[CUNNING LADY]MY SASSYหลงรักหมดใจยัยบอดิการ์ดเย็นชา[YURI]

ตอนที่ 19 : SEVENTEEN

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 659
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 34 ครั้ง
    10 ม.ค. 62

จอร์จิน่า แคโรไลน์ จอร์แดน แกรี่ ป้าแอนเน็ต และแอนนา ทั้งหกชีวิตพากันมาพักผ่อนที่ลองไอส์แลนด์บ้านพักตากอากาศหลังที่จอร์จิน่าอยากได้นักหนา ทุกคนเลยถือโอกาสพากันยกโขยงมาสำรวจบ้านหลังใหม่พร้อมๆ กัน ที่นี่เคยเป็นค่ายมาก่อนพื้นที่เลยกว้างกินพื้นที่มาก บ้านเป็นบ้านไม้สีขาวสองชั้นหลังใหญ่พอสมควร และโรงเก็บของคล้ายโรงนาหลังใหญ่เอาไว้เก็บของอยู่เยื้องออกไปเล็กน้อย จอร์จิน่าไม่อยากจะเชื่อเลยว่าภรรยาของแฟรงค์จะทิ้งที่นี่เพื่อแลกกับสิ่งที่เธอเสนอให้ ดูยังไงๆ ทีนี้, ที่นี่ก็ดีเอามาๆ ก็อย่างว่านั่นแหละภรรยาของแฟรงค์ไม่สันทัดธรรมชาติ ห้วยหนองคลองบึงทั้งหลายแหล่ ก็เลยไม่ยากเลยที่ทั้งหมดนี้จะตกเป็นของจอร์จิน่า

ทั้งหกคนมาที่นี้ด้วยอารมณ์ที่แตกต่างกันไป จอร์จิน่าถึงจะอยากมาแต่ก็เกร็งๆ ราวกับว่าที่นี่มีผีสิง ส่วนจอร์แดนกับแอนนามึนตึงใสกัน แคโรไลน์ทำหน้าทำตาราวกับว่าจะคอยจับผิดบ้านหลังนี้อยู่ และสุดท้ายคนที่เหมาะกับการพักผ่อนที่สุดคงจะเป็นแกรี่ การกระทำของทุกคนอยู่ในสายตาของแอนเน็ตทั้งหมด ทุกคนต่างมีเรื่องไม่สบายใจกันทั้งนั้น แต่ทริปนี้จะปล่อยให้เป็นแบบนี้ไม่ได้ แอนเน็ตต้องทำอะไรสักอย่างในพวกเขาผ่อนคลาย

“ทุกคนได้ห้องเรียบร้อยแล้วใช่ไหมคะ?”

เธอเอ่ยถามทุกคนที่พยักหน้า แกรี่ตอบแทนทุกคน

“ห้องในบ้านมีสี่ห้อง ผมกับคุณแดนนอนห้องเดียวกัน มิสเวสท์กับคุณแคโรไลน์คนละห้อง แล้วก็ป้ากับแอนนา”

“งั้นหนูขอตัวไปนอนก่อนนะเมื่อยจะแย่” แอนนาพูด แล้วเหลือบมองจอร์แดน

“ยังหรอกแอนนา ต้องช่วยป้าเตรียมอาหารนะ”

เธอพยักหน้าแล้วหาว

ส่วนคนอื่นๆ ก็แยกย้ายกัน จอร์แดนขึ้นไปบนห้อง แกรี่กับแอนนาช่วยป้าแอนเน็ตเตรียมอาหาร แคโรไลน์เดินออกไปด้านนอก เหลือแค่จอร์จิน่าที่คอยสังเกตอาการไม่สบอารมณ์ของแอนนา

“เอตัวป่วน มานี่ซิ” จอร์จิน่ากวักมือเรียกแอนนาที่กำลังจัดการเก็บผักใส่ตู้เย็นในห้องครัว

“มีอะไรคะ?” เธอเดินมาหาจอร์จิน่าที่ยืนอยู่ห้องนั่งเล่น

“ทะเลาะกับแดนมาเหรอ?”

“พี่รู้ได้ไง!” แอนตาเบิกตาโตอย่างคาดไม่ถึง เธอยังไม่เคลียร์เรื่องนั้นกับจอร์แดนจริงๆ จังๆ เพราะจอร์แดนเอาแต่หลบหน้าเธอ

“มีตานะ แค่นี้ทำไมจะดูไม่ออก”

แอนนาทำหน้ารู้สึกผิด

“ฉันทำให้แดนเสียความรู้สึก ฉันเป็นเพื่อนที่โคตรแย่เลย”

“นี่เธอกับแดนเป็นเพื่อนกันมาตั้งแต่เด็กๆ แล้วนะ แค่นี้ไม่เป็นไรหรอก ไปง้อหรือยังล่ะ”

“แดนไม่ยอมเจอหน้าฉันตรงๆ เลย ฉันขอโทษเขาที่เจอหน้าทุกครั้ง”

“การกระทำสำคัญกว่าคำพูดนะ”

“พี่จะให้ฉันเต้นระบำสเปนให้เขาดูด้วยไหม ฉันทำทุกอย่างแล้วนะ”

“ถ้าเธออยากจะเต้นก็เต้นไปสิ เรื่องของเธอนี่”

แอนนาทำหน้ายุ่ง

“ไม่ล่ะ ฉันหาวิธีของฉันเองก็ได้ หวังพึ่งพี่ไม่ได้หรอก ขนาดพูดขอโทษยังทำไม่ได้เลย”

“เอ๊ะ ยัยนี่!”

จอร์จิน่าแตะที่ขาของแอนนาเบาๆ แล้วอีกคนก็หัวเราะออกมา หากจะมีคนที่กวนประสาทจอร์จิน่าได้อย่างไม่เกรงกลัวก็มีแต่แอนนากับจอร์แดนเท่านั้นแหละที่ทำได้

“แล้วนั่นพี่จะไปไหน งอนฉันอีกคนหรือไง”

“จะไปเดินเล่น เหม็นหน้าเธอเติมทน”

“ใจร้าย!”



แคโรไลน์เดินสำรวจพื้นที่บริเวณกว้างรอบบ้าน พื้นที่เป็นป่าทั้งหมด บ้านของเพื่อนบ้านอยู่ห่างกันไปหลายช่วง สรุปแล้วก็ถือว่าในแถบนี้ไม่ค่อยมีบ้านคนเท่าไหร่นัก เนื่องจากที่นี่เคยเป็นค่ายเก่าก็เลยต้องมาสร้างนอกเมือง

แคโรไลน์เดินมาที่แม่น้ำ ซึ่งครั้งหนึ่งเคยเป็นแม่น้ำสายที่มีน้ำไหลผ่านเยอะมากที่สุด แต่ตอนนี้กลายเป็นแม่น้ำที่มีน้ำไหลผ่านน้อยมาก คงจะเป็นเพราะภูมิอากาศและกาลเวลาเปลี่ยนไป ป่าสนที่จอร์จิน่าพูดถึงอยู่ข้างหน้านี้เอง แคโรไลน์เพ่งมองมันอยู่อย่างนั้น

คุณกลัวแต่ก็ยังซื้อมันเอาไว้อย่างนั้นเหรอจอร์จิน่า

“เป็นคนที่แปลกจริงๆ”

“เธอกำลังว่าฉันอยู่หรือเปล่า?”

