[CUNNING LADY]MY SASSYหลงรักหมดใจยัยบอดิการ์ดเย็นชา[YURI]

ตอนที่ 2 : INTRO

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 858
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 28 ครั้ง
    6 พ.ค. 61

6 เดือนที่แล้ว

 

งานแฟชั่นโชว์ของห้องเสื้อ ‘Elegant’ กำลังจะเริ่มขึ้น ในงานวันนี้เป็นศูนย์รวมของบุคคลดังในด้านวงการแฟชั่นเอาไว้มากมาย เพราะห้องเสื้อเอลิแก็นท์นั่นเป็นของ รีเบคก้า อาร์เชอร์ เจ้าแม่สไตลิสต์และดีไซเนอร์ชื่อดังแห่งมหานครนิวยอร์ก ดังนั้นวันนี้จึงไม่กล้ามีใครที่จะปฎิเสธงานในชั่วโมงนี้ลงไปได้ และแน่นอนว่างานนี้เจ้าแม่แห่ง ‘Merrow’ บริษัทสื่อรายใหญ่ เจ้าของนิตยสารดัง ‘Unique’  อย่างจอร์จิน่า เวสท์ ผู้บริหารและบรรณาธิการนิตยสารแฟชั่นขายดีอันดับต้นๆมีหรือจะพลาดไม่เข้าร่วมงานนี้

ทันทีที่ร่างบางอันได้สัดส่วนก้าวเท้าออกมาจากเบนซ์หรูสีดำวาว ปาปารัสซี่ก็ระเบิดแสงแฟลชใส่เธอไม่ยั้ง เธอเองก็ดังไม่แพ้สไตลิสต์และนางแบบชื่อดังเลย จอร์จิน่าเป็นที่รู้จักดีในวงการแฟชั่น และสื่อแฟชั่น ผู้หญิงหนึ่งเดียวที่วิจารณ์บุคคลดัง และแฟชั่นอย่างเผ็ดร้อน เธอไม่เกรงกลัวอันตรายใดๆทั้งสิ้นสำหรับผลการวิจารณ์ที่ตรงไปตรงมาของเธอ เพราะทุกคนไม่กล้าที่จะมีเรื่อง และเกรงขามในความมั่นใจเกินร้อยของเธอนั่นเอง

ร่างเพรียวบางเดินผ่านฝูงปาปารัสซี่ในงานอย่างทุลักทุเล เธอบ่นให้กับการ์ดราคาแพงที่ตัวเองจ้างมาอย่างหัวเสีย ที่ปล่อยให้นักข่าวเข้ามาใกล้ตัวเธอ และทำผมของเธอเสียทรง

“กลับไปฉันจะไล่ออกให้หมด”ริมฝีปากแดงสดกระชากเสียงใส่การ์ดคนหนึ่งที่อยู่ใกล้ๆเธอ เขาหน้าเสียแทบจะทันที

