[CUNNING LADY]MY SASSYหลงรักหมดใจยัยบอดิการ์ดเย็นชา[YURI]

ตอนที่ 13 : ELEVEN

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 456
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 26 ครั้ง
    20 ต.ค. 61

“อะไรกันเนี่ย!”

จอร์จิน่าหัวเสียทันทีที่เห็นแคโรไลน์หอบกระเป๋ามาที่เพนท์เฮ้าส์ของเธอ หลังจากเรื่องการที่เธอโดนข่มขู่ถึงหูของพ่อเธอ ชาร์ลี เวสท์ มีหรือที่เขาจะไม่เป็นห่วงเรื่องนี้ เขามีคำสั่งสายฟ้าแลบให้แคโรไลน์มาดูแลลูกสาวเขาอย่างใกล้ชิดทันที ชาร์ลีโทรบอกลูกสาวแล้ว แต่ดูเหมือนว่าจอร์จิน่าจะไม่เอาด้วย เขาก็เลยงัดไม้เด็ดบอกให้แคโรไลน์จัดการที่เหลือเอง

“มิสเตอร์เวสท์คงบอกเรื่องนี้กับคุณแล้ว”

“ขนาดเธอตอนนี้ยังดูแลตัวเองไม่ได้เลย” จอร์จิน่าเหลือบมองแขนที่ไม่ได้เข้าเฝือกอีกต่อไปของแคโรไลน์อย่างดูถูก แต่เธอก็คิดว่าอีกคนคงขยับแขนได้มากขึ้นแล้ว

“ฉันเริ่มจะหายดีแล้วค่ะ คุณไม่ต้องห่วงหรอก”

“ใครว่าฉันเป็นห่วงเธอยะ ฉันแค่ไม่ยากตื่นมาตอนเช้าแล้วเจอเธอเป็นคนแรก หรือเข้านอนครั้งสุดท้ายแล้วเห็นหน้าเธอต่างหาก แบบนี้มันหายนะของชีวิตฉันเลย แค่เธอเกาะติดฉันทั้งวัน ฉันก็จะขาดใจตายอยู่แล้ว นี่มันยี่สิบสี่ชั่วโมงเลยนะ แล้วพ่อจะให้เธออยู่กี่วัน”

“ไม่มีกำหนดค่ะ”

“ตลกแล้ว!” จอร์จิน่าร้องเสียงหลงขึ้นมา พ่อของเธอทำเรื่องให้มันยุ่งยากตลอด แล้วเธอก็ขัดใจเขาไม่ได้เลยสักนิด

“ฉันให้เธอออกไปจากห้องเดี๋ยวนี้เลย!”

“เรื่องนี้ คุณคงต้องพูดกับพ่อของคุณเองนะคะ”

“บ้าเอ๊ย!” ร่างบางสบถอีกครั้ง แล้วสะบัดร่างพร้อมอารมณ์หงุดหงิดของตัวเองขึ้นห้องไป

ป้าแอนเน็ตที่มองดูเหตุการณ์อยู่ เดินเข้ามาหาแคโรไลน์

“ที่นี่มีห้องอยู่แค่สองห้อง เพราะอย่างนั้นป้าต้องขนกระเป๋าของตัวเองออก ป้าจะได้กลับบ้านสักที และดีใจที่คุณแคโรไลน์มาอยู่ที่นี่ด้วย”

“ป้าต้องกลับบ้านเหรอคะ?”

“ใช่ค่ะ ป้าเองก็มีหลานสาวอยู่ที่นั่น แกอยู่คนเดียวป้าก็เป็นห่วงทางนั้นเหมือนกัน”

“ถ้าอย่างนั้นป้ารีบกลับเถอะค่ะ ใกล้จะดึกมากแล้ว เดี๋ยวเป็นอันตราย”

“แกรี่ไปส่งป้าทุกวันอยู่แล้วค่ะ ตอนนี้เราขึ้นไปบนห้องจัดกระเป๋าให้คุณดีกว่า”

ผ่านไปแค่สามสิบนาที ก็จัดเก็บกระเป๋าของป้าแอนเน็ตเสร็จ เธอกะจะจัดเสื้อผ้าที่อยู่ในกระเป๋าให้แคโรไลน์ด้วย แต่อีกคนบอกทำเองได้ หญิงชราจะได้กลับบ้านสักที เพราะแคโรไลน์ก็เป็นห่วงสุขภาพอีกคนเช่นเดียวกัน

“ฝากดูแลคุณหนูด้วยนะคะ” หญิงชราเอ่ยครั้งสุดท้ายก่อนจะออกไปจากห้องพร้อมแกรี่

ส่วนแคโรไลน์ก็ใช้จังหวะนั้นกลับเข้าไปที่ห้องอยู่กับการจัดเสื้อผ้าออกจากกระเป๋า เธอไม่ค่อยเอาอะไรมามากนัก นอกจากชุดสบายๆ ชุดทำงาน และข้าวของเครื่องใช้ต่างๆ ที่จำเป็น และเนื่องด้วยแขนของเธอที่ไม่ค่อยจะหายดีเท่าไหร่ ทำให้เกือบจะจัดการเสร็จทุกอย่างก็ใช้เวลานานสองนาน จากนั้นเธอก็ใช้เวลาอาบน้ำเกือบชั่วโมงก่อนแล้ววางแผนว่าจะเข้านอน

“…!” ร่างสูงสะดุ้งตกใจที่เห็นจอร์จิน่านั่งอยู่ปลายเตียงราวกับว่ากำลังรอเธอออกมาจากห้องน้ำอยู่ หญิงสาวสวมชุดคลุมผ้าไหมสีแดงสดทับชุดนอนตัวบางสีขาว เธอแอบเห็นจอร์จิน่าใช้สายตาไล่มองเธอตั้งแต่หน้าอก ลงไปจนถึงต้นขาด้วยความสนอกสนใจ และเธอหยุดมองที่ต้นขาเรียวสวยของแคโรไลน์นาน แน่นอนว่าแคโรไลน์มีแค่ผ้าขนหนูพันรอบกายอยู่แค่ชิ้นเดียวก็เกิดอาการประหม่าทันที

“คุณจอร์จิน่า…”

“อะไร?” อีกคนแสดงท่าทีหงุดหงิดที่แคโรไลน์ร้องเรียกอีกต่างหาก จอร์จิน่าขัดใจที่เธอเรียกอย่างนั้นเหรอ? คิดจะจ้องกันแบบนี้ก็ประหม่าแย่น่ะซิ

“คุณกำลังจ้องฉันอยู่ใช่ไหม?”

อีกคนทำเสียงฮึดฮัดแล้วแสร้งเมินไปทางอื่น

“แล้วไง ฉันมองนิดมองหน่อยไม่ได้หรือไง ทำเป็นเด็กสาวเวอร์จิ้นใสๆ ไปได้”

แคโรไลน์ส่ายหน้าเอือมอีกคน

“ฉันก็แค่ตกใจที่อยู่ๆ คุณก็โผล่เข้ามาในห้องของฉัน และนั่งจ้องฉันแบบนี้”

“เรื่องนั้นช่างมัน ฉันมีเรื่องบางอย่างที่จะพูดกับเธอน่ะ”

“…?”