เสียงที่คุ้นหูดังมาจากด้านหลัง จอร์จิน่าเดินมาหาเธอ ยืนเคียงข้างแคโรไลน์ แต่หันหลังให้ป่าสนนั้น

“มายืนอยู่ที่นี่ทำไม ฉันบอกเธอแล้วใช่ไหมว่ามันน่าขนลุก”

“แต่คุณก็ยังซื้อมัน”

“นั่นสิ”

จอร์จิน่าเงียบไปหลังจากนั้น

“แต่ฉันชอบบรรยากาศที่นี่นะคะ”

“อือ”

แคโรไลน์ยื่นมือมาหาจอร์จิน่า

“…?”

“ไปเดินเล่นกันค่ะ”

จอร์จิน่ามองมือของแคโรไลน์อยู่สักพัก สุดท้ายก็ตัดสินใจส่งมือไปให้อีกคน จอร์จิน่ารู้สึกอบอุ่นอย่างประหลาด ราวกับว่าถ้ามีมือของแคโรไลน์คอยเกาะกุมเธออยู่อย่างนี้ เธอจะปลอดภัยจากสิ่งต่างๆ ที่จ้องจะทำร้ายเธอ

“นี่ เธอน่ะจะเป็นบอดิ้การ์ดแบบนี้ต่อไปเรื่อยๆ ไหม?”

“…?”

“ฉันก็แค่อยากถามเธอ ว่าเธออยากทำอะไรนอกจากเป็นบอดิ้การ์ดไหม เธอคงไม่อยากเป็นแบบนี้ไปตลอดหรอก”

“ฉันไม่ค่อยชอบคิดเรื่องอนาคตเท่าไหร่ อยู่แบบนี้ก็ดีแล้วค่ะ”

อยู่แบบนี้ก็ดีแล้ว

จอร์จิน่ารู้สึกดีใจที่ได้ยินคำนี้ ถึงแม้จะเป็นคำพูดที่ไม่แฝงนัยน์อะไรก็ตาม

“แล้วคุณล่ะคะ จะเขียนคอลัมน์แฉอย่างนี้ไปเรื่อยๆ หรือเปล่า?”

“เธอกำลังพูดประชดฉันอยู่…”

“เปล่าค่ะ ฉันก็แค่ถามเฉยๆ ถ้าหากคุณยังเขียนคอลัมน์อันตรายเหล่านั้นอยู่ ฉันก็จะยังคงเป็นบอดิ้การ์ดของคุณไงคะ”

“…!”

จอร์จิน่าหยุดเดิน แล้วปล่อยมือออกจากแคโรไลน์ อีกคนงุนงงเลยหยุดเดินตามจอร์จิน่า เธอสงสัยว่าคำพูดของเธอจะไปทำร้ายจิตใจของจอร์จิน่าหรือเปล่า

“เธอหมายความว่า…จะอยู่กับฉันตลอดไปเหรอ?”

“…?”

“…”

“ก็ถ้าคุณไม่ไล่ฉันออก หรือถ้าฉันสุดจะทนกับพฤติกรรมของคุณก่อน บางทีก็…!”

จอร์จิน่าฟาดเพี๊ยะเข้าที่แขนแคโรไลน์ด้วยความไม่พอใจ

“เธอสุดจะทนฉันด้วยเหรอ กล้ามากนะยะที่พูดออกมา”

“ก็มีบ้างบางครั้งค่ะ”

หน็อย! กำลังจะโรแมนติกอยู่แล้วเชียว

จอร์จน่ารู้สึกอับอายที่แคโรไลน์หัวเราะ

“มีอะไรตลกหรือไง!”

แคโรไลน์เปลี่ยนเรื่อง

“เปล่าค่ะ เรากลับเข้าไปข้างในดีกว่า นี่ก็ใกล้จะเย็นแล้ว ปลอดภัยเอาไว้ก่อนก็ดีนะคะ”

“เปลี่ยนเรื่องทำไม เธอนี่มัน…”

“คุณจะยืนอยู่นี่ก็ตามใจนะคะ เชิญดื่มด่ำกับบรรยากาศยามเย็นเถอะค่ะ…ที่นี่ค่อนข้างน่ากลัว”

แคโรไลน์ปล่อยมุกหลอนใส่จอร์จิน่าแล้วเดินจากไป ทิ้งให้จอร์จิน่ายืนตะโกนด่าไล่หลังเธอมา

“ห้ามทิ้งฉันไว้ตรงนี้คนเดียวนะ ยัยงี่เง่า!”



มื้อค่ำมาถึง ทุกคนร่วมโต๊ะอาหารกัน จอร์จิน่าไม่เคยได้ร่วมกินมื้อค่ำกับทุกคนมาก่อน มันรู้สึกเหมือนครอบครัวอย่างแท้จริง ทุกครั้งจอร์จิน่าจะนั่งกินข้าวคนเดียวไม่ว่าจะมื้อไหนๆ ไม่ก็กับน้องชาย เพื่อนๆ และลูกค้า มันให้ความแตกต่างไป แต่ครั้งนี้จอร์จิน่ารู้สึกมีความสุข เธอไม่เคยมีช่วงเวลาแบบนี้มานานมากแล้ว

มื้อค่ำผ่านไปทุกคนก็แยกย้ายกัน แกรี่กับจอร์แดนนั่งเล่นเกมเพลย์สเตชั่นที่หอบมาจากบ้านกันอย่างสนุกสนาน ป้าแอนเน็ตนั่งถักนิตติ้งอยู่เฉลียงหน้าบ้านกับแอนนาที่อ่านนิยายอยู่ข้างๆ แคโรไลน์ขึ้นไปบนห้อง ส่วนจอร์จิน่าก็นั่งอยู่ในห้องรับแขกเช็คความเป็นไปของข่าวธุรกิจ ก่อนจะขึ้นไปข้างบน เพราะทนรำคาญเสียงของแกรี่กับจอร์แดนที่อินกับเกมไม่ไหว

“ทำอะไรอยู่นะ หมกตัวอยู่ในห้องตั้งนานสองนาน”

จอร์จิน่าเดินผ่านห้องแคโรไลน์ ไม่รู้ว่าอีกคนกำลังทำอะไรอยู่ถึงได้เงียบเชียบขนาดนี้ เธอควรจะไปเช็คดีไหมนะ จอร์จิน่าเดินไปหยุดที่ประตูหน้าห้องแคโรไลน์ ยืนอยู่ตรงนั้นเกือบสิบนาที

“…!”

“…?!”

มันช่างบังเอิญที่แคโรไลน์เปิดประตูออกมา ร่างสูงรีบก้าวออกมาเลยทำให้ใบหน้าเกือบชนเข้ากับหน้าของอีกคน แคโรไลน์เป็นฝ่ายตกใจมากกว่าจอร์จิน่าเสียอีก เธอก้าวถอยหลังไปตั้งหลัก

“คุณมายืนลับๆ ล่อๆ อะไรอยู่ที่หน้าประตูห้องคนอื่นคะ”

“…”

“คุณยังไม่นอนอีกเหรอคะ?”

“เสียงของแดนกับแกรี่ดังขนาดนั้นนอนหลับก็บ้าแล้ว แล้วเธอทำอะไรอยู่” จอร์จิน่าพูดแก้เก้อ ใครจะไปรู้เล่าว่าแคโรไลน์อยู่ๆ ก็เปิดประตูออกมา

“ฉันกำลังจะนอนค่ะ”

“…”

“คุณมีอะไรหรือเปล่าคะ?”

จอร์จิน่าถอนหายใจ ก็ได้! เธอจะพูดในเมื่อมันรบกวนจิตเธอขนาดนี้แล้วล่ะก็

“เรื่องจูบ”

“…?” พูดอะไรตรงนี้เนี่ย

“เธอทำให้ฉันคิดหนักเลยรู้ไหม ฉันคิดว่าตัวเองจะต้องบ้าไปแล้วแน่ๆ”

“เอ่อ…คุณดูเครียดนะคะ มันไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไร และ…!”