หน้าประตูทางเข้างานจะมีการ์ดของห้องเสื้อตรวจสอบบัตรเชิญอยู่ การ์ดชายหนุ่มเผลอมองจอร์จิน่าอย่างหลงลืมหน้าที่เมื่อเธอคนนั้นเดินเข้ามาใกล้ เขาไม่รู้จักสังคมไฮโซเซเลบอะไรมากนักนั่นเป็นเรื่องพลาดของเขาที่แอบมองราชินีใจมาร เขาจ้องมองจอร์จิน่านึกชมในความสวย แซ่บ เปรี้ยวจี๊ดของหญิงสาวเรือนผมสีบลอนด์ เธอช่างเซ็กซี่และสวยชนิดลืมหายใจ ริมฝีปากสีแดงสดของเธอยิ่งขลับให้ใบหน้านั้นดูซุกซนตามแบบฉบับสาวร้าย เธอดูเป็นสาวร้ายก็จริงแต่แฝงไปด้วยออร่าความงามยิ่งกว่าตัวเอกในหนังดัง เขาไล่สายตาดูร่างบางที่ได้สัดส่วนนั้นอย่างเสียไม่ได้ ในขณะที่เธอยื่นบัตรเชิญให้เขา
“นั่น
นายกำลังใช้สายตาต่ำๆมองฉันอย่างนั้นหรอ?! ตาทำไมไม่มองบัตรเชิญยะ!”หากแต่ว่าคำพูดที่พ่นออกมาจากปากของเธอทำให้เขาอึ้งไป เขาพยายามระงับอารมณ์โกรธเอาไว้
“ขอโทษครับ
”เขามองดูบัตรเชิญและเห็นชื่อของเธอ“มิสเวสท์”
“ปัญญาอ่อนจริงๆเลย”สายตาของเธอมองเขาอย่างดูแคลน เขาไม่พูดอะไรได้แต่ก้มหน้าสำนึกผิด เขาไปจุ้นผิดคนเสียแล้ว ผู้คนในงานเริ่มหันมามองเหตุการณ์ด้วยความสนใจ และสงสารการ์ดคนนั้นเหลือทน เพราะไม่ใช่แค่คำพูดตรงไปตรงมาของจอร์จิน่าเวสท์เท่านั้น หากแต่เป็นความเอาแต่ใจสไตล์คุณหนูขนาดแท้ของเธอด้วย การ์ดคนนี้กำลังพลาดอย่างหนัก
“ผมขอโทษครับ ผมไม่ได้ตั้งใจจริงๆ”เขาโค้งหัวเกือบหลายครั้งติดๆกัน เพราะไม่อยากมีปัญหา
“อย่าให้ฉันรู้ว่านายคิดสกปรกกับฉันนะ”ริมฝีปากสีแดงสดเอ่ยเยาะเย้ย“ให้มันรู้ซะบ้างว่าใครเป็นใคร”

“ข้างนอกอะไรกัน ทำไมแขกยังไม่เข้ามากันอีก”

ราวกับเสียงระฆังช่วยชีวิตเมื่อเจ้าของงานอย่างรีเบคก้า อาร์เชอร์ เดินเข้ามาตรวจดูความเรียบร้อยหน้างานด้วยตัวเองพอดี และเธอก็เข้าใจเหตุผลนั้นแทบจะทันทีว่าทำไมแขกอีกส่วนหนึ่งถึงไม่ยอมเข้ามาในงานเสียที

 

ยัยจีน่า สร้างเรื่องอีกแล้ว ให้ตายเถอะ นี่เป็นวันของฉันนะ!

“จีน่า” เธอเอ่ยชื่อเพื่อนสาวคนสนิทแล้วเดินฝ่าวงล้อมเข้าไปควงแขนเพื่อนตัวดีที่ชอบปั่นป่วนงานไปทั่ว ถ้างานนั้นไม่เข้าตาตัวเอง จอร์จิน่าจะไม่ปล่อยไว้แน่ แม้จะเป็นงานของเพื่อนอย่างเธอก็ตามที
“เกิดเรื่องอะไรขึ้น
?”รีเบคก้าถาม แต่แอบส่งสายตาคาดโทษเพื่อนที่เกือบทำงานพัง
“ก็การ์ดของเธอ

“ต้องขอโทษทุกคนด้วยนะคะสำหรับการล่าช้า ตอนนี้เชิญตรวจบัตรเชิญได้ตามสบายเลยนะคะ”รีเบคก้าพูดขัดเพื่อนสาว ไม่ยอมให้อีกคนพูด ก่อนจะลากอีกคนเข้างานโดยไม่จำเป็นต้องตรวจบัตรเชิญให้เมื่อยสายตา
“อะไรของเธอห๊ะจีน่า”
“ก็การ์ดของเธอมันมองฉันยังกะจะกลืนกินไปทั้งตัว เสียมารยาทมากเลยรู้หรือเปล่า”