“เรื่องที่ฉันโดนข่มขู่เมื่อสองวันก่อน”

แคโรไลน์สีหน้าจริงจังขึ้นมา เธอทรุดลงนั่งข้างๆ จอร์จิน่าเพื่อจะตั้งใจฟัง แต่อีกคนขยับตัวหนี

“แล้วนี่เธอไม่คิดจะเปลี่ยนเสื้อผ้าหรือไงยะ”

จอร์จิน่าทำหน้ายุ่ง เธอไม่อยากจะเชื่อเลยว่าเมื่อสักครู่อีกคนยังทำท่าหวงเนื้อหวงตัวอยู่เลย แต่พอพูดถึงเรื่องนี้มาก็หูผึ่งเชียว และที่สำคัญใครจะไปมีสมาธิเล่ากัน จอริ์จน่ากล้าพูดได้เลยว่าเธอต้องเอาแต่จ้องผิวพรรณสองสีสุขภาพดีของแคโรไลน์ไม่หยุดแน่ๆ

แคโรไลน์คือต้นแบบของผู้หญิงเซ็กซี่อย่างเห็นได้ชัด เธอมีผิวสองสี หรือสีแทนหน่อยๆ ผิวสีดำขลับประกายสวยงาม และเครื่องหน้าคมชัดเจน แคโรไลน์มีเสน่ห์กับทุกเพศจอร์จิน่ากล้ายืนยันได้เลย

“ก็ฉันเห็นว่าคุณไม่ถืออะไร ก็เลย…”

“อย่ามายอกย้อน”

“งั้นฉันจะเปลี่ยนชุด คุณช่วยออกไปรอข้างนอกได้ไหมคะ หรือจะให้ฉันเปลี่ยนตรงนี้” จอร์จิน่าอ้าปากค้าง แต่เมื่อศักดิ์ศรีมันค้ำคอ จอร์จิน่ากอดอกและเชิดหน้าขึ้น

“เธอจะไม่ไล่ฉันออกไปไหนทั้งนั้น ฉันคือเจ้าของที่นี่ และเธอไปเปลี่ยนชุดได้แล้ว”

อีกคนพยักหน้าแล้วลุกขึ้นจากเตียง

จอร์จิน่าแสร้งทำเป็นไม่สนใจและหันหลังให้อีกคน แต่ในห้องตอนนั้นเงียบเชียบจอร์จิน่าก็เลยได้ยินทุกๆ เสียงของเนื้อผ้าที่เสียดสีกับผิวกายของแคโรไลน์ จอร์จิน่ารู้สึกร้อนที่ร่างกายแปลกๆ เธอหัวใจเต้น และมีเเรงปรารถนาที่อยากจะหันไปมอง

ไม่นะ! นี่ฉันเป็นบ้าอะไรไปเนี่ย!

“เสร็จแล้วค่ะ” ร่างสูงหย่อนตัวนั่งข้างๆ จอร์จิน่า เธอสวมเสื้อยืดตัวหลวมและกางเกงผ้าบางขาสั้นอยู่ในชุดนอนเช่นเดียวกันกับจอร์จิน่า กลิ่นหอมหลังอาบน้ำของอีกคนทำให้จอร์จิน่าอึดอัด

“คุณหน้าแดงนะ หนาวเหรอคะ?”

“หา?!” จอร์จิน่าเอื้อมมือไปแตะที่หน้าของตัวเองเบาๆ ราวกับไม่อยากจะเชื่อ

“คุณกำลังคิดอะไรที่ไม่ดีอยู่ในหัวหรือเปล่า ตอนที่ฉันเปลี่ยนชุดน่ะ”

“ไม่มีทาง!” จอร์จิน่าตะโกนเสียงดัง ซึ่งขัดกับใบหน้าตอนนี้นัก

แคโรไลน์พยักหน้า และเธอไม่ได้เชื่อคำพูดของจอร์จิน่าเลย

“เล่าเรื่องของคุณมาสิ” แคโรไลน์เปลี่ยนเรื่องเป็นจริงจัง

จอริ์จนน่าดึงรูปที่อยู่ในกระเป๋าชุดคลุมออกมายื่นให้แคโรไลน์ดู มันเป็นรูปที่แคโรไลน์ต้องขมวดคิ้วขณะมองดู

จอร์จิน่าถ่ายรูปคู่กับแมว

ในรูปนั้นภาพด้านหลังเหมือนเป็นบ้านพักตากอากาศ ไกลออกไปเป็นทะเล จอร์จิน่าสวมชุดทูพีชสีดำตัดกับผิวสีขาวสว่างของเธอ ที่ตักของเธอมีแมวพันธุ์เปอร์เซียสีขาวสะอาดตา ดวงตาของมันเป็นสีฟ้าสดใส ลักษณะท่าทางหยิ่งยโสเหมือนจอร์จิน่าแป๊ะเลย มันนั่งยืดคอเชิดใส่ใครก็ตามที่เป็นคนถ่ายรูปให้มัน เพื่อโชว์ป้ายชื่อสีเงิน และสายปลอกคอหนังสีชมพู

“ถ่ายที่แอลเอ”

จอร์จิน่าพูดขึ้น และแคโรไลน์พยักหน้าเบาๆ เธอจะไม่ยอมให้จอร์จิน่ารู้เรื่องนี้เด็ดขาด เรื่องที่เธอมองดูอีกคนที่นั่งโพสท่าถ่ายเหมือนนางแบบขึ้นปกนิตยสาร จอร์จิน่าดูดีมากในชุดว่ายน้ำจนแคโรไลน์แอบวอกแวกไปบ้าง เธอลืมมองแมวที่เป็นประเด็นสำคัญไปเลย

“คุณเลี้ยงแมวด้วยเหรอ? ทำไมฉันไม่เคยเห็นล่ะ”

“มันตายแล้ว”

“…?”

“เอลิซาเบธน่ะ…มองหน้าฉันแบบนั้นทำไม ฉันให้มันชื่อเอลิซาเบธ เพราะเพื่อนของฉันเกลียดแมวยังกับอะไรดี ฉันเลยซื้อเอลิซาเบธมาเลี้ยง เพื่อแกล้งลิซ ก็นะ…ฉันแค่ชอบเห็นหน้าลิซขยะแขยงแมวน่ะมันสนุกดี แต่ฉันก็ใช้ว่าจะใจจืดใจดำ ฉันก็รักมันมากเหมือนกัน”

แคโรไลน์มองจอร์จิน่าอย่างเหลือเชื่อ เธอซื้อแมวมาเลี้ยงเพราะเห็นว่าเอลิซาเบธเกลียดแมวเนี่ยนะ แล้วอีกอย่างตั้งชื่อตามเพื่อนที่ขยะแขยงแมวอีก จอร์จิน่านี่เหลือเกินจริงๆ กลั่นแกล้งได้แม้กระทั่งเพื่อน

“มันตายเมื่อปีที่แล้ว ฉันเจอเอลิซาเบธที่ดาดฟ้าบ้านพักตากอากาศในแอลเอ มันถูกคนวางยา ฉันช่วยมันเอาไว้ไม่ทัน”

จอร์จิน่าพยายามทำหน้าเฉยชากับเรื่องที่เล่า แคโรไลน์รู้ว่าอีกคนพยายามจะไม่ร้องไห้

“คุณรู้ได้ยังไงว่ามันโดนวางยา”

“แน่นอนก็ต้องเป็นสัตวแพทย์ซิ ฉันพามันไปหาหมอไม่ทัน มันตายในขณะที่แปะเท้าไปกับมือของฉัน” สิ่งที่จอร์จิน่าจะสื่อคือ มันตายในอ้อมกอดของเธอ ก่อนที่เธอจะทันได้ถึงคลินิกสัตวแพทย์แถวนั้น

“แล้วกระดาษใบนี้มันแนบติดตัวเอลิซาเบธตอนที่นอนไม่ได้สติอยู่”

แคโรไลน์รับแผ่นการ์ดอย่างหรูมาจากจอร์จิน่า ใจความเขียนเอาไว้ว่า

‘จะอยู่ตรงนี้ คอยดูเธออยู่ห่างๆ และฆ่าเธอให้ตายด้วยมือของฉัน แมวน้อยแสนสวย ฉันบอกแล้วว่าเธอหนีไม่รอดหรอก’