จอร์จิน่าเบียดผ่านแคโรไลน์เข้าไปในห้องหน้าตาเฉย ร่างสูงเลยจำใจต้องตามเข้าไป

“คุณเข้ามาในห้องของฉัน?”

“แล้วไง” อีกคนกอดอกแล้วเชิดหน้าอย่างหาเรื่อง

“ฉันกำลังจะนอนแล้วค่ะ”

“แล้วไง”

“คุณต้องออกไปซิคะ”

“ไม่”

“…”

“จนกว่าจะได้จูบเธอ”

“คุณ…เสียสติไปแล้วเหรอ” แคโรไลน์เหวอไปเลยเมื่อได้ยินคำนั้นออกมาจากปากของจอร์จิน่า

“ก็เธอท้าฉันเอง!”

“คุณคงได้ยินอะไรผิดไป ฉันบอกว่าถ้าคุณทำตัวดีๆ ต่างหาก”

“ช่างสิ ฉันไม่สนใจแล้ว ที่เธอพูดแบบนั้นน่ะมันเด็กชัดๆ ฉันคือจอร์จิน่า เวสท์ เพราะงั้นฉันจะจูบกับใครเวลาไหนก็ได้ เธอเองก็เหมือนกัน ฉันจะจูบกับเธอเวลาไหนก็ได้ เข้าใจไหม?!”

“ฉันชื่นชมในสปิริตของคุณนะ แต่คุณไม่คิดว่าเรื่องนี้มันแปลกหน่อยเหรอ เราไม่ได้เป็นอะไรกันนะคะ”

“หัวโบราณอย่างเธอจะไปเข้าใจอะไร”

“โอเค”

แคโรไลน์อยากจะขำให้กับคำพูดนั้น เธอเดินสวนเข้ามาใกล้จอร์จิน่า และจูบอีกคน แต่เป็นแบบแตะริมฝีปากเร็วๆ ทีหนึ่ง จอร์จิน่าที่กำลังบ่นๆ อยู่ถึงกลับเหวอไปเลย แถมยังจะเข้ามาจูบเธออีก แต่แคโรไลน์รู้ว่าจอร์จิน่าจะไม่จูบอ่อนโยนอย่างแน่นอน เธอเลยเบี่ยงตัวหลบและทำหน้านิ่งเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น

“เมื่อกี้เธอจูบฉันทำไม แล้วทีอย่างนี้ไม่ให้ฉันจูบกลับ”

“ฉันก็แค่อยากแสดงให้คุณเห็นว่าฉันไม่ได้หัวโบราณ ก็แค่นั้น”

“หน้าด้าน โกหกทั้งเพ!” จอร์จิน่าไม่รู้ว่าจะพูดอะไรหรือทำตัวยังไง เพราะทำอะไรก็เหมือนกับว่าตัวเองพ่ายแพ้ทุกที เธอโดนแคโรไลน์แกล้งอีกจนได้

ยัยหน้านิ่งคนนี้นี่!

“ฉันกำลังจะนอนค่ะ ง่วงด้วย เชิญคุณออกไปได้แล้ว”

จอร์จิน่ากระทืบเท้า

“ฝากไว้ก่อนเถอะยัยจอมฉวยโอกาส ฉันจะเอาคืนแน่!”

จอร์จิน่าชี้หน้าอีกคนอย่างคาดโทษแล้วกระชากประตูปิดเสียงดัง

“เหลือเชื่อเลยจริงๆ” แคโรไลน์พึมพำออกมา ที่เธอทำแบบนั้นก็เพราะอยากให้จอร์จิน่าเลิกตื๊อเธอสักที แต่กลายเป็นว่ายิ่งทำให้อีกคนตื๊อหนักเข้าไปอีก สีหน้าหงุดหงิดแบบนั้น ไม่รู้ว่าจอร์จิน่าจะมาไม้ไหนอีก บทจะจริงจังก็จริงจังขึ้นมาจนน่าตกใจ เธอตามอารมณ์ไม่ทันเลยจริงๆ




แอนนาหาโอกาสเหมาะๆ ที่จะได้คุยกับจอร์แดนมาตลอดทั้งเช้าวันรุ่งขึ้น แต่เขาก็ไม่ห่างจากแกรี่เลย สองคนนั้นดูสนิทสนมกันยิ่งกว่าพี่น้องเสียอีก แต่แล้วก็สบโอกาสทองของแอนนา เมื่อแกรี่พาป้าแอนเน็ตออกไปซูเปอร์มาเก็ต จอร์แดนเลยนั่งเล่นอยู่ที่เฉลียงหน้าบ้าน เขากำลังนั่งฟังเพลงอยู่

“แดน”

แอนนาสะกิดอีกคน เขาใส่หูฟังอยู่เลยไม่ได้ยิน หากเธอสะกิดเขา เขาต้องสนใจอย่างแน่นอน และก็เป็นไปตามนั้น เขาหันมาหาเธอ แต่เมื่อเห็นเป็นเธอเขาก็เพิ่มเสียงเพลงขึ้น เห็นได้ชัดว่าเขาไม่อยากคุยกับเธอ

“อะไรของเธอเนี่ย!?”

จอร์แดนโวยวายเมื่อแอนนาดึงหูฟังออก

“ฉันอยากคุยกับนาย”

“ไม่เห็นเหรอว่าฉันกำลังทำอะไรอยู่”

“เห็นสิ นายกำลังหลบหน้าฉันอยู่”

เขาพูดไม่ออก เพราะสิ่งที่เพื่อนสาวพูดนั้นถูกต้อง จอร์แดนถอนหายใจแล้วเมินไปทางอื่น

“ฉันรู้ว่านายโกรธฉันเรื่องเอลลี่”

“ถ้าจะพูดเรื่องนี้ละก็…”

“ฉันกำลังจะอธิบายให้นายฟังอยู่นี่ไง นายต้องฟังฉัน แล้วหลังจากนั้นจะโกรธฉันยังไงก็แล้วแต่นาย”

“ก็ได้ เล่ามาสิ วันนี้ฉันอารมณ์ดีหรอกนะ”

แอนนาทรุดตัวลงนั่งตรงข้ามจอร์แดน แล้วเล่าเรื่องราวทั้งหมดให้ฟัง เรื่องที่เธอเจอเอลลี่ครั้งแรกที่ไหน ความสัมพันธ์ของพวกเธอทั้งสองไปถึงขึ้นไหน และสุดท้ายที่เอลลี่หักหลังเธอไปคบกับผู้ชายอีกคน เธอบอกเลิกเอลลี่ต่อจากนั้น แล้วก็เกิดเหตุการณ์ไม่คาดฝันขึ้นเมื่อจอร์แดนก็โดนเอลลี่หลอกเหมือนกันกับเธอ

หลังจากที่ฟังเรื่องราวทั้งหมดจอร์แดนก็พูดอะไรไม่ออก เขาต้องใช้เวลาตั้งคำถามสักพัก

“โลกมันกลมจังเลย…ว่าแต่ ทำไมเธอไม่บอกฉันตั้งแต่ตอนนั้นล่ะ”

“ฉันจะบอกยังไงไหว ดูสภาพของนายตอนนั้นก่อนเถอะ ฉันไม่อยากให้มันไปกระทบกับจิตใจของนาย เลยเลือกที่จะเงียบเอาไว้เป็นดีที่สุด ใครจะไปคิดว่าจะได้เจอเอลลี่อีกล่ะ”

“…”

“ขอโทษด้วยนะ ฉันไม่รู้ว่าจะทำยังไงตอนนั้นก็เป็นห่วงแต่นาย เลยไม่ได้บอกความจริง ฉันน่าจะบอกนายตอนนั้น”

