอาจสั่นคลอน

“ฉันรับปากคุณเรื่องนั้นก็จริง แต่ถ้าฉันรู้ว่าคุณทำเรื่องแย่ๆ กับเธอคนนั้น ฉันจะบอกน้องชายของคุณ” แคโรไลน์แค่ขู่ไปอย่างนั้น

“เธอกล้าดียังไงมาขู่ฉัน!”

“ถ้าคุณยอมบอกชื่อผู้หญิงคนนั้นกับฉัน ฉันจะไม่เอาเรื่องนี้ไปบอกน้องชายคุณ”

“จะอยากรู้ไปทำไม รู้แล้วมันจะได้ประโยชน์อะไร”

“ฉันจะคอยตรวจสอบว่าคุณทำอะไรร้ายกาจกับผู้หญิงคนนั้นบ้าง”

“ไม่มีทาง! เชิญเธอนอนฝันกลางวันไปเถอะ” จอร์จิน่าปั้นหน้าหยิ่งยโสใส่อีกคน เธอเดินใช้ไหล่กระแทกตัวของแคโรไลน์เพื่อผ่านไป แต่อีกคนคว้าข้อมือจอร์จิน่าเอาไว้ เพราะเธอยังคุยเรื่องนี้ไม่จบ

“ฉันจะบอกจอร์แดน” เธอปล่อยหมัดเด็ดออกมา จอร์จิน่าหน้าแดงปรี้ดด้วยความโกรธ เธอสะบัดข้อมือออกจากการเกาะกุม แต่ยังไงก็ออกจากพันธนาการที่แน่นหนาไม่ได้

“ปล่อยนะ! ฉันจะเล่นงานเธอเป็นคนต่อไป ยัยคนรับใช้!”

“…!” แคโรไลน์ไม่สะทกสะท้านกับคำด่าของจอร์จิน่าสักนิด จนกระทั่งปลายส้นสูงของจอร์จิน่ากระแทกเข้าที่หน้าแข้งของเธอ แคโรไลน์เผลอร้องด้วยความเจ็บก่อนจะปล่อยมือจากอีกคน

“สมน้ำหน้า อยากลองดีอีกก็เข้ามา” จอร์จิน่าแสยะยิ้มพอใจที่เห็นใบหน้าของแคโรไลน์บิดเบี้ยวด้วยความเจ็บปวด ร่างสูงกำลังก้มลงเอามือกุมขาตัวเอง เพราะจอร์จิน่าไม่ได้แตะเบาๆ เธอใส่มาเต็มแรง

ผู้หญิงคนนี้ร้ายกาจจริงๆ

“ห้ามปากมากบอกน้องชายฉันล่ะ นี่แค่สั่งสอนนะ” เธอทำตัวเป็นอวดดี และเดินฉับๆ ออกไปโดยที่ไม่รอแคโรไลน์ พอเดินไปไม่ถึงห้าก้าวเธอก็หยุด และมองร้านเบเกอรี่ด้วยใบหน้าที่ยิ้มแย้ม

“นั่นเค้กมะนาว อยากกินพอดีเลย”

แคโรไลน์ล่ะเหลือเชื่อกับผู้หญิงคนนี้ เธอทำยังกับว่าเมื่อสักครู่ไม่ได้เกิดอะไรขึ้น จอร์จิน่าคาดโทษกับเธอแล้วหันไปสนใจร้านเบเกอรี่เนี่ยนะ ร่างบางหันมามองแคโรไลน์ที่กลับมายืนตัวตรงได้อีกครั้ง เธอทำท่าว่าจะเดินตามจอร์จิน่า แต่อีกคนชี้หน้าเธอและพูดขึ้น

“รออยู่หน้าร้านนี่แหละ!” แล้วเธอก็สะบัดหน้าหยิ่งๆ เดินเข้าร้านไป แคโรไลน์มองตามเข้าไปด้วยความหมั่นไส้ เธอแอบภาวนาว่าอยากให้คนที่เดินสวนออกมาจากร้านเปิดประตูกระแทกใส่ใบหน้าหยิ่งๆ ของจอร์จิน่าสักคน แต่น่าเสียดายที่ไม่ได้เป็นอย่างที่เธอคิดเอาไว้