“ตอนแรกฉันก็คิดว่าเป็นพวกบ้าคลั่งแมว โรคจิตที่ชอบฆ่าแมวน่ะ ฉันคิดแบบนั้นมาโดยตลอด แต่เมื่อเหตุการณ์สองวันก่อนทำให้ฉันคิดบางอย่างออกมาได้ คนที่ส่งข้อความนั้นไม่ได้ต้องการจะสื่อถึงแมว แต่สื่อถึงฉัน มันจะฆ่าฉัน ก็เลยไปลงที่แมวตัวที่ฉันรักมากที่สุด”

“ถ้าอย่างนั้นก็แสดงว่าพวกมันติดตามคุณมาได้เป็นปีๆ เลยสิ ไม่หรอก มันต้องติดตามมามากกว่านั้น แล้วคุณมั่นใจเรื่องนี้ได้ยังไง”

“ฉันมั่นใจแน่นอนเลยล่ะ ตอนที่เอลิซาเบธตายปลอกคอมันไม่อยู่กับตัวเลย คนที่ฆ่าคงเอาไปด้วยในตอนนั้น แล้วเมื่อสองวันก่อนนอกจากคนส่งของน่ากลัวอย่างชุดไหมสีแดงราคาแพง แล้วศพแมว แมวตัวนั้นเหมือนเอลิซาเบธของฉันเป๊ะเลย และนอกจากส่งการ์ดข้อความสั้นมาให้ ด้านในกล่องก็มีปลอกคอของเอลิซาเบธมาด้วย”

เป็นคนเดียวกันชัวร์ ฝีมือคนเดียวกัน

แคโรไลน์ตั้งท่าคิดหนัก พวกมันส่งของแบบนี้มาให้แน่นอนว่าอยากทำให้จอร์จิน่าประสาทเสียเรื่อยๆ พวกมันยังคงวนเวียนเหมือนวิญญาณตามติด

“พวกมันจะเอาชีวิตคุณให้ได้ ระยะแรกพวกมันแค่ขู่แต่หลังๆ มา มันรู้ว่าคุณรู้เรื่องแล้วก็เลยแข็งข้อขึ้นทุกวัน”

“โอเค” จอร์จิน่าพูดเร็วๆ ด้วยท่าทีหงุดหงิดใจ เธออารมณ์เสียในหลายๆ เรื่อง ก่อนจะลุกพรวดขึ้น แคโรไลน์ก็ลุกขึ้นพร้อมเธอ

“ฉันรู้ว่าคุณไม่ยอมบอกใครเรื่องอดีตจอร์จิน่า แต่คุณพูดกับฉันได้ เราจะแก้ไขมันไปด้วยกัน ฉันจะไม่ยอมทิ้งคุณไปไหน ถ้าหากคุณพร้อมที่จะบอกฉัน”

“…!” ดวงตาสีฟ้าวูบไหวเมื่อได้ยินประโยคนั้น และสีหน้าที่แสดงความเป็นห่วงของแคโรไลน์เกือบทำให้อีกคนใจอ่อน แต่ถึงอย่างนั้นจอร์จิน่าก็แข็งใจ

เธอส่ายหน้า

ฉันไม่อยากพูดถึงมันอีก



เอลลี่รู้สึกไม่ชอบใจที่ไม่ได้ไปเยี่ยมแคโรไลน์อีกแล้ว รายนั้นบอกว่าต้องไปอยู่กับเจ้านายตามหน้าที่ เอลลี่หงุดหงิดถ้านายจ้างคนนั้นเป็นผู้ชายเธออาจจะคิดว่าอยากอยู่ใกล้บอดิ้การ์ดคนสวยเป็นแน่ แต่ว่าเอลลี่ก็โล่งใจที่คนคนนั้นเป็นผู้หญิง แต่ผู้หญิงก็ใช่ว่าจะไม่ไว้ใจ เธอไม่อยากให้แคโรไลน์ไปค้างคืนกับใครนอกจากเธอเลย วันนี้เอลลี่ก็เลยไม่มีที่ไปเพราะกิจวัตรประจำวันหลังเลิกฝึกงานตอนเย็นคือไปเยี่ยมแคโรไลน์ แต่ตอนนี้เธออยู่ที่บาร์เล็กๆ ในมิดทาวน์ ที่นี่ไม่ค่อยมีวัยรุ่นอายุเท่าเธอเข้ามาเท่าไหร่ ส่วนใหญ่จะมีก็แต่นักธุรกิจแก่ๆ ที่หนีภรรยาของตนมาเที่ยวหาความสุข มีนักธุรกิจแก่ๆ เข้ามาคุยกับเอลลี่สองสามคน หนึ่งในสามเสนอเงินให้เธอไปนอนกับเขาอย่างเปิดเผย เอลลี่เลยพูดไปตอบเขาไปว่า ‘ไปให้พ้น ไอ้แก่’ เขาดูตกใจที่เห็นเธอก้าวร้าว เอลลี่ไม่สนใจเรื่องแบบนั้น เธอปลีกตัวออกมานั่งโต๊ะมุมร้านด้านในเพื่อหลบพวกตาแก่หัวงูทั้งหลาย

เอลลี่โทรหาเคท

พวกเธอทั้งสองคนกำลังคบหากันอยู่ เพื่อนในกลุ่มของเธอแพ้การท้าทายในครั้งนี้อย่างราบคาบ และถามเธอว่าเมื่อไหร่จะเขี่ยสาวนักกฎหมายคนนี้ทิ้ง แน่นอนว่าเอลลี่ยังไม่คิด เคทเก่งในเรื่องให้กำลังใจเธอได้เป็นอย่างดี และเคทแตกต่างจากทุกคนที่เธอคบมา อย่างน้อยก็เป็นแบบนั้น

ผ่านไปไม่กี่นาทีเคทก็มา เธอมีอพาร์ทเมนท์อยู่ในแถบแถวนี้

“ว่าไง ทายซิว่าใครเหงา”

ผู้หญิงดวงตาสีไลแลค ผมสีเข้มปรากฏตัวขึ้น เธอชอบแต่งตัวเรียบง่ายเนี้ยบๆ อย่างเช่นวันนี้ก็ใส่เสื้อไหมพรมสีแดงเข้มทับกับเชิ้ตสีขาว กางเกงรัดรูปสีดำ เธอสวมแว่นตาอยู่ตลอดเพราะสายตาสั้น เอลลี่ชอบเธอลุคนี้มากๆ

“มานี่” เอลลี่ตบที่นั่งข้างๆ ตัวเอง เคทเดินเข้ามานั่ง แล้วก็ถูกเอลลี่คว้าตัวเข้าไปจูบอย่างโหยหา ใช่ว่าแม่นักกฎหมายคนนี้จะไม่ฮอต เคททำให้เอลลี่หลงใหลในรอยยิ้ม ใบหน้า และเรือนร่างที่เพอร์เฟคของเธอ เคทไม่ได้เป็นผู้หญิงที่หวงเนื้อหวงตัวเหมือนรูปลักษณ์ภายนอก นี่แหละที่ทำให้เอลลี่ชอบเธอไม่มีทางที่จะทิ้งของดีไปง่ายๆ

“คุณคิดถึงฉันมากขนาดนั้นเลยเหรอแอล”

“มากๆ ค่ะ” เอลลี่จูบเธออีกครั้ง มือของเธอป้วนเปี้ยนอยู่ที่ชายเสื้อของเคทก่อนจะค่อยๆ เลือนหายเข้าไปสัมผัสหน้าท้องที่แบนราบของอีกคนใต้เสื้อ เคทดึงมือของเอลลี่ออก แล้วดันอีกคนให้ห่างสักหน่อย เอลลี่เป็นแบบนี้เสมอเวลาอยู่กับเคท เธออ้อนเก่ง ร้อนแรง และชอบทำเหมือนกับว่าอยู่ด้วยกันสองคนในที่สาธารณะตลอด