รีเบคก้าถอนหายใจกับเรื่องเล็กน้อยเพียงเศษเสี้ยวหนึ่ง ที่เพื่อนชอบทำให้เป็นเรื่องใหญ่เสมอ
“นี่ ที่การ์ดมองก็เพราะเธอสวย เธอดูดี เธอควรจะภูมิใจไม่ใช่หรอ
?
“ก็ใช่ แต่สายตาอย่างนั้นมัน
ก็ฉันไม่ชอบ”
“โอเคๆ ฉันเข้าใจ แม้แค่มดเดินเฉออกจากฝูงของมันเธอก็เห็นว่าผิดแล้ว”รีเบคก้าบ่นขณะที่จอร์จิน่ามองค้อนเพื่อน ก่อนที่รีเบคก้าจะชี้ไปที่เก้าอี้แถวหน้าข้างๆแคทวอล์ค
“ทำใจให้ร่มๆแล้วไปนั่งที่ของเธอได้แล้วไป”รีเบคก้าดันไหล่ของเพื่อนเดินไปแล้วกดให้นั่งลงที่เก้าอี้ จอร์จิน่ามีสีหน้าขัดใจอยู่หน่อยๆ
“วันนี้งานของฉันนะอย่าก่อเรื่อง ขอร้อง”
“เข้าใจแล้วน่า ทำอย่างกับว่าฉันเป็นเด็กไปได้”
“ก็เธอเป็น”

จอร์จิน่าส่งเสียงขัดใจ ก่อนที่รีเบคก้าจะหัวเราะออกมา
“เอาล่ะๆฉันไปดูนางแบบ นายแบบก่อน แล้วเจอกันหลังงานจบนะ เรามีนัดกัน”
“อือ”จอร์จิน่าพยักหน้ารับ เธอกับรีเบคก้ามีนัดกันที่คลับแห่งหนึ่งใกล้ๆแถวนี้ พวกเธอนัดกับเพื่อนอีกคนหนึ่งเอาไว้ เอลิซาเบธ เพย์ตัน เพื่อนสนิทในกลุ่มเธออีกคนหนึ่งที่ติดธุระมาไม่ได้ รีเบคก้ากะจะชวนไปฉลองเมื่อจบงาน ถ้างานมันผ่านไปด้วยดีนะน่ะ จอร์จิน่าคิดว่ามันต้องผ่านไปด้วยดี เธอเชื่อมือเพื่อนของเธอเสมอ

แขกในงานเริ่มทยอยกันเข้ามานั่งประจำที่ทั้งสองฝั่งของแคทวอล์ค วันนี้เป็นงานเปิดตัวคอลเลคชั่นเสื้อผ้าที่ออกแบบใหม่เป็นประจำทุกๆหกเดือนของห้องเสื้อเอลิแก็นท์ เพราะฉะนั้นงานนี้เลยยิ่งใหญ่และไม่มีผู้ใดปฎิเสธได้แม้กระทั่งจอร์จิน่า เธอรักทุกคอลเลคชั่นของรีเบคก้า เรียกว่าแฟนตัวยงเชียวล่ะ
”แล้วสายตาของจอร์จิน่าก็ไปสะดุดเข้ากับผู้หญิงคนหนึ่งที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามกับเธอ จอร์จิน่าชอบวิจารณ์คนอื่นในทางที่ดีและไม่ดี ส่วนใหญ่จะเป็นแฉมากกว่า แต่กลับผู้หญิงคนนี้ทำให้จอร์จิน่าจ้องตาไม่กระพริบ แม้แต่เธอก็ไม่เชื่อว่าตัวเองจะออกปากชื่นชมผู้หญิงที่นั่งตรงข้ามนั้น ก็จะไม่ให้มองได้ยังไงล่ะ ผู้หญิงคนนี้สวยคมมาก เธอมีใบหน้าเรียวสวยชัดเจน คิ้วเข้มโค้งสวย ดวงตาคมสีน้ำตาลสว่าง ริมฝีปากบาง รับกับจมูกที่โด่งรั้น จอร์จิน่ามองออกเลยว่าใบหน้าของเธอคนนั้นค่อนไปทางโซนยุโรปมากกว่า แถมรูปร่างของเธอก็สูงมีสัดส่วนราวกกับนางแบบ ผมสีดำของเธอดัดเป็นลอนยาวถึงกลางหลัง ผิวสีแทนเบาๆของเธอดูเหมือนคนที่รักการออกกำลังกายกลางแจ้ง ยิ่งใส่ชุดเดรสสีแดงเลือดนก ยิ่งขลับให้เธอดูเท่และเซ็กซี่ไปอีกแบบ ผู้หญิงคนนี้ทำให้จอร์จิน่าอิจฉาเสียแล้ว
…?”แต่จะว่าไปผู้หญิงคนนั้นดูเป็นกังวลหน่อยๆ คนอื่นอาจจะไม่สังเกตแต่จอร์จิน่าสังเกตเห็น เธอปรายตาไปมองการ์ดที่อยู่ข้างเวทีสองครั้ง และอยู่ๆสายตาสีน้ำตาลสว่างก็หันมาสบเข้ากับจอร์จิน่าพอดี  แววตานั้นมองตรงมาที่เธอเมื่อรู้ว่ามีอีกคนมองอยู่ จอร์จิน่าเลยแสร้งมองหนีไปทางอื่น ไม่นานจอร์จิน่าก็หันกลับมาที่องศาเดิมแต่ปรากฏว่าผู้หญิงหน้าคมคนนั้นได้หายไปแล้ว