จอร์จิน่าไม่ได้เกิดอยากจะกินเค้กขึ้นมาหรอกนะ เธอแค่อยากจะเดินหนีใบหน้าเย็นชาของแคโรไลน์ไปไกลๆ ซะให้รู้แล้วรู้รอด ยัยนั่นจะมาเป็นนางเอกอะไรเอาปานนี้ไม่เห็นจะมีประโยชน์เลยสักนิด

ทำตัวน่ารำคาญชะมัด

“รับเค้กรสอะไรดีครับมิส” พนักงานชายที่เคาน์เตอร์ทักทายเมื่อจอร์จิน่าเดินเข้ามา เขามองอีกคนด้วยท่าทีเขินอาย เพราะผู้หญิงหุ่นดีคนนี้สวยมาก

จอร์จิน่าหยิบแบงค์หนึ่งร้อยดอลลาร์ยื่นให้พนักงานหนุ่มคนนั้น เขารับมันไว้อย่างเร็วโดยที่ยังไม่รู้ว่าเธอจะเอ่ยอะไรออกมาด้วยซ้ำ

“ทางออกหลังร้านอยู่ไหน?”

เขาชี้ไปที่ประตูด้วยท่าทีกระตือรือร้น “ตรงไป เจอห้องน้ำแล้วเลี้ยวซ้ายครับ”

จอร์จิน่ารีบเดินออกไป เธอรู้จักซอยหลังร้านดี มันจะตัดอ้อมไปลานจอดรถของร้านอาหารอิตาเลี่ยนที่เธอเพิ่งเดินออกมา เธอวางแผนว่าจะให้แคโรไลน์ยืนรออยู่ตรงหน้าร้าน แล้วเธอก็จะรีบไปหาแกรี่คนเดียว ตรงดิ่งกลับบ้านโดยไม่มีแคโรไลน์ให้เหม็นขี้หน้า ยัยนั่นจะต้องโบกแท็กซี่กลับเองโทษฐานที่มาจุ้นเรื่องของเจ้านาย

ร่างบางเดินออกมาหลังร้านได้สำเร็จ หลังร้านมีไฟอยู่ดอกเดียวเปิดสว่างอยู่ เธอต้องเดินตามตรอกแคบนี้ออกไปร้อยเมตรถึงจะผ่านพ้นความมืดสลัวนี้ไปได้ เธอมองเห็นถนน แสงไฟและผู้คนที่เดินพลุกพล่านอยู่ในอีกหนึ่งร้อยเมตร ความจริงตรอกนี้ก็ไม่ได้น่ากลัวมากเหมือนกับฉากในหนังฆาตกรรม แต่จอร์จิน่าก็แอบหวั่นๆ อยู่ดี เธอไม่เคยเดินอยู่ในที่แสงสว่างน้อยแบบนี้มาก่อน ยังไงก็ช่างเถอะ เธอต้องเดินไปถึงถนนข้างหน้าก่อนเป็นอันดับแรก

เสียงประตูหลังร้านเปิดออก ก่อนที่จอร์จิน่าจะทันได้เดิน ตอนแรกเธอนึกว่าเด็กพนักงานในร้าน แต่เมื่อเธอออกตัวเดิน ก็รู้สึกว่าฝีเท้านั้นตามเธอมา แน่ล่ะ จะเป็นใครนอกจากแคโรไลน์

“ฉันหลบเธอไม่พ้นเลยหรือไงห๊ะแคโรไลน์…?!”

จอร์จิน่าสบถหยาบคายออกมาเมื่อคนที่ตามมาไม่ใช่แคโรไลน์ สัมผัสเย็นเฉียบที่แตะบนหน้าผากของเธอทำให้จอร์จิน่าผงะ

มีคนกำลังจ่อปืนมาที่หัวของเธอ! และจอร์จิน่ารู้ว่ามันเป็นของจริงแน่ๆ

“สวัสดีจอร์จิน่า เวสท์”

ผู้หญิง ?

ร่างตรงหน้าเธอเป็นผู้หญิง ตัวสูง ที่มองยังไงก็ไม่ใช่โจรปล้นเงินตามตรอกแคบๆ เธอสวมชุดเดรสสีดำ คอสวมเครื่องเพชรที่จอร์จิน่าไม่รู้ว่าเป็นของจริงหรือเปล่า พร้อมกับหมวกปีกกว้างสีดำ เธอสวมแว่นดำด้วย แถมยังตั้งใจหลบอยู่ในความมืดที่ดวงไฟของร้านส่องไม่ถึง แต่จอร์จิน่าก็เห็นได้เพียงน้อยนิด และมองออกว่าเธอมีผมสีบลอนด์

“ถ้าเธอจะปล้นฉัน ส่งเลขที่บัญชีมา แล้วฉันจะโอนเงินให้” จอร์จิน่าหัวใจเกือบจะวาย เธอไม่เคยเจอเหตุการณ์แบบนี้มาก่อน เธอไม่รู้วิธีรับมือกับโจรหรอกนะ

“ตลกแล้ว! ฉันไม่ได้จะมาปล้นเธอ”

“…?!”