“เราไม่ได้เจอกันตั้งอาทิตย์หนึ่ง”

เคทหัวเราะ

“โอเค งั้นวันนี้ฉันจะชดเชยอยู่นี่กับคุณ และดื่มด้วยกันกับคุณ โอเคนะ”

“แค่นั้นจะพอเหรอคะ?” เอลลี่ส่งสายตาเจ้าเล่ห์มาที่เธอทำให้เคทเกิดร้อนขึ้นมา เธอมีความสัมพันธ์ที่ดีกับเอลลี่ และลึกซึ้งมากในช่วงเวลาที่ผ่านมา เธอเพิ่งเคยคบกับผู้หญิงครั้งแรกในชีวิต และเอลลี่เป็นคนที่น่ารักมาก

“แค่นั้นพอค่ะ พรุ่งนี้ที่ศาลมีงานยุ่ง ฉันดื่มเยอะไม่ได้เช่นกัน”

“อื้อ ไม่เป็นไร” เอลลี่ยิ้มให้เธอ แล้วก็ยกแอลกอฮอล์ขึ้นดื่ม แล้วเอนหลังพิงที่นั่งอย่างเบื่อหน่าย เธอไม่รู้ว่าตัวเองเบื่อเรื่องไหนกันแน่ เรื่องแรกที่เธอนึกออกว่าเบื่อคือ ฝึกงาน เพราะเธอไม่ได้ใช้เวลาไปเที่ยวมากนัก อีกอย่างสถานที่ที่รับเธอเข้าฝึกงานก็เป็นอันดับต้นๆ ของบริษัทยักษ์ใหญ่ พวกเขาหวังผลกำไร และมีคู่แข่งมากพอตัว เอลลี่เลยไม่ค่อยได้พักสมองจากหน้าจอคอมฯ เลยสักนิด ผลที่ตามมาคือเธอเหนื่อยล้ามาก

“คุณดื่ม แล้วฉันจะไปส่งที่บ้านนะ แต่อย่าลืม คุณห้ามดื่มเยอะนะ เพราะพรุ่งนี้ก็มีฝึกงานไม่ใช่เหรอคะ”

เอลลี่พยักหน้า แต่เธอก็ดื่มมันเข้าไปเยอะอยู่ดี เธอไม่รู้ว่าตัวเองดื่มเป็นแก้วที่เท่าไหน จนกระทั่งเคทปรามเธอด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน

หลังจากนั้นเคทก็มาส่งเธอที่บ้าน เคทจูบที่แก้มของเธอแล้วเดินลงมาส่งเธอที่หน้าบ้าน

“เข้าบ้านแล้วอย่าเถลไถล”

“ค่ะ คุณแม่” เอลลี่ยิ้มแล้วพยายามจะจูบอีกคน แต่เคทรู้ทันเธอผละออก

“หน้าบ้านของคุณอาจมีพ่อกับแม่มองอยู่นะ”

“นั่นซิ ถ้างั้น…ไว้เจอกัน” เอลลี่โบกมือลาเคท แล้วร่างสูงก็ขึ้นรถไป

เอลลี่หันหลังกลับไปมองที่หน้าบ้าน เธอไม่อยากเข้าไปในตอนนี้

บ้านของเธอ

จะพูดว่าบ้านของเธอก็คงจะไม่ถูกนัก ทาวน์เฮ้าส์หลังใหญ่หลังนี้แค่บ้านของตระกูลครอสไวต์ต่างหาก พ่อกับเธอย้ายมาอยู่ที่นี่ เขามีความสุขที่ได้อยู่กับผู้หญิงที่เขารักมากกว่าแม่ของเธอ ก็นะแม่ของเธอนอกใจพ่อหลายต่อหลายครั้งจนเขาทนไม่ได้ และแม่ก็ทิ้งท้ายคำพูดก่อนออกจากบ้านให้กับเธอว่า

‘แกได้เชื้อมาจากฉันเอลลี่ ฉันรู้ว่าอีกไม่นานลูเซียสจะได้เห็น’

แม่เธอพูดถูก เธอเป็นแบบนี้ เป็นเหมือนแม่ และเอลลี่เกลียดแม่ที่พูดถูก

ร่างเล็กเดินเล่นไปไกลหลายบล็อกตึก เธอยังไม่อยากเข้าบ้านในเวลานี้ และหยุดที่ร้านกาแฟ เธอเข้าไปหาอะไรร้อนๆ มาดื่ม จากนั้นก็ได้คาปูชิโน่ออกมา

“…!” จังหวะที่เดินสวนออกมาจากร้าน เธอชนเข้ากับผู้ชายคนหนึ่งที่กำลังจะเดินเข้ามาในร้านกาแฟอย่างจัง ผู้ชายคนนั้นเร่งรีบ ส่วนเธอก็รีบมากเช่นเดียวกัน เพราะพ่อโทรตามให้กลับบ้าน

กาแฟร้อนสาดเข้าใส่ตัวเธอทะลุเนื้อผ้าเข้าสู่ผิว มันร้อนมากจนเอลลี่ต้องกระโดดโย่ง

“ตายล่ะ ผมขอโทษครับ คุณเป็นอะไรหรือเปล่า!”

“บ้าเอ๊ย!” เอลลี่สบถออกไป เธอไม่ใช่นางเอกโลกสวยพอที่จะปั้นหน้ายิ้มแล้วบอก ‘ไม่เป็นไรค่ะ’ หรอกนะ

“เดี๋ยวผมเช็ดให้…เอ่อ…” เขาล้วงเอาผ้าเช็ดหน้าของตัวเองออกมาอย่างกล้ากลัวๆ แต่ก็ต้องหยุดชะงัก เพราะตรงนั้นเป็นหน้าอก เขาโดนผู้หญิงตัวเล็กปัดมือออกอย่างแรง แต่ก็ดึงผ้าเช็ดหน้าสีเข้มจากมือเขาไปเช็ดจุดที่เขาไม่ได้ตั้งใจทำให้เรื่องมันเกิดขึ้น

เขามองเธออยู่นานหวังจะโดนต่อว่าหรืออะไรก็ได้ แต่เมื่อผู้หญิงคนนั้นเงยหน้าขึ้นมา หัวใจของเขาแทบหยุดเต้น เขาไม่มีทางลืมเธอคนนี้ไปได้ ผมบลอนด์ ดวงตาสีฟ้าน้ำทะเล ใบหน้าสวยน่ารัก รอยยิ้มที่มีเสน่ห์ แต่ใจมารยิ่งกว่าอะไรดี

“แอล”

ผู้หญิงคนนั้นทำหน้าคาดไม่ถึงเมื่อเจอเขา เธอทำท่าทางกระอักกระอ่วนใจอย่างเห็นได้ชัด

“แดน”

เอลลี่ไม่อยากจะเชื่อเลยว่าโลกมันกลมหรือแมนแฮตตันมันแคบกันแน่ที่เธอได้มาเจอกับคู่กรณีคนเดิมอย่างจอร์แดน เอลลี่จำเขาได้ทันที เขาพิเศษกว่าคนอื่นๆ ที่เธอหลอกคบด้วย เขาเป็นผู้ชายที่ไม่ใช่นักกีฬา แต่ตัวสูงหุ่นนายแบบ ใบหน้าหล่อเหล่า ผมสีบลอนด์ และดวงตาสีฟ้าซีดหากแต่ว่าสดใส เขามีรอยยิ้มที่มีเสน่ห์ สุภาพอยู่ตลอดเวลา เธอจำเขาได้

“เธอมาทำอะไรที่นี่…ไม่ซิ เธออยู่แถวนี้เหรอ? เธอมาอยู่นี่ตั้งแต่เมื่อไหร่”

“ถอยไป” เอลลี่ไม่มีอารมณ์อยากจะพูดคุยกับเขา เธอทำเขาไว้หนักมากสำหรับผู้ชายคนนี้ ในแววตาของจอร์แดนยังเต็มไปด้วยความเจ็บปวดเวลามองมาที่เธอ เอลลี่จับสังเกตได้

“อย่างน้อยคุณก็ให้ผมรับผิดชอบเถอะ ชุดของคุณเปียก และกาแฟก็ร้อน ให้ผมพาไปหาหมอไหม?”