“งานกำลังจะเริ่มแต่ดันหายไปเนี่ยนะ น่าสงสัยจริงๆ”เธอพูดพึมพำออกมา ก่อนที่สายตาของเธอจะเหลือบไปเห็นร่างสูงสง่านั้นเดินหายเข้าไปข้างมุมด้านหลังเวที
“อะไร
? ทำตัวน่าสงสัย หรือว่าจะเป็น”จอร์จิน่าคิดว่ามันต้องเป็นเรื่องไม่ดี อย่างเช่นโจรที่หวังเข้ามาปล้นเงินจากงานนี้ เพราะแขกที่นี่ก็รวยๆกันทั้งนั้น และท่าทางของผู้หญิงคนนั้นก็น่าสงสัย

 

ไม่ได้ ต้องตามไปดู ฉันจะให้งานเพื่อนของฉันพังไม่ได้เด็ดขาด!

 

จอร์จิน่าลุกขึ้นจากที่นั่ง ทั้งๆที่งานเดินแบบกำลังจะเริ่มขึ้น เธอไม่สนใจอะไรอีกต่อไปแล้ว ความอยากรู้อยากเห็นครอบงำเธอ การ์ดที่เธอจ้างมากำลังจะเดินตาม แต่จอร์จิน่าสั่งให้พวกเขารออยู่ที่นี่ แล้วร่างบางเดินลัดเลาะเข้าไปที่มุมข้างเวทีตามเข้าไปติดๆ

ที่ตรงนี้เป็นเขตบุคคลภายนอกห้ามเข้า จอร์จิน่ารู้ดีเธอรู้ทุกซอกทุกมุมของที่นี่ เพราะมันเป็นร้านห้องเสื้อของเพื่อนเธอ และที่เธอเดินเข้ามานี้ก็คืออีกทางที่ใช้เป็นทางออกหลังร้าน มันมีลักษณะเป็นทางยาวประกอบไปด้วยหนึ่งห้องเก็บของ และสองห้องเก็บคอลเลคชั่นเสื้อผ้า ที่นี่เงียบมาก เนื่องจากแขกและพนักงานวุ่นวายกันอยู่กับโชว์เดินแบบที่เริ่มขึ้นแล้ว และแน่นอนที่นี่เป็นเขตบุคคลภายนอกห้ามเข้า บรรยากาศเลยร้างผู้คน
“หายไปไหน ไวจริงๆ”จอร์จิน่าเปิดประตูทั้งสามห้อง แต่ก็ไร้วี่แววผู้หญิงคนนั้น หรือว่า

 

ทางออกไปหลังร้าน ลานจอดรถ?

“มีอยู่ทางเดียวเท่านั้นที่จะออกไปได้”คิดได้ดังนั้นจอร์จิน่าก็เอื้อมมือไปแตะลูกบิดประตูทางออก

 

แต่ทว่า..

