[CUNNING LADY]MY SASSYหลงรักหมดใจยัยบอดิการ์ดเย็นชา[YURI]

ตอนที่ 4 : TWO

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 444
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 34 ครั้ง
    3 มิ.ย. 61

“ถึงว่าการร้องไห้เป็นอะไรที่ไร้ประโยชน์ ไม่น่าร้องเลย ฉันจะต้องแต่งหน้าให้หนาขึ้น”จอร์จิน่านั่งที่หน้ากระจก ส่องดูความโทรมและไม่สดชื่นของใบหน้าหลังจากที่เพิ่งอาบน้ำเสร็จและเตรียมตัวไปทำงาน เธอร้องไห้แค่ไม่ถึงสิบนาทีด้วยซ้ำหลังจากที่รู้ว่าตัวเองทำตัวเหมือนเด็กแค่ไหน แคโรไลน์ต้องทำเธอหมดความอดทนขั้นสูงสุดจริงๆ

 

ยัยนั้นร้ายกาจจริงๆ ถึงทำให้ฉันร้องไห้ออกมาได้


แคโรไลน์ทำเธออับอายที่บริษัทไม่พอยังตามมาให้เธออับอายซ้ำสองที่บ้านอีก แต่ถึงยังไงแคโรไลน์ก็โดนเธอเล่นงานกลับคืนไปบ้าง เลือดตกไปทีเดียวแถมโดนฝ่ามือเธอเข้าไปอีก ก็ดี จอร์จิน่าคิดว่าแคโรไลน์คงยื่นใบลาออกแทบไม่ทัน

“อรุณสวัสดิ์ค่ะคุณหนู อาหารเช้าพร้อมแล้ว”ป้าแอนเน็ตเดินเข้ามาเสิร์ฟอาหารเช้าที่โต๊ะ ทำงานปกติราวกับเมื่อวานไม่มีอะไรเกิดขึ้น ป้าแอนเน็ตเป็นอย่างนี้เสมอ เพราะอย่างนี้จอร์จิน่าเลยจำใจไล่ออกไม่ได้ หญิงชราคนนี้ไม่เคยถือสาเธอ

จอร์จิน่าหันไปมองยังแจกันที่ตกลงมาแตกเมื่อคืน ร่องรอยของมันหายไปแล้ว ป้าแอนเน็ตคงเก็บเอาไปทิ้ง จอร์จิน่าเสียดายจริงๆ ใบนั้นประมูลมาไม่ใช่ถูกๆ แถมยังเอาชนะราคาประมูลของโลเวล ฮิลตัน ได้อย่างน่าภาคภูมิใจ มันเป็นรางวัลแห่งเกียรติยศที่เอาชนะหมอนั้นได้แท้ๆ

จอร์จิน่าเลิกสนใจก่อนที่หันไปทานอาหารเช้าแทน เธอเปิดอ่านหนังสือพิมพ์ที่ไม่ค่อยจะมีข่าวอะไรน่าสนใจในวันนี้ และดูข่าวจากทีวี เธอสนใจข่าวในทีวีก่อนจะจิบน้ำผลไม้ไปพลาง ไม่นานจากนั้นประตูห้องก็เปิดออกโดยไม่มีการกดออดที่หน้าห้อง จอร์จิน่าแปลกใจเพราะคนที่จะเข้ามาในห้องนี้และรู้รหัสได้มีแค่เธอกับป้าแอนเน็ต เมื่อร่างสูงก้าวเข้ามา จอร์จิน่าก็หมดอารมณ์อยากอาหารพอดี

นรกชัดๆ

จอร์จิน่าหมดอารมณ์จะรับรู้ข่าวสารที่ดังมาจากทีวี เมื่อเห็นอีกคนเดินหน้าตาเย็นชาเข้ามาราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น

 

อะไรกันยัยนี่ยังไม่ลาออกอีกหรอ? ตายยากจริงๆ

 

จอร์จิน่าเห็นว่ามือข้างที่แคโรไลน์ปัดลูบูแตงของเธอยังคงติดพลาสเตอร์เอาไว้

“มาทำอะไรที่นี่ แล้วรู้รหัสห้องฉันได้ยังไง!”จอร์จิน่าเสียงดังจนป้าแอนเน็ตใจไม่ดีกลัวว่าจะเกิดเหตุการณ์แบบเมื่อคืนขึ้นอีก
“ฉันเป็นบอดี้การ์ดของคุณค่ะ ฉันจำเป็นต้องรู้รหัสห้องของคุณ มิสเตอร์เวสท์เป็นคนจัดการให้”แคโรไลน์ตอบเสียงเรียบ

จอร์จิน่าถอดหายใจแรงๆ พ่อของเธอนี่ก็เหลือทนจริงๆ แล้วตาแก่นั้นรหัสห้องเธอได้ยังไง อ่อ ป้าแอนเน็ตอีกแล้วซินะ ทำไมจนถึงปานนี้แล้วยังฟังคำสั่งพ่อของเธอแทนที่จะเป็นเธอ ทุกคนที่อยู่ในนี้เป็นคนของพ่อเธอทั้งหมด ทั้งๆที่เธอพยายามสลัดออกจากชีวิตแล้วแต่ก็ไม่เป็นผล
“เมื่อไหร่เธอจะลาออก”
“ฉันรับปากกับมิสเตอร์เวสท์ว่าจะดูแลคุณ

“รับปากก็คืนคำได้ ฉันอยากจะคุยกับพ่อเรื่องนี้ ป้าแอนเน็ตเอามือถือมาซิ”จอร์จิน่าสั่ง พอดีกับที่มือถือของเธอมีคนโทรเข้ามา จอร์จิน่ารับสายนั้น
“ใครนะ
โซอี้ กล้าดียังไงโทรเข้ามาเบอร์ส่วนตัวของฉัน ฉันบอกเธอว่ายังไง มีอะไรก็เมล์มาบอก จะต้องให้บอกอีกสักกี่รอบ!”จอร์จิน่าต่อว่าปลายสาย จากนั้นใบหน้าของเธอก็ดูเกรี้ยวกราดขึ้นมา แคโรไลน์สังเกตพฤติกรรมนั้นและพยายามจะชิน
“กล้ามาก
! ฉันบอกเธอว่ายังไงโซอี้ ฉันบอกว่าห้ามตานั่นเข้าบริษัท โธ่เอ๊ย! ให้มันได้อย่างนี้ซิหาอะไรนะ บังอาจสุดๆ ฉันจะจัดการเอง ไปเดี๋ยวนี้แหละ”จอร์จิน่าวางสายแล้วหุนหันเดินออกไปทันที แคโรไลน์ตามออกไปติดๆ
“นี่เธอกำลังทำอะไรอยู่มิทราบยะ”จอร์จิน่าหันมาตวาดอีกคน แต่แคโรไลน์ไม่ตอบเพราะเธอได้ตอบคำถามนั้นไปแล้วว่าเธอเป็นบอดิ้การ์ดของจอร์จิน่า