“ฉันได้รับคำสั่งให้มาสั่งสอนเธอเล็กๆ น้อยๆ”

“คะ ใครส่งเธอมา” จอร์จิน่าเสียงสั่น เธอกลัวว่าปืนจะลั่นใส่สมองเธอเมื่อไหร่ก็ได้ ใจของเธอเต้นรัวราวกับจะหลุดออกมาจากอก ความกลัวตายแล่นเข้ามาในตัวของเธออย่างรวดเร็ว

“เธอไม่ต้องรู้หรอกเรื่องนั้นน่ะ รู้แต่ว่าเขาให้ราคาฉันดีมาก” เสียงเยือกเย็น และริมฝีปากสีแดงสดทำให้จอร์จิน่าแทบจะเป็นลม เธอทำเป็นใจดีสู้เสือไม่ได้นานหรอก

“เธอจะฆ่าฉันหรอ?”

ร่างสูงราวกับนางแบบนั้นหัวเราะในลำคอ จอร์จิน่าแอบคิดว่าเธอต้องเป็นผู้หญิงที่สวยมากคนหนึ่ง

“เธอยังไม่ถึงเวลาตายหรอกนะ เขาแค่เรียกการกระทำนี้ว่าข่มขู่” ร่างนั้นลดปืนลงทำให้จอร์จิน่าโล่งอก

“…?!” แต่การกระทำต่อมาทำให้จอร์จิน่าร้องเสียงดัง เมื่อผู้หญิงคนนี้พุ่งตัวเร็วเข้ามากระชากผมของเธออย่างแรง กลิ่นน้ำหอมแบรนด์ดังที่จอร์จิน่าคุ้นเคยตีเข้าจมูกเมื่ออีกคนเข้าใกล้ตัว

“เธอดูดีมาก แต่หน้าเสียดายที่หน้าเธอจะเละไม่เป็นท่า”

“นี่ อย่านะ! อย่าทำอะไรหน้าฉัน เธอรู้มั๊ยว่ามันต้องเสียเวลานานแค่ไหนกว่าจะกลับมาเป็นเหมือนเดิม”

“ให้ตายเถอะจอร์จิน่า เธอตลกจริงๆ” จอร์จิน่าสังเกตน้ำเสียงนั้นได้ชัดเจน สำเนียงเธอเป็นคนรัสเซียอย่างไม่ต้องสงสัย

“ฉันเสียใจที่ต้องทำแบบนี้ขอโทษด้วยล่ะกัน” เมื่อสิ้นคำพูด เธอก็ผลักจอร์จิน่าไปกระแทกเข้ากับผนังปูนใกล้ถังขยะขนาดใหญ่สี่เหลี่ยมของร้านเพียงไม่กี่เมตร จอร์จิน่ารู้สึกเจ็บชา และปวดไปทั่วแผ่นหลัง ร่างนั้นยกด้ามปืนขึ้นเตรียมฟาดลงมาที่หน้าของจอร์จิน่า อีกคนยกมือปัดป้อง หลับตาปี๋ด้วยความตื่นตระหนก พลางคิดในใจว่ามันจะต้องเจ็บมากแน่ๆ

“..!”

เสียงฝีเท้าเดินมาจากภายในร้าน ไม่กี่วินาทีต่อมาประตูหลังร้านเปิดออก

“จอร์จิน่า คุณหนีออกมานอกร้านอย่างนั้นหรอ? ฉันไม่อยากจะเชื่อเลย…นั่น คุณทำอะไรของคุณน่ะ”

แคโรไลน์เห็นว่าจอร์จิน่าหายไปตอนที่เธอละสายตาจากร่างบางที่เดินเข้าไปยังเคาน์เตอร์เพื่อที่จะสั่งเค้กในร้าน ไม่ถึงสามนาทีแคโรไลน์หันกลับไปที่เคาน์เตอร์ก็พบว่าจอร์จิน่าหายไป เธอจึงถามกับพนักงาน และเขาบอกทางเธอในที่สุด แต่ที่น่าแปลกตอนนี้คือท่าทางของจอร์จิน่า อยู่ในสภาพตื่นกลัว มือกำลังยกขึ้นบังหน้า คล้ายกับว่ามีอะไรสักอย่างกำลังจู่โจมเธอจากด้านบน

แมลงหรือเปล่า?