“ไม่ต้อง!”

เขาเงียบ คงจะเป็นเพราะเสียงแข็งๆ ของเธอ

“เธอดูดีตลอดเวลาเลยนะ เป็นไงบ้าง”

“ก็ดีกว่าเมื่อก่อน” เธอมองเขาด้วยสายตาไม่สบอารมณ์

จอร์แดนแค่มองเธออยู่เงียบๆ เศษเสี้ยวในใจบอกกับเขาว่าปล่อยเธอไปตามทางของเธอเถอะ ผู้หญิงคนนี้ไม่ใช่คน เธอไม่มีหัวใจ แต่อีกเสี้ยวหนึ่งของเขากลับบอกว่าควรจะถือโอกาสนี้คุยกับเธอ ถึงแม้เธอจะทำเขาเจ็บปวดก็ตาม

แต่จอร์แดนเลือก ปล่อยเธอไป

เอลลี่หันหลังกลับอย่างเร็ว เธอรีบเดินหรือไม่ก็อยากจะรีบไปให้พ้นหน้าของจอร์แดน เธอกลัวเขาคุกคามเธอเหมือนหนุ่มนักกีฬาผมสีทองแดงคนนั้น แต่จอร์แดนไม่ทำ เขาปล่อยเธอไป

ประหลาดจริงๆ ฉันทำกับเขาเอาไว้มากทีเดียว แต่เขากลับ…ปล่อยฉันไปง่ายๆ เลยเหรอ?

ความว่ากำลังครุ่นคิดกับความคิดที่ไม่น่าเป็นไปได้ทำให้เอลลี่สะดุดเท้าตัวเองแล้วล้มคุกเข่าลงพื้น เธอเจ็บชาที่เข่าทันที

“เอลลี่!” จอร์แดนวิ่งเขามาประคองเธอ แต่เอลลี่สะบัดออก

“เดินได้หรือเปล่าน่ะ? คราวนี้ฉันว่าเธอเจ็บมากแน่ๆ”

“ไม่ต้องมาสนฉันหรอก”

“ฉันไม่ใช่เธอหรอกนะ” เขาเสียงเข้ม ดูประชดประชันใส่เธอ ก่อนจะพยุงเธอขึ้นมา วันนี้เธอสวมชุดกระโปรง เขาเลยเห็นว่าเข่าของเธอเลือดซิบออกมาทั้งสองข้าง

“ไปคลินิกใกล้แถวนี้เถอะ”

“ไม่ต้อง!”

จอร์แดนยักไหล่ ก่อนจะอุ้มอีกคนขึ้นหน้าตาเฉย เอลลี่ดิ้นและโวยวายเสียงดัง จนคนที่เดินผ่านไปมามอง จอร์แดนมองคนเหล่านั้นกลับแล้วพูด

“โทษทีครับ แฟนผมงอนน่ะ”

แล้วผู้คนก็ไม่ได้แสดงท่าทีอะไรเลย บางคนก็หัวเราะออกมา

“อะไรนะ ฉันไม่ได้เป็นอะไรกับนายสักหน่อย”

“อย่างน้อยก็เคยเป็น” เขายิ้มน่ารักให้เธอ แล้วอุ้มเธอไปทั้งอย่างนั้น เอลลี่อายผู้คนมากเกินกว่าจะส่งเสียง เธอเลยต้องจำใจให้อีกคนอุ้มเธอไปจนถึงคลินิก



“บ้านเธอหลังใหญ่จังเลยนะ”

จอร์แดนพูดขึ้นหลังจากที่ให้เธอขี่หลังเขามาที่บ้าน ตอนที่ออกมาจากคลินิกอาการเธอแย่มาก เพราะงอเข่าแล้วเจ็บขึ้นมา จอร์แดนอาสาจะช่วย เธอคัดค้านเขาทุกอย่างแต่สุดท้ายก็ทำอะไรไม่ได้อยู่ดี เขาบอกจะมาส่งเธอที่บ้านให้ได้เอลลี่เลยจำใจต้องตามน้ำไปก่อน

“ส่งเสร็จแล้วก็กลับไปซิ” หลังจากที่เขาวางเธอลงเอลลี่ก็ทำเสียงเข้มใส่

“ก็ได้ๆ” เขาทำท่าเดินจากไป เอลลี่กดออดหน้าบ้าน

จอร์แดนหันหลังเดินกลับ ถึงแม้ว่าเขาจะทนกับหัวใจที่เจ็บปวดไม่ได้ แต่เขาก็รู้แล้วว่าถ้าหากจะมาเอาคืน ไม่ซิ เขาต้องไม่กลับมาแก้แค้น เขาปล่อยวางทุกอย่างแล้ว แต่อย่างน้อยเขาก็รู้ที่อยู่ของเอลลี่ เขาอาจจะมาหาเธอ แกล้งอะไรนิดๆ หน่อยให้เธอรำคาญได้

“สวัสดีค่ะ…เอ่อ หนูเป็นใครจ๊ะ”

หลังจากเอลลี่กดออดหน้าบ้านได้สักพัก ก็มีผู้หญิงอายุรุ่นคุณยายออกมาเปิดประตูหน้าบ้าน เอลลี่แสร้งทำเป็นพูดโกหก

“นี่ใช่บ้านคุณมาร์ตี้ เคนท์ หรือเปล่าคะ?”

แน่ล่ะ เอลลี่โกหกจอร์แดน ใครจะไปโง่บอกที่อยู่จริงๆ ให้จอร์แดนรู้ล่ะ แค่เจอกันที่อัปเปอร์เวสต์ไซด์ก็ถือว่าซวยหนักมากแล้ว เธอเลยใช้ลูกไม้ที่คิดขึ้นมาสดๆ ความจริงแล้วบ้านเธอห่างไปอีกหลายบล็อก และคนละถนนกันเลยทีเดียว

“ไม่นะจ๊ะ ที่บ้านหลังนี้ไม่มีคนชื่อนี้จ้ะ”

“เอ่อ ฉันคงหลงลืมไปเอง ขอโทษด้วยนะคะ”

หญิงชรายิ้มให้แล้วปิดประตูเข้าไป

เอลลี่ถอนหายใจ แล้วหยิบมือถือออกมาโทรหาพ่อให้มารับกลับ เพราะเดินไปก็คงไม่ไหว

หวังว่าจะไม่เจอนายที่นี่อีกนะจอร์แดน



หลายวันต่อมาแคโรไลน์ตามติดจอร์จิน่าทุกฝีก้าวมากขึ้น ขนาดพบปะกับลูกค้า เธอก็ยังไม่มีท่าทีว่าจะออกห่างจากจอร์จิน่าเลย เมื่อก่อนจอร์จิน่าเคยมีความเป็นส่วนตัวมากกว่านี้ แต่ตอนนี้กลายเป็นว่า แคโรไลน์รุกล้ำความเป็นส่วนตัวของเธอมากเกินไป แต่มันก็ติดตรงที่ว่าจอร์จิน่าไม่ได้รำคาญอะไร เพราะเธอเองก็กลัวตายเหมือนกัน ไม่รู้ว่าศัตรูจะแฝงตัวมาเป็นใครในชีวิตประจำวันบ้าง จอร์จิน่าเลยปล่อยให้อีกคนตามติดเธอ และวันนี้ก็เช่นกัน แคโรไลน์เดินป้วนเปี้ยนอยู่หน้าห้องทำงานของเธอ ไม่ก็นั่งรออยู่แถวนั้นจนกระทั่งเย็นทุกวัน มันเป็นภาพที่จอร์จิน่าคุ้นชินไปแล้ว

และแคโรไลน์เป็นห่วงเธอไปทุกเรื่อง ถามเธอบ่อยมากขึ้นแม้กระทั่งชีวิตประจำวัน เช่น ‘คุณจะทานมื้อเที่ยงที่ไหน?’ ‘วันนี้คุณมีเรื่องที่ต้องคิดมากหรือเปล่า?’ หรือแม้กระทั่ง ‘คุณเหนื่อยมากไหม?’