“นี่”จอร์จิน่าก้าวไปที่ลิฟต์ แคโรไลน์ก็ตามเข้าไป“ไม่พูดก็ไม่ต้องพูดไปตลอดชีวิตที่เหลืออยู่นั้นแหละ จะเงียบก็เชิญ
!”จอร์จิน่าดูเหมือนจะหงุดหงิด แต่ทำอะไรไม่ได้ เธอจึงได้แต่หัวเสียอย่างนั้นไปก่อน เพราะมีปัญหาใหญ่รอเธออยู่ ส่วนแคโรไลน์ก็พยายามจะเข้าใจอารมณ์ร้ายของจอร์จิน่า เธอเลยนิ่งเงียบเอาไว้เสียก่อนเป็นการดีที่สุด

คุณหนูอะไรอารมณ์ร้ายชะมัด

“ออกไปซะ!”ทันทีที่จอร์จิน่าก้าวเข้าไปในห้องทำงาน สิ่งแรกที่เธอทำก็คือตะโกนเสียงดังไล่แขก โซอี้เลขาที่ยืนอยู่ในนั้นก่อนแล้วกำลังหวาดกลัว เธอไม่ได้หวาดกลัวผู้ชายที่นั่งอยู่ในห้องนี้ แต่หวาดกลัวเจ้านายของตัวเองมากกว่า
“นั่นคือคำทักทายของคุณหรอจีน่า ผมแปลกใจว่าทำไมคุณถึงได้ชอบพูดคำนี้กับผมนัก”

แคโรไลน์ค่อนข้างเห็นด้วยกับผู้ชายคนนี้ จอร์จิน่าชอบตะคอกไล่เธอบ่อยๆจนชินไปเสียแล้ว

ผู้ชายที่นั่งสบายๆอยู่ที่โซฟาหันหน้ามายิ้มให้จอร์จิน่า เขาดูเป็นผู้ชายที่แข็งแรง ราวกับนักกีฬา ผมสีบลอนด์ และเคราของเขาขลับให้ใบหน้าดูหล่อเหลา ดวงตาสีฟ้าเจ้าเล่ห์ของเขามองจอร์จิน่าอยู่ตลอดเวลา
“ถ้าผมเป็นคุณผลจะทักว่า
ว่าไง ที่รักของฉัน
“ชาติหน้าเถอะยะ”จอร์จิน่าเบ้ปาก

เขาปรายตามายังแคโรไลน์ที่ยืนนิ่งอยู่ข้างหลังจอร์จิน่า
“ว้าว คุณไปหาเลขาคนใหม่หุ่นสวยแบบนี้ได้จากที่ไหนนะจีน่า แล้วโซอี้ล่ะจะทิ้งแล้วหรอ
?”เขาลุกขึ้นจากโซฟาและเดินปลีกตัวเข้ามาหาแคโรไลน์ โซอี้ทำท่าจะแย้ง แต่แคโรไลน์พูดขึ้นก่อน
“ฉันเป็นบอดิ้การ์ดค่ะ”
“ให้ตายเถอะ”เขามองดูแคโรไลน์ใกล้ๆ จนหญิงสาวต้องเอียงตัวออกห่างไปนิดหน่อย“ผมจะหาบอดิ้การ์ดอย่างคุณได้ที่ไหน ตอบหน่อยซิโซอี้”

เขาทำหน้าเจ้าเล่ห์ใส่แคโรไลน์แต่ดันถามโซอี้ขึ้น เลขาสาวอึกอักที่จะตอบ แคโรไลน์คิดว่าเขาเป็นผู้ชายที่ช่างพูดช่างเจรจา แต่พอตั้งใจมองดีๆก็รู้ว่าเขาประหม่าอะไรบางอย่าง แคโรไลน์เคยพบคนที่มีพฤติกรรมแบบเขาตอนทำงานที่เอฟบีไอ

จากนั้นเขาก็เลี่ยงไปคุยเรื่องอื่น อย่างสภาพอากาศ ภาพยนตร์ที่จะฉาย และเขากำลังจะไปเที่ยวที่แคนาดา จนจอร์จิน่าต้องพูดดักคอเขา
“หยุดพูดเรื่องไร้สาระ ฉันทนฟังต่อไปไม่ได้มันระคายหู แล้วฉันบอกคุณกี่ครั้งแล้วว่าที่นี่ไม่ต้อนรับคุณ หรือจะให้ฉันลงทุนติดป้ายประกาศห้ามคุณเข้ามา”
“ผมไม่เคยอยากมาที่นี่หรอก นอกจากจะเป็นห้องของคุณค่อยดีขึ้นมาหน่อย”

จอร์จิน่ากลอกตา“ว่าธุระของคุณมา”

เขาพยักหน้ายอมแพ้อีกคน ก่อนจะกลับไปนั่งที่โซฟาตัวเดิม และทำท่าเชิญให้จอร์จิน่านั่งลง  แต่หญิงสาวเมินคำเชิญนั้น พลางบอกให้แคโรไลน์และโซอี้ออกไปรอข้างนอกห้อง และเหนือสิ่งอื่นใด เธอสั่งให้โซอี้ปิดประตูกระจกทั้งๆที่ไม่เคยจะปิดเลยนอกจากแขกคนนั้นจะมีเรื่องสำคัญมากๆ

แคโรไลน์เดินออกมาก่อนโซอี้ที่ปิดประตูตามหลังออกมา ใบหน้าของโซอี้ไม่สู้ดีนักหลังจากที่มองจอร์จิน่ากับผู้ชายคนนั้นคุยกันอยู่ในห้อง สีหน้าของจอร์จิน่าดูเครียดๆ
“ผู้ชายคนนั้น เอ่อ ที่กำลังคุยอยู่กับคุณจอร์จิน่า ดูเหมือนไม่ค่อยจะลงรอยกันนะคะ”แคโรไลน์พูดลอยๆ อยู่ๆเธอก็อยากรู้เกี่ยวกับความสัมพันธ์ของทั้งสองคน
“ใช่ค่ะ คุณบอดิ้การ์ด โทษทีนะคะคุณชื่อว่าอะไรนะคะ คุณ

“แคโรไลน์ ครอสไวต์ ค่ะ”
“ฉันโซอี้ อีแวนส์ ค่ะ”หลังจากที่เธอแนะนำตัวก็เล่าเรื่องของผู้ชายคนนั้นออกมา“ผู้ชายคนนั้นชื่อ โลเวล ฮิลตัน ค่ะ เป็นผู้บริหารสำนักข่าว
CC Today เขาเป็นนักข่าว และนักหนังสือพิมพ์ชื่อดัง เห็นในข่าวพูดเอาไว้อย่างนั้น จะว่าไปฉันก็ไม่ค่อยรู้เรื่องอะไรมากกว่านั้น เวลาที่มิสเวสท์เจอกับเขา เธอดูอารมณ์ไม่ดีมากเลยนะคะ ฉันคิดว่าทั้งสองคนไม่น่าจะอยู่ด้วยกันเกินห้านาที”