แคโรไลน์คิด

“จอร์จิน่า” แคโรไลน์เดินเข้ามาหาอีกคน เธอลดมือลงและลืมตามองดูแคโรไลน์ จอร์จิน่าดูเหมือนจะโล่งใจเมื่อเห็นเธอ และใบหน้าตื่นตระหนกนั้นหันซ้ายขวามองหาอะไรสักอย่าง

“มีอะไรหรอคะ?”

จอร์จิน่าไม่ตอบ เธอจัดทรงผมให้เข้าที่และพยายามกลับเข้าสู่โหมดปกติแต่ไม่สำเร็จ แคโรไลน์เห็นมือเธอสั่น ร่างสูงมองสำรวจดูบริเวณนั้นแต่ก็ไร้ซึ่งผู้คน ตรงนี้มีไฟแค่ดวงเดียว กว่าจะพ้นตรอกนี้ก็ถือว่าค่อนข้างสลัว จอร์จิน่าเห็นอะไรแต่ไม่ยอมบอกเธอกันแน่

“จอร์จิน่าคุณเห็นอะไร? คุณกำลังตัวสั่น” แคโรไลน์แตะที่แขนของอีกคน จอร์จิน่าเบี่ยงตัวออก

“กลับเถอะ แค่หนูยักษ์ตัวหนึ่งเท่านั้นแหละ ที่นี่โสโครกมาก ฉันไม่อยากอยู่ต่อสักวินาทีเดียว” เสียงเอาแต่ใจของจอร์จิน่าเกือบจะกลับมาเป็นปกติ เธอออกตัวเดินนำหน้าแคโรไลน์ออกไปจากตรอกที่แคบ มุ่งสู่ทางเท้าด้านหน้า แคโรไลน์หันกลับไปมองในสถานที่มืดสลัวนั้นอีกครั้ง ลางสังหรณ์ของเธอชัดเจนมาก จอร์จิน่าไม่ได้อยู่คนเดียวก่อนที่เธอจะมาถึง คำถามตอนนี้คือ ใครที่ทำให้จอร์จิน่ากลัวจนตัวสั่นได้ถึงขนาดนี้

ทำไมคุณถึงไม่ยอมบอกอะไรฉันเลย จอร์จิน่า



เมื่อกลับถึงเพนท์เฮ้าส์จอร์จิน่าก็เดินเข้าห้องเลย แคโรไลน์ ป้าแอนเน็ต แยกย้ายกันกลับบ้าน จอร์จิน่ารู้สึกว่าตัวเองขยับช่วงหลังได้ไม่มากเหมือนอย่างเคย มันปวดตุบๆ และหัวของเธอที่โดนกระชากก็เจ็บมากเช่นกัน ผู้หญิงคนนั้นมือหนักมาก และอีกอย่างจอร์จิน่าไม่ได้บอกความจริงกับแคโรไลน์ ตอนนั้นเธอยังเจ็บและสับสนอยู่ เหมือนกับเธอกำลังจะตกนรก แล้วอยู่ๆ ก็ขึ้นสวรรค์ยังไงยังงั้น ถ้าแคโรไลน์มาไม่ทันเธออาจจะเป็นศพข้างขยะไปแล้วก็ได้

ผู้หญิงคนนั้นหายไปไหน?

นั่นคือสิ่งที่จอร์จิน่ากำลังตั้งคำถามในขณะนี้ ร่างนั้นว่องไวราวกับภูตผี เธอคิดว่าตัวเองคงตาฝาด แต่ความเจ็บปวดที่หลังกับหัวของเธอคือเรื่องจริง มันเกิดเรื่องบ้าอะไรขึ้นกับเธอกันแน่?