“…”

“ฉันเสียใจ”

“…” จอร์แดนมองแอนนาที่ก้มหน้าอย่างรู้สึกผิด สายตาของเขาอ่อนโยน นั่นเป็นเพราะเขากำลังเข้าใจในเรื่องราวอีกมุมหนึ่งของเพื่อน ที่ผ่านมาเขาเอาแต่โทษแอนนาอยู่ฝ่ายเดียวมาตลอด เขาเองก็มีส่วนผิด ถ้าหากเปิดตัวเอลลี่ตอนที่คบกันกับแอนนา เล่าให้เธอฟัง เรื่องทั้งหมดก็ไม่ต้องมาลงเอยแบบนี้ แอนนาจะบอกให้เขาระวังตัวจากเอลลี่อย่างแน่นอนหากเขาบอก

“ฉันเองก็ผิด เธอต้องเตือนฉันแน่ๆ ถ้าหากว่าฉันแนะนำเอลลี่ให้เธอรู้จักก่อนที่ฉันจะมีสภาพแบบนั้น”

“มันไม่ใช่ความผิดของนายหรอก ของยัยนั่นต่างหากล่ะ เราต่างก็โดนหลอก”

“แต่จะว่าไป เธอก็เข้มแข็งกว่าฉันมาก เธอใจแข็งบอกเลิกเอลลี่ก่อนนี่ เธอจัดการกับความรู้สึกได้ดีกว่าฉันอีก”

“แล้ว…นายหายโกรธฉันยัง”

“…”

จอร์แดนเงียบไปอีก แอนนาใจเสีย

“ทำไมล่ะ”

“ฉันไม่รู้สิ ฉันหมายถึง ฉันโกรธที่เห็นเอลลี่จูบเธอทั้งๆ ที่เลิกกันไปแล้ว แต่เอลลี่ยังทำแบบนั้นทำไม ฉันตั้งคำถามในหัวตัวเองสุดท้ายก็นึกออก ฉันรู้สึกอิจฉาเธอ ฉันเป็นเพื่อนที่แย่มากใช่ไหม…แล้วเธอ เธอยังมีใจให้เอลลี่หรือเปล่า?”

“ไม่เด็ดขาด” แอนนาเสียงดังฟังชัด “นายต้องไม่คิดอย่างนั้นด้วยแดน ถ้านายยังมีความรักหลงเหลือให้เอลลี่ ยัยนั่นจะเข้ามาหลอกนายได้อีกนะ”

“ฉันรู้ แต่เธอเข้าใจใช่ไหมว่าตอนที่ฉันโดนหลอกน่ะ เอลลี่ดูเหมือนจะรักฉันจริงๆ เธอคอยดูแลเอาใจใส่ฉัน แบบแฟนจริงๆ น่ะ แต่พอทุกอย่างมันกลายเป็นเรื่องโกหก ฉันก็หดหู่ทันที แต่ความรู้สึกของฉันที่มีต่อเอลลี่ยังตัดไม่ขาดซะทีเดียว”

“นั่นเพราะว่านายเป็นคนดียังไงล่ะ”

“…”

“นายต้องทำได้อยู่แล้ว คิดถึงสิ่งที่เอลลี่ทำให้นายเจ็บปวดเข้าไว้สิ แล้วนายจะค่อยๆ ลืมยัยนั่นไปได้แน่นอน”

“แต่…วันนั้นวันที่เอลลี่จูบเธอ…ฉันรู้สึกว่าเอลลี่ยังมีความรู้สึกดีๆ ให้เธออยู่”

“ไม่จริงหรอก ยัยนั่นก็แค่อยากจะแหย่ฉันเล่นก็เท่านั้นแหละ ตามประสาคนขี้แพ้ชวนตี ฉันได้ตบหน้าวันนั้นก็รู้สึกดีแล้ว”

จอร์แดนหัวเราะออกมาในที่สุด

“นายหายโกรธฉันแล้วใช่ไหม”

“อืม”

“เย้!”

แอนนายิ้ม เธอลุกขึ้นชูกำปั้นขึ้นเหนือหัวตัวเอง ก่อนจะวิ่งเข้าไปกอดจอร์แดนแน่น และนั่งอยู่บนตักจอร์แดนเมื่อเขาก็กอดเธอเช่นเดียวกัน ทั้งสองหัวเราะกันอย่างสนุกสนาน

“พวกเธอสองคนดีกันแล้วเหรอ?”

จอร์จิน่าที่บังเอิญเดินออกมาจากตัวบ้านเห็นทั้งสองเข้ากันได้ดีอีกครั้งแบบนี้ ก็มีแต่จะต้องคืนดีกันแล้วแน่ๆ

“ไม่ใช่ว่าแอนนาเต้นระบำสเปนให้นายดูหรอกเหรอ?”

จอร์แดนงุนงง แต่เมื่อเห็นแอนนามองค้อนจอร์จิน่าเขาก็เข้าใจ

“ถ้ารู้อย่างนี้ฉันงอนต่ออีกสักหน่อยก็คงจะดี”

“มากไปป่ะ”

จอร์จิน่าพูดแทรก “ก็ดีแล้ว เป็นเพื่อนกันควรจะให้อภัยกันถึงจะถูก งอนกันนานๆ ความสัมพันธ์มันจะหายไปนะ”

“ทำมาเป็นพูด ดูตัวเองก่อนเถอะ ยังไม่เคยดีกับพี่ลิซเลย”

จอร์จิน่าทำเสียงฮึดฮัดที่โดนน้องชายขัด

“กำลังจะดีกันย่ะ!”

“เหรอ~ นี่รู้ไหมแอนนา พี่ลิซน่ะอุตส่าห์ซื้อกระเป๋าลุ้นลิมิเต็ดมาง้อพี่จีน่าเมื่อวานก่อน”

“โห ใจแข็งเพราะอย่างได้กระเป๋าป่ะ”

“หุบปากเลยทั้งสองคน! ห้ามมารุมฉัน ทีอย่างนี้เข้ากันเป็นปี่เป็นขลุ่ยเชียวนะ ไม่รู้อะไรอย่ามาพูดดีกว่า”

“โอเคๆ ไม่ยุ่งแล้วก็ได้”

จอร์แดนยกมือยอมแพ้ ในขณะที่แอนนาลุกขึ้นจากตักอีกคน

“นี่แดนเราไปเดินเล่นกันดีไหม”

“ก็ดีนะ ฉันเห็นจักรยานที่โรงเก็บของน่ะ เราปั่นกันไปแล้วไปเช่ารถขับเล่นแถวๆ นี้ดีกว่า”

“อืม ตามนั้น”

“เป็นความคิดที่วิเศษมาก เพราะฉันไม่อยากเห็นเธอทั้งสองคนมาขวางหูขวางตาในตอนนี้”

จอร์แดนทำท่าโค้งแบบพ่อบ้านล้อเลียนพี่สาวแล้วเดินหัวเราะออกไปกับแอนนา สักพักทั้งสองคนก็ปั่นจักรยานออกไปโดยมีแอนนาเป็นคนซ้อน จอร์จิน่ามองภาพนั้นอย่าโล่งใจ เธอมองว่าจอร์แดนกับแอนนาเหมาะสมกันหากทั้งสองเป็นคู่รัก แต่มันก็คงเป็นไปไม่ได้ เพราะทั้งสองต่างไม่เคยคิดอะไรเกินเพื่อนสนิทเลย

“เยี่ยม และฉันก็อยู่คนเดียว” จอร์จิน่าพึมพำ

ทั้งบ้านมีแค่จอร์จิน่า เพราะแคโรไลน์ออกไปสำรวจข้างนอกอีกครั้ง เธอดูทีวีอยู่เกือบชั่วโมงจนเบื่อ และคิดได้ว่าอาการร้อนๆ แบบนี้ออกไปเล่นน้ำก็คงจะดี