แคโรไลน์มองผ่านกระจก โลเวลไม่ใช่ผู้ชายที่เกรงกลัวจอร์จิน่า เขาดูกวนประสาทเสียมากกว่า สองคนนี้ต้องมีอะไรกันมากกว่านักธุรกิจที่รู้จักกัน บางทีอาจจะรู้จักกันมากกว่านั้น จะว่าไปมันก็ไม่ใช่ธุระอะไรของเธอที่ต้องคิดมาก เพราะนั่นเป็นเรื่องส่วนตัวของจอร์จิน่า และดูเหมือนว่ารายนั้นจะรับมือได้อยู่แล้ว
“ฉันเคยอ่านในนิตยสารเล่มหนึ่งน่ะค่ะ มิสเตอร์ฮิลตันเคยให้สัมภาษณ์ว่าชอบผู้หญิงสเปคแบบมิสเวสท์ แต่ในความจริงนั้นมิสเวสท์ เอ่อ
ไม่น่าจะคิดแบบนั้นกับเขานะคะ”
”แครไลน์คิดว่าโลเวลแอบชอบข้างเดียว สำหรับจอร์จิน่าแคโรไลน์ไม่ปฎิเสธเลยว่าเธอสวยมาก ไม่แปลกที่จะมีผู้ชายมาเกี่ยวข้องด้วยตลอดเวลา แต่ผู้ชายอย่างโลเวลดูท่าจะไปไม่รอด เพราะจอร์จิน่าแสดงท่าทีรำคาญใจน่าดู

แคโรไลน์แค่สังเกตพฤติกรรมของทั้งสองเงียบๆ

“มีเรื่องอะไรก็รีบๆพูดมา”จอร์จิน่ายืนกอดอกเชิดหน้าหยิ่งส่งให้อีกคน ถ้าเอามนุษย์ผู้ชายมายืนกองๆกันอยู่ตรงนี้ โลเวลเป็นผู้ชายที่เธอเกลียดที่สุดในโลก เขากลั่นแกล้งเธอด้วยเรื่องเล็กๆน้อยๆ ไปจนถึงเรื่องธุรกิจ เขาตามจีบเธอตั้งแต่ตอนอยู่มหาวิทยาลัย พอเธอไม่เล่นด้วยก็ดูเหมือนจะแค้น พยายามเอาชนะเธอด้วยเรื่องไร้สาระจนถึงทุกวันนี้ จอร์จิน่าพยายามสงบเพราะเขาก็เป็นถึงผู้บริหารสำนักข่าวยักษ์ใหญ่ และเหนือสิ่งอื่นใด เธอคร้านจะมีข่าวกับเขา

“งั้นผมก็ขอเข้าเรื่องเลยแล้วกันนะ”เขาพูด“ผมได้ข่าวจากวงในมาว่าคุณกำลังจะเขียนแฉนักธุรกิจลงคอลัมน์ของคุณในเดือนหน้า”

จอร์จิน่ามองเขา เขาตั้งใจจะพูดอะไรกันแน่? แล้วข่าววงในที่ว่าาคืออะไร ใครในบริษัทเธอเป็นคนไปโพนทะนา อย่าให้จับได้นะ เรื่องยาวแน่!
“แล้วไง
?
“ก็ไม่แล้วไงหรอก เพราะคนที่คุณจะเขียนคือลุงของผมน่ะซิ”

คนในบริษัทของเธอตัวการจริงๆ อีตานี่ยัดเงินให้ใครเป็นไส้ศึก
“แล้ว
?”จอร์จิน่ายังแสร้งทำเป็นเชิดใส่ ทั้งๆที่ในใจเริ่มหวั่นๆอยู่เล็กน้อย
“คุณได้ข้อมูลมาจากไหน ผมล่ะทึ่งคุณเลย”
“ถ้าคุณจะฟ้อง ฉันมีทนายบริษัท”
เขาหัวเราะ“อย่าให้ถึงขั้นนั้นเลย เราตกลงกันได้นี่”
“คุณกำลังจะเขียนอะไรเกี่ยวกับลุงของผม”
“ทำไมฉันต้องบอกคุณ แน่นอนว่าฉันมีหลักฐานก็แล้วกัน เรื่องจริงใครก็อยากได้ยิน อยากอ่าน อยากเม้าส์ มันเป็นสัจธรรม”
“สัจธรรมบ้าบออะไรของคุณ”
จอร์จิน่าหยักไหล่ไม่สนใจ

“จอร์จิน่าถ้าคุณจะกรุณา ผมไม่อยากให้คุณเขียนถึงลุงของผม มันกระทบบริษัทของผม เขาเป็นที่ปรึกษา”โลเวลหัวเสียแต่จอร์จิน่ายิ้มอย่างถือไพ่เหนือกว่า
“ฉันไม่รับปากคุณหรอกนะ คุณบอกเองไม่ใช่หรอว่าธุรกิจอย่างเรามันต้องขยันทำมาหากิน”

เขาลุกพรวดขึ้นด้วยอารมณ์เกรี้ยวกราด เขาอยากจะขย้ำเธอด้วยมือคู่นี้ และขู่ให้กลัว แต่น่าเสียดาย เธอไม่เคยกลัวเขา แต่เธอมีจุดอ่อน

ใช่ จอร์จิน่ามีจุดอ่อนที่โลเวลรู้ดี
“คุณจะเล่นอย่างนี้ใช่มั๊ย
? ได้”เขาพยักหน้า“ผมก็ต้องขยันทำมาหากินเหมือนกันจีน่า”

เขาพูดและแสยะยิ้มมาให้เธอ ก่อนจะหยิบซองสีน้ำตาลขนาดซีหกออกมาจากกระเป๋าสูทสีเทาด้านใน และว่างมันลงที่โต๊ะ
“นั่นอะไร”
“ไม่ใช่จดหมายสารภาพรักของผมแล้วกัน เปิดดูสิ”

เขาพูดแฝงนัยน์บางอย่าง จอร์จิน่าทนเมินไม่ได้เพราะความอยากรู้อยากเห็นของเธอจะบดบังการตัดสินใจแทบทุกครั้ง เธอหยิบมาขึ้นมาแล้วเปิดออกดู

รูปถ่าย
…?” รูปถ่ายที่จอร์จิน่าเอาออกมาจากซองมีประมาณห้าถึงหกรูปเห็นจะได้เธอเดาจากน้ำหนัก ในภาพ มีชายในรูปกำลังเดินเข้าไปในสถานที่แห่งหนึ่งป้ายเขียนว่า สถานบำบัดอีสคาสเซิล คนที่หันหลังให้รูปจอร์จิน่ารู้ได้ทันทีว่าเป็นพ่อของเธอ

“อะไร? ให้ฉันดูว่าพ่อของฉันซ่อนผู้หญิงอีกคนเอาไว้หรือไง เรื่องนี้ฉันไม่สนหรอก”จอร์จิน่าพูดเป็นเชิงไม่ใส่ใจ
“คุณนี่ใจร้ายกับพ่อจังเลยนะ
ไม่ใช่หรอก ดูไปเรื่อยๆ”