ผ่านมาสามชั่วโมงแต่จอร์จิน่ายังนอนไม่หลับสักนิด เธอพยายามคิดหาสาเหตุว่า เธอไปทำใครโกรธถึงขนาดจะฆ่าจะแกงเธอได้ลงขนาดนี้ แต่มาคิดๆ ดูแล้ว เธอก็สร้างศัตรูเอาไว้มากโขเหมือนกัน หรือว่าจะเป็นเพราะคอลัมน์ที่เธอแฉคนดัง ก็ไม่น่าจะใช่ เพราะถ้าเธอจะโดนคงโดนไปก่อนหน้านี้แล้ว จอร์จิน่าตัดปัญหานั้นทิ้งไป เธอปวดหัวเมื่อนึกถึงและยอมแพ้

“ลงไปดูทีวีแก้เครียดคงช่วยได้” จอร์จิน่าลุกขึ้น เธอสวมชุดนอนสายเดี่ยวสีขาวเบาสบายหลังจากการอาบน้ำเมื่อสักครู่ แล้วเดินลงไปชั้นล่าง เธอเปิดทีวีเอาไว้ และหยิบเยือกน้ำจากตู้เย็นมารินใส่แก้ว

“….!?”

อยู่ๆ ไฟในห้องก็กะพริบ จอร์จิน่ายกแก้วกำลังจะดื่มน้ำ หลอดไฟกะพริบสองครั้งและดับลงมืดสนิท เสียงทีวีขาดหายไปราวกับโดนตัดบทสนทนา จอร์จิน่าต้องยืนอยู่ตรงนั้นสักพักเพื่อปรับสายตาให้เข้ากับแสงสลัวจากตึกตรงข้ามที่สาดส่องผ่านบานกระจกขนาดใหญ่ภายในห้องเข้ามา

“ฉันซื้อที่นี่มาแพงนะ ไฟยังกล้าดับเกินสามวิอีกหรอ ถ้ายังไม่มาภายในหนึ่งนาทีฉันจะเอาเรื่องเจ้าของตึกนี้แน่!” จอร์จิน่าอารมณ์เสีย เธอดื่มน้ำเข้าไปเพื่อลบความหงุดหงิด

“…!” เธอได้ยินเสียงฝีเท้าเดินอยู่ในห้องของเธอ มันใกล้มาก จอร์จิน่าหัวใจเต้นผิดจังหวะ เธออาจจะวูบได้ มันมืดและเธอคิดถึงหนังสยองขวัญขึ้นมา

จอร์จิน่าไม่ได้ยินเสียงอะไรดังเท่าเสียงหัวใจเธอแล้วในตอนนี้ และทันใดนั้นเองที่เธอได้ยินเสียงโซฟายุบตัวลงอย่างรวดเร็ว เธอหันขวับมองไปที่โซนรับแขกตามเสียงทันที

ร่างนั้นยืนตระงานอยู่ในความมืดสลัว

จอร์จิน่าเหมือนกำลังหลุดเข้าไปอยู่ในหนังเขย่าขวัญ

นั่นใคร?

เธอพูดอยู่ในใจและแน่นอนว่าเธอไม่ได้คำตอบหรอก ร่างบางกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก

“เจอกันอีกครั้งแล้วนะ จอร์จิน่า เวสท์”

เสียงนั่น?

….ผู้หญิงคนนั้น!

แก้วแทบจะหลุดออกจากมือของจอร์จิน่า แต่เธอกำแน่นเพื่อระงับความกลัวในจิตใจของเธอเอง บ้าน่า! ผู้หญิงคนนี้มาอยู่ที่ห้องของเธอได้ยังไงกัน? แถมยังรู้ที่อยู่ของเธออีกต่างหาก

“…!” ร่างนั้นเดินเข้ามาหาจอร์จิน่าช้าๆ ราวกับหยั่งเชิง จอร์จิน่าสังเกตเห็นว่าเธอเปลี่ยนชุดแล้วจากชุดที่ดูราคาแพงเหมือนไปงานเลี้ยงหรูหรามาเป็นชุดสีดำสนิทเข้ารูป สวมแจ็กเกตสีเดียวกัน และมีหมวกสีมืดปกปิดใบหน้า จอร์จิน่าคิดว่าคงทำให้เกิดความคล่องตัวที่จะฆ่าเธอ และเธอคิดว่าเวลานี้เหมาะที่สุดเพราะมันมืดอีกตามเคย และเธอมองไม่เห็นใบหน้านั้นอีกแล้ว!