และมันแปลกตรงที่จอร์จิน่าก็ไม่ได้รำคาญอะไรกับคำถามเหล่านั้นเลย เธอต้องยอมรับว่าตัวเองชินแล้วที่มีแคโรไลน์อยู่ข้างกายเหมือนเงาตามติด

“ป้ากลับก่อนนะคะ” ป้าแอนเน็ตบอกลาก่อนปิดประตูห้องออกไป เป็นอย่างนี้ทุกวัน และหลายปีมาแล้ว ส่วนแคโรไลน์ก็จะเช็คประตูหรือรอบๆ ห้องเป็นประจำทุกวันตามหน้าที่ของเธอ

จอร์จิน่าเดินมาที่ชั้นสองมองดูวิวเซ็นทรัลพาร์คที่คุ้นตาจากบานผนังกระจก แต่เธอก็นึกขึ้นได้ว่าตอนกลางคืนแล้วมุมนี้ไม่ค่อยสวยเท่าตอนกลางวัน จึงเลือกที่จะเดินขึ้นไปชั้นสาม ดาดฟ้าของเพนท์เฮ้าส์

ลมพัดสบายมากสำหรับชั้นบนสุดของตึก ตรงกลางของบริเวณดาดฟ้ามีสระว่ายน้ำ ที่เป็นมุมโปรดของจอร์แดน เขาชอบว่ายน้ำ ส่วนจอร์จิน่านานๆ ครั้ง มุมโปรดของจอร์จิน่าอยู่ที่บาร์เครื่องดื่มเสมอ และตอนนี้เธอก็เดินปรี่ไปตรงนั้นหยิบขวดวิสกี้และแก้วออกมา ตรงไปที่ขอบระเบียงกระจกเล็กๆ มีชุดเก้าอี้นวมตัวยาวที่เหมาะแก่การเอนหลังดื่มและชมวิวเป็นอย่างมาก

จอร์จิน่านั่งลง และเริ่มต้นดื่มอย่างจริงจัง

ผ่านไปสักพักเธอได้ยินเสียงฝีเท้าดังขึ้นที่ด้านหลัง เธอเดาออกทันทีว่าเป็นแคโรไลน์

“หยิบแก้วที่บาร์ แล้วมานั่งนี่” จอร์จิน่าออกคำสั่ง แคโรไลน์ทำตามแล้วยื่นแก้วให้จอร์จิน่า

“ตลกหรือไง เธอนั่งลงแล้วดื่มกับฉัน”

แคโรไลน์ส่ายหัว

“ไม่ดีกว่าค่ะ ฉันไม่ได้คอแข็งอะไร อีกอย่างอยู่ในหน้าที่แบบนี้ถ้าเกิดอะไรขึ้นมันไม่ดีแน่ๆ”

“กังวลอะไรนักหนา พวกโรคจิตนั่นไม่ได้โผล่มาติดๆ กันหรอกน่า นั่งลง ฉันสั่ง!”

ร่างสูงนั่งลงตามคำสั่งอย่างจำใจ เธอเอนหลังพิงเก้าอี้นวมด้วยท่าทีสบายๆ และดื่มวิสกี้ไปพลาง ไม่อยากจะเชื่อว่าแคโรไลน์ก็รู้สึกดีขึ้นด้วยแอลกอฮอล์ และบรรยากาศ

“คุณชอบชีวิตแบบนี้เหรอ? ฉันหมายถึงอยู่สบายๆ ติดกับบ้าน คุณไม่ออกไปท่องเที่ยวสลัดเรื่องยุ่งๆ ออกจากหัว”

“นึกไม่ถึงหรอกนะ ว่าการออกไปท่องเที่ยวและสลัดเรื่องยุ่งๆ ออกจากหัวจะเป็นความคิดของอดีตเอฟบีไออย่างเธอ”

“ก็จริง แต่ถึงยังไงฉันก็เอาตัวออกมาจากเรื่องยุ่งวุ่นวายระดับประเทศได้นะ ฉันถึงได้มานั่งเป็นบอดี้การ์ดของคุณอยู่นี่ไงคะ”

“ฉันดึงตัวออกมาไม่ได้ เพราะฉันเป็นเจ้าของบริษัท ฉันไม่สนอะไรนอกจากงานและบริษัทของตัวเอง”

“ฉันก็แค่อยากให้คุณพักผ่อนเท่านั้น”

“สถานที่ฉันไป…ท่องเที่ยว มันเหมือนเดิม ไม่แตกต่าง” จอร์จิน่าดื่มวิสกี้เข้าไปรวดเดียวหมด พลางคิดถึงสถานที่ที่เธอไปเยือนทุกที่ มันไม่ได้แตกต่างอะไรเลย สังคมไฮโซ งานเลี้ยงปาร์ตี้ ช็อปปิ้งที่เมืองขึ้นชื่อ ทุกสิ่งล้วนเหมือนกันไปหมด กิจกรรมพวกนี้บางทีจอร์จิน่าก็คิดว่ามันไม่ได้น่าเบื่ออะไรสำหรับเธอ หากมีเพื่อนอย่าง รีเบคก้า และเอลิซาเบธอยู่ด้วย

“คุณควรไปในที่ที่คุณไม่เคยไปสักครั้ง”

“ที่ไหนบ้างล่ะที่ฉันไม่เคยไป เหมือนจะไปมาหมดแล้ว”

“ชนบทไงคะ”

“ฉันไม่ไปบ้านนอกหรอกย่ะ” เธอกระแทกเสียงใส่แคโรไลน์ ออกแนวเหยียดนิดๆ

แล้วจากนั้นทั้งสองก็เงียบไป ดื่มแอลกอฮอล์ไม่รู้กี่แก้วต้องกี่แล้ว จนแคโรไลน์รู้สึกมึนๆ ไปบ้างเหมือนกัน

“จอร์แดนพูดให้ฉันฟังเรื่องเธออยู่บ่อยๆ” เสียงของจอร์จิน่าเริ่มเปลี่ยนไป เธอคงเริ่มเมาได้ที่แล้วล่ะ “ว่าคนอย่างเธอต้องมีแฟนเก่าที่เพอร์เฟค”

แคโรไลน์ยิ้มไม่ตอบ

“เธอรู้ไหมว่า แฟนเก่าของฉันเป็นคนยังไง เขาเป็นผู้ชายหน้าเงิน เห็นแก่ตัว ชอบนอกใจฉัน แล้วยังมีหน้ากล้ามาพูดกับฉันว่า ผมรักคุณคนเดียว” จอร์จิน่าหัวเราะ คล้ายประชดตัวเอง

“ทุกคนก็ใช่ว่าจะเป็นคนดีทั้งหมดนะคะ”

จอร์จิน่าขมวดคิ้ว รินวิสกี้ลงแก้วอีก

“เธอพยายามจะปลอบใจฉันเหรอแคโรไลน์”