 

ประตูเปิดผลัวะเข้ามา คนหน้าคมสวยที่จอร์จิน่าสงสัยนั่นเอง เธอมีใบหน้าที่ตกตะลึงเมื่อเห็นจอร์จิน่า เธอคงตกใจที่มีคนมาเห็นเธอกำลังทำอะไรมิดีมิร้ายซิท่า
“ยัยหัวขโมย
!
…?!”เธอมีสีหน้าตื่นตกใจและไม่เข้าใจในสิ่งที่จอร์จิน่ากำลังพูดอยู่ เธอไม่พูดอะไรมีแต่มองลุกลี้ลุกลนไปข้างหลังตัวเองตลอดเวลา
“ออกไปจากที่นี่กันเถอะค่ะ มันไม่ปลอดภัย”สำเนียงอังกฤษไม่ค่อยชัดของเธอพูดขึ้น และให้ตายเถอะ วินาทีนี้จอร์จิน่ายังคิดว่าเสียงของผู้หญิงคนนี้เซ็กซี่สุดๆไปเลย แต่เธอไม่มีทางหลงกลยัยขโมยนี่แน่นอน
“อย่าได้คิดว่าตัวเองไม่ผิดอะไร ฉันไม่มีทางให้เธอมาพังงานเพื่อนของฉันหรอกนะ
!
“คุณพูดอะไร”

“ยังจะมาถามอีก…!

จอร์จิน่ากำลังจะอ้าปากด่า ถ้าเธอไม่ยินเสียง ปัง! ราวกับเสียงปืนดังสนั่นขึ้น เธอสะดุ้งและปิดหูเอาไว้
“เริ่มแล้วไง”ผู้หญิงร่างสูงพึมพำขึ้น เธอคว้าแขนจอร์จิน่าและเปิดประตูเข้าไป เหวี่ยงจอร์จิน่าเข้าไปในห้องแรกซึ่งเป็นที่เก็บคอลเลคชั่นชุด ส่วนตัวเองหลบอยู่ที่มุมประตู
“นี่ฉันเจ็บนะระ
”จอร์จิน่าโดนเหวี่ยงไปโดนชั้นแขวนชุด เธอกำลังจะต่อว่าอีกคน แต่ภาพที่เธอเห็นก็ถึงกลับพูดไม่ออก ไม่รู้ว่าผู้หญิงหน้าคมสวยคนนี้ไปเอาปืนมาตั้งแต่ตอนไหน เธอยิงสวนออกไปข้างนอกอย่างดุเดือด และเหตุการณ์นี้ทำให้จอร์จิน่ารู้แล้วว่าเกิดเหตุร้ายแรงขึ้นอย่างแน่นอน
“คุณหมอบลงให้ต่ำซิ”เธอกดต้นคอของจอร์จิน่าลงอย่างแรง อีกฝ่ายก็ไม่มีสิทธิ์ได้บ่นเพราะเกิดกลัวตายขึ้นมาจับใจ
“ออสติน มันเปิดฉากยิง ไม่อยากจะเชื่อในที่สาธารณะด้วย มันรู้แล้วว่าเราเป็นใคร นายช่วยอ้อมไปด้านหลัง
….ใช่ ลานจอดรถ”คนร่างสูงกดอะไรสักอย่างที่หูแล้วพูดออกมา แต่จอร์จิน่าไม่รู้หรอก เธอกลับมองว่าผู้หญิงคนนี้เป็นบ้าหรือไง มายืนพูดปาวๆคนเดียวอยู่ได้
“นี่เธอ
! ฉันอยู่กับเธอสองคนแล้วหันหน้าไปพูดกับใคร อย่ามาเมินฉันนะ!