แล้วเธอก็ตัดสินใจว่าจะไปปิกนิกสักหน่อย จอร์จิน่าเตรียมขนม น้ำ ผ้าเช็ดตัวหนึ่งผืน กับเสื่อผ้าไว้สำหรับปู เธอเปลี่ยนเสื้อผ้าให้เข้ากับการไปเล่นน้ำ นั่นคือเสื้อตัวโคร่งสีขาวและกางเกงขาสั้น เพราะถึงยังไงก็จะถอดออกอยู่แล้ว เลยไม่เคร่งเรื่องเสื้อผ้าที่ใส่

เธอถือตะกร้า กระเป๋าของสำคัญที่จะใช้นิดๆ หน่อยๆ ก่อนสวมหมวกปีกกว้างสีขาว

“คุณกำลังจะไปไหนคะ?” แคโรไลน์ที่เดินสวนเข้ามาในตัวบ้านถาม

“ไปเล่นน้ำที่ต้นแม่น้ำทางโน่นไง”

แคโรไลน์สงสัย

“แต่มัน…ฉันไปสำรวจดูแล้ว มันไม่ได้อยู่ในเขตบ้านพักหลังนี้”

“แล้วไง ก็อากาศมันร้อน ฉันอยากไป เธอก็อยู่เฝ้าบ้าน…”

“ฉันจะไปกับคุณ”

จอร์จิน่ากำลังจะอ้าปากพูดอะไรบางอย่าง แต่เธอก็หยุดเอาไว้

“ก็แล้วแต่เธอสิ”

เธอยักไหล่ แล้วเอาทุกอย่างที่หอบหิ้วส่งให้แคโรไลน์ถือ แคโรไลน์โทรบอกป้าแอนเน็ตก่อนจะเดินตามอีกคนไป


ทั้งสองเดินย้อนขึ้นไปตามแม่น้ำสายที่ไหลลงมาจากที่สูง มันไม่ได้เป็นเนินสูงมากเท่าไหร่นัก แต่ก็ใช้เวลาเกือบยี่สิบนาทีกว่าจะมาถึง เพราะทางไม่ใช่ว่าจะเดินตามทางราบ แถมขรุขระและมีโขดหิน ก้อนหินเยอะพอสมควร จอร์จิน่าเดินไปบ่นไปสักพักก็เจอกับสะพานไม้เก่าๆ พาดผ่านแม่น้ำที่กว้างกว่าที่อื่นๆ แม่น้ำนั้นใสจนเห็นสิ่งใต้น้ำได้ราวกับกระจกอย่างที่จอร์จิน่าโม้เอาไว้ตลอดทางจริงๆ

“มันจะไม่เป็นอันตรายแน่นะคะ” แคโรไลน์ชี้ไปที่ป้ายตัวหนังสือสีแดงที่เขียนบอกว่า ‘ห้ามเล่นน้ำบริเวณนี้’

“ป้ายแบบนั้นใครเขาสนใจล่ะ”

“แล้วถ้ามันมีอะไรโผล่มา อย่างเช่น …จระเข้”

“น้ำใสขนาดนี้ฉันจะเห็นมันก่อนที่มันจะมาถึงตัวฉันซะอีก แล้วอีกอย่างเธอก็นั่งเฝ้าฉันอยู่บนนั้นมีอะไรก็มาช่วยฉันทันอยู่ดี”

“แล้วถ้ามันลากคุณออกไปไกลจากฉันละคะ”

“โอ๊ย! งั้นเธอก็ลงมาเล่นน้ำกับฉันจะได้ตายไปพร้อมๆ กัน”

จอร์จิน่าก็ยังคงไม่ฟังเธออยู่ดี

“งั้นก็ตามใจคุณค่ะ ฉันจะนั่งรอตรงนี้”

แคโรไลน์หาที่ปูเสื่อผ้าใต้ต้นไม้ใหญ่ จากนั้นก็นั่งหลังพิงต้นไม้นั้น

“…!”

สายตาของเธอปะทะเข้ากับจอร์จิน่าที่กำลังถอดชุดเตรียมจะลงเล่นน้ำอยู่บนโขดหิน ทั้งตัวมีแค่ชุดชั้นในสีดำติดตัวอยู่ พร้อมกับรูปร่างได้สัดส่วนที่ชวนมอง แคโรไลน์ยังไม่เคยเห็นจอร์จิน่าสวมเสื้อผ้าน้อยชิ้นแบบนี้เลยสักครั้ง พอมองแล้วมันดึงดูดสายตาเธอจริงๆ

แคโรไลน์กลืนน้ำลาย เป็นจังหวะที่จอร์จิน่ากระโดดตูมลงน้ำไปสติของเธอเลยกลับมาอีกครั้ง

ตั้งสติไว้แครล์ เธอไม่ควรจะรู้สึกแบบนั้น

ผ่านไปยี่สิบนาทีจอร์จิน่ายังคงอยู่ในน้ำ แหวกว่ายเล่นเหมือนเด็กๆ อีกคนดูเหมือนจะมีความสุขมากเมื่ออยู่กับสิ่งสิ่งนั้นราวกับว่าไม่ได้เร่งรีบที่จะขึ้นฝั่งเร็วๆ นี้

“นี่ เธอไม่ลงมาเล่นจริงๆ เหรอ?” จอร์จิน่าโบกมือให้แคโรไลน์ น้ำสูงระดับอก

“ไม่ค่ะ เชิญคุณสนุกเถอะ ฉันอยู่อย่างนี้ดีแล้ว”

และก็เป็นอย่างที่แคโรไลน์พูด เธออยู่อย่างนี้ดีแล้วจริงๆ เพราะเมื่อเวลาผ่านไปสักพักบรรยากาศดี ลมพัดผ่านต้นไม้สั่นไหว เสียงธรรมชาติ และนก ทำให้แคโรไลน์ง่วงนอน เธอเอนตัวลงนอนมองท้องฟ้าสีสวย แสงแดดอ่อนๆ ที่นี่ปลอดภัยไม่น่าจะมีอะไร พอคิดได้ดังนั้นเธอก็เผลอหลับไป

“หลับทำบ้าอะไรของเธอ ถ้าฉันตายหรือหายไปใครจะช่วยเหลือ!”

ไม่รู้ว่าเวลาผ่านไปนานแค่ไหน ที่แคโรไลน์เคลิ้มหลับไป เธอตื่นขึ้นมาเพราะโดนอีกคนวิดน้ำมาใส่หน้า เลยทำให้เธอสะดุ้งตื่นและเช็ดน้ำออกจากใบหน้า

“แต่ถึงยังไงเสียงของคุณก็ดังปลุกฉันอยู่ดีนี่คะ”

“ตลกตายล่ะ”

จอร์จิน่าเดินขึ้นมาจากฝั่ง ทัศนียภาพรูปร่างสวยงามนั้นกลับมาให้เห็น แคโรไลน์ลุกขึ้นแล้วรีบหาผ้าเช็ดตัวผืนใหญ่ส่งให้อีกคน

“คุณเล่นน้ำไปนานแค่ไหนคะ”

“น่าจะชั่วโมงครึ่ง”

แคโรไลน์พยักหน้าแล้วดูนาฬิกาที่ข้อมือ

“เที่ยงแล้วนะ คุณหิวอะไรหรือเปล่า?”