ร่างสูงส่ายหน้า

“ฉันก็แค่พูดความจริง ต่อให้ดีมากแค่ไหนทุกคนก็มีด้านมืดที่อยู่ในจิตใจกันหมดทุกคน ฉันไม่ได้มองโลกแค่ด้านเดียวนะ เราต้องมองจากทั้งสองด้าน แล้วแฟนเก่าที่คุณบอกว่าเขาเห็นแก่ตัวล่ะ เขามีด้านดีอะไรบ้าง…ก็ต้องมีสักอย่างที่คุณเห็นว่าเขาดีบ้างสิ ไม่อย่างนั้นคุณไม่ยอมคบกับเขาหรอก”

จอร์จิน่าครุ่นคิด ก่อนพูดออกมา “อย่างน้อยเขาก็ตามใจฉันทุกเรื่อง”

“เห็นไหมคะ” แคโรไลน์ยกวิสกี้ขึ้นดื่ม

จอร์จิน่าก็ดื่มอีกเช่นกัน รู้สึกว่าเธอดื่มมากกว่าแคโรไลน์เสียอีก

“รู้ไหม ฉันชอบเอาชนะคนอื่น ฉันชอบควบคุมให้คนอยู่ในเกมของฉัน”

แคโรไลน์ไม่ได้พูดอะไร เพราะจอร์จิน่าพูดถูก นั่นนิสัยของอีกคนเลยล่ะ

“ถ้าฉันสั่งให้เธอตามใจฉัน เธอก็ต้องทำ ฉันสั่งให้เธอตาย เธอก็ต้องตาย ฉันสั่งให้เธอควักหัวใจออกมาให้ฉันเธอก็ต้องทำ”

“คุณจะสั่งทุกคนให้ทำแบบนั้นไม่ได้หรอก โดยเฉพาะฉัน”

จอร์จิน่าทำหน้ายุ่ง วางแก้วกระแทกโต๊ะแก้วเสียงดัง

“ได้สิ ฉันต้องการอะไรก็ต้องได้!”

แคโรไลน์เงียบไป ฟังจากน้ำเสียงอ้อแอ้แบบนี้แล้ว มันไม่ดีเลยถ้าเธอจะไปต่อปากต่อคำด้วย เธอสู้อยู่เฉยๆ จะดีกว่า แม้แต่ตอนนี้แคโรไลน์ก็รู้สึกว่าตัวเองเมาเช่นกัน ปกติเธอควบคุมได้เวลาจอร์จิน่าขึ้นเสียง แต่ตอนนี้เธอยอมรับว่าอยากอ้าปากเถียงอีกคนเสียเหลือเกินเพราะฤทธิ์แอลกอฮอล์แน่เลย

จอร์จิน่ายิ้มอย่างมีชัยเมื่อเห็นว่าอีกคนไม่เถียงเธอ

“นั่นไงเธอยอมฉันแล้ว” ร่างบางหัวเราะ ก่อนจะเดินซวดเซมาที่แคโรไลน์

“โอเค” ร่างสูงพยักหน้า ส่งสัญญาณว่ายอมแพ้ จอร์จิน่าหัวเราะอีกครั้ง เธอดีใจเหมือนเด็กๆ ได้ของขวัญ แน่นอนว่าตอนนี้เธอเมา และเมามาก

“กลับห้องดีกว่า เดี๋ยวฉันไปส่ง คุณยังต้องไปทำงานพรุ่งนี้” แคโรไลน์ยืนขึ้นพยุงอีกคนที่ทำหน้าอิดออดไม่อยากไป

“ไม่ อย่ามายุ่ง!” จอร์จิน่าผลักแคโรไลน์ออก เพราะแอลกอฮอล์ที่ดื่มเข้าไปมากทำให้แคโรไลน์ล้มหงายลงเก้าอี้นวม เธอทึ่งกับพละกำลังของจอร์จิน่าที่ดื่มเข้าไปแล้วมีพลังราวกับล้มช้างทั้งตัวได้ ในขณะที่แคโรไลน์อ่อนแรงลง

ยังไม่ทันขาดคำจอร์จิน่าก็เซล้มลงมาทับที่ร่างของเธออย่างแรง แถมยังดึงคอเสื้อเชิ้ตของแคโรไลน์ไปด้วย พร้อมกับชี้หน้า

“อย่ามาสั่งฉัน เข้าใจไหม!”

แคโรไลน์พยักหน้าปลงๆ เธอทำท่ายกมือขึ้นยอมแพ้ เพื่อที่จะให้เรื่องจบๆ ไป ลมหายใจของทั้งสองเป่ารดหน้ากัน แคโรไลน์ทำท่ากระอักกระอ่วนใจที่อีกคนไม่ยอมลุกออกไปจากร่างสักที

จอร์จิน่าจ้องมองแคโรไลน์อย่างลืมตัว เธอไม่เข้าใจที่อยู่ๆ ตัวเองก็มีความคิดที่แสนประหลาดแวบเข้ามาในหัว จอร์จิน่าประสานตามองกับอีกคน ดวงตาสีน้ำตาลสว่างของแคโรไลน์ดูดีมากเมื่อมองใกล้ๆ จอร์จิน่ารู้สึกร้อนขึ้นมาทันที แคโรไลน์ดึงดูดเธอมาก อาจจะเป็นเพราะฤทธิ์แอลกอฮอล์

“คุณ..!” แคโรไลน์เบิกตาโตเมื่อริมฝีปากสีแดงสดของจอร์จิน่าฉกฉวยลงมาประทับที่ริมฝีปากของเธออย่างรวดเร็วและร้อนแรงสมเป็นจอร์จิน่า แคโรไลน์พยายามเบี่ยงหน้าหลบ แต่มันก็ยากซะเหลือเกิน เพราะเก้าอี้นวมนั้นคับแคบเหมือนกับว่าตอนนี้แคโรไลน์ติดแงะไปไหนไม่ได้ เธอจึงหันไปใช้มือทั้งสองของตัวเองดันส่วนของสะโพกของจอร์จิน่าเพื่อให้ออกไป แต่ไม่เป็นผล แคโรไลน์เลยเปลี่ยนวิธีเป็นดันไหล่อีกคนออก คราวนี้ได้ผล แต่จอร์จิน่าแค่ผละออกเล็กน้อย แล้วมองหน้าอีกคนด้วยท่าทีไม่พอใจ

‘ความลับอย่างหนึ่งของจอร์จิน่าค่ะ เวลาเมายัยนี่ชอบจูบคนไปทั่ว…’

เสียงบางส่วนของรีเบคก้าดังขึ้นในหัวของแคโรไลน์ นั่นสิ เธอลืมเรื่องนี้ไปเลย

“คุณเมา ฉันคิดว่า…”

“อย่ามาขัดจังหวะ ฉันรู้สึกร้อนๆ”

แคโรไลน์เข้าใจประโยคนั้นดี จอร์จิน่าไม่ได้ร้อนแบบสภาพอากาศ แต่เธอร้อนอย่างอื่น ประโยคที่ล่อแหลมนี้ไม่น่าเชื่อว่าจะทำให้แคโรไลน์ก็รู้สึกแบบนั้นด้วย เธอรู้สึกว่าจอร์จิน่าเซ็กซี่มากในเวลานี้ และโทษที่ตัวเองก็ดื่มไปเยอะเช่นเดียวกัน

“ฉันเข้าใจ แต่คุณควรลุกขึ้นก่อน”

เมื่อเห็นว่าแคโรไลน์ดิ้นไปมาคนที่อยู่บนร่างก็ทำหน้างอแง เธอทำหน้าผิดหวัง และทำในสิ่งที่แคโรไลน์คาดไม่ถึง

อ้อน

จอร์จิน่าทำหน้าออดอ้อนได้เซ็กซี่สุดๆ

ไม่ แครล์ อย่าเชียวนะ!