ร่างบางไล่ดูรูปภาพเรื่อยๆจนหยุดมองรูปที่สี่ พ่อของเธอยืนคู่กับเด็กหนุ่มอายุวัยยี่สิบปีต้นๆ แค่หันหน้ามาครึ่งหนึ่งจอร์จิน่าก็รู้ทันทีว่าเป็นใคร น้องชายของเธอ
“แดนหรอ
?” นี่มันเรื่องบ้าอะไรน้องชายกับพ่อของเธอไปทำอะไรที่นั่นกันล่ะ เธอไม่เข้าใจเลย และดูเหมือนว่าโลเวลจะอ่านสีหน้านั้นออก เขาเลยอธิบายให้ฟัง
“น้องชายของคุณเหมือนกับกำลังบำบัดฟื้นฟูอะไรซักอย่างอยู่นะ รูปนี้ถ่ายเมื่ออาทิตย์ที่แล้ว”

อยู่ๆจอร์จิน่าก็รู้สึกปากคอแห้งไปหมด ใบหน้าหยิ่งๆของเธอดูเปลี่ยนไป โลเวลยิ้ม นั่นเป็นสิ่งที่เขาต้องการจะเห็น
“ไม่จริง ภาพตัดต่อชัดๆ แดนนอนรักษาตัวอยู่ที่โรงพยาบาล อย่ามาโกหกฉันซะให้ยาก ฉันไม่หลงกลคุณหรอก”
โลเวลหัวเราะในลำคอ“คุณคิดว่าตลอดเวลาน้องชายคุณพักรักษาตัวอยุ่ที่โรงพยาบาลในควีนซินะ แล้วในภาพนี้คืออะไรล่ะ อีสคาสเซิลอยู่ที่บรูคลิน ผมจะบอกให้นะว่าใครก็ตามที่ไปที่นั่นไม่ติดยาก็ติดเหล้า
”โลเวลหยุดพูดและดูปฎิกิริยาของอีกฝ่าย เขาพอใจที่เห็นสีหน้าที่มีเลือดฝาดนั้นซีดลง ส่วนจอร์จิน่าไม่อยากจะเชื่อกับเรื่องที่เกิดขึ้นเลย เธอคุยกับจอร์แดนน้องชายของเธอทุกวันเขาก็บอกว่าพักรักษาตัวอยู่ที่โรงพยาบาลในควีนตลอด แล้วทำไมน้องชายของเธอจะต้องโกหกด้วย พ่อกับน้องชายของเธอกำลังปิดปังอะไรอยู่กันแน่
“จีน่าคุณควรจะคุยเรื่องนี้กับพ่อของคุณนะ ไม่ซิ ไม่ต้องโทรคุยก็ได้ เพราะข่าวนี้จะตีพิมพ์ในหนังสือพิมพ์ของผมเช้าวันพรุ่งนี้ แล้วคุณค่อยคุยกับพวกเขาตอนเช้าก็ได้”
…!”แววตาสีฟ้าของจอร์จิน่าคุกรุ่นไปด้วยโทสะ เธอมองโลเวลราวกับจะกินเลือดกินเนื้อ เขาตั้งใจจะกลั่นแกล้งเธออยู่แล้ว เขาเก็บเรื่องนี้เอาไว้นาน เพื่อที่จะต่อรองกับเธอยามที่เธอจะงัดข้อแข่งกับเขา
“คุณบอกเองไม่ใช่หรอกว่าธุรกิจอย่างเรามันต้องขยันทำมาหากิน”เขาพูดคำที่จอร์จิน่าพูดก่อนหน้านี้ตีแสกหน้าเธอ และฉีกยิ้มให้
“ไอ้คนทุเรศ
!
“นั่นแหละผม”เข้าโค้งหัวรับคำด่านั้น ก่อนจะลุกขึ้นและเผชิญหน้ากับร่างบาง เขามองใบหน้านางพญาแสนสวยที่เปี่ยมไปด้วยโทสะ ริมฝีปากแดงสดของจอร์จิน่าเม้มเป็นเส้นตรงด้วยความโกรธแค้น เธอกำลังโกรธ โกรธมากด้วย นั่นโลเวลรู้ดี
“คุณมีเวลาคิดจนถึงคืนนี้นะจีน่า เลิกเขียนเรื่องของลุงผม แล้วเรื่องของน้องชายคุณจะรอด”เขายิ้มและโน้มหน้าลงมากดเสียงเน้นย้ำ
“ผมพูดคำไหนคำนั้น”โลเวลส่งมือไปแตะที่ปลายคางเรียวของจอร์จิน่าอย่างเย้าแหย่ แต่หญิงสาวปัดออกอย่างแรงด้วยความขยะแขยง

เขาหัวเราะก่อนจะเดินเฉิดฉายออกจากห้องอย่างอารมณ์ดี ทิ้งให้จอร์จิน่ามองทิ่มแทงเขาจากด้านหลัง


“เอาอีกแล้วมิสเตอร์ฮิลตัน ทำให้มิสเวสท์โกรธอีกแล้วซินะคะ”โซอี้พูดขึ้นหลังจากที่สังเกตเหตุการณ์อยู่ข้างนอกห้องกับแคโรไลน์ โซอี้ดูจะเป็นห่วงจอร์จิน่ามาก ก่อนที่โลเวลจะเปิดประตูออกมา เขาเดินผ่านทั้งสองคนไป แคโรไลน์เดินไปหยุดที่ประตู สักพักโลเวลก็เดินกลับมา ราวกับว่าลืมอะไรในห้อง แต่เปล่า เขาเดินเข้ามาหาแคโรไลน์
“คุณคนสวย ช่วยบอกจีน่าให้พิจารณาเงื่อนไขของผมด้วยนะครับ”

“ค่ะ”แคโรไลน์ตอบไปส่งๆ เขาพยักหน้าแล้วมองแคโรไลน์
“ผมอยากได้บอดิ้การ์ดแบบคุณจัง”โลเวลขยิบตาให้แคโรไลน์ เขาไม่ได้ฟังคำตอบจากเธอ เพราะเธอเงียบไม่เปิดปากพูดอะไร แล้วเขาก็เดินจากไปจริงๆในคราวนี้ แคโรไลน์เกือบส่ายหน้าเอือมให้กับความขี้หลี่ของเขา

แคโรไลน์หันไปมองจอร์จิน่าที่อยู่ในห้องทำงาน ตอนนี้ร่างบางเดินกลับไปนั่งที่ห้อง เธอกุมขมับเคร่งเครียดอะไรสักอย่าง หญิงสาวนั่งดูรูปพวกนั้นอยู่สักพัก แคโรไลน์เดาว่าโลเวลกำลังแบล็กเมล์จอร์จิน่าอยู่ และคิดว่ามันได้ผลด้วยเมื่อดูจากสีหน้าของอีกฝ่าย
“โซอี้
!”เสียงของจอร์จิน่าเรียกเลขา โซอี้สะดุ้งก่อนจะรีบวิ่งเข้าไปในห้อง สักพักเธอก็เดินออกมา
“มีอะไรหรือเปล่าคะ
?
“มิสเวสท์ต้องการติดต่อกับสถานบำบัดอีสคาสเซิลที่บรูคลินค่ะ”
…?สถานบำบัด? แคโรไลน์รู้จักที่นั้น เพราะเคยไปเยี่ยมคนที่เธอคุ้มกันตอนเป็นเอฟบีไอมาก่อน ที่นั้นบำบัดทุกอย่างไม่ว่าจะเป็นโรคซึมเศร้า ติดเหล้าหรือติดยาเสพติด จอร์จิน่าติดต่อที่นั่นทำไมกันนะ เธอเครียดกับโลเวลจนต้องไปบำบัดขนาดนั้นเลยหรอ? ไม่หรอกมั่ง คงมีอะไรมากกว่านี้