“เธอต้องการอะไรจากฉัน” จอร์จิน่าถอยห่างจากโต๊ะบาร์ในครัวมันช่วยกั้นเธอกับร่างนั้นเอาไว้

“ก็มาทำตามหน้าที่ให้เสร็จไง ฉันบอกว่ามาสั่งสอนเธอ แต่อยู่ที่ตรอกนั่นเธอยังไม่เจ็บตัวเลยสักนิด”

“เธอเพิ่งกระชากผมฉันเกือบจะหลุดติดมือ แถมยังจะหักหลังของฉันไปนะ และฉันเจ็บตัวพอแล้ว เจ็บมากด้วยซ้ำ เธอทำตามหน้าที่ของเธอเสร็จแล้ว” จอร์จิน่าจ้อพรั่งพรูออกมาจนลิ้นพันกัน เธอกำลังจนตัวสั่น

ร่างนั้นหัวเราะออกมาอย่างอารมณ์ดี

“เธอจำกัดความว่าคำว่าเจ็บตัวไม่เป็นนะจอร์จิน่า นั่นไม่ได้เรียกว่าเจ็บตัวสักนิด!” ร่างนั้นทุบโต๊ะบาร์ดังปังเพื่อข่มขวัญจอร์จิน่า ซึ่งมันได้ผล และเป็นจังหวะเดียวกันกับที่จอร์จิน่าเหวี่ยงแก้วน้ำในมือใส่ร่างนั้น เธอเหวี่ยงแก้วสุดแรงแต่วิถีมันแย่มากหรือไม่ผู้หญิงคนนั้นก็หลบทัน แก้วกระทบลงพื้นแตกกระจายเสียงดัง แล้วหลังจากนั้นจอร์จิน่าได้ยินเสียงคำรามขัดใจออกมาจากปากผู้หญิงคนนั้น

“…!” และเธอยิ่งตกใจมากขึ้นไปอีกเมื่อร่างนั้นเคลื่อนไหวตัวอย่างรวดเร็ว เธอกระโดดเหวี่ยงตัวเองข้ามโต๊ะบาร์ที่กั้นเอาไว้ แล้วคว้าเข้าที่คอของจอร์จิน่าน่าอย่างรวดเร็ว เธอส่งผ่านแรงบีบมาที่มือทั้งสองข้าง ก่อนจะกระแทกด้านหลังจอร์จิน่าเข้ากับตู้เย็นสองทีดังโครมใหญ่ ร่างบางไอโครกและหายใจลำบาก เธอเจ็บที่บริเวณหลอดลม ถ้าเธอไม่ทำอะไรสักอย่างเธอได้ตายจริงๆ แน่

จอร์จิน่าควานหาอะไรสักอย่างเปะปะไปหมดที่เคาน์เตอร์ครัวข้างตู้เย็น เธอจับอะไรสักอย่างได้น่าจะเป็นชามดินเผา เธอรวบรวมแรงและฟาดเข้าไปที่ข้างกกหูของผู้หญิงคนนั้น เธอร้องออกมาด้วยความเจ็บปวดก่อนจะปล่อยมือจากจอร์จิน่าให้เป็นอิสระ

ร่างบางหลุดออกมาได้ เธอรีบหายใจเอาอากาศเข้าปอด แล้วไอออกมาอีกครั้ง ก่อนจะรีบวิ่งออกมาจากโซนครัวไปที่ห้องรับแขก หวังจะก้าวไปบนห้องที่ชั้นสองเพราะบนนั้นมีมือถือของเธออยู่ จอร์จิน่าต้องการความช่วยเหลือ แต่ร่างสูงฟื้นตัวเร็วมาก เธอกระโดดพุ่งมาล็อคจอร์จิน่าจากด้านหลังในท่ากอดและเหวี่ยงเธอลงพื้นห้อง จอร์จิน่าเซไปโดนกับพนักพิงโซฟาและปวดแปล๊บที่แขน ผู้หญิงคนนั้นเดินเข้ามากระชากผมของเธอและผลักตัวจอร์จิน่าลงในท่าคว่ำหน้า ก่อนจับแขนข้างซ้ายของเธอไพล่หลังและใช้เข่ากดแขนกับหลังของเธอ จอร์จิน่าน้ำตาซึมด้วยความเจ็บปวด เธอร้องออกมาเสียงดัง เมื่อเห็นว่าอีกคนส่งเสียงมือของร่างนั้นก็กดหัวของจอร์จิน่าที่อยู่ใต้ร่างแนบติดพรมปูพื้นสีขาว แรงกดนั้นทำให้เธอปวดร้าวราวกับกระดูกที่หน้าจะแตกหัก เธอสัมผัสได้ว่ามีของเหลวเหนียวๆ สีแดงสดหยดลงมาโดนหน้าของเธอ แต่จอร์จิน่ามั่นใจว่าไม่ใช่ของเธอ ผู้หญิงคนนั้นโดนเธอฟาดเข้าที่หัว จอร์จิน่าคงฟาดเธอแรงมากและเธอกำลังโมโห

“เธอทำหัวฉันแตก! ชดใช้ซะ!”