แคโรไลน์เตือนสติตัวเองในหัว

“รังเกียจฉันเหรอ?” น้ำเสียงอ้อนๆ แฝงเซ็กซี่

“ไม่ใช่อย่างนั้น เราไม่ควร คือ ฉันไม่รู้จะพูดยังไง”

“เธอรังเกียจฉัน”

“ฉันไม่ได้พูดแบบนั้นนะคะ”

“ไม่เชื่อ!”

“ฉันไม่ได้คิดแบบนั้น”

“เธอคิด งี่เง่า ยัยโง่…!”

ชั่วพริบตา แคโรไลน์ก็ไม่เชื่อว่าตัวเองจะทำแบบนี้ เธอดึงจอร์จิน่าลงมาจูบ มันเป็นจูบที่จอร์จิน่าไม่ได้ตั้งตัวแต่เธอก็ชอบมัน แคโรไลน์อ่อนโยนกับจูบในครั้งนี้ เพื่อจะพิสูจน์ให้อีกคนเห็นว่าเธอไม่ได้รังเกียจเหมือนอย่างที่จอร์จิน่าพูด

แคโรไลน์ค่อยๆ ขยับปากจูบละเลียดริมฝีปากน่าสัมผัสของจอร์จิน่าอย่างอ้อยอิ่งไปเรื่อยๆ คล้ายปลอบโยน แต่สำหรับผู้หญิงที่ฮอตปรอทแตกอย่างจอร์จิน่าแล้ว เธอมีแรงปรารถนามากกว่านั้น เธอจูบตอบกลับแคโรไลน์เพิ่มเลเวลความร้อนแรงให้จูบที่อ่อนโยนกลายเป็นไฟลุกขึ้นมา พร้อมกับออกแรงเบียดร่างของตัวเองเข้ากับแคโรไลน์เพื่อเพิ่มอุณหภูมิความร้อนให้คนที่อยู่ใต้ร่างสะท้าน

แคโรไลน์เพิ่งรู้ว่าตัวเองควบคุมอารมณ์ไม่ได้เพราะความร้อนและวิสกี้ออกฤทธิ์ได้ดีเยี่ยม มือของเธอยกขึ้นลูบไล้สะโพกที่โค้งมนได้สัดส่วนของจอร์จิน่า ลากไล่ขึ้นไปสู่แผ่นหลังผ่านเนื้อผ้าลินิน ขยุ้มกลุ่มผมสีบลอนด์นุ่มนิ่ม พร้อมกับขยับตัวเข้าใกล้เพื่อรับแรงเบียดกายสุดเร่าร้อนของอีกคน

ลิ้นร้อนของจอร์จิน่าเริ่มทำงาน มันแทรกผ่านริมฝีปากของแคโรไลน์เข้าไปในโพรงปากเพื่อหาความหวานของรสจูบที่เพอร์เฟคในครั้งนี้ เธอครางในลำคออย่างพอใจ เมื่อรู้ว่าสิ่งที่เธอทำไร้การต่อต้านจากแคโรไลน์ จอร์จิน่าผละออกจากจูบ เธออยากสัมผัสส่วนอื่นๆ ของอีกคน เธอใช้ริมฝีปากจูบพรมไปทั่วลำคอของแคโรไลน์ มือปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตอีกคนอย่างชำนิชำนาญ มือซุกซนของเธอเลื่อนไปวางที่หน้าอกที่สมบูรณ์แบบแต่มีบราสีดำของอีกคนปกปิดเอาไว้ พร้อมกับแรงหายใจสะท้อนขึ้นลงของแคโรไลน์ จอร์จิน่าเคล้นคลึงลงน้ำหนักเบาที่อกข้างหนึ่งของอีกคนเพื่อสร้างความปั่นป่วนทางอารมณ์ ก่อนจะขยำทั้งบราและส่วนของเนื้อนุ่มนิ่มล้นกำมือจนแคโรไลน์สะท้าน และส่งเสียงครางเรียกชื่ออีกคนออกมาอย่างเสียไม่ได้

“จอร์…จิน่า”

“ว่าไง…” เสียงหวานแหบเซ็กซี่ชวนใจละลายของจอร์จิน่าดังขึ้น เธอจูบแคโรไลน์อีกครั้ง และพอใจที่อีกคนหอบหายใจถี่ และครางเสียงหวานเรียกชื่อเธอออกมา

มือของจอร์จิน่าเอื้อมไปข้างหลังแคโรไลน์ เธอกระตุกตะขอบราของแคโรไลน์ได้สำเร็จ

มือถือของจอร์จิน่าดังขึ้นในจังหวะนั้น

“…!” แคโรไลน์ได้สติ

“เดี๋ยว!” เธอร้องเสียงดังลั่น ตะครุบบราตัวเองไม่ให้ออกจากร่าง แล้วผลักจอร์จิน่าออกด้วยพลังมหาศาลที่ไม่รู้ว่ากลับมาตั้งแต่ตอนไหน

จอร์จิน่ากระเด็นตกจากเก้าอี้ทันที

“ทำบ้าอะไร แครล์ นั่น…” แคโรไลน์บ่นกับตัวเองอย่างเสียสติ พร้อมกับมือถือของจอร์จิน่าที่ส่งเสียงไม่หยุด ร่างสูงติดกระดุมเสื้อให้กลับไปเรียบร้อยโดยที่ยังไม่ใส่ตะขอบรากลับคืน หัวของเธอปวดตุบๆ

“จอร์จิน่า” แล้วเธอก็นึกขึ้นมาได้ว่าผลักจอร์จิน่าลงกระเด็นลงพื้น เธอทรุดตัวลงไปดูอาการของอีกคน จอร์จิน่าหลับตาแน่นิ่ง แคโรไลน์ตกใจว่าตัวเองทำรุนแรงเกินไปหรือเปล่า จอร์จิน่าอาจจะไปหัวโขกกับอะไรบางอย่างหรือไม่ ร่างสูงตรวจสอบ แล้วก็ยืนยัน เธอไม่ได้ทำอะไรรุนแรงกับจอร์จิน่า อีกคนไม่ได้สลบ แต่หลับไปทั้งอย่างนั้น

“จอร์จิน่า จอร์จิน่า” แคโรไลน์ตบแก้มอีกคนเพื่อปลุกให้ตื่น แต่ไม่เลย เธอไม่ยอมตื่น จอร์จิน่าเมาจนหลับไปแล้ว

“คุณหลับไปทั้งอย่างนี้ได้ยังไงกัน…เหลือเชื่อเลย”

พระเจ้า! เรื่องทั้งหมดนี้มันเกินควบคุมจริงๆ แคโรไลน์เปลี่ยนมาเป็นปวดหัว คิดหนักและกังวล

หวังว่าพรุ่งนี้จอร์จิน่าจะจำเรื่องทั้งหมดไม่ได้ตอนตื่นขึ้นมานะ




____________________________________________________

มาต่อให้แล้วเน้ออออ

ส่วนเอลลี่กับจอร์แดนก็ได้กลับมาเจอกันอีกครั้ง

แคโรไลน์กับจอร์จิน่าได้ใช่้เวลาอยู่ด้วยกันมากขึ้น

ส่วนตอนต่อไป จอร์จิน่าจะยังจำเหตุการณ์ตอนเมาได้หรือไม่??

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 26 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

50 ความคิดเห็น

  1. #11 SaFasa (@SaFasa) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 1 พฤศจิกายน 2561 / 19:32
    อิโทรศัพท์บ้าาาา!!แกมาขัดจังหวะชั้น!!//ค้างงงงฮื่อๆๆ
    #11
    0
  2. #9 KranSompomtip (@KranSompomtip) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 20 ตุลาคม 2561 / 18:11
    มันขาดตอนนะไรท์ !!!
    #9
    0
  3. #8 Kim (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 20 ตุลาคม 2561 / 11:04

    ทำไมมันดีอย่างนี้ค่ะ

    #8
    0