จากนั้นไม่นานโซอี้ก็เข้าไปหาจอร์จิน่า เธอคุยโทรศัพท์สักพัก และเห็นได้ชัดว่าโมโห เธอเดินกระแทกเท้าออกมาจากห้องทำงาน และเปิดประตูเกือบกระแทกหน้าแค่โรไลน์ อันนี้แคโรไลน์คิดว่าเธอตั้งใจ
“เธอรู้จักที่นี่มั๊ย
?”จอร์จิน่าพูดกับแคโรไลน์และชูรูปขึ้นมาให้ดู ชาร์ลีกับเด็กหนุ่มคนหนึ่ง ทั้งสองหน้าตาตึงเครียด ข้างๆทั้งสองคนคือป้ายของสถานบำบัดอีสคาสเซิล
“รู้จักค่ะ”
“ดี พาฉันไปที่นั่นเดี๋ยวนี้”เธอพูดด้วยใบหน้าหยิ่งๆเป็นเอกลักษณ์ และเดินนำออกไป แคโรไลน์รีบยกหูต่อสายหาแกรี่คนขับรถทันที

 

ใช้เวลาไม่นานนักก็มาถึงสถานบำบัด ระหว่างทางที่มาจอร์จิน่านั่งหน้าบูดบึ้งไม่พูดอะไรออกมาเลยสักนิด ทั้งๆที่ปกติพูดจนแคโรไลน์รำคาญ แต่วันนี้แคโรไลน์คงต้องขอบคุณพระเจ้าที่ไม่ได้ประทานเสียงของจอร์จิน่ามาให้เธอต้องระคายหู

สงสัยไม่สบอารมณ์จริงๆแหะ เป็นคนหนูที่มีอารมณ์หลากหลายจริงๆ


เมื่อมาถึงสถานบำบัดจอร์จิน่าก็เดินนำแคโรไลน์ไปยังโต๊ะประชาสัมพันธ์อย่างเร็ว เธอคงจะติดต่อเจ้าหน้าที่ที่นั่นแล้ว พอเธอมาพยาบาลก็ลุกและพาเธอไปยังห้องที่เธอต้องการทันที ทุกวินาทีที่แคโรไลน์เดินตามจอร์จิน่า เธอรู้สึกได้ว่าอีกคนหงุดหงิด แต่เมื่อเดินถึงห้องที่ต้องการเยี่ยมเข้ามาเรื่อยๆ จอร์จิน่าก็เริ่มสงบขึ้นอย่างน่าประหลาดใจ

“ถึงแล้วค่ะ ห้องสองศูนย์สาม”พยาบาลบอกก่อนจะเดินเลี่ยงออกไป

พยาบาลจากไปได้สักพัก แต่จอร์จิน่ายังยืนอยู่ที่หน้าประตู แคโรไลน์ได้ยินเสียงถอนหายใจ แต่ก็ไม่มีวี่แววว่าเธอจะย้ายตัวเข้าไปในห้องเลย อะไรกันนะ? เธอกำลังประหม่าสินะ ใครเป็นคนที่ทำให้จอร์จิน่าประหม่าได้ถึงขนาดนี้ เธอชักอยากจะเห็นคนที่อยู่ในห้องซะแล้วสิ
“คุณไม่เข้าไปหรอคะ
?
“เงียบไปเถอะ ยัยงี่เง่า”

แคโรไลน์โดนคำพูดทิ่มแทงเข้าให้

และดูเหมือนว่าคำถามของแคโรไลน์จะไปกระตุ้นต่อมท้าทาย จอร์จิน่ากระแทกเปิดประตูเข้าไปอย่างแรง จนคนที่อยู่ในห้องสะดุ้ง

…!!

เขาเป็นเป็นหนุ่มอายุประมาณยี่สิบต้นๆ กำลังนอนคว่ำอ่านหนังสืออยู่บนเตียง เสี้ยววินาทีที่จอร์จิน่าก้าวเข้าไป เขาก็ยิ้มกว้างน่ารักให้ไม่สนใจหนังสือ ก่อนจะไถลลงเตียง และวิ่งเข้ามากอดจีน่าแน่น และตบท้ายด้วยอุ้มพี่สาวหมุนวนรอบหนึ่ง
“จีน่า พี่มาหาผม
!”เขากับจอร์จิน่าหัวเราะออกมาพร้อมกัน มันเป็นภาพที่ไม่น่าเชื่อในสายตาของแคโรไลน์ เพราะปกติจอร์จิน่าจะทำหน้ายักษ์ หยิ่งๆ เชิดๆจนเธอรู้สึกปวดคอแทน แต่มาวันนี้จอร์จิน่าหัวเราะอย่างมีความสุขก็น่ารักดีเหมือนกัน มันเป็นภาพที่น่าดูกว่าเยอะเลย
“เอ่อ
คนนี้ใครครับ”เขาเอียงหัวมามองแคโรไลน์ เธอแนะนำตัวกับเขา
“ฉันเป็นบอดี้การ์ดของคุณจอร์จิน่าค่ะ”
“โอ้
!
“พ่อยัดเหยียดให้พี่น่ะ”จอร์จิน่าเบ้ปาก
“ฉันแคโรไลน์ ครอสไวต์ค่ะ”เธอแนะนำตัว หนุ่มคนนั้นไม่ได้สนใจว่าพี่สาวของตัวเองคิดยังไงเขาแค่ยิ้ม และเดินเร็วๆเข้ามาจับมือของแคโรไลน์เป็นการทักทาย ทั้งๆที่อีกคนยังไม่ทันได้ตั้งตัว เขาเป็นหนุ่มที่คล่องแคล่วร่าเริงอะไรขนาดนี้
“ผมจอร์แดน เวสท์ เรียกผมว่าแดนก็ได้ ผมเป็นน้องชายของพี่จีน่า”เขาฉีกยิ้มจริงใจให้แคโรไลน์อีกครั้ง ถ้าไม่ติดว่าผมสีบลอนด์ของเขาไม่ยุ่ง ถุงใต้ตาไม่คล้ำจนเป็นสีดำ พื้นฐานใบหน้าของหนุ่มคนนี้เป็นคนที่ดูดีมากทีเดียว แต่เป็นเพราะเขาพักรักษาตัวอยู่ ก็เลยมีสภาพอย่างที่เห็น เขามีทุกอย่างที่คล้ายจอร์จิน่า สีผม สีตา และรอยยิ้ม ถ้าจอร์จิน่ายิ้มบ่อยๆน่ะนะ
“พี่จะมารับผมกลับบ้านใช่มั๊ยครับ
?
“เอ่อ
เอาจริงๆนะแดน พี่แทบไม่รู้ว่าเราอยู่ที่ไหนเลย พี่รู้มาจากคนอื่นด้วยซ้ำ ทำไมเราถึงไม่ยอมบอกอะไรพี่เลยว่าย้ายจากโรงพยาบาลมาอยู่ที่นี่”
“พ่อไม่ให้ผมบอกอะไรพี่เลย พ่อบอกว่าไม่อยากให้พี่เป็นห่วง”