แต่อีกคนไม่สนใจ
พาทุกคนออกไปด้านนอก เรียกกำลังเสริมมาด่วนเลย!”เธอพูดจบก็หันไปสาดกระสุนปืนต่อ จอร์จิน่าลุกขึ้นอาศัยความกล้าจะเดินออกไป แต่ร่างสูงคว้าแขนของเธอเอาไว้
“คุณจะทำอะไร จะออกไปตายหรือไง
!
“อยู่กับเธอฉันก็รั้งจะเป็นบ้า เธอคุยอยู่กับใคร
?!
“นี่ฟังนะคะคุณผู้หญิง ฉันเป็นเจ้าหน้าที่
FBI เพราะอย่างนั้นคุณช่วยให้ความร่วมมือกับเจ้าหน้าที่ด้วย”
“ตลก
!”จอร์จิน่าไม่เชื่อ แต่เธอก็ไม่กล้าออกไปเนื่องจากมีกระสุนปืนห่าใหญ่สาดเข้ามาที่ห้องอย่างไม่ลดละ
“ถ้าไม่เชื่อก็ช่วยอยู่นิ่งๆที”เธอพูดและใช้ปืนอย่างคล่องแคล้ว ชั่วพักหนึ่งที่จอร์จิน่ารู้สึกว่ากระสุนค่อยๆลดจำนวนลง อาจจะเป็นเพราะคนหน้าคมจัดการไปได้บางส่วน
“ออสติน อยู่ไหนแล้ว
ดี”เธอพูดจบแล้วนั่งลงข้างๆจอร์จิน่า เธอไม่พูดอะไรสักคำ แต่จอร์จิน่าพูด
“วันนี้ไม่ใช่วันตายของฉันนะ เธอตัวซวยชะมัด
!

เกิดอะไรขึ้นต่อจากนั้นไม่รู้ แต่ว่าเสียงปืนเริ่มหายไป เธอได้ยินเสียงคนตะโกนโหวกเหวกอยู่ด้านนอก บ้างตะโกนด่ากัน บ้างสิ้นหวัง และร้องขอชีวิต เหตุการณ์นี้เกิดขึ้นไว้มาก แล้วเสียงปืนก็จบลง จอร์จิน่ารู้ตัวอีกทีเธอก็เกาะแขนอีกคนไว้แน่น อาจจะมีน้ำตาของเธอซึมอยู่ด้วย แต่ไม่ถึงกลับร้องไห้ออกมา

 

เหตุการณ์เมื่อกี้มันคืออะไร บ้าบอจริงๆเลย!

 

“คุณเป็นอะไรหรือเปล่า”เมื่อมันจบลงน้ำเสียงที่อ่อนโยนกว่าครั้งแรกๆพูดขึ้น และประคองจอร์จิน่าลุกขึ้น แต่อีกคนทั้งโกรธและกลัวเธอไม่รู้ว่าจะทำตัวยังไง เลยผลักคนร่างสูงออกจากตัว
“ไปไกลๆเลย
!

คนร่างสูงไม่ได้ด่าหรือสวนกลับอะไร เธอแค่ส่ายหน้าในพฤติกรรมของอีกฝ่าย และทำหน้านิ่ง
“ปลอดภัยแล้วนะครับ”ไม่นานก็มีผู้ชายอีกคนหนึ่งที่น่าจะอายุอ่อนกว่าเธอทั้งสองวิ่งเข้ามา เขาดูหน้าตาดีทีเดียวในชุดของนายแบบคอลเลคชั่นใหม่ล่าสุดของรีเบคก้า
“อืม เรียบร้อยแล้วนะ นายช่วยพาคุณผู้หญิงคนนี้ออกไปที่นอกอาคารรวมกลุ่มกับคนอื่นที เดี๋ยวฉันจะตรวจสอบที่นี่หน่อย”
“ครับ”ผู้ชายคนนี้ดูจะเคารพผู้หญิงร่างสูงอยู่มาก จอร์จิน่ามีความคิดว่าผู้หญิงร่างสูงคนนี้ก็มีแววน่านับถืออยู่พอควร บางทีอาจจะเป็นหัวหน้าเลยก็ได้ แต่จะเป็นหัวหน้าอะไรล่ะ
?
“ไม่ ในเมื่อเธอพาฉันซวย เธอก็ต้องเป็นคนไปส่งฉัน”จอร์จิน่าพูดเสียงหยิ่งยโสใส่อีกคน ร่างสูงมองดูจอร์จิน่าแวบหนึ่ง
“ไม่ได้หรอกครับคุณผู้หญิง ผมต้องทำตามคำสั่ง”
“คำสั่งบ้าบออะไร นายกล้าดียังไงมาว่า