ร่างนั้นคำรามอีกครั้ง ก่อนจะกระชากตัวของจอร์จิน่าขึ้นจากพื้น หลังมือของเธอฟาดเข้าที่หน้าของจอร์จิน่าสองทีและหนักหน่วง เธอรู้สึกว่าตอนนี้เลือดกบปากคาวคละคลุ้งไปหมด

“เธอทำแบบนี้ไม่ได้ทำให้ฉันสนุกหรอกนะ!” ร่างสูงโมโหผลักจอร์จิน่ากระเด็นไปโดนจอทีวีขนาดหนึ่งแปดสิบนิ้ว เธอยังไม่หนำใจหยิบแจกันที่วางอยู่บนโต๊ะปาใส่จอร์จิน่า แต่เธอคงตั้งใจปาไม่โดน เสียงแตกของแก้วดังขึ้นจากด้านหลังของจอร์จิน่า ทีวีจอใหญ่ของเธอแตก ร่างบางล้มลงพร้อมกับเสียงดังนั้น เธอหมดแรงและตกใจจนแทบจะเป็นลม สิ่งที่เกิดขึ้นกับเธอมันน่ากลัวมาก เธอคิดว่าตัวเองกำลังจะตาย เพราะร่างกายเจ็บปวดไปหมดทุกส่วน

ไม่ไหว

จอร์จิน่าลุกไม่ขึ้นตัวสั่นเหมือนกันเป็นไข้ เธอรู้สึกแสบที่บริเวณใบหน้า คงโดนเศษกระจกจากจอภาพบาดเข้าที่แก้ม ความกล้าที่จะสู้ในตอนแรกหายไปหมด เธอกลัวมาก ตอนนี้เธอกำลังขาดสติอยู่ ร่างสูงทรุดตัวลงนั่งข้างเธอและกระชากตัวเธอขึ้นอีกครั้ง

“อย่า…” จอร์จิน่าห้าม เธอห้ามเหมือนเด็กๆ เธอไม่รู้ว่าต้องพูดอะไรแล้วในตอนนี้

“ไม่ได้หรอก ฉันต้องทำตามคำสั่ง ฉันต้องเล่นเธอให้แรงกว่านี้จอร์จิน่า” เธอโอบเอวจอร์จิน่าเข้าไปใกล้ๆ กระซิบเสียงเซ็กซี่ข้างใบหู ก่อนที่ลิ้นร้อนๆ ของเธอจะเลียที่ใบหน้าของจอร์จิน่าอย่างคนเถื่อนกระหายในเรื่องที่จอร์จิน่าอยากจะอาเจียน ร่างบางสะดุ้งเจ็บแปล๊บที่แผลผู้หญิงคนนั้นเลียที่แผลของจอร์จิน่า เธออยากผลักออกแต่ทำไม่ได้

“ฉันชอบแมว เธอไม่ชอบหรอ?” แล้วเสียงนั้นใกล้เธอมาก จอร์จิน่าอยากเห็นใบหน้านั้นให้ชัดเจน แต่เธอไม่สามารถเห็นได้

“ทะ เธออยากได้เงินเท่าไหร่ฉันจะจ่ายให้ มากกว่าคนที่จ้างเธอมาสามเท่า” จอร์จิน่ารวบรวมความกล้าอีกครั้ง แน่นอนว่าเธอโดนหัวเราะใส่หน้า

“ไม่ได้หรอก ทำอย่างนั้นก็เสียงดายแย่ เพราะฉันเริ่มสนุกกับเธอแล้วจอร์จิน่า เราจะได้เล่นกันนานๆ ยังไงล่ะ”

“โรคจิต!”

“ฉันไม่พอใจเลยที่แมวน้อยอย่างเธอเรียกฉันแบบนี้ อย่าเรียกฉันว่าโรคจิต เพราะเธอจะเจ็บตัวมากกว่านี้!”

“เธอควรจะยอมรับซะบ้างนะ!”