จอร์จิน่าถอนหายใจ ก่อนจะเข้าคำถาม“แล้วทำไมถึงได้มาอยู่ที่นี่”
“ผมติดเหล้าน่ะ


“ผมไม่กล้าบอกพี่ ตอนอยู่โรงพยาบาลก็แกล้งบอกว่าแค่ไม่สบาย แต่จริงๆแล้วผมดื่มหนักเข้าขั้นวิกฤตเลย”
“ทำไมถึงได้ติดแหละ ปกติไม่ดื่มไม่ใช่หรอ
?
จอร์แดนจ้องหน้าพี่สาวแวบหนึ่งก่อนจะล่ะสายตาไปที่อื่น

“พี่ไม่เคยกลับบ้านเลย ผมอยู่กับพ่อแค่สองคนในคฤหาสน์หลังใหญ่ พ่อทำงานหนัก ส่วนผมก็อยู่คนเดียวผมเหงา ก็เลยประชดด้วยการออกไปเที่ยวนอกบ้าน”
” เป็นเพราะเธอกับพ่อสินะที่ทำให้น้องชายต้องมาอยู่ในที่บ้าๆแบบนี้
“สภาพร่างกายของผมอ่อนแอมาแต่ไหนแต่ไรพี่ก็รู้ แต่ผมค้นพบว่าตัวเองไม่ยักจะแพ้เหล้า”เขาหัวเราะประชดตัวเอง
“ผมเจอผู้หญิงคนหนึ่งครับ เธอเรียนที่เดียวกันกับผม เราเจอกันที่คลับ ตลอดสี่เดือนเราสนิทกันมาก เธอเป็นกำลังใจให้ผมเสมอ แม้ในยามป่วย จนกระทั่งวันหนึ่งผมก็รู้ความลับของเธอเข้า”

จอร์แดนกำมือตัวเอง เขากำลังเศร้า และน้อยใจที่นึกถึงเหตุการณ์นั้น เขาทรงตัวไม่อยู่เลยทรุดลงนั่งที่เตียงแทน

“ผมรู้ว่าที่เธอทำไปทั้งหมดก็เพราะคำท้าของเพื่อน เพื่อนท้าให้เธอจีบผมให้ติด พอเธอขอคบกับผม เราอยู่ด้วยกันสองวันเธอก็หายไปจากชีวิตของผม เธอไม่ยุ่งกับผมอีกเลย มือถือก็เปลี่ยนเบอร์ เข้าไปทักก็เดินหนีหน้าตาเฉย ผมตามเธอไปทุกที่ตื้อเธออยู่ได้สักพัก เธอก็ไม่สนใจอะไรผมเหมือนเดิม ผมเสียใจมากเลยหันไปเพิ่งเหล้าเพื่อที่จะลืมเธอคนนั้น”
“เลวจริง
! ผู้หญิงคนนั้นเป็นใครบอกพี่มา”
จอร์แดนส่ายหน้า“พอเถอะครับ ผมไม่อยากไปยุ่งกับเธออีกแล้ว”
“อย่าให้ฉันรู้นะว่าเป็นใคร”จอร์จิน่าพึมพำ
“ผมยอมรับว่าหลงรักเธอจริงๆ เพิ่งผ่านมาไม่กี่เดือน แต่ผมก็จะพยายามลืมเรื่องทั้งหมด วันที่ผมเข้าโรงพยาบาลและหมดสติ ผมเมามากเลย ผมไปหาพี่ที่เพนท์เฮ้าส์ด้วย แต่ยามหน้าตึกไม่ยอมให้ผมเข้าไป เขาไม่เชื่อว่าผมเป็นน้องชายของพี่ ผมลากสังขารตัวเองกลับบ้าน หมดสติไปเมื่อไหร่ไม่รู้ พอฟื้นอีกทีก็มาอยู่ที่โรงพยาบาลที่ควีนแล้ว”
”จอร์จิน่ารู้สึกโกรธตัวเอง วันที่น้องชายต้องการเธอมากที่สุด แต่เธอก็ไม่รู้เรื่องอะไร ปล่อยให้น้องของตัวเองต้องเจอกับเรื่องร้ายๆอยู่หลายเดือน เธอเป็นพี่ที่แย่จริงๆ
“ทำไมไม่บอกพี่ล่ะว่าจะไปหา”
“จริงๆแล้วผมไม่อยากรบกวนพี่ แต่ว่าวันนั้นไม่รู้ว่าทำไมถึงได้คิดถึงพี่นัก”

จอร์จิน่านั่งลงข้างๆน้องชายมืออีกข้างโอบไหล่เขาไว้เป็นเชิงปลอบใจ แคโรไลน์มองพฤติกรรมนั้นนิ่ง เธอเห็นแล้วจุดอ่อนของจอร์จิน่า คือหนุ่มอายุยี่สิบสามปี น้องชายของเธอ จอร์แดน
“ครั้งหน้ามีอะไรก็รีบบอกพี่เข้าใจมั๊ย
?
”เขาพยักหน้า
“โอเคเดี๋ยวพี่จะติดต่อให้ที่บ้านมารับ

“ไม่ ผมยังไม่อยากกลับบ้าน พ่อก็สักแต่บ่น บังคับผม ถ้าจะกลับไปบ้านผมยอมอยู่ที่นี่จะดีกว่า”
จอร์จิน่าเลิกคิ้ว เขามองพี่สาวก็จะพูดออกมาอีก“อีกอย่างรอให้ผมพร้อมก็ได้ ผมจะอยู่บำบัดที่นี่อีกสักหน่อย เผื่ออะไรๆจะดีขึ้นบ้าง”
“ถ้างั้น
วันหยุดเสาร์อาทิตย์พี่จะให้คนมารับไปที่เพนท์เฮ้าส์พี่ก็แล้วกัน ออกไปข้างนอกบ้างก็ได้ เดี๋ยวพี่จะแจ้งหมอให้”
“จริงนะครับ”ดวงตาเขามีประกายความสุข จอร์จิน่าเองก็ไม่แน่ใจว่าทำไมพวกเธอถึงได้ไม่อยากกลับไปบ้านที่รัฐควีนนัก
“จริง แล้วพี่จะมารับทุกวันหยุด”
“อือ”เขาฉีกยิ้มหวานอีกครั้ง

 

หลังจากที่นั่งรถกลับบริษัท จอร์จิน่าก็ไล่ให้แคโรไลน์ออกมาข้างนอกห้องทำงาน ด้วยเหตุผลที่ว่า เห็นหน้าเธอแล้วไม่มีอารมณ์ทำงาน แคโรไลน์เลยต้องใช้เวลาว่างทัวร์บริษัททั้งยี่สิบเจ็ดชั้นด้วยตัวเอง เพื่อจะเป็นประโยชน์กับตัวเองบ้าง