“ได้ค่ะ เดี๋ยวฉันจะไปส่งคุณให้ถึงที่”เสียงใจเย็นนั้นพูดขึ้น แต่จอร์จิน่าเห็นแววรำคาญในน้ำเสียงนั้น ดี
! เพราะเธอหมั่นไส้ยัยคนนี้เข้าให้แล้ว
“ออสตินตรวจสอบที่นี่แทนที เดี๋ยวฉันกลับมา”
“ครับ”

เธอพยักหน้า และหันมามองจอร์จิน่า ประมาณว่า เชิญ จากนั้นร่างบางก็สะบัดหน้าใส่และเดินนำอีกคนออกไป
“ฉันไม่รู้ว่าเธอเป็นใครหรอกนะ แต่ถ้าฉันตายคนนับล้านจะต้องร้องไห้เสียใจแน่ๆ”
” เงียบ
“ฉันพูดกับเธออยู่
!
” เงียบ
“นี่
!
“คุณเดินต่อไปเถอะ”และนั้นเป็นคำพูดที่แสนจะชวนโมโหสุดๆจอร์จิน่าต้องแบกความอับอายและเดินออกไปเรื่อยๆโดยไม่ปริปาก แต่มีความคับแค้นอยู่ในใจที่โดนพูดตัดอย่างไร้เยื่อไยและไม่ไว้หน้า

ระหว่างทางที่เดินเข้ามาในตัวงานจอร์จิน่ารู้สึกถึงความหายนะของงานในวันนี้ เมื่อไม่กี่วินาทียังมีแขกมาชมการเดินแบบ แฟชั่นโชว์คอลแลคชั่นใหม่ของเพื่อนเธอออยู่เลย ตอนนี้สภาพงานโล่ง ข้าวของบางส่วนตกลงมาแตก จอร์จิน่าเดาได้เลยว่าแขกคงจะได้ยินเสียงยิงกันก็เลยวิ่งหนีตายออกไป เธอรู้สึกเห็นใจรีเบคก้าอย่างบอกไม่ถูก เมื่อเดินออกไปพ้นด้านหน้าร้าน จอร์จิน่าก็เห็นตำรวจนิวยอร์ก และกลุ่มคนที่ใส่เสื้อเกราะ FBI อยู่จำนวนหนึ่ง เขากำลังสอบถามพูดคุยกันกับแขกในงานที่กองรวมกันอยู่นับร้อยชีวิต เธอรู้ได้ทันทีว่าอีกบางส่วนคงปลอมตัวแทรกซึมเข้ามาในงานวันนี้ บางคนแต่เป็นแขกในงาน พนักงานเสิร์ฟ นายแบบ รวมไปถึงการ์ดที่รีเบคก้าจ้างมา จอร์จิน่ารู้เพราะคนเหล่านั้นยืนสนิทสนมกับพวกตำรวจพอสมควร และผู้หญิงร่างสูงหุ่นดีใจแคบคนนี้ก็เป็นหนึ่งในการปลอมตัวนั้น
“จีน่า
!”เพื่อนสาวคนสวยของเธอวิ่งแหวกฝูงชนออกมา น้ำตาไหลอาบแก้มและหน้าสวยๆของเธอ เธอวิ่งเข้ามากอดจอร์จิน่าแน่น
“ฉันนึกว่าเธอจะเป็นอะไรไปแล้วซะอีก หายไปไหนมา
?
“ก็เกือบจะตายแล้วล่ะ”จอร์จิน่ารู้สึกโล่งใจเมื่อเจอเพื่อนสาว แต่ก็มิวายหันไปมองตำหนิร่างสูงที่ยืนนิ่งมองเธอกับเพื่อนอยู่ราวกับไม่ใส่ใจอะไร
“คุณเป็นเจ้าหน้าที่
FBIที่ช่วยเพื่อนฉันไว้ใช่มั๊ยคะ ขอบคุณมากๆเลย”รีเบคก้าพูดขอบคุณคนร่างสูง เธอกล่าวอย่างสุภาพว่าไม่เป็นไร
“มันเกิดบ้าอะไรขึ้นที่งานของเธอกันน่ะ”
“ไม่รู้ซิ ตำรวจบอกว่าเกี่ยวกับพวกลักลอบค้ายาเสพติดน่ะ มันใช้งานของฉันเป็นทางผ่าน”
“อะไรจะซวยแบบนี้นะ นี่งานเธอแท้ๆเลย”