“ยังอ่ะ เอาไว้ก่อน”

จอร์จิน่านั่งลงแล้วเช็ดผมที่เปียกชื้น เธอยังไม่ได้สวมชุดในทันทีเพราะว่าจะลงไปเล่นอีกครั้ง แต่แคโรไลน์คงไม่เข้าใจความต้องการนั้นของจอร์จิน่า

“คุณจะ…ไม่สวมเสื้อผ้าก่อนเหรอคะ?”

จอร์จิน่าฉงนใจ แล้วมองหน้าอีกคน

“ใส่ไม่ใส่ก็เรื่องของฉันสิ”

แคโรไลน์ทำท่าแปลกๆ แล้วเมินหน้าหนีไปอีกทาง เธอกำลังรู้สึกอึดอัดใจแปลกๆ ที่ต้องมาอยู่กับจอร์จิน่าที่เสื้อผ้าน้อยชิ้นแบบนี้ แต่อีกคนเหมือนจะรู้ทัน

“ทำไม…เธอทนไม่ได้ เพราะอยากถอดพวกนี้ออกจากตัวฉันเหรอ?”

“ฉันเปล่า ไม่อยากให้คุณถอดอะไรทั้งนั้นแหละค่ะ นี่ใส่ซะ” แคโรไลน์คว้าชุดของจอร์จิน่าและโยนไปให้อีกคน

“เขินอะไรผู้หญิงด้วยกันแท้ๆ” เสียงของจอร์จิน่าดูเจ้าเล่ห์ขึ้นมา

“…!”

แล้วแคโรไลน์ก็ต้องตกใจเมื่ออยู่ๆ อีกคนพุ่งขยับตัวมานั่งตักแคโรไลน์ เธอเกือบจะหงายหลังลงนอนถ้าไม่ติดว่ามือทั้งสองข้างค้ำยันร่างเอาไว้ทันเสียก่อน

“ทำอะไรของ…”

“เธอแอบมองฉันอยู่ล่ะสิ เห็นนิ่งๆ แบบนี้ก็ใช่ย่อยนะ”

“เปล่า…”

จอร์จิน่าหัวเราะ

“เธอชอบส่วนไหนของฉันละ?” เสียงกระซิบเบาหวิวนั้นทำให้แคโรไลน์ไปไม่เป็นเลยทีเดียว เธอกำลังโดนจอร์จิน่ากลั่นแกล้ง

“อะ ออกไปก่อนค่ะ ฉันอึดอัด” แคโรไลน์ขยับตัวประท้วง แต่จอร์จิน่าโอบคออีกคนเอาไว้

“ก็เธอยังไม่ตอบฉันนี่”

จอร์จิน่าเบียดตัวเข้ามา ผมสีบลอนด์ และร่างกายที่เปียกชื้นยังไม่แห้งสนิทช่วยขลับให้จอร์จิน่าเซ็กซี่อย่างบอกไม่ถูก แคโรไลน์รู้สึกว่าน้ำที่ยังแห้งไม่สนิทตอนนี้ซึมผ่านเสื้อผ้าของเธอเข้ามา

“คุณจอร์จิน่า คุณ…!”

ริมฝีปากของจอร์จิน่าฉกฉวยลงมาปิดปากแคโรไลน์อย่างกระหายสิ่งนี้มานาน มือทั้งสองข้างรั้งท้ายทอยของอีกคนเอาไว้ไม่ให้หันหนี จอร์จิน่าอยากจะแกล้งเอาคืนแคโรไลน์ที่ชอบคิดว่าตัวเองเหนือกว่าในเรื่องนี้ เธอบดขยี้จูบราวกับจะสูบเอาวิญญาณของแคโรไลน์ ลิ้นร้อนส่งผ่านเข้าไปยังโผลงปากของอีกคน ควานหาความหวานและกระตุ้นให้แคโรไลน์รู้สึกเดียวกันกับเธอ แคโรไลน์ผละออกเธอเมื่อได้จังหวะ ร่างสูงหอบหายใจ และพูด

“โอเค คุณได้จูบฉันแล้ว และฉันคิดว่ามันมากกว่าที่ฉันจินตนาการซะอีก”

“ไม่พอหรอกแคโรไลน์ มันยังไม่พอ”

ตอนแรกก็กะจะแกล้งเอาคืนอีกคน แต่ตอนนี้ความรู้สึกของจอร์จิน่าเปลี่ยนไปแล้ว มันเป็นความต้องการของเธอเองล้วนๆ

จอร์จิน่าขยับเบียดเข้าหาอีกคน จุดอ่อนไหวด้านล่างของเธอแนบชิดติดหน้าท้องของแคโรไลน์ แม้จะมีเสื้อผ้ากันเอาไว้แต่จอร์จิน่าก็รู้สึกถึงความร้อนของร่างกายที่ควบคุมไม่อยู่ เนินอกของเธอแตะที่คางของแคโรไลน์ เธอจับใบหน้าเรียวให้เชิดขึ้นและจูบอีกครั้ง ทั้งรสจูบของจอร์จิน่า และร่างกายที่เบียดขยับเสียดสีที่หน้าท้องของแคโรไลน์ตอนที่กำลังจูบอยู่นั้น ทำเอาแคโรไลน์สติกระเจิงไปเป็นที่เรียบร้อย จอร์จิน่าฮอตปรอทแตกสุดๆ เลยในเวลาแบบนี้ และแคโรไลน์ต้านไม่ไหว ร่างกายของเธอกำลังตอบสนอง

แคโรไลน์เริ่มปล่อยตัวจูบกลับอีกคนในระดับที่ลึกล้ำ หลุมหลง เธอเบียดตัวรับสัมผัสที่ร้อนแรงนั้นของจอร์จิน่า เสียงพึงพอใจเล็ดลอดออกมาจากลำคอของจอร์จิน่า ตอนนี้แคโรไลน์ไม่อาจนึกถึงใครได้นอกจากจอร์จิน่าเพียงผู้เดียว และเธอต้องการมากกว่านั้น

ร่างสูงพลิกตัวจอร์จิน่าให้นอนราบลงพื้นเสื่อ จู่โจมซุกไซ้ที่ซอกคอสีน้ำนมสุขภาพดี พรมจูบและใช้ลิ้นลามเลียอย่างโหยหา คนใต้ร่างสั่นไหวกับการจู่โจมครั้งนี้ แคโรไลน์จูบที่สันกราม ไล่ขึ้นไป ริมฝีปากที่หอบหายใจของจอร์จิน่าโดนปิดอีกครั้ง ร่างสูงเบียดตัวถาโถมทับส่วนเดียวกันของจอร์จิน่าเรียกเสียงครางอื้ออึงจากอีกคน จอร์จิน่าแอ่นตัวเข้ารับแรงเบียดของอีกคนอย่างยินดี

อย่างที่จอร์จิน่าพูด แค่จูบมันไม่พอ เธอจูบจอร์จิน่าทั้งวันยังได้เลย แคโรไลน์ผละออกจากจูบ มือของเธอสำรวจไปทั่วตัวของจอร์จิน่า ทั้งสะโพกได้รูป เอวคอด และหน้าอกที่มีบราสวมทับอยู่

“เธอ…ทำฉันจั๊กจี้อยู่นะ…!”

จอร์จิน่าหยุดพูดและหอบหายใจแทนอย่างทรมานเมื่อแคโรไลน์ลงน้ำหนักที่หน้าอกของเธออย่างเบามือเคล้นคลึงมันทั้งสองข้าง และฝังใบหน้าลงที่อกสวยนุ่มนิ่ม สูดกลิ่นกายที่แสนจะคุ้นเคย ริมฝีปากพรมจูบไปทั่วเนินอก ทิ้งรอยจางเมื่อลิ้นร้อนๆ ลากผ่าน จอร์จิน่าส่งเสียงร้องออกมา มือทั้งสองขยุ้มกลุ่มผมสีดำขลับของแคโรไลน์อย่างหาที่ระบาย เธอเริ่มจะทนไม่ได้แล้วจริงๆ กับการนัวเนียที่เสียพลังงานแบบนี้

“ถะ ถอดได้ไหม?”