บริษัทเมอร์โร่วเป็นบริษัทที่เกี่ยวกับสิ่งพิมพ์ หนังสือ นิตยสาร มีการแบ่งชั้นการทำงานได้อย่างชัดเจน บุคลากรของนิตยสารยูนีคด้านแฟชั่นจะอยู่ที่ชั้นยี่สิบเจ็ด คือชั้นบนสุด ชั้นยี่สิบหกถึงยี่สิบสี่เป็นสตูดิโอถ่ายแบบทั้งหมด ชั้นยี่สิบสามเป็นพื้นที่ของนิตยสารการท่องเที่ยว ชั้นที่ยี่สิบสองนิตยสารสารคดี ชั้นที่ยี่สิบเอ็ดถึงสิบเก้าเป็นสตูดิโอรายการทีวีและแน่นอนแยกประเภทรายการตามนิตยสารทั้งสามไว้คนละชั้นอย่างชัดเจน ชั้นที่สิบแปดถึงสิบเจ็ดเป็นห้องสมุดที่มีเอกสาร นิตยสารของบริษัทเมอร์โร่ว์ถูกจัดอย่างเป็นระเบียบตั้งแต่ฉบับแรกจนถึงปัจจุบัน และมีหนังสือด้านการท่องเที่ยว แฟชั่น และสารคดีต่างๆทอดยาวจนสุดสายตา ชั้นที่สิบหกถึงสิบสี่เป็นชั้นที่รองรับแขก ตกแต่งอย่างเรียบหรูราวกับโรงแรม มีโซฟาหลายชุด และโต๊ะบาร์ไว้ดื่ม ชั้นสิบสามเน้นไปในทางออกกำลังกาย ดูๆแล้วเปิดเป็นฟิตเน็ทยังได้เลย ชั้นสิบสองทั้งชั้นดูเหมือนจะเป็นห้องพักผ่อนของพนักงาน มีบาร์เครื่องดื่มที่ไม่มีแอลกอฮอล์ ชั้นสิบเอ็ดถึงแปด เหมือนจะเป็นการให้ยืมสถานที่เพื่อจัดงาน ส่วนหกชั้นที่เหลือยังคงว่างเอาไว้ เพื่อใช้สอยในอนาคต และชั้นแรกเป็นลอบบี้ เคาท์เตอร์ประชาสัมพันธ์รับรองแขก รู้สึกว่าอีกตึกสิบชั้นที่อยู่ข้างๆกันเป็นสำนักพิมพ์แอมิทิสต์ในเครือของบริษัทเมอร์โร่ว์ ไหนจะโรงพิมพ์ที่อยู่ถนนถัดไป แคโรไลน์รู้สึกเมื่อยล้ากับสิ่งที่เธอเพิ่งค้นพบในวันนี้ บางทีเธอก็ป่วยการกับความเป็นเจ้าของบริษัท จอร์จิน่าก็มีหัวที่ฉลาด ทันสมัยใช้ได้เลยทีเดียว
”แคโรไลน์นั่งพักอยู่ชั้นแรกที่เป็นล็อบบี้พนักงานประชาสัมพันธ์ เพราะอยู่ๆก็รู้สึกปวดขาขึ้นมา มือถือของเธอก็ดังขึ้น และน่าแปลกใจที่เป็นแม่
“วันนี้ว่างหรอคะ
? ไม่มีสอนหรอ?

[ดูเหมือนจะประชดแม่อยู่นะ]น้ำเสียงที่ร่าเริงจากปลายสายพูดขึ้น แม่ของเธอเป็นศาสตราจารย์สอนวิชาจิตวิทยาอยู่ที่มหาวิทยาลัยแกสตันนิวยอร์ก แม่ของเธอไม่ค่อยว่าง แต่วันนี้เป็นข้อยกเว้น
“วันนี้แม่อยากให้ลูกมาที่บ้านน่ะ จัดปาร์ตี้เล็กๆกับเพื่อนบ้าน แล้วก็เพื่อนๆไม่กี่คน อยากจะฉลองก่อนแต่งงานน่ะจ้ะ”
“อ่อ”

[ลูเซียสอยากให้ลูกๆของแม่ได้ทำความรู้จักกับลูกสาวของเขาน่ะ]

ลูเซียสผู้ชายที่ดูใจดีคนนั้น กำลังจะเป็นสามีของแม่เธอ และเป็นพ่อเลี้ยงของเธอ
“แล้วเควินล่ะคะ พี่มาด้วยหรือเปล่า
?

[ลูกจะต้องเซอร์ไพรส์….] แม่พูดเสียงดังราวกับจะให้ใครที่อยู่แถวนั้นได้ยิน และนั่นก็เป็นความจริง

[พี่มาถึงแล้วนะแครล์ อยู่บ้านแม่แล้ว คืนนี้เจอกันทุ่มตรงนะ]

แคโรไลน์ดีใจที่ได้ยินเสียงพี่ชายของเธอ เพราะพี่ไม่ค่อยจะกลับบ้านตั้งแต่ที่พ่อกับแม่แยกทางกัน ตอนนั้นเขายังเป็นวัยรุ่นอยู่เลย และไม่ค่อยจะสนิทกับแม่เท่าไหร่ ด้วยเหตุนี้อะไรก็ตามที่ทำให้พี่ชายของเธอมาหาแม่ นั่นเป็นข่าวดีที่สุด

“ค่ะ เดี๋ยวเจอกัน” แคโรไลน์วางสายแล้วอยู่แถวนั้นสักพัก จนกระทั่งเย็น

 

วันนี้เป็นอะไรที่ผิดนิสัยของจอร์จิน่ามาก เพราะอีกคนเงียบ หน้าตาดูใช้ความคิดมากเลยทีเดียว ผู้ชายที่ชื่อโลเวลทำให้เธอต้องคิดมากขนาดนี้เลยหรอ? แคโรไลน์นับถือผู้ชายคนนั้นจริงๆ
“ราตรีสวัสดิ์ครับมิสเวสท์”แกรี่กล่าวราตรีสวัสดิ์อีกคน แน่นอนว่าจอร์จิน่าไม่ได้พยักหน้า หรือตอบเหมือนเช่นทุกครั้ง

“พรุ่งนี้เจอกันแคโรไลน์”เขาหันมาทักเธอที่นั่งอยู่ด้านข้าง

“ค่ะ ขับรถกลับบ้านปลอดภัยนะคะ”

เขายิ้มพยักหน้ารับ

 

จอร์เดินลงจากลง และแคโรไลน์ตามไป เธอรีบกดปุ่มลิฟต์ส่วนตัวให้ปิดลงทันทีที่แคโรไลน์ก้าวเท้าเข้าไป ทำให้ประตูลิฟต์หนีบที่ไหล่ของแคโรไลน์ก่อนเปิดออกไปอีกครั้ง

การกลั่นแกล้งเล็กๆน้อยๆของจอร์จิน่าซินะ


แคโรไลน์ไม่ถือสาเพราะบางทีมันอาจจะทำให้จอร์จิน่าหลับฝันดีหากได้แกล้งเธอเล็กๆน้อยๆ แต่เมื่อเธอไม่แสดงท่าทีสะทกสะท้านจอร์จิน่าก็เริ่มเปิดปากหาเรื่อง

“ตามเข้ามาทำไมยะ!
“ฉันทำตามหน้าที่”แคโรไลน์ตอบเสียงเรียบ
“รำคาญ
! นี่เธอไม่รู้หรอว่าฉันเจอหน้าเธอตั้งแต่เช้ายันเย็น และรู้สึกว่าเหมือนตัวเองโดนสาป”
แคโรไลน์ไม่ใส่ใจ เธอนิ่ง

“เธอนี่มัน คนหรือเปล่าทำไมไม่ยอมเปิดปากพูดห๊ะ?