“ไม่เป็นไร เห็นเธอปลอดภัยฉันก็โล่งอกแล้ว”

“ฉันต้องขอตัวก่อนนะคะ”คนร่างสูงพูดขึ้น
“อ่อ
นั่นซินะคะคุณต้องทำงาน ขอบคุณอีกครั้งนะคะ”
“ขอบคุณอะไรมากมาย ยัยนี่ดึงฉันไปร่วมวงกระสุนด้วยนะ”

รีเบคก้าตีจอร์จิน่าที่สะโพกเบาๆเพื่อเตือนสติความเอาแต่ใจของเพื่อน
“ไม่เป็นไรค่ะ ฉันเข้าใจ คนที่ตกอยู่ในอันตรายอาจจะแสดงพฤติกรรมก้าวร้าว และน่ารังเกียจออกมาบางครั้ง”คนหน้าคมสวยพูดสวนขึ้นมา
“นี่ หยาบคาย เธอหาว่าฉันก้าวร้าว และน่ารังเกียจหรอ
?!”จอร์จิน่ากำลังจะอ้าปากด่าแต่ว่า คนร่างสูงชิงพูดอีกครั้ง
“ขอตัวก่อนนะคะ”เธอพูดแล้วหันหลังเดินจากไป รีเบคก้าตาโตเซอร์ไพรส์กับคำพูดนั้นก่อนจะหันมามองเพื่อนเป็นการล้อเลียน

“คนแรกเลยที่กล้าว่าเธอจนหน้าชา ฉันนับถือจริงๆ”

ฮึ่ย! ยัยผู้หญิงคนนั้น

 

ระหว่างทางที่เดินกลับเข้าไปในร้าน แคโรไลน์ ครอสไวต์ รู้สึกพอใจที่เธอได้สวนกลับผู้หญิงปากร้ายนั้นสักที เธอรำคาญที่จะฟังเสียงของผู้หญิงคนนั้นจริงๆ เธอไม่อยากจะเชื่อเลยว่าขนาดตกอยู่ในอันตรายยังหาคำด่า คำกล่าวโทษมาได้เป็นระยะๆ เธอไม่เคยเจอกับคนแบบนี้มาก่อนเลย และหวังว่าจะไม่เจอกับผู้หญิงคนนั้นอีกเป็นครั้งที่สอง

ส่วนจอร์จิน่า เวสท์ เธอมองแผ่นหลังของผู้หญิงร่างสูงไปจนลับสายตา และพูดออกมาเสียงดังกึ่งก้องในใจ

 

ฉันเกลียดยัยนั่น ชาตินี้อย่าได้เจอกันอีกเลย!





_____________________________________________
ลงบทนำให้ก่อน แล้ววันหลังไรท์จะมาลงเนื้อเรื่องให้นะ
ฝากติดตามตัวจ้าาาา
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 28 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

50 ความคิดเห็น

  1. #20 tankazae (@tankazae) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 17 ธันวาคม 2561 / 17:01
    เกลียดยังไง ได้อย่างงั้นแน่ๆ
    #20
    0
  2. #1 Nischa-j (@Nischa-j) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 7 พฤษภาคม 2561 / 22:28
    น่าสนใจค่ะ รอนะคะ
    #1
    0