จอร์จิน่าพูดเสียงหอบ เธออยากจะปลดบราตัวเองออกให้สิ้นเรื่องสิ้นราว แล้วให้แคโรไลน์จัดการซะ แต่อีกคนแค่ยิ้มให้ และส่ายหน้า ให้ตายเถอะรอยยิ้มของแคโรไลน์ตอนนี้เซ็กซี่จริงๆ

“ทำไม..!”

แคโรไลน์ไม่ตอบ แต่ลดตัวลงไปพรมจูบที่หน้าท้องแบนราบของเธอ มือของร่างสูงลดผ่านสำรวจจากหน้าอก หน้าท้อง และสะโพก จอร์จิน่าบิดเร้าด้วยความทรมานอยากจะปลดปล่อย ถ้าขืนให้แคโรไลน์ทำแบบนี้อีกต่อไป อารมณ์ของเธอมันจะรั้งไม่อยู่จริงๆ เพราะตอนนี้ก็ร้อนแทบจะระเบิดอยู่แล้ว

“แครล์…” จอร์จิน่าสะอึกเมื่อริมฝีปากของคนตัวสูงแตะที่ต้นขาของเธอใกล้จุดอ่อนไหว ลิ้นร้อนของแคโรไลน์ทำให้เธอปั่นป่วน เธอทนไม่ไหวจนต้องดีดตัวขึ้นนั่ง แคโรไลน์ตกใจเลยหยุดการกระทำนั้น และนั่งมองจอร์จิน่าด้วยแววตาสับสน

“มีอะไรหรือเปล่าคะ ถ้าฉันทำอะไรผิด...ขอโทษค่ะ”

“ไม่…ไม่ คือ…”

จอร์จิน่าขยับเข้าใกล้แคโรไลน์มือลูบไล้ใบหน้าเรียวสวยของอีกคน แล้วถอดเสื้อยืดของแคโรไลน์ออก อีกคนไม่ได้ว่าอะไร จอร์จิน่าขยับเข้าไปใกล้อีกนิด จมูกแตะที่แก้มของอีกฝ่าย เลื่อนลงพรมจูบที่คอ และไหล่ มือลูบไล้แผ่นหลังของแคโรไลน์ อีกคนซึมซับสัมผัสนั้นอย่างยินดี

“ฉันไม่รู้ว่าตัวเองหยุดทำไม แต่…ตอนนี้ฉันไม่ได้เมา”

มือของจอร์จิน่าลากผ่านหน้าอกที่แสนจะดูดี และหยุดที่หน้าท้องสุขภาพดีของแคโรไลน์ สายตาที่เธอใช้มอง ทำให้แคโรไลน์รู้สึกเขินขึ้นมา

จอร์จิน่ากระซิบยื่นหน้าเข้ามาใกล้แคโรไลน์ริมฝีปากเกือบจะแตะกัน

“ฉันไหวใจนิดหน่อยน่ะ เธอเชื่อไหม?”

“…”

“ฉันไม่เคยมีอะไรกับผู้หญิงมาก่อน”

แคโรไลน์ยิ้ม

“เรายังไม่ได้มีอะไรกันสักหน่อย”

“นั่นสินะ” จอร์จิน่าจูบแคโรไลน์อีกครั้ง ครั้งนี้อ่อนโยนและค่อยเป็นค่อยไป

“เธอจะว่าอะไรไหมถ้าฉัน…อยากจะทำ”

“เรายัง…”

“ไม่ได้เป็นอะไรกัน”

จอร์จิน่าพูดแทรกแล้วหัวเราะออกมาเป็นเสียงที่หวานและไพเราะมากสำหรับแคโรไลน์ จอร์จิน่าเข้าใจทันที ในตอนนั้นที่แคโรไลน์ไม่ยอมถอดชั้นในหรือบราของเธอออก ก็เพราะไม่อยากให้มีอะไรเกินเลย เราสองคนยังไม่เป็นอะไรกัน แคโรไลน์รอบคอบเรื่องนี้จนน่าตกใจ ขนาดอยู่ในช่วงเวลาแบบนั้นเนี่ยนะ เหลือเชื่อจริงๆ

“ฉันต้องขอโทษด้วยนะคะที่เราต้องหยุด…”

แคโรไลน์จะคว้าเสื้อของตัวเองแต่จอร์จิน่าไม่ให้

“ฉันแค่อยากจะมองเธอในตอนนี้อีกสักหน่อย แบบที่ฉันไม่ได้เมา”

“…”

“ถอดกางเกงเธอได้ไหม”

แคโรไลน์หัวเราะ เมื่ออีกคนยื่นมือมาปลดกระดุมกางเกงยีนของเธอ เธอตะครุบและตีมือของจอร์จิน่าออก อีกคนอารมณ์เสียขึ้นมาเฉยเลย

“ชิ หวงตัว ทีเมื่อกี้ยังทำกับฉันได้เลย”

“ก็คุณสวมแค่ชุดชั้นใน”

จอร์จิน่าหรี่ตามองอีกคน ตอนนี้อารมณ์ร้อนๆ หายไปตั้งแต่ตอนไหนไม่รู้

“ก็ได้ คอยดูเถอะ สักวันฉันจะเป็นคนทำให้เธอถอดออกให้หมดเลยคอยดูสิ”

แคโรไลน์แย่งเสื้อจากจอร์จิน่ามาใส่ได้สำเร็จ

“คุณเองก็สวมเสื้อไว้ดีกว่านะคะ” เธอชี้ไปที่ชุดของจอร์จิน่าที่กองอยู่ข้างๆ อีกคนหยิบขึ้นมาและจัดการสวมใส่ สายตาของเธอมองเห็นรอยจางๆ ที่เนินอก จอร์จิน่ารู้สึกเขินขึ้นมา แต่ก็ไม่อยากให้แคโรไลน์จับผิด เลยแสร้งบ่นเรื่องชุดชั้นในของเธอที่ยังเปียกอยู่

“ฉัน…มีอะไรอยากจะถามเธอหน่อย”

แคโรไลน์พยักหน้า

“เธอเคยมีอะไรกับผู้ชายมาก่อนไหม?”

“…”

โอ๊ย พลั่งบอก! ถามอะไรออกไปเนี่ย!

ความจริงแล้วจอร์จิน่าตั้งใจจะถามอ้อมๆ มากกว่า คำถามตรงๆ ของเธอคือ ‘เธอเคยมีอะไรกับผู้หญิงมาก่อนไหม?’ ต่างหากล่ะ แต่ถ้าจะถามแบบนี้ออกไปก็รู้สึกจะโจ่งแจ้งไปนิด

“คุณถามฉันเรื่องนี้ทำไมคะ”

“ก็แค่…ฉันรู้สึกว่ามันเป็นเรื่องใหม่สำหรับเรา เพราะเราต่างก็ไม่เคยมีอะไรกับผู้หญิงด้วยกันไงไง”

จอร์จิน่าสรุปเอง เพราะมาถึงขนาดนี้แล้วแคโรไลน์ก็ต้องมีประสบการณ์กับผู้ชายสักคนมาบ้างล่ะน่า

“…?”