“นี่
!
”แคโรไลน์เงียบไว้เป็นดีที่สุด
“ฮึ่ย
!

“อย่ามางี่เง่า ยั่วโมโห”

“ที่ฉันไม่ออกปากไล่เธอออกในวันนี้ก็อย่ามาทำเป็นเหลิง ฉันคร้านจะพูดเรื่องไล่ออกกับเธอ เพราะเธอหน้าด้าน และไม่ยอมไปสักที”
“ฉันทำตามหน้าที่ค่ะ”แคโรไลน์จำเป็นต้องพูดอะไรสักอย่าง
“ถ้าฉันจ้างให้เธอออก”เธอแสยะยิ้ม ราวกับว่าเงินซื้อทุกอย่างได้
“ฉันไม่ได้ต้องการเงินของคุณ”
“อ่อ รู้แล้ว ว่าเธอต้องการอะไร”อยู่ๆจอร์จิน่าก็ยิ้มเจ้าเล่ห์ย่างเข้ามาใกล้ๆแคโรไลน์ และเอื้อมมือมาจับที่ปกสูทของเธอ แล้วส่งยิ้มหวานจับใจมาให้ อันที่จริงแคโรไลน์รู้ว่าเป็นรอยยิ้มจอมปลอม
“เธอต้องการฉันใช่มั๊ย
? ที่แกล้งเป็นบอดิ้การ์ด และฉันไล่ไม่ยอมไป ก็เพราะเกิดพิศวาสฉันขึ้นมาแล้วจริงๆ”
…?!”แคโรไลน์ตกใจในการกระทำที่รุกเกิดเหตุ ร่างสูงเบี่ยงตัวออกห่าง ทันทีกับที่ลิฟต์เปิดออกสู่ชั้นสี่สิบห้า ร่างสูงก็รีบถอยออกไปทันที เธอเริ่มรู้สึกหวาดระแวงกับท่าทีของจอร์จิน่า และเธอรู้ว่าอีกคนกำลังแกล้งเธออยู่

จอร์จิน่าหัวเราะ และนึกสนุกอยู่ในใจ

ยัยนี่อ่อนไหวกับการใกล้ชิดของเธอจริงๆด้วยนี่ คาดไม่ถึงเลย
“ถึงห้องคุณแล้ว”ร่างสูงพูดเตือนก่อนที่จะเดินนำอีกคนไปหยุดที่หน้าประตูห้อง
“และขอให้คุณรู้เอาไว้ว่าฉันไม่ได้คิดแบบนั้น ฉันไม่อยากใกล้ชิดคุณ คุณเลิกแกล้งฉันและเข้าห้องได้แล้ว”
“ไม่ต้องมาสั่งฉันหรอก”เธอพูดเสียงเข้มด้วยความหมั่นไส้ แต่ก็ยังคงยิ้มยียวนกวนอีกคน จอร์จิน่าสนุกจริงๆที่ได้เห็นหน้าที่ชวนอึดอัดของแคโรไลน์ เธอเดินเข้าไปหาร่างสูง อีกคนถอยหลังไปหนึ่งก้าว แววตาสีเขียวมรกตชวนเซ็กซี่นั้นมีผลต่อใครหลายๆคน

จอร์จิน่าแกล้งเธอแบบนี้มันบ้าชัดๆ

ร่างบางสาวเท้าอย่างไว และใช้แขนทั้งสองโอบรอบคอของแคโรไลน์ คนหน้านิ่งปัดมือออก
“เล่นอะไรของคุณ”
“โอ้ว
~ ที่รักเขินหรอ?”น้ำเสียงที่บีบให้ดูรักใคร่พูดขึ้น

อย่างน้อยเธอก็ดีใจที่ได้แกล้งอีกคน

เธอพยายามจะโอบรอบคอแคโรไลน์ ซึ่งมันสำเร็จ และเธอแกล้งโน้มหน้าเข้าไปจะจูบอีกคน แคโรไลน์ขัดขืนเต็มที่ พวกเธอทั้งสองยื้อยุดฉุดกระชากกันอยู่ได้สักครู่ ในที่สุดแคโรไลน์ก็เสียการทรงตัวล้มลงกับพื้น แต่เธอไม่ได้ล้มลงมาคนเดียวจอร์จิน่าก็เสียหลักล้มลงมาด้วย
…!!”จอร์จิน่าล้มทับร่างสูงทันที และเหนือสิ่งอื่นใด เหตุการณ์ที่ไม่คาดคิดคือ ใบหน้าของจอร์จิน่าฝังลงที่หน้าอกของแคโรไลน์เต็มๆ สัมผัสที่นุ่มนิ่มทำให้จอร์จิน่าเขินวูบหนึ่ง น้ำหอมของแคโรไลน์ตีเข้าจมูกของเธอ

จอร์จิน่าอับอาย

ความอับอายเกิดขึ้นในวินาทีนั้น

จอร์จิน่ากระโดดดีดตัวลุกขึ้นยืนรวดเร็วราวกับนินจา เธอกรีดร้องเสียงดัง ดูเหมือนจะโหยหวยมากกว่า แคโรไลน์ค่อยๆยันแขนลุกขึ้นเพราะเธอชาที่แผ่นหลัง และรู้สึกจุกที่หน้าอกเพราะแรงกดทับของจอร์จิน่า ที่เสื้อเชิ้ตของเธอมีรอยลิปสติกสีแดงสดของจอร์จิน่าติดอยู่
“หน้าฉันๆ เธอทำอะไรของเธอ
!
“คุณต่างหาก”แคโรไลน์ทำหน้านิ่งตามแบบฉบับ แต่เธอก็เกือบหลุดขำเมื่อเห็นสีหน้าของอีกคน จอร์จิน่าหน้าซีด และทำท่าขยะแขยงเต็มที่

“ฉันว่าคุณเองต่างหากที่ต้องการอยากจะใกล้ชิดฉัน”แคโรไลน์ตบมุกหน้านิ่งเพื่อแกล้งอีกคน
“ไม่
! ยะ หยุดเลยนะ หุบปาก!”เธอตวาดก่อนจะวิ่งเปิดประตูเข้าห้องไป ดูก็รู้ว่ากำลังอายอย่างหนัก

วินาทีนั้นที่รอยยิ้มเล็กๆฝุดขึ้นจากใบหน้าที่เย็นชา น่าเสียดายที่จอร์จิน่าไม่ได้เห็นมัน



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 34 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

50 ความคิดเห็น