“…!” จอร์จิน่าใช้พลังที่มีอยู่น้อยนิดต่อยเข้าที่หัวของร่างสูงข้างที่โดนชามดินเผาฟาด นั่นทำให้เธอหลุดเป็นอิสระอีกครั้ง เธอเซเกือบล้มลงเมื่อไม่มีร่างสูงให้พิง เธอกลับมาตัวตั้งตรงเมื่อเสียงนั้นร้องด้วยความเจ็บปวด ก่อนจะรวบรวมพลังเฮือกสุดท้ายวิ่งขึ้นบันไดไปชั้นสอง ห้องนอนของเธอ

“จอร์จิน่า!”

จอร์น่าได้ยินผู้หญิงคนนั้นแผดเสียงดังลั่นไล่หลังด้วยความโมโห แต่เธอพยายามวิ่งเข้ามาในห้องได้สำเร็จ เธอล็อคประตูด้วยมือที่สั่นเทา และพุ่งเข้าไปหาโทรศัพท์ที่อยู่บนเตียง เธอกดโทรออก เสียงสัญญาณรอสายช่างดังนานราวชั่วกัปชั่วกัลป์

รับซิ บ้าเอ๊ย!

เสียงเคาะประตูปึงๆ ดังขึ้น

“จอร์จิน่าคุณยังไม่ถึงวันตายหรอก ออกมาเถอะอย่าให้ฉันต้องพังเข้าไป” เสียงข่มขวัญอีกด้านหนึ่งของประตูทำให้จอร์จิน่าขวัญหาย ไม่ได้นะ เธออุตส่าห์มาถึงที่นี่ได้แล้วแท้ๆ เธอจะมาตายบนห้องนี้ไม่ได้

[จอร์จิน่า]

“แคโรไลน์….!”

เสียงประตูดังโครมหลายครั้ง ผู้หญิงคนนั้นกำลังพังประตูเข้ามา

[นั่นเสียงอะไรน่ะ?]

“ช่วยด้วย! มีคนบุกเข้ามาทำร้ายฉัน….!”

แล้วประตูก็ดังโครมครั้งสุดท้าย ลูกบิดพัง และประตูเปิดออก

“ไม่นะ…อย่า!”

[…!]

โทรศัพท์ถูกคว้าไปจากมือ ผู้หญิงคนนั้นถอดแบตออกอย่างชำนาญเธอเหวี่ยงมือถือลงที่พื้นและบดขยี้มันด้วยส้นรองเท้าหนักๆ

พังไปแล้วความหวังสุดท้ายของเธอ

จอร์จิน่าถอยร่นไปข้างหลังหายใจลำบากเมื่อร่างนั้นใกล้เข้ามา

“อย่าทำหน้าตกใจขนาดนั้นฉันไม่ได้จะฆ่าเธอ” เมื่อสิ้นเสียงของผู้หญิงคนนั้นจอร์จิน่าก็โดนต่อยเข้าที่ท้องน้อยอย่างแรง เธอจุกจนตัวงอน้ำตาไหลออกมา และเจ็บอีกครั้งเมื่อร่างสูงถีบเธอที่ไหล่จนล้มหงายหน้าลงที่พื้น

ลุกไม่ได้…เธอจุกและเจ็บปวดจนลุกไม่ได้อีก

ร่างนั้นเดินเข้ามา จอร์จิน่าคิดว่าอีกคนอาจจะพอใจที่เห็นเธอหมดฤทธิ์ ผู้หญิงคนนั้นยืนมองเธออยู่พักหนึ่งก่อนจะวางเท้าตัวเองลงที่มือข้างขวาของเธอ

“จอร์จิน่า เวสท์ เธอจะไม่มีมือเขียนคอลัมน์แฉคนอื่นอีกต่อไป”

แรงบดนั้นส่งมาที่มือของจอร์จิน่า ร่างบางกรีดร้องออกมาทั้งน้ำตา

ได้โปรดเถอะ ใครก็ได้ช่วยฉันที




_________________________________________________

มาอัพให้แล้วน๊าาาาาาา ตอนนี้จอร์จิน่าเจอค่อนข้างหนักอยู่

รอลุ่้นว่าจะมีใครมาช่วยเธอได้ทันมั๊ย?  โปรดติดตามตอนต่อไป

ปล. โผล่มาอีกคน วาเนสซ่า ซอว์เยอร์ คือคู่ของเฮเลน่าเด้อ



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 25 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

50 ความคิดเห็น