“…”

“อันที่จริงฉันไม่เคยมีอะไรกับผู้ชายมาก่อนค่ะ”

เป็นไปไม่ได้หรอก โกหกแน่ๆ เมื่อกี้ยังกับผู้มีประสบการณ์ตรง

“ถ้างั้น เธอยังบริสุทธิ์อยู่เหรอ ไม่จริงหรอกมั้ง”

“ใช่ค่ะ ฉันไม่บริสุทธิ์หรอก”

“…?” งงในงง

“เรื่องจริงนะคะที่ฉันไม่เคยมีอะไรกับผู้ชายมาก่อน”

“…”

“แต่ฉันเคยมีอะไรกับผู้หญิงมาก่อน นี่ก็คือเรื่องจริง”

“…!”

โอ้ว~ จอร์จิน่า เธอนี่ช่างไม่รู้อะไรเลยจริงๆ จอร์จิน่าสบถด่าตัวเองในใจหลายครั้ง และเธอคาดไม่ถึงด้วยเช่นเดียวกันว่าจะได้ยินเรื่องแบบนี้ออกมาจากปากแคโรไลน์

แคโรไลน์ชอบผู้หญิง!

แล้วจอร์จิน่าก็กรีดร้องในใจ



ตลอดช่วงเย็นจอร์จิน่าหมกหมุนอยู่กับคำพูดที่ดังก้องอยู่ในหัว เป็นคำพูดของตัวเธอเอง อย่างเช่น แคโรไลน์ชอบผู้หญิง แคโรไลน์นอนกับผู้หญิง และแคโรไลน์เคยมีอะไรกับผู้หญิง

วนลูปอยู่ในหัวของเธอจนไม่สามารถที่จะข่มตานอนหลับได้ สิ่งที่เธอเสิร์ชหาในอินเทอร์เน็ตตอนนี้คือ เลสเบี้ยน เกย์ และLGBT ทั้งเย็นจนถึงตอนจะเข้านอน ไม่ใช่ว่าเธอเหยียดเพศหรืออะไรหรอกนะ แต่เธอพยายามจะเข้าใจในตัวแคโรไลน์ เธอกำลังสนใจอยู่กับสิ่งนี้ และเธอไม่เคยรู้สึกแบบนี้กับผู้หญิงมาก่อน ใหม่ๆ อย่างเธอก็ต้องมีทฤษฎีในหัวบ้างล่ะน่า อันที่จริงไม่เกี่ยวกับทฤษฎีบ้าบออะไรหรอก จอร์จิน่าแค่รู้สึกประหม่าเท่านั้นเอง ก็ของมันไม่เคยทำเรื่องแบบนี้กับผู้หญิงนี่น่า

“โอ๊ย! เครียด” จอร์จิน่ายีผมตัวเองจนฟู เรื่องนี้มันรบกวนจิตใจมากพอตัวเลย เธอรู้สึกเซอร์ไพรส์มากกับเรื่องของแคโรไลน์ ไม่รู้ว่าจะตกใจหรือดีใจแล้วในตอนนี้ บางทีก็รู้สึกโล่งใจ บางทีเธอก็รู้สึกประหม่า

แคโรไลน์ชอบผู้หญิง และรุกเธอได้อย่างมืออาชีพ

โอเค ถ้าแคโรไลน์ชอบผู้หญิง แล้วเธอเองก็ต้องลองดูแล้วล่ะ ใช่ ต้องลองดูกับแคโรไลน์สักหน่อยก็ไม่สายหรอกใช่ไหมล่ะ

คิดได้ดังนั้นจอร์จิน่าก็เข้าดูทุกอย่างในเว็บที่เกี่ยวกับเพศที่สาม เธอจริงจังถึงขั้นเข้าสมัครเว็บไซต์เลสเบี้ยนโดยใช้แอคเคาท์ปลอม ใช้รูปหน้าแมวใส่แว่นตา และเข้าท่องเว็บนั้น ที่สำคัญเลยคือคลิปหญิงรักหญิงที่กำลังสนุกสุดเหวี่ยงกันอยู่บนเตียง จอร์จิน่าเครียดมาก อะไรพาเธอมาถึงจุดจุดนี้

“โอ้ นั่น ทำแบบนั้นด้วยได้เหรอ? ไม่แปลกหรือไง…!”

“พี่จีน่าขอเข้าห้องน้ำหน่อย พอดีน้ำห้องของผมมันน้ำไม่ไหลน่ะ”

จอร์จิน่าไม่ได้ล็อกประตู จอร์แดนเลยเปิดประตูผลัวะเข้ามาตามนิสัยเคยชิน จอร์จิน่าที่ส่องเว็บนั้นอยู่สะดุ้งตกใจ ทำให้มือถือลื่นไหลตกลงพื้นข้างเตียง

“เดี๋ยวเก็บให้”

“ไม่ต้อง!”

ไม่ทันแล้วจอร์แดนก้มลงเก็บมือถือ

“…!”

สีหน้าของเขาเปลี่ยนไปเมื่อเห็นหน้าจอมือถือของพี่สาว คลิปหญิงรักหญิงสิบแปดบวกหรือยี่สิบบวกเข้าสู่สายตาเขาในทันที จอร์แดนหันหน้าขวับมองพี่สาว เขายื่นมือถือให้จอร์จิน่าด้วยมือที่สั่นเทา

“พี่…พี่…” เขาพูดไม่ออก เขาไม่เคยเห็นพี่สาวเขาดูอะไรแบบนี้มาก่อนเลยนี่น่า พอมาเจอแบบนี้มันก็อึ้งและเขินแทนจริงๆ

“ไม่ใช่อย่างที่นายคิดนะ” จอร์จิน่าคว้ามือถือจากน้องชายแล้วกดปิดเครื่อง เพราะเสียงหวานชวนหวาดเสียวดังลอดออกมา

“ผมก็…เอ่อ…พี่ไม่เป็นไรหรอก ไม่ต้องซีเรียส คือ แบบ…มันก็มีบ้างที่พี่…แบบ รู้ไหม…แบบ”

จอร์แดนพยายามจะพูดแก้เขินให้พี่สาว แต่ดูเหมือนอะไรๆ ก็ทำให้เขาพูดไม่ออกในตอนนี้

“คือพี่ก็เป็นมนุษย์มีความรู้สึก ไม่จำเป็นต้องอธิบายให้ผมฟังหรอกเรื่องแบบนี้น่ะ ผมเข้าใจ ผมก็เคยดูนะ แต่…แบบ ทุกคนย่อมผ่านช่วงเวลาแบบนี้มา แล้ว…”

“แดนหุบปากเถอะน่า”

“ถ้าพี่อยากจะปรึกษา ไม่สิ อยากจะพูดอะไรกับผมก็ได้นะรู้ไหม เรื่องแบบนี้นะ บางที…”

“บอกให้หุบปากจอร์แดน!”

“ครับ!”




_________________________________________________

มาอัพแล้วน๊าาาาาาาา 

ตอนนี้ก็จีน่ากับแครล์เขาก็เริ่มจะชัดเจนกับความรู้สึกขึ้นมาหน่อยๆแล้วเนาะ

ตอนหน้าจีน่าจะจัดการยังไงกับความรู้สึกนี้ รอติดตามกันนะคะ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 34 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

50 ความคิดเห็น

  1. #36 angelbeezz (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 5 มิถุนายน 2562 / 14:31
    ไรท์จะมาต่ออีกไหมคะ
    #36
    0
  2. #35 Baitoey_2530 (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 29 พฤษภาคม 2562 / 08:38
    Like????????💋💋
    #35
    0
  3. #27 Pang51045 (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 10 มกราคม 2562 / 17:57
    ชอบ 5555
    #27
    0
  4. #26 tankazae (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 10 มกราคม 2562 / 15:37
    555ตลกกกก
    #26
    0
  5. #25 filmfox1412 (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 10 มกราคม 2562 / 11:52
    555555 ล้อไปอีกนาน
    #